Daddy’s Candy (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း)
ရေးသားသူ – Lonemaypyo (Wattpad)
မိုးတွေ တဖွဲဖွဲရွာနေတာကို ချစ်လွန်းတင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ ငေးမောကြည့်နေသည်။ အပြင်ကို ငေးနေပေမယ့် စိတ်ကတော့ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းဆီ။ လှုပ်ခါရမ်းနေသော ဖြူ၀င်းသည့် သက္ကရာဇ်နို့လေးတွေ….၊ မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားရင်း ပါးစပ်လေးဟကာ အော်ညည်းနေပုံ…၊ သူမရဲ့ ပန်းပွင့်၀တ်ရည်ကို အားရပါးရ သောက်သုံးနေသည့် ဦး…။ အား…. သူ ဆက်မတွေးချင်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သွေးတွေ ဆူပွက်မတတ်။ လင်မယားဖြစ်နေမှပဲ ဒီကိစ္စတွေက အဆန်းတကြယ်လည်း မဟုတ်။
ဒါပေမယ့် သက္ကရာဇ်ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာ သူအရမ်းကို နာကျင်မိသည်။ သက္ကရာဇ်အပေါ်မှာ ရှိနေသင့်သောလူသည် ဦး မဖြစ်သင့်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆင်အခြင်မဲ့စွာ လိမ်ညာမိသည်။ ဒါဆို သက္ကရာဇ်အပေါ်မှာ ရှိနေသင့်တာ ဘယ်သူလဲ.. သူလား….. အား… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… မတွေးသင့်မှန်းသိပေမယ့် ဘယ်လိုမှ ဖျောက်ဖျက်ပစ်မရ။ ပူပူနွေးနွေး လတ်တလော မြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုမှ မဖျောက်နိုင်။
အောက်က တင်းမာနေပြီဖြစ်သော သူ့လိင်တံကို ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ ပွတ်သပ်ရင်း သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေသည်။ မတတ်နိုင်တော့ ထုပစ်မှရတော့မည်။ ဖြူ၀င်းနေသော ကိုယ်လုံးသေးသေးလေး… စို့ချင်စဖွယ် နို့လုံးဖွေးဖွေးလေး…. သူ့အပေါ်၀ယ် အုပ်မိုးနေသော သက္ကရာဇ် ဆံနွယ်လေးတွေ….
“အာ့…အာ့..သက္ကရာဇ်ရယ်… ပိုးဟပ်ဖြူလေးရယ်… ကောင်းတယ်.. အား.. ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ကွာ”
“အင်း… အဲ့လိုလေးနေပေး…. အား…. မောင် ပြီးတော့မယ် သက္ကရာဇ်ရယ်… အား… မောင် ပြီးပြီ… သက္ကရာဇ်ရယ်… ချစ်တယ်ကွာ… ချစ်တယ်”
အရည်ဖြူဖြူများ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွင့်စဉ်သွားကာမှ ချစ်လွန်းတင် အသိစိတ်တို့ ပြန်၀င်လာရသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ရူးမိုက်မိမှန်းမသိ။ သူ့ကိုယ်သူ မောင်လို့တောင် နာမ်စားသုံးမိသည်အထိ။ သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အားနာစိတ်တို့နဲ့အတူ သိလိုက်တာက သူဟာ Bisexual သမားတစ်ယောက်ပါလား။
“ကိုယ့်ကို…ခွင့်လွှတ်ပါ သက္ကရာဇ်ရယ်”
……………………………….
ဒီရက်ပိုင်း ချစ်လွန်းတင်တစ်ယောက် အိမ်ကိုကပ်သည်မရှိသည်ကို နေမိုးစွေ သတိထားမိသည်။ သူနဲ့လည်း မျက်နှာချင်းမဆိုင်။ အပြင်ထွက်ရသည့် အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်နေသည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်လွန်းတင်ကို စောင့်ရှောက်ထားခဲ့တာကြောင့် တကယ့်တူညီရင်းချာလေးတစ်ယောက်လို သူ သံယောဇဉ်ရှိသည်။ ချစ်သည်။ ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုတလော အချိုးတွေ ပြောင်းနေသော ချစ်လွန်းတင်ကို နေမိုးစွေ သိပ်မကြည်ချင်တော့။
“ဒေါက်…ဒေါက်…ဒေါက်”
“၀င်ခဲ့ပါ”
အခန်းတွင်းကို ၀င်လိုက်တာနဲ့ စူးရှသည့် အရက်နံ့တို့က ထောင်းခနဲ။ စားထားသည့် မုန့်တွေကလည်း ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသလို… အ၀တ်တွေကလည်း တောင်လိုပုံနေပြီ။ ဒီကြားထဲ လိုက်ကာကြီးကို ပိတ်ထားသေးတာမို့ အခန်းထဲ အလင်းရောင်က ကောင်းကောင်းမ၀င်။
နေမိုးစွေ အံ့ဩသွားရသည်။ သူနဲ့နေခဲ့တဲ့အချိန်တွေမှာ ချစ်လွန်းတင်ကို ဒီလောက်ထိ စုတ်ပြတ်သတ်အောင် နေတာမျိုး မကြုံဖူးပါ။ လူကိုလည်း ကြည့်ဦး… ညှင်းသိုးသိုးနဲ့ မုတ်ဆိတ်မရိတ် ဘာမရိတ် ဖြစ်သလိုနေနေပုံများ။ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ကီးဘုတ်နှိပ်နေပုံက မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်အလား။ နေမိုးစွေ စိုးရိမ်သွားမိသည်။
“လွန်း…မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
“ဟမ်…ဘာလို့လဲ”
“မင်း ဒီလောက်စုတ်ချာနေတာ ငါမမြင်ဖူးပါဘူး… မင်းမှာ ဘာအဆင်မပြေဖြစ်နေလို့လဲ… ငါ့ကိုပြောလို့ရသားနဲ့”
“ဟက်…မရပါဘူး.. ကျုပ်လိုချင်တာ ခင်ဗျား မပေးနိုင်ပါဘူး”
“ပြောစမ်းပါ…ငါ မလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ ရှိလို့လား.. မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ပူဆာတာမှန်သမျှ ငါမလုပ်ပေးတာ ဘာရှိလို့လဲ”
ချစ်လွန်းတင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာကနေ ခြေထောက်တွေကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ နေမိုးစွေကို အေးစက်သော မျက်လုံးအစုံနဲ့ စိုက်ကြည့်တော့ နေမိုးစွေ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ကြောက်ကျသွားမိသည်။
“သက္ကရာဇ်ကို ကျုပ်ကို ပေးနိုင်မလား”
တစ်လုံးချင်း ပီပီသသ ထွက်လာသည့် စကားလုံးဖြစ်သော်ငြား နေမိုးစွေနားထဲ အသံတွေ ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတာမို့ ထပ်မေးမိသည်။
“လွန်း..မင်း…မင်း ဘာပြောတာ”
“ဟာ့..ဟာ့”
မဟတဟ ရယ်သံတိုးတိုးနဲ့အတူ ချစ်လွန်းတင် သဘောကျစွာ ရယ်မိသည်။ မစသင့်သော မီးပွားကို သူသွားထိုးဆွမိပြီမှန်း နားလည်ပေမယ့် သူ နောက်မဆုတ်ချင်တော့။ ဒီနေရာမှာပဲ အတိအလင်း တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်တာ ကောင်းပါသည်။
“သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို ကျုပ် လိုချင်တယ် ဦးနေမိုးစွေ… ခင်ဗျား ပေးမှာလား”
ခွပ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ လုံးကနဲ ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင်။ စီးကျနေသော သွေးတွေကို လျှာနှင့်သိမ်းလျက်ရင်း မထီထင်သလို သူ့ကို ပြုံးပြီးကြည့်နေပုံက တကယ်ကို သတ်ပစ်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်။ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော လက်တို့ကို ချစ်လွန်းတင် မမြင်အောင် အနောက်သို့ ကွယ်ဝှက်ရင်း စကားလုံးတို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သက္ကရာဇ်က ငါ့မိန်းမ… ငါကိုယ်တိုင် ခေါ်ပြီး ယူထားတဲ့ မိန်းမဆိုတာ မင်းသိရဲ့သားနဲ့… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအတွေးတွေ စကားတွေ မင်းဆီက ထွက်လာရတာလဲကွာ”
“ခင်ဗျား မိန်းမမှန်း ကျုပ်သိပ်သိတာပေါ့… ကျုပ် သူ့ကို ချစ်မိသွားလို့… ချစ်တယ် ပြောတာလေ… ခင်ဗျား မပေးနိုင်ဘူး မဟုတ်လား… ဟက်.. ခင်ဗျားပေးဖို့လည်း မလိုပါဘူး… ကျုပ်နည်းကျုပ်ဟန်နဲ့ သက္ကရာဇ် အချစ်ကို ရအောင်ယူမှာ”
နေမိုးစွေ ချစ်လွန်းတင်ရဲ့ စကားတွေကို မကြားဝံ့တော့။ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း ပတ်၀န်းကျင်နှင့် သွေဖီနေသော စကားလုံးတွေ။ သူ့စကားဆို တစ်ခွန်းဆိုတစ်ခွန်း နာခံတတ်သော ကောင်လေးက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
“လွန်း…မင်း… ငါ့ကျေးဇူးကို ဒီနည်းနဲ့ ဆပ်လိုက်တာပေါ့လေ”
“သွားစမ်းပါ… ခင်ဗျား ကျေးဇူးတွေက ကျုပ်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေနဲ့တင် ကျေပြီးသား.. ကျေးဇူးဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တော့ ကျုပ်ကို လာမနွယ်နဲ့”
“မင်း…ငါ့အိမ်က အခုချက်ချင်းဆင်းသွား”
ချစ်လွန်းတင် စောင့်နေသည်ကလည်း ဒီစကားလုံး။ နေမိုးစွေကိုယ်တိုင် သူ့ကိုနှင်ချတာပဲ ဖြစ်စေချင်သည်။ တကယ်လည်း ဒီအိမ်မှာ မနေချင်တော့။ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သူရဲ့ အရိပ်မှာနေပြီး မိန်းမဖြစ်သူကိုပါ ပြစ်မှားနေမိသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း စိတ်မလုံချင်။ သူ့အရိပ်ကနေ ခွဲထွက်ပြီး သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရင်ဆိုင်လိုက်တာကပဲ ပို၍ကောင်းမည်။ သူ သက္ကရာဇ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်သည်။ သက္ကရာဇ်သည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိတိုင်း သွေးတို့ ဆူပွက်လာစမြဲ။ ရူးသွပ်မိသော သူ့စိတ်ရိုင်းတို့ကိုလည်း သူ မထိန်းနိုင်။ တစ်ချိန်က အချစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သူနဲ့ စစ်ခင်းရမည်ဆိုလည်း သူ မကြောက်ရွံ့တော့။ သူ့စိတ်မှာ သက္ကရာဇ်သည်သာ ပထမ။
……………………………………….
ခြံထဲဆင်းပြီး ဘုရားပန်းခူးဦးမည်ဟု တွေးကာ သက္ကရာဇ် ခြံထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ အခုတလော ချစ်လွန်းတင်ဆိုတဲ့ လူကို မတွေ့ရတာကြောင့် စိတ်ထဲ ကျေနပ်နေမိသည်။ သက္ကရာဇ်မှာ သူ့ကို ကြည့်မရဘူးဆိုတာထက် ကြောက်ရွံ့စိတ်က ပိုမည်ထင်ပါသည်။ လူပုံက ချောပုံချောခန့်ရှိသော်ငြား သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်တွေက စူးရှတောက်ပြောင်လွန်းလှသည်။ သူ့ရှေ့ဆို သက္ကရာဇ် မဖြတ်ရဲ။ အဲ့ဒီ အကြည့်စူးစူးကြီးတွေကို ကြောက်သည်။
အတွေးတွေမှ မဆုံးသေး… သူ့အပေါ် ရိပ်မိုးလာသော အရိပ်တစ်ခု။ ချစ်လွန်းတင်… ထိုလူ။ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်တွေနဲ့မို့ ရုတ်တရက် မမှတ်မိသော်လည်း နောက်မှ ရုပ်ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ ဘာရူပ်ဦးမလို့ပါလိမ့်။ ဘေးနားပုံချထားသော ပန်းခက်တွေကို ပွေ့ယူရင်း သက္ကရာဇ် အိမ်ထဲသို့ ၀င်ဖို့ပြင်သည်။
တကိုယ်လုံး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် အဖက်ခံလိုက်ရတာမို့ သက္ကရာဇ် လန့်ပြီး ပန်းခက်တွေကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချမိသည်။ သက္ကရာဇ် လည်တိုင်တစ်လျှောက်ကို သူ့နူတ်ခမ်းမွေးတို့နဲ့ ပွတ်တိုက်ရင်း လည်ပင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းသည်။ သက္ကရာဇ်ခါးကို ဖက်ထားသည့် သူ့လက်တွေက ပြုတ်တူပမာ။
“ချစ်လွန်းတင်…ရှင်…လွှတ်…လူယုတ်မာ”
“ဦးရေ..ဦး…အု”
အော်ခေါ်ဖို့ ပြင်သော်ငြား ပိတ်ဆို့ထားသော လက်ကြောင့် အသံက လည်ချောင်းမှာတင် ပျောက်သွားရသည်။ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်ရင်း ပိတ်ထားသော လက်ကို ပြန်ခွာလိုက်သည်။
“ဦီး….အွန့်”
မထင်မှတ်စွာ ဆွဲစုပ်နမ်းလိုက်သော အနမ်းတွေကြောင့် သက္ကရာဇ် ပိုတိုးလို့ ရုန်းကန်မိသည်။
“တစ်ခါအော်ရင်… တစ်ခါ အနမ်းခံရမယ်မှတ်”
သက္ကရာဇ် မအော်ရဲတော့ပါ။ စိတ်တိုလွန်းစွာ သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်တော့ ပြုံးပြီးကြည့်နေတာကို တွေ့ရသည်။
“တောက်…လူယုတ်မာ”
“ဪ..ဟော်… ဒေါသကလည်း ကြီးလိုက်တာ… ကိုယ်မယုတ်မာရသေးပါဘူး”
“ရှင်…ကျွန်မကို အခုလွှတ်”
“ဟင်အင်း…ခဏလေးပါ… မင်းကို ခဏလေးပဲ ဖက်ခွင့်ပေးပါ”
အရူးတစ်ယောက်လို သူ့ကိုယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော ချစ်လွန်းတင်ကြောင့် သက္ကရာဇ် အသက်ရှူတောင်မ၀ချင်။ သူ့နူတ်ခမ်းတွေက အငြိမ်မနေ။ လည်တိုင်ာဘယ်ညာတစ်လျှောက် နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ စုပ်နေပြန်တော့ သက္ကရာဇ် ငိုမိပြီ။ ဦးသာ ရောက်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီမြင်ကွင်းကို ဦးကို မမြင်စေချင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် ဒီနားကို ရောက်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။
“အဟင့်..အဟင့်..ဟင့်..ဟင့်”
ရှိုက်သံတို့ တစ်စွန်းတစ်စ ကြားရချိန် ချစ်လွန်းတင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဖက်တွယ်ထားသော သူ့လက်တို့ကို သက္ကရာဇ်ဆီကနေ ပြန်ရုပ်ရင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“မကြာခင်…မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့ရဦးမှာပဲ.. ငါ မလောပါဘူး… အဲ့ဒီအချိန်ကြရင် မင်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ သက္ကရာဇ်ရာ”
ချစ်လွန်းတင် ထွက်သွားပြီးနောက်မှ သက္ကရာဇ် ဒူးတွေခွေညွတ်ကာ ပုံရက်သား လဲကျမိသည်။ တုန်ရင်နေသော ရင်ဘတ်အစုံကို လက်နဲ့ အသာဖိပြီး အသက်ကို ၀အောင်ရှူရသည်။ သူ ဘာတွေပြောသွားတာလဲ။ သက္ကရာဇ် နားမလည်… သူ့အပိုင်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာတွေရော….. ဘာတွေလဲ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။
……………………………………….
ဦးကောင်းဇော် ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ နေမိုးစွေ ၀မ်းသာရမည်လား မပြောတတ်။ ရန်သူတော်ကြီးဆုံးသည့် သတင်း ကြားရပေမယ့် ချစ်လွန်းတင် ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခေါင်းရူပ်နေတာမို့ စိတ်ထဲသိပ်မထူးသလို ခံစားရသည်။ အသုဘကိစ္စအ၀၀ လုပ်ပေးရင်း အပူရုပ်ပေါက်အောင် ဟန်ဆောင်နေပေးလိုက်သည်။ သေတမ်းစာအရ အမွေခွဲတော့ သက္ကရာဇ်အတွက် ဘာမဟုတ်သည့် Showroom တစ်ခန်းသာ။ ဒါတွေ မမက်မောပါဘူး၊ သက္ကရာဇ်ကို သူသာ လိုလေးသေးမရှိ စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟုပြောရင်း ရှေ့နေ့ကြီးရှေ့မှာပင် သက္ကရာဇ်လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ စရိုက်နိမ့်ကျလွန်းသည့် သူတို့မိသားစုနှင့် သက္ကရာဇ်ကိုလည်း ဘာမှမပတ်သက်စေချင်တော့။ သက္ကရာဇ်ကို သူသာ ပျော်ရွှင်အောင်ထားမည်။ သူရှိနေသရွေ့လည်း ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်စေရ။ သက္ကရာဇ်သည်လည်း သူ့ကိုသာ ချစ်ရမည်။ သူတစ်ဦးတည်း အပိုင်သာ ဖြစ်ရမည်။
“ဦး…ဦး”
“ဟင်…သက္က..ဘာလဲ ဘေဘီ ဗိုက်ဆာလို့လား… Daddy ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး..ဦးရဲ့… သက္ကရာဇ်ခေါ်နေတာ ကြာနေပြီ… ဦး… အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလို့လားဟင်”
သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ကာ စိတ်ပူစွာမေးလာသော သက္ကရာဇ်ကို သဘောကျစွာ ပြုံးမိသည်။
“မပင်ပန်းပါဘူး.. ဘေဘီလေးက ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတာပဲလေ”
“သွား…စကားကတတ်ပြီ”
“မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ… Daddy မှာ ဘေဘီနဲ့တွေ့မှ အချစ်ဆိုတာကို ခံစားတတ်လာတာ… ဒီလို ကိုယ့်ကို ခံစားတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာကိုလည်း အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်… မဟုတ်ရင်… ကိုယ်… ကိုယ် တစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန်နေရဦးမှာ…”
သက္ကရာဇ်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးရင်း ကလေးဆိုးလေးလို မှီနွဲ့တိုး၀င်လာသော နေမိုးစွေ၊ သက္ကရာဇ်နားလည်စွာ သူ့ဆံပင်လေးတွေကို ဖွဖွပွတ်သပ်ပေးမိသည်။ ဖေဖေရဲ့ ရှေ့နေကြီး ပေးခဲ့သော သက္ကရာဇ်အတွက် စာအရ အားလုံးကို သက္ကရာဇ် နားလည်ခဲ့ရပြီ။ ဦးကလည်း ဖေဖေရဲ့ သားကောင် မိသားစု၀င်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့လေ။ ဦးကို သက္ကရာဇ် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်… သက္ကရာဇ်သာ လူမှားပြီး ရောက်မလာခဲ့ရင် ဦးနဲ့လည်း ဆုံတွေ့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်သလို ဒီလိုချစ်ခြင်းတွေကိုလည်း ခံစားခဲ့ရမှာ မဟုတ်။
“ကိုယ်လေ…သက္ကရာဇ်ဖေဖေအပေါ် အငြိုးတွေ ထားခဲ့မိတယ် သက္ကရာဇ်ရယ်”
“ဒါတွေ အားလုံး သက္ကရာဇ် သိပြီးပါပြီး ဦးရယ်… ဖေဖေလည်း သူ့မိုက်ပြစ်နဲ့သူ ခံခဲ့ပြီးပါပြီ.. ဦး အရမ်းပင်ပန်းနေတယ်… ဘာမှမတွေးနဲ့နော်.. သက္ကရာဇ်ရှိတယ် သိလား… ဦး… ဘေးနားမှာ သက္ကရာဇ် အချိန်တိုင်း ရှိနေမယ်နော်.. ဦး”
မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်ကို သက္ကရာဇ် အသာအယာသုတ်ပေးရင်း နေမိုးစွေ နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်မိသည်။ ဦးဘေးနား အမြဲတမ်း အတူတူ နေသွားချင်ပါသည်။ ဘာအနှောင့်အယှက် အတားအဆီးမှလည်း အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။ ဦးကို သက္ကရာဇ် သိပ်ချစ်ပါသည်။
…………………………
သစ်ရွက်တွေ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ကြွေကျလာတာကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ပြုံးနေမိသည်။ ဆောင်းဦးကုန်လို့ နွေပေါက်ခဲ့ပြီ။ ပတ်၀န်းကျင်က အရာရာအားလုံးဟာ သာသာယာယာ…။ ဒီနေ့လည်း မနေ့ကလိုပဲ သာယာနေဦးမှာပါ။
အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခြေလေးဖော့ကာ အသာဆင်းပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဦးကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးချင်တာကြောင့် မနက်မနက်ဆို အစောကြီးထကာ ဘယ်သူမှမသိအောင် ချက်နေကြ။ ဦးမသိအောင် ချက်ရတာမို့ စောစောထမှ တော်ကာကျမည်။
“ဟိတ်”
“အမေ့…ဦး”
“မနက်အစောကြီးဆို အိပ်ရာထဲ မတွေ့ပါဘူးလို့ အောက်မေ့နေတာ လက်စသတ်တော့ ဒီရောက်နေတာကိုး”
“သက္ကရာဇ်က ဦးကို ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးချင်လို့ပါ… ဦး သက္ကရာဇ်ကို မဆူပါနဲ့နော်”
“မဆူပါဘူး ဘေဘီရဲ့… ကိုယ်က ဘေဘီလေး ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ တမင်မချက်ခိုင်းတာ.. ဘေဘီလေး ချက်ချင်ရင်လည်း ၀င်ချက်လေ.. အရမ်းပင်ပန်းတာမျိုးတော့ မလုပ်ရဘူးနော်… ကျန်တာ မိပုကိုပဲ ချက်ခိုင်းလိုက်.. ကြားလား”
“ဟုတ်ကဲ့..ဦး”
သက္ကရာဇ်က ခွင့်ပြုချက်ရပြီမို့ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ရေနွေးအိုးထဲ ရေထည့်ပြီး မီးဖိုပေါ်တင်ကာ ရေနွေးအဆူကို ထိုင်စောင့်နေစဉ် နောက်မှ ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်သော လက်နွေးနွေးကြောင့် ပြုံးမိသည်။
“အင်း…ဦး…ပြန်မအိပ်တော့ဘူးလား”
“ဟင်အင်း… သက္ကရာဇ်လုပ်နေတာကို ကြည့်ချင်တယ်… ကိုယ့်မိန်းမကာမနက်စောစော ထတာကို ကိုယ်က အိပ်ရာထဲ အိပ်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလားလို့”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးရဲ့.. သွားပြန်အိပ်ပါ.. သက္ကရာဇ် ကော်ဖီဖျော်ပြီးရင် လာနိုးလိုက်မယ်လေ”
“ဟင်အင်း…မသွားချင်ဘူးကွာ… အခုစားချင်တာ”
“ဟွန်း…ဗိုက်ကလည်း ဆာတတ်ချက်”
“အဲ့ဒါ ဆာတာ မဟုတ်ဘူး ကလေးရဲ့”
“ဟင် ဒါဆို ဘာကို… အာ ဦးနော်”
“ဘေဘီလေးကို စားချင်တာ…. ကိုယ်ဆာနေတာ ကျွေးမှာလား”
ကလေးဆိုးကြီးလို မှီနွဲ့ပြောရင်း သက္ကရာဇ် ပခုံးသားလေးကို အင်္ကျီမှဆွဲဖော်ကာ ဖွဖွလေး ကိုက်သည်။ ကျောပြင်ကို လာထောက်နေသော မာမာအရာကြီးကြောင့် သက္ကရာဇ် လန့်သွားသည်။
“အို….ဦး”
“ဘေဘီလေး….”
သက္ကရာဇ်ကို သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်စေပြီး ညအိပ်၀တ်ရုံအောက်က ထိုးထွက်နေသော မာမာအရာကြီးကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်စေသည်။
“အို…ဦး… မီးဖိုချောင်ထဲမှာလေ”
“ဘာဖြစ်လဲကွာ.. မနက်လည်း စောသေးတာ… ဘယ်သူမှ ရောက်မလာသေးပါဘူး”
နှုတ်ခမ်းတို့ကို ပြွတ်ခနဲ မြည်အောင် ဆွဲစုပ်ရင်း သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ဘေစင်ပေါ် နေရာလွတ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ည၀တ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြည်လိုက်တော့ လိင်တံကြီးက မတ်ခနဲ ထောင်ထွက်လာသည်။
“ကြည့်ပါဦး…. ကိုယ့်လီးကြီး ဘယ်လောက် မာနေလဲ”
“ကိုင်ကြည့်ပါဦး…ကလေးရဲ့”
သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ ထောင်ထွက်နေသော သူ့ဟာကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကြည့်သည်။ လုံးပတ်ကြီးမားပြီး ရှည်ကလည်း ရှည်သေးတဲ့အပြင် အကြောကြီးများက စိမ်းမြနေသည်။ ထိပ်ဖူးလေးက အရေခွံလေးက အနည်းငယ် လန်နေကာ နီနီဖူးဖူးလေးဖြစ်နေပြီး အကွဲကြောင်းလေးက အရည်ကြည်လေးကို စို့နေသည်။ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် သက္ကရာဇ်အတွက်တော့ ရင်ခုန်ချင်စရာ။ သက္ကရာဇ် အသဲယားစွာ လက်သည်းလေးနဲ့ ဆိတ်ကြည့်တော့ နေမိုးစွေဆီက ခပ်တိုးတိုးညဉ်းသံ ထွက်လာသည်။ အထက်အောက် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်ပေးတော့ သူ့လက်တွေက သက္ကရာဇ်နို့လုံးတွေကို ပိုကြမ်းတမ်းစွာ ဆုတ်ချေသည်။
“ဘေဘီလေး …. ကိုယ်မရတော့ဘူး…. ဖြဲပေးကွာ”
ပေါင်ကို အနည်းငယ် ကားပေးလိုက်တော့ ဆတ်ကနဲကို ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။
“အား…ဦး နာတယ်”
“ဆောရီး ဘေဘီလေးရယ် Daddy လောသွားတယ်… ဖွ ဖွ”
ထိုးသွင်းမှုကို ခဏရပ်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် ပိုကောင်းလာစေရန် နို့လေးတွေကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် စို့ပေးသည်။ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကိုပါ နူးညံ့စွာ ဆွဲစုပ်ပေးသည်။ သက္ကရာဇ် ကောင်းနေပြီဆိုမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်တော့သည်။ သက္ကရာဇ် သူ့အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား အတွင်းတလျှောက် အသွင်းအထုတ် လုပ်နေသော နေမိုးစွေ လိင်တံချောင်းကြီးကို မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်သည်။ အသွင်းအထုတ် လုပ်လေတိုင်း ကပ်ပါသွားသော အချစ်ရည်ရွှဲရွှဲများနှင့်အတူ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားက လိပ်တက်သွားသည်ကို အသည်းယားစဖွယ် တွေ့မြင်ရသည်။
နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်ကာ အကြမ်းအရမ်း ဆောင့်တော့သည်။ သက္ကရာဇ် လည်ပင်းသား ဂုတ်သားတို့ကလည်း နေမိုးစွေ လက်ချက်ကြောင့် နီရဲကာ သွားရာများထင်းနေသည်။ အသားချင်း တဖတ်ဖတ်ရိုက်ခတ်သံ စွဲမက်ဖွယ်ရာ ညည်းညူသံတို့က စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပြုမူနေကြသော သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပို၍ထန်စေသည်။ နေမိုးစွေ ကြမ်းသလောက် သက္ကရာဇ် တဖြည်းဖြည်း ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်။ ပေါင်တံတို့ကို ပိုမိုကားပေးရင်း နေမိုးစွေ ဆောင့်ချက်မှန်သမျှကို လူးကာလွန့်ကာ ကော့ခံပေးသည်။
“ကောင်းလား…ဘေဘီလေး.. Daddy လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား”
“ကောင်းတယ် Daddy …အား… သက္ကရာဇ်ကို အကြမ်းလိုးပေးပါ”
“ကြိုက်တယ်ကွာ..ဘေဘီက ခံတာ အရမ်းတော်တာပဲ…. နောက်ရော ဒီလိုခံပေးမှာလား”
“ဟုတ်…ဟုတ်.. Daddy ”
“ရော့ကွာ…အင့်..အင့်”
“အွန့်…အ… Daddy ကြမ်းကြမ်းလေး”
ဘေစင်ပေါ် လက်နောက်ပစ်ကာ သက္ကရာဇ် ခေါင်းလေးမော့လို့ ညီးညူမိသည်။ အတွင်းထဲမှာ အီဆိမ့်နေအောင်ကောင်းသော ခံစားမှုတို့နဲ့အတူ အဆက်မပြတ် ဆောင့်ထိုးနေသော အချောင်းကြီးကလည်း ပူနွေးကာ ပြည့်ပြည့်ကျပ်ကျပ်ကြီး ခံစားနေရတာမို့ သက္ကရာဇ် တစ်ခုခုကို လွှတ်ထုတ်ပစ်ချင်လာသည်။
“ဘေဘီလေး… ပြီးတော့မှာ မဟုတ်လား.. Daddy အားကုန်ဆောင့်ပေးမယ်… အပြည့်အ၀ခံစားပြီး လွှင့်ထုတ်ပစ်လိုက်”
သက္ကရာဇ် ခေါင်းမညိတ်နိုင်..၊ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော သူ့ထိုးသွင်းမှုတွေကြား ကိုယ်လေးက အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေသည်။
“အား… Daddy ..အ့..အ့… အား ချစ်တယ် အရမ်းချစ်တယ်… ချစ်တယ် Daddy ”
“Daddy လည်း အရမ်းချစ်တယ် ဘေဘီ.. အား… Fuck ya… What a nice pussy.. အိုး ကလေးရယ်”
အဖုတ်လေးထဲ နွေးကနဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ စီးကျလာသော အရည်ဖြူဖြူများ။ သက္ကရာဇ် မောပန်းစွာ နေမိုးစွေကိုယ်ကို မှီတွဲရင်း အမောဖြေရသည်။ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသော အသက်ရှူသံများက ကျယ်လောင်စွာ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ခဏလောက် ဒီအတိုင်းလေး ငြိမ်ငြိမ်နေမိကြသည်။ အတန်ကြာတော့မှ ကိုယ်ချင်းခွာကာ နေမိုးစွေ သူ့လိင်တံကို သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မာန်ဖီနေသော သူ့ကောင်ငယ်လေးက အခုတော့ မောပန်းလို့ အိပ်မောကျနေပြီ။ သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို ရီဝေစွာ ကြည့်နေတာ တွေ့ရသည်။ ဖြဲထားသည့် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ကားထားတုန်း ဖြစ်တာကြောင့် ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသည့် အဖုတ်လေးမှာ အရည်လေးတွေ အိုင်နေသည်။
နေမိုးစွေ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ သက္ကရာဇ်အဖုတ်မှာ ကပ်နေသည့် အရည်တွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျက်ပေးလိုက်သည်။
“အို… Daddy မလုပ်နဲ့”
သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နေမိုးစွေ ဦးခေါင်းကို တွန်းထုတ်သော်ငြား မရပါ။ တပြတ်ပြတ် လျက်နေသည့်အသံကို နားရှက်လွန်းစွာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပေမယ့် ကြင်နာသော သူ့အပြုအစုတွေကြောင့် သက္ကရာဇ် သူ့ကိုမကြည့်ပဲလည်း မနေနိုင်ပါ။ အရည်တွေအားလုံး ကုန်စင်အောင် လျက်ပေးပြီး သက္ကရာဇ်ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြသည်။
“ဘေဘီလေး…. Daddy ကြောင့် အရမ်းနာသွားလားဟင်”
“ဟင်အင်း.. မနာပါဘူး ဦးရဲ့”
“Daddy ကိုရော ချစ်လား”
“ချစ်တယ်…အရမ်းပဲ”
နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို ထပ်မံနမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် စီကနဲ မြည်လာသော ရေနွေးအိုးအသံနှင့် မီးဖိုထဲ၀င်လာသော မပုအသံကြောင့် သက္ကရာဇ်ရဲ့ အလန့်တကြား တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
“ဟင် အစ်ကိုလေးနဲ့ အစ်မလေးနဲ့ ဘာလုပ်နေကြ… အဲ့”
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ… လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာလေ မမြင်ဘူးလား”
ည၀တ်အင်္ကျီအပေါ်ရုံ ဖရိုဖရဲနှင့် အိပ်ထမတင် လုပ်နေသော နေမိုးစွေနှင့် မီးဖိုထဲ မ၀င်စဖူး သက္ကရာဇ်တို့ကို မြင်လိုက်ရတာမို့ မပုမှာ အံ့ဩမိသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။
“ဟုတ်တယ်…မပု.. ဟို သက္ကရာဇ်လည်း ရေဆာလို့ … ဟီး”
ထူးဆန်းပါ့ ဟိုတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ဂျင် အကောင်းစားအခန်းကြီးအစား မီးဖိုချောင်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည်တဲ့။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မီးဖိုထဲမှာမှ တကူးတက ရေ၀င်သောက်သတဲ့။ ဒီလင်မယားတွေ ထူးဆန်းချက်။
မပုက ခေါင်းကုတ် ဖင်ကုတ်နဲ့ လှည့်ထွက်သွားမှ နေမိုးစွေနဲ့ သက္ကရာဇ်တို့နှစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။ ပြုံးစိစိနဲ့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ် နဖူးလေးကို မနာအောင် လက်သီးနဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ထုလိုက်ပါသည်။
………………………………………
ချစ်လွန်းတင် ဒီမြို့လေးကို ရောက်လာတာ ၄ လတောင် ပြည့်တော့မည်။ နေရေးထိုင်ရေး လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကအစ အရင်က အချိတ်အဆက်နဲ့ ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ရသည်မို့ ဒီလောက်တော့ အချိန်ယူရသည်။ အလုပ်တွေများနေတာမို့ သက္ကရာဇ်အကြောင်းကို မစဉ်းစားဖြစ်ပေမယ့် အခုအနားယူချိန်မှာတော့ သက္ကရာဇ်အကြောင်းက သူ့ခေါင်းထဲ၀င်လာသည်။
ဘ၀မှာ မိန်းမသားတစ်ဦးကို ပထမဆုံး စရင်ခုန်မိခြင်း။ ထိုမိန်းမမှာလည်း ပိုင်ဆိုင်သူရှိပြီးသား။ တစ်ချိန်က အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် နေမိုးစွေရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီးမယား။ ချစ်လွန်းတင် အလိုလိုနေရင်း ပူလောင်လာမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို သူ့အနားရှိစေချင်စိတ်တို့က တားမရတော့။ သူ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။ ဒါပေမယ့်လည်း နေမိုးစွေကို ဘယ်လိုမှ လျှော့တွက်လို့မရတာကို သူ့လက်အောက်မှာ လုပ်ခဲ့ဖူးတာမို့ သိပြီးသား။
ပိုမိုရှည်လျားနေပြီဖြစ်သော ဆံပင်သားတို့ကို ခပ်ဖွဖွပွတ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ခနဲ့ပြုံး ပြုံးမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်ရဖို့ သူကြိုးစားတော့မည်။
………………………………………
မနက်ခင်းစောစောကတည်းက အလုပ်ကိစ္စဆိုကာ နေမိုးစွေ ထွက်သွားသည်မို့ သက္ကရာဇ် ပျင်းနေရသည်။ အိမ်ကြီးရှင်သခင်မ ဖြစ်တာကြောင့်လည်း ဘာအလုပ်တစ်ခုမှ မကူခိုင်းတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ပိုပျင်းမိသည်။ အိမ်အပေါ်ထပ် ၀ရန်တာလက်ရန်းမှာ မှေးတင်ကာ ပျင်းတွဲ့စွာနဲ့ ခြံအပြင်ဘက်ကလမ်းကို ဘာရယ်မဟုတ် မျက်စိကစားမိသည်။ အုတ်ခုံလေးပေါ်မှာ ထိုင်ကာ အမောဖြေနေသည့် အသက် ၇၀ အရွယ် အဘွားအိုတစ်ဦး။ ဘေးမှာတော့ ဘောလုံးတွေ ထည့်ထားသည့် ခြင်းကလေး။ ကြည့်ရတာ ဘောလုံးတွေ လိုက်ရောင်းနေပုံရသည်။ နေပူပူမှာ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးနဲ့ ဈေးလိုက်ရောင်းနေသည့် အဘွားအိုကိုကြည့်ကာ သက္ကရာဇ် သနားမိသွားသည်။
“အင်း…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… တတ်နိုင်သလောက်လေး အားပေးမှပဲလေ”
အတွေးတို့နဲ့အတူ ခြံထဲကိုဆင်းလာတော့ တံခါးမှာ စောင့်ကြပ်နေကြသည့် အစောင့်တို့က တားသည်။
“မမလေး…. ဆရာက မမလေးကို သူမပါပဲ ခြံပြင်တောင် မထွက်နဲ့လို့ မှာထားပါတယ် ခင်ဗျ”
“အို… ဒီထိပ်လေးပဲ ထွက်မှာပါ… ဟိုမှာလေ ဘောလုံးတွေ ၀ယ်ချင်လို့”
အဘွားအိုထိုင်နေသည့်ဘက် မေးငေါ့ပြတော့ အစောင့်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မမလေး လိုချင်ရင် ကျွန်တော် သွား၀ယ်ပေးပါ့မယ်”
“အို..မလိုပါဘူး သက္ကရာဇ်က ကိုယ်တိုင် ထွက်၀ယ်ချင်တာ… ခြံနဲ့လည်း ဘယ်လောက်မှဝေးတာ မဟုတ်ဘူး”
အကြိမ်ကြိမ် နားပူအောင်ပြောတော့ အစောင့်တွေကလည်း နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးလိုက်ရသည်။ သက္ကရာဇ်ကို မျက်စိအောက်ကတော့ အပျောက်မခံ။
“အဘွား…. ဘောလုံးလေးတွေ ဘယ်လိုရောင်းတာလဲဟင်”
“တစ်လုံး ၃ ထောင်ပါ ကလေးရယ်… ဘယ်နှစ်လုံးယူမှာလဲ”
အဘွားအိုက တကိုယ်လုံး ညစ်စုတ်ပေရေနေပေမယ့် စူးရှတဲ့ သူ့အကြည့်တွေက သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ် ပြေးလွှားနေသည်။
“အင်း အဘွားမှာ ဒီအလုံးလေးတွေပဲ ပါတာ မဟုတ်လား… သက္ကရာဇ် အကုန်လုံး ယူမယ်လေ”
“အို…အများကြီးကို ကလေးမက ဘာလုပ်ဖို့လဲ အိမ်မှာ ကလေးတွေရှိလို့လား… ရှိမှ၀ယ်ပါကွယ်”
“ရပါတယ် အဘွားရဲ့ စောစောရောင်းကုန်တော့ စောစောနားရတာပေါ့”
“အေးပါကွယ်…ဟုတ်ပါပြီ..သာဓုပါ ကလေးမလေးရယ်”
“အဲ့..ဘောလုံး လိမ့်ထွက်ကုန်ပြီ”
“နေ နေ အဘွား… သက္ကရာဇ် ကောက်ပေးမယ်”
လမ်းစောင်းတစ်ဘက်စီ လှိမ့်ဆင်းသွားသော ဘောလုံးတွေကို ကောက်ဖို့ သက္ကရာဇ် ဟိုဘက်လမ်းကို ကူးလိုက်သည်။ ဘောလုံးက တော်တော်ဝေးဝေး လှိမ့်သွားသည်မို့ မနည်းလိုက်ဖမ်း ကောက်ရသည်။ တံခါးနားစောင့်နေသည့် အစောင့်နှစ်ယောက်ကလည်း သက္ကရာဇ်ကို သတိမထားမိဘဲ သူတို့ဘာသာ ထွေရာလေးပါး ပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။
အဲ့ဒီအချိန်ခဏလေးမှာပဲ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးဟာ လျှပ်တပြက် ရောက်လာသော ကားထဲကလူတွေရဲ့ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရုန်းကန်မှုကင်းမဲ့စွာနဲ့ ကားပေါ်ကို ပါသွားတော့သည်။
………………………………..
“တောက်… မင်းတို့ ဘာအသုံးကျလဲ… သက္ကရာဇ်တစ်ယောက်ကိုတောင် သေချာမကြည့်ထားနိုင်ဘူး.. အတန်တန် မှာထားရဲ့နဲ့ကွာ…”
“Boss ကျွန်တော်တို့ မှားပါတယ်…. ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်ပေးပါ”
မျက်ထောင့်ကြီးနီကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည့် နေမိုးစွေ။ စိတ်တိုလွန်း စိတ်ပူလွန်းတာကြောင့် ၀တ်ထားသည့် ကုတ်ကို တရကြမ်း ဆွဲခွာရင်း ဆိုဖာပေါ် ဘုန်းကနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒီကိစ္စ ဘယ်သူလုပ်တာ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူ့အပေါ် ကလန်ကဆန်လုပ်ရဲတာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်စီးပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်တာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ခေါင်းထဲ လက်ကနဲ ရောက်လာသော အတွေးတစ်စ။
“တောက်…ချစ်လွန်းတင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်… မင်းတို့တွေ အခု အဲ့ကောင် ဘယ်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ရှာကြည့်စမ်း.. ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးမြေဆုံးအောင် လိုက်ရှာမယ်… တောက်”
သခင်စိတ်ဆိုးပြီဆိုတော့ လက်အောက်ငယ်သားတွေမှာ နေစရာမရှိတော့။ မျက်နှာအပျက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အသီးသီး ထွက်သွားကြသည်။ နေမိုးစွေ ရင်အစုံက ဖားဖိုကြီးလို နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်ကာ စိတ်တွေကလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။ သက္ကရာဇ်အတွက် စိတ်ပူနေမိသည်။ ဘယ်လောက်ကြောက်နေရှာမလဲ။ သူ့အပြစ်တွေပါ။ သူသာ ကြပ်ကြပ်မတ်မတ်ရှိရင် သက္ကရာဇ် အခုလိုဖြစ်မှာမဟုတ်။ မဖြစ်ချေ။ ချစ်လွန်းတင် တည်နေရာကို အမြန်ဆုံး သိရမှဖြစ်မည်။ သက္ကရာဇ်ကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်မှာကို ပိုစိတ်ပူမိသည်။ ချစ်လွန်းတင်ဆိုသည့်ကောင်က စည်းစောင့်ချင်သူမဟုတ်။ တွေးရင်း တွေးရင်း ဒေါသက ထွက်လာရသည်။
“တောက်…..”
မေးကြောကြီးတွေ ထောင်ထလာအောင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ရင်း တောက်ခေါက်လိုက်သံက ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။
…………………………………..
သက္ကရာဇ် အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်မည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ချစ်လွန်းတင်က သူ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားသည်တဲ့။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငိုရှိုက်ရင်း ဦးကို တမ်းတမ်းတတ အော်ခေါ်သော်လည်း ချစ်လွန်းတင်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့။ မွတ်သိပ်စွာ နမ်းနေသော အနမ်းတွေကြားမှာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးဟာ မျော့မျော့လေးသာကျန်ပြီး တကိုယ်လုံးကလည်း တုန်ရီမောဟိုက်လို့နေသည်။ သက္ကရာဇ် အရမ်းမောနေပြီ။ ဦးရယ်….. ဦး ဘယ်မှာလဲဟင်…. သက္ကရာဇ်ကို လာကယ်ပါဦး။
ပိတ်မှောင်နေသော မျက်လုံးအစုံကို အားယူဖွင့်ရင်း ကိုယ်ပေါ်အုပ်မိုးကာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသော အရာကို သေချာစွာ ကြည့်မိသည်။
“အား….ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ.. ရှင်.. ရှင်.. ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က ဖယ်ပေး”
အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်။ တကယ့်အပြင်မှာ ဖြစ်နေတာကြီး။ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကုန်းရုန်းထတော့ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ်ကို တက်ကာ ရုန်းကန်နေသော လက်တို့ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိကပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ဖိချပစ်သည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် ငုံ့ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်သည်။
“ရှင်..လူယုတ်မာ… ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းပေး”
ချစ်လွန်းတင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို အသည်းယားစွာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဖိညှစ်ပစ်သည်။ တကယ့် အရိုးခံအလှလေး။ ရှင်းသန့်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ပန်းသွေးရောင် ကာလာလေးပြေးနေကာ မဆိုးဘဲ နဂိုပန်းသွေးရောင်ပြေးနေသော နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေး။ တကယ့်နမ်းပစ်ချင်စရာလေး။ သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေပုံက ကျားသစ်မလေး မာန်ဖီနေသည့်အလား။
လွတ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်နှင့် သူ့ကိုယ်ကို တဘုန်းဘုန်းထုတော့ ချစ်လွန်းတင် စိတ်မရှည်စွာ သက္ကရာဇ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ အသားရောင် ဖွေးဖွေးလေးက ၀င်းခနဲ ပေါ်လာတာမို့ သက္ကရာဇ် ကမန်းကတန်း လက်တို့နှင့် ကာမိသည်။
“ချစ်လွန်းတင်…ရှင် ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ”
အဖျားခတ်လာသော တုန်ယင်သံတိုးတိုးလေးက မျက်၀န်းမှာ မျက်ရည်ဥတို့ကို စွတ်စိုစေသည်။
“ရော်…ကိုယ်ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ… ကိုယ်မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်လို့”
ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကို ငုံ့နမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် တိမ်းရှောင်လိုက်တာကြောင့် လည်ပင်းသားလေးကိုသာ နမ်းမိသွားသည်။ လည်ပင်းသားလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲစုပ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် အရသာခံနေသည်။
“ဟင်အင်း….ဟင့်…မလုပ်ပါနဲ့…. သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်…. သက္ကရာဇ်ကို ဦးဆီပြန်ပို့ပေးပါ….. ဦး…. ဦးရေ”
လည်ပင်းမှာ စုပ်နမ်းမှုက ရပ်သွားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲခါပြီး နံရံမှာ ဖိကပ်တာ ခံလိုက်ရသည်။ လည်ပင်းကို သန်မာသော သူ့လက်တို့နဲ့ ဖိညှစ်ထားတာကြောင့် သက္ကရာဇ် မျက်လုံးတို့ ပြာဝေလာရသည်။
“တောက်….ငါ့ရှေ့မှာ တခြားယောင်္ကျားနာမည် မတမိစေနဲ့ သက္ကရာဇ်ခိုင်”
ချစ်လွန်းတင် လက်တို့ကို ရုတ်လိုက်တာနဲ့ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး အရုပ်ကြိုးပြတ် မွေ့ရာပေါ်ကျသွားရသည်။ ပါးပြင်ပေါ်ကျလာသော မျက်ရည်တို့ကို မသုတ်ဘဲ မွေ့ရာထက် မျက်နှာအပ်ကာ အသံထွက် ငိုမိသည်။ ဘယ်ဘ၀က ၀ဍ်ကြွေးတွေလည်း မသိပါ။ ပြန်ပေးဆွဲခံရ၊ အဓ္ဓမ အနိုင်ကျင့်ခံရ။
ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ဘေးနား ရောက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ ပြန်လည်ရုန်းကန်လာသော လက်တို့ကို ဖမ်းချုပ်ရင်း တကိုယ်လုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။ ပါးစပ်ကနေလည်း တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောမိသည်။
“မောင်… သက္ကရာဇ်ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး သက္ကရာဇ်ရယ်… မောင့်စကား နားထောင်စမ်းပါ…. မောင်လေ သက္ကရာဇ်ကို သိပ်ချစ်တယ်… အရမ်းချစ်တယ် သိလား”
“ဟင့်အင်း…ဟင့်… ဟင့်အင်း… လွှတ်… ရှင် အခုလွှတ်”
တကိုယ်လုံး အရိုးများ ကျိုးကြေမတတ်။ ညှစ်ထားသော အားရှိန်က ပြင်းတာမို့ သက္ကရာဇ်မှာ မလူးသာမလွန့်သာ။ သူ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်မှာကိုလည်း ကြောက်သည်။ ဒီလောက်အထိ စိတ်ရူးပေါက်မယ်လို့လည်း မထင်ထားခဲ့။ အခုချိန်မှာ ဦးကိုသာ သတိရမိသည်။ ဦးသာရှိရင်………။
ပါးပြင်ထက်က မျက်ရည်တွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးနေသော ချစ်လွန်းတင်… မုန်းသည်၊ ရွံသည်။
“အအေးပတ်သွားလိမ့်မယ်… ရော့ ဒါလေး ခြုံထားလိုက်”
သက္ကရာဇ် အမြင်ကပ်စွာ ခြုံထည်ကို ကုတင်အောက် ပစ်ချလိုက်သည်။ ချစ်လွန်းတင် မျက်လုံးတွေက ပိုမိုအေးစက်လာပြီး သက္ကရာဇ် ပုခုံးသားတွေကို မထိတထိ တို့ဖွကိုင်တွယ်ကာ အားကုန် ကိုက်ချပစ်လိုက်သည်။
“အား…အ…အ”
အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် သက္ကရာဇ်တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။ အ၀တ်မဲ့နေသော အပေါ်ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်က ဖိထိန်းရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က မွေ့ရာစကို အားပြုဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံမိသည်။ ချစ်လွန်းတင် မျက်နှာက သက္ကရာဇ်နားကပ်ကာ
“မောင် ဂရုစိုက်ပေးနေတာကို မငြင်းဆန်ချင်နဲ့… မဟုတ်ရင် ဒီထက်ပိုနာသွားလိမ့်မယ်”
“ထွီ”
“ဟာ….တောက်…မင်း”
နီရဲသွားသည့် သူ့မျက်နှာကို သက္ကရာဇ် ရွံရှာစွာကြည့်ရင်း
“ရှင်က… ကျွန်မကို ချစ်တယ်.. ရှင်က ကျွန်မကို ကြင်နာမယ် ဟုတ်လား… ဟက်… ကျွန်မယောက်ျား နေမိုးစွေလောက် ရှင် ကျွန်မကို ချစ်နိုင်မတဲ့လား… ကြင်နာနိုင်မတဲ့လား… ချစ်လွန်းတင်”
အသည်းတို့ကို ဆူးချွှန်ဖြင့် ထိုးသလို နာကျင်စေသည့် စကားလုံးများ……
“ရှင် ကျွန်မကို ဖမ်းလာတာ ဦးသိရင် ဦးက ဒီတိုင်းနေမှာတဲ့လား… ကျိန်သေပေါက် ကျွန်မကို လိုက်ရှာပြီး ရှင့်ကို အရေခွံနွှာပစ်မှာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်”
“ငါ…မင်းကိုချစ်တယ် သက္ကရာဇ်”
“ရှင် ရူးနေလား… ကျွန်မ ရှင့်ကိုမချစ်ဘူး… မုန်းတယ်… ဦးက ကျွန်မကို သေချာပေါက် လာကယ်မှာ”
“မင်း သိပ်ချစ်လှတဲ့လူက အကြွေပန်းတစ်ပွင့်ကို အိပ်ကပ်ထဲထည့်သိမ်းပြီး အမြတ်တနိုး နမ်းရှိုက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား”
သက္ကရာဇ် တုန်ယင်ကာ ချစ်လွန်းတင်မျက်နှာကို အလန့်တကြား မော့ကြည့်မိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတင်ထောင့်စွန်းဆီ တဖြည်းဖြည်းရွေ့ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်ရည်တို့က အလျင်မပြတ်။
“ဟက်.. ဘာလဲ.. ယုံကြည်ချက်မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား… မင်းက ငါ့လက်ထဲက ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်နေပြီ သက္ကရာဇ်ခိုင်… ငါ ချွေချင်ရင် အလွယ်လေးပါ… ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင် အလိုလို ကြွေဆင်းပေးမယ်ဆိုရင် ပိုကျေနပ်မိမှာ”
“ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မစဉ်းစားလိုက်နဲ့.. တောကောင်တွေမှ အများကြီး.. မောင့်လိုတော့ ကြင်နာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ရိသဲ့သဲ့ပြောရင်း အခန်းထဲကနေ ချစ်လွန်းတင် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ဖို့အတွက် သူ ကောင်းကောင်း အနားယူရဦးမယ် မဟုတ်ပါလား။ အချစ်နဲ့စစ်မှာ မတရားတာမရှိ အဆိုစကားအတိုင်း ဆိုပေမယ့်လည်း နာကျင်ရတာကိုတော့ ဘယ်တရားက လာဖြေသိမ့်ပေးနိုင်မလဲ။
သက္ကရာဇ်ကို တရုတ်ပြည်နယ်စပ်ကို ခေါ်သွားမည်။ ဟိုမှာ တရား၀င် လက်ထပ်ယူဖို့ကအစ သူ စီစဉ်ထားပြီသား။ နေမိုးစွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ယှဉ်ဖို့ သတ္တိမကြောင်သော်လည်း… နေမိုးစွေနှင့်ယှဉ်လျှင် သူသာ အားနည်းနေသေးတာမို့ ထိပ်တိုက်တွေ့မယ့် ကိစ္စကိုတော့ သူ ရှောင်ပါသည်။ အဓိကက သက္ကရာဇ် သူ့လက်ထဲရောက်ဖို့။ သူ့မိန်းမဖြစ်ဖို့သာလျင် ဦးစားပေး ပထမ။ သက္ကရာဇ် ပြန်ချစ်သည် မချစ်သည်ထက် သက္ကရာဇ် သူ့ဘေးရှိနေဖို့ပဲ လိုသည်။ အမုန်းတွေကို ခံယူရင်း… သက္ကရာဇ်ကို သူ့ဘေးနားထားထားမည်။ သူချစ်ဖို့မှ မလိုတာပဲလေ။ ကိုယ်ကသာ အချစ်တွေ ပေးချင်သူ။
…………………………………….
ခရီးတစ်လျှောက် သက္ကရာဇ်ကို သူတို့ ဘာတွေတိုက်ထားသည်မသိ။ တကိုယ်လုံးနုံးလျနေကာ လူက အိပ်ပဲအိပ်ချင်နေသည်။ ကျွေးသမျှ မစားသော်လည်း ရေသာ အားပြုပြီး သောက်ရသည်မို့ ရေထဲမှာလည်း တစ်ခုခု ထည့်ထားကောင်း ထည့်ထားနိုင်သည်။ ပေးသမျှ အစားအစာတွေ သွန်ပစ်ပေမယ့် တကယ်တော့ သက္ကရာဇ် အရမ်းဆာနေပြီ။ ခေါင်းကလည်း ချာချာလည်အောင် မူးနောက်နေပြီမို့ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ချင်တော့။ လူကလည်း ပူလောင်နေတာမို့ အင်္ကျီတို့ကို သူ့ဘာသာ သတိမထားပဲ ချွတ်မိသည်။ အားတင်းထားတဲ့ မျက်လုံးတို့ဟာ ခဏမှာတော့ တစတစပိတ်ကျကာ အမှောင်ထုဆီ ဦးတည်သွားသည်။
နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့က ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် စုန်ချည်ဆန်ချည်မို့ မျက်လုံးက အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ သူ့အပေါ်ပိုင်းတစ်လျှောက် ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့သလို တင်းရင်းသည့် ရင်သားနှစ်မွှာကို အားရစွာ စို့နေသော ချစ်လွန်းတင်။
“ဟင်အင်း…မလုပ်နဲ့..ရပ်လိုက်ပါ”
စကားသံတို့က လည်ချောင်းထဲက ထွက်မလာ။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်း ရွေ့ဖို့ရာပင် အနိုင်နိုင်။ ချစ်လွန်းတင် ကျေနပ်စွာ သက္ကရာဇ်နို့သီးလေးတွေကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ပစ်သည်။ သူလိုချင်နေခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ နယ်စပ်ဘက်ကိုရောက်လို့ စိတ်ချရမှ အပိုင်သိမ်းဖို့ ကြံရွယ်မိပေမယ့် ဆေးမှိန်းမှိန်းကာ ၀တ်လစ်စားလစ် ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို မြင်ရချိန်မှာ သူ့စိတ်တို့ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါ။ ဖြူ၀င်းနေသော နို့အုံလေးထက်မှာ နီညိုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးက ပနံတင့်စွာ။
ချစ်လွန်းတင် မနေနိုင်တော့။ ပါးစပ်အပြည့် နို့လုံးလေးကို ဆွဲကာဆွဲကာ စုပ်တော့ သက္ကရာဇ် ညည်းရပြီ။ နို့တစ်လုံးစုပ်နေချိန် နောက်တစ်လုံးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ဖိညှစ်ပေးပြီး အလှည့်ကျ ပြောင်းစို့ပစ်သည်။ ရှည်လျားသော ဂါ၀န်ရှည်ကို အောက်သို့ ပိုမိုဆွဲချလိုက်တော့ အနက်ရောင်ပင်တီလေး ပေါ်လာသည်။ သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံးကို မက်မောစွာကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင်အောက်က အကောင်ကြီးက ပိုမိုဖောင်းကြွလာရသည်။
ပင်တီလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးကို ရင်ခုန်စွာ ချစ်လွန်းတင် စိုက်ကြည့်မိသည်။ မိန်းမသားတစ်ဦး၏ လိင်အင်္ဂါကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းမို့ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ လည်ချောင်းတွေတောင် ချောက်ကပ်လာပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေမိသည်။ ရေတံခွန်စီးကျနေသော တောင်တန်းတစ်ခုလို ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်မှာ ရင်ဖိုစရာကောင်းနေပါပြီဆိုမှ မြစ်ဖျားခံရာ ရပ်၀န်းလေးကလည်း ပို၍ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပါသည်။ ဖောင်းမို့နေသော အသားစိုင်နှစ်လွှာကြား မဟတဟလေး စိစိလေးပေါ်နေသော အများတကာခေါ်ကြသော စောက်စိဆိုသည့်အရာ။ အမွှေးလေးက နုနုလေးကိုမှ စီစီရီရီ နူးနူးညံ့ညံ့လေး။
တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ထိုဖောင်းဖောင်းအိအိ အရာလေးကို လက်နှင့် တစ်ချက်တို့လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အထိအတွေ့။ တကယ် လက်တွေ့ မြင်တွေ့ ကိုင်တွယ်ရတော့ စိတ်တွေလှုပ်ရှားပြီး ဘာစလုပ်ရမှန်းမသိ။ အပေါ်ဘက်ပြန်သွားပြီး သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်တော့ နှုတ်ခမ်းလေး မဟတဟနဲ့ သူ့ကိုအားယူပြီး စကားလှမ်းပြောနေဟန်။ မျက်ရည်စတို့ ရစ်ဝဲပြီး အသနားခံနေသည့် သူ့ပုံလေးက ချစ်လွန်းတင် ရင်ကို နာကျင်စေမိသည်။
ချစ်လွန်းတင် ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။ မဖြစ် အလျှော့ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်။ သူသာ အလျှော့ပေးလိုက်ရင် သက္ကရာဇ်က သူ့အပိုင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်မှန်း ချစ်လွန်းတင် သိသည်။ သူ့ကို မချစ်မနှစ်သက်ပါသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလိုအကြမ်းဖက်မှပဲ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာမည်ထင်သည်။ အရှက်ကြီးတဲ့ သက္ကရာဇ်စိတ်ကို သူသိသည်။ သူနဲ့သာ ညှိစွန်းခဲ့လိုက်ရင် သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေဆီ ပြန်သွားတော့မှာ မဟုတ်တော့။
သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်ရဖို့ ချစ်လွန်းတင် မကောင်းသည့် ညဏ်နီညဏ်နက်တွေ ထုတ်သုံးရလည်း မမှုပါ။ လူဆိုးကြီးလို့ပဲမြင်မြင် အနားမှာ သက္ကရာဇ်ရှိနေဖို့က အဓိက။ ကိုယ့်ကိုမချစ်သည့် လူကိုမှ တဘ၀လုံးပုံအောပြီး ချစ်ချင်မိသည့် ကိုယ့်စိတ်ကိုလည်း ချစ်လွန်းတင် နားလည်ပြီးသားမို့ သူပြန်ချစ်ဖို့က အဓိကမဟုတ်ပါ။ အမုန်းခံ ဘ၀နှင့်သာ သက္ကရာဇ်အမုန်းတွေကို သဲ့ယူရင်း သူ့အနားမှာပဲ သက္ကရာဇ်ကို ထားတော့မည်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သက္ကရာဇ် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးဆီ သူ့မျက်နှာ နေရာယူမိခိုက် ဘယ်ကနေပေါ်လာမှန်း မသိသည့် ပါးပြင်ကို ရှပ်ပြေးသွားသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်။ ရင်ထိတ်စွာ ဘေးဘီဝဲယာကို လှည့်ကြည့်ခိုက် ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ပုခုံးပေါ်ကနေချကာ မီး၀င်း၀င်းတောက်နေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် သူရှိရာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသော နေမိုးစွေ။
ချစ်လွန်းတင် တကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းကာ ခါးကြားက သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့အပြင် လက်ဖဝါးပေါ် နောက်ထပ်ရှပ်ပြေးသွားသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်။ အေးစက်စက် မျက်နှာထားနှင့် ချစ်လွန်းတင် နေမိုးစွေကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယောင်္ကျားသားနှစ်ဦးရဲ့ အကြည့်ချင်းလွန်ဆွဲနေမှုက ပတ်၀န်းကျင်ကို ပိုမိုအေးစက်စေသည်။
ကွပ်ပျစ်ပေါ် ပက်လက်ကလေး အ၀တ်အစားမဲ့နေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ နေမိုးစွေ ယောင်္ကျားတန်မဲ့ ငိုချင်လာမိသည်။ အားငယ်နေသော မျက်၀န်းကလေးတွေနဲ့ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းအစုံက သူ့ရင်ကို တူနှင့် အထပ်ထပ်အခါခါ ထုနေသလို။
“မင်း….မင်း သက္ကရာဇ်ကို……”
စကားလုံးတွေ ရှေ့မဆက်ရဲတော့။
“အဟင်း….ဟုတ်တယ်… စားဖူးပြီးသား အပင်က အသီးတွေက သိပ်ချိုတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ကျုပ်လက်တွေ့ပဲ”
နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင် လျှာသပ်ကာ ဆံပင်ကို ဆတ်ခနဲ ဝဲခါရင်း တမင် ဟန်ပါပါ လုပ်ပြလိုက်သည်။ နေမိုးစွေ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို….. စီကနဲမြည်လာသော နားထဲက အသံတွေ။ သက္ကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာညှိးညှိုးလေး။ ခွေခေါက်ကျချင်နေသော ဒူးတို့ကို ရိုင်ဖယ်နဲ့ အားပြုရင်း ကိုယ်ကို ပြန်လည်တည့်မတ်လိုက်သည်။
“အဟက်…. ကျုပ်ကို သတ်ပစ်တော့မှာလား ဟုတ်လား…”
စကားမဆုံးလိုက်။ မြည်ဟိန်းသွားသော သေနတ်သံနဲ့အတူ ယိုင်ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင် ကိုယ်ခန္ဓာ။ ပခုံးစွန်းနားဆီက ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး စီးကျလာသော သွေးစက်များ။ သူ အရှုံးပေးလိုက်ရဝောာ့မှာလား။
သက္ကရာဇ်ဆီ ပြေးသွားသော နေမိုးစွေခြေလှမ်းတွေကို လှမ်းတားချင်ပေမယ့်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထူဖို့ရာ အနိုင်နိုင်။ ဟင်အင်း…. သက္ကရာဇ်ကို ခေါ်မသွားပါနဲ့။ သက္ကရာဇ်ကို သူ့ကိုပြန်ပေးပါ။
“ကလေးလေး”
“ဦး”
ဦးကိုမြင်တော့ သက္ကရာဇ်မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်တွေ တာကျိုးရပြီ။ အားကိုးတကြီး နေမိုးစွေကို လှမ်းဖက်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိသည်။ ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာရတာလဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် စကားလုံးတွေက မထွက်လာ။
“Daddy နောက်ကျသွားတယ် ကလေးလေးရယ်… ကိုယ့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါ… Daddy တောင်းပန်ပါတယ်”
တကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသော ချစ်ရသူကိုယ်လုံးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ထွေးပွေ့ရင်း နေမိုးစွေ တောင်းပန်စကားတို့ကို အထပ်ထပ် ပြောနေမိသည်။
“ဟာ Boss…နောက်မှာ”
တပည့်ဖြစ်သူရဲ့ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံနဲ့အတူ ကြားလိုက်ရသော နှစ်ချက်ဆင့် သေနတ်သံ။ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တပည့်ဖြစ်သူလက်ထဲမှ သေနတ်ပြောင်း၀၌ ယမ်းခိုးတလူလူ။ ဘေးနားပုံလဲကျနေသည့် ချစ်လွန်းတင်ထံမှ ရယ်သံခပ်အက်အက် ထွက်လာသည်မို့ နေမိုးစွေ မျက်မှောင်ကုပ်မိသွားသည်။
သက္ကရာဇ်ကို အသာပွေ့ချီရင်း ထမည်အလုပ် သူ့အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်လာသော လက်တစ်ဖက်ကြောင့် အသာငဲ့စောင်းကြည့်မိသည်။ နာကျင်စွာ ညီးတွားရင်း ချစ်လွန်းတင် အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသည်။ သေနတ်ဒဏ်ရာက ပခုံးစွန်းတစ်ချက် ရင်ဘတ်တစ်ချက်မို့ သူ အသက်တောင်ရှင်ပါဦးမလား။ နေမိုးစွေကရော သူ့ကို အလွတ်ပေးမတဲ့လား။
မျက်လုံးထဲ ပုံရိပ်တွေ ဝေဝါးလာပြီး သတိမလစ်အောင် စိတ်ကိုထိန်းထားရသည်။ မြင်ကွင်းထဲမှာ နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်ကိုချီကာ ထွက်သွားဝောာ့မှာကို တွေ့နေရသော်လည်း ကိုယ်ကမရွေ့နိုင်။ နာကျင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လစ်လျူရူကာ အားယူပြီး ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲလိုက်မိတာက နေမိုးစွေရဲ့ အင်္ကျီတစ်စ။
“သက္ကရာဇ်ကို ခင်ဗျားချစ်သေးလို့လား… ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီးတောင်မှလေ”
နေမိုးစွေ မေးရိုးကြောများ တင်းကနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။ သေခါနီးအချိန်မှာ မေးစရာမေးခွန်း ဒီလောက်ရှားသလား။
“သက္ကရာဇ်က ငါပိုင်တဲ့ ငါ့မိန်းမ… သူ့ဘ၀ရဲ့ ဘယ်လိုအမည်းစက် အစွန်းအထင်းကိုမှ ငါက ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး.. အဲ့ဒီ စွန်းနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ငါကပဲ ဖယ်ရှားပေးရမှာ… သူ့ဘာသာ ညိုးချင်ညိုး ကြွေချင်ကြွေပါစေ.. ဂရုစိုက်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမှာက ငါ့တာ၀န်ပဲ… အမြင့်ပေါ်က ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးယူခြွေချနိုင်လို့ ဒီပန်းကို မင်းပိုင်ပြီထင်နေရင် သိပ်ကိုမှားသွားပြီ ချစ်လွန်းတင်”
ချစ်လွန်းတင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားရသည်။ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး တစ်ဆို့ကာ မျက်ရည်တွေ ကျလာမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို သူချစ်သောအချစ်မှာ နေမိုးစွေနှင့်ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါလား။ သက္ကရာဇ်ကို အညွှန့်ချိုးနိုင်ရင် နေမိုးစွေ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မည် ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်အပေါ်ထားသည့် အချစ်က ဒီလောက်ထိ နက်ရှိုင်းလိမ့်မယ်လို့ သူမတွေးမိခဲ့။ သူသာ…. သူသာ သက္ကရာဇ်ကို ချစ်တယ်ဆိုပြီး အနိုင်ယူခဲ့မိသူ… ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်တွေကို ပြုမိခဲ့သူ။ ဒါတွေက သူ့မိုက်ပြစ်သူ ပြန်ခံရတာပါပဲ။ မချစ်မနှစ်သက်သောသူ၊ သူတပါးကြင်သူကိုမှ အတ္တစိတ်တစ်ခုတည်းနှင့် လိုချင်တပ်မက်မိသူ သူ့အတွက် မကောင်းတဲ့ ဇာတ်သိမ်းပါပဲ။
အချစ်ဆိုတာ နေမိုးစွေအတွက် နူးညံ့သိမ့်မွေ့စွာ ချစ်တတ်ခြင်း၊ တာ၀န်ယူတတ်ခြင်း၊ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုရင် သူ့အချစ်ကရော ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။ သက္ကရာဇ်ကို မျက်ရည်ကျစေပြီး စိတ်မလုံခြုံမှု ရှက်ရွံ့မှုကိုသာလျင် သူက ပေးစေခဲ့သည်။ ပိုင်ဆိုင်ရရင်ဆိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ သက္ကရာဇ်ဆိုသော နူးညံ့သည့် ပန်းလေးအပေါ် အပူဟပ်စေခဲ့သည့် သူ့အချစ်များ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် အမှောင်ဖုံးခဲ့တာပါလဲ။ ကျေးဇူးရှင်ကိုတောင် သတ်ပစ်ဖို့အထိ စိတ်မှာ ရွယ်ခဲ့မိသည်က သက္ကရာဇ်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့သာ။
နေမိုးစွေ ရင်ခွင်မှာ ဖျော့တော့စွာ မှီရင်း လဲလျောင်းနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် နာကျင်စွာ ပြုံးမိသည်။ သက္ကရာဇ်အတွက် သူဆိုတာ ဘယ်နေရာမှ ဘောင်မ၀င်ခဲ့… ရွံမုန်းစရာ လူယုတ်မာကြီးတစ်ဦးမျှသာ… သူကလည်း သက္ကရာဇ်အပေါ် စဉ်းလဲခဲ့တာကိုး။
“ကျုပ်…. သက္ကရာဇ်ကို သိပ်ချစ်တယ်… သိပ်ချစ်လို့ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရုံလေးပါ… ခင်ဗျား စိတ်ချပါ… သက္ကရာဇ်ကို ကျုပ် ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး… ခင်ဗျား အလာစောသွားတယ်… အဟက်… အွန့်.. ဝေါ့”
သွေးစတွေ ပေကျံနေသည့် နှုတ်ခမ်းကို လက်ခုံနှင့်သုတ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် မောပန်းစွာ စကားကို ခဏရပ်သည်။
“ကျုပ် ကျုပ် မှားသွားပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို ပြောပေးပါ… ကျုပ်ကို ခွင့်လွတ်ပါလို့…. အင့်”
ဆက်ကနဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ချစ်လွန်းတင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူ စိတ်ချလိုက်ပါပြီ။ သက္ကရာဇ်အတွက် အလုံခြုံဆုံး၊ အနွေးထွေးဆုံး ရင်ခွင်သည် နေမိုးစွေရင်ခွင်သာ။
ပန်းကလေးရေ….. ကိုယ့်ရဲ့အတ္တတွေနဲ့ မင်းကို ကိုယ်ညိုးနွမ်းစေခဲ့မိတယ်။ ရေကြည်ချမ်းမြ တစ်ပေါက်တောင် မရွာသွန်းပေးနိုင်ဘဲ… အထက်စီးက ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးဟာ ငါပါလို့ ဟစ်ကြွေးမိခဲ့သမျှ… မင်းကို ပိုပိုပြီး ခြောက်သွေ့နာကျင် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့တာပါပဲ။ အခု… မင်းလုံခြုံပါပြီ ပန်းကလေးရေ။ ငါဆိုတာ မရှိတော့ပြီမို့…. ပန်းကလေး မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုံလုံခြုံခြုံ ပွင့်လန်းလိုက်ပါတော့နော်….. ကိုယ် သိပ်ချစ်ခဲ့တယ်… သက္ကရာဇ်ခိုင်။
……………………………..…
နေမိုးစွေ ရင်ထဲ ဟာကနဲ။ ငြိမ်ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင်ကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲက ဆို့နစ်လာသည်။ ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သော်ငြား ချစ်လွန်းတင်ဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သော သူ့ညီငယ်လေးတစ်ယောက်။ ပြောစကားနားထောင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရာတွင် သေသပ်တိကျလွန်းသူ။ သူ့ညာလက်ရုံးသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သူ။ အခုတော့…….။
အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ချစ်လွန်းတင်ကို ကျောခိုင်းကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
“Boss….. သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်ရမလဲ”
“သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်ပါ… သူ အရင်တုန်းက ငါ့အတွက် အလုပ်တွေအများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ ထောက်ပြီးတော့ သူ့ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သွားခွင့်ပြုလိုက်မယ်”
……………………………
သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံးမှာ ဆူးခြစ်ရာတွေကအပြည့်… ချစ်လွန်းတင်နဲ့ ဝေးရာပြေးရင်း တောထဲက ဆူးချုံခက်တွေက တကိုယ်လုံးကို စုတ်ပြတ်သတ်စေသည်။ နောက်ကလိုက်လာသော ခြေသံတို့နှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော သေနတ်သံများ။ သက္ကရာဇ် လွတ်ရာကို အားကုန်ပြေးရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အပင်တွေရှင်းလင်းသော မြေကွက်လပ်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်သွားသည်။ ရှေ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု။ သွားပြီ ပြေးစရာမြေ ကုန်ပြီ။ ချစ်လွန်းတင် လက်ကနေ လွတ်ဖို့လမ်းစ မမြင်တော့။ ပြီတီတီ မျက်နှာထားနှင့် အနားကို တိုးကပ်လာသော ချစ်လွန်းတင်….
“အို…ရှင်မလာနဲ့…သွား.. သွား… လူယုတ်မာ ကျွန်မအနားမကပ်နဲ့”
“ဟင့်အင်း…မလာနဲ့… ကျွန်မခုန်ချ… အား”
နက်ရှိုင်းသော ကမ်းပါးကြီးအောက် ဝုန်းကနဲ ကျဆင်းသွားသလို အူကလီစာများ ပြုတ်ထွက်ကုန်မတတ် အေးကနဲ ခံစားလိုက်ရသော အခိုက်အတံ့။
“သက္က…ကလေးလေး Daddy ရှိတယ်လေ… Daddy ရှိတယ်နော်…. ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး သိလား… ကလေးလေးဘေးမှာ Daddy အမြဲတမ်းရှိနေမယ်နော်”
အိပ်မက်မက်နေပါလားလို့ အသိစိတ်တို့ ၀င်ပြီးကာမှ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသော နေမိုးစွေကို သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပြန်လည်ဖက်ထားမိသည်။ အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ သက္ကရာဇ်ကျောပြင်ကို တဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ သက္ကရာဇ်နဖူးလေးကို အနမ်းဖွဖွပေးပြီး ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးသည်။ ဦးထက် လုံခြုံနွေးထွေးသော ရင်ခွင်ဆိုတာ သက္ကရာဇ်ဘ၀မှာ မရှိတော့။ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အားကိုးရာ၊ လုံခြုံရာ၊ နွေးထွေးရာ ရင်ခွင်ရှင် ဦး။
“ကလေးလေး…. ပြန်အိပ်လိုက်ဦးလေနော်… အခုမှ ညအစောပဲ ရှိသေးတယ်…”
“ဟင်အင်း…ဦး… ဘာလဲ ဦးက သက္ကရာဇ်ဘေးမှာ မရှိချင်လို့လား”
ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် ပြောလာတော့ နေမိုးစွေ ပျာပျာသလဲလဲ ဖြစ်ရပြီ။
“ဟာ…မဟုတ်ပါဘူး Babyရယ်.. Baby နားမှာ Daddy အမြဲရှိနေမှာပါ.. အခုက Baby ပင်ပန်းနေတာမို့ ပိုအားပြည့်အောင် အိပ်ခိုင်းတာပါ… Daddy ဘယ်မှ မသွားဘူးနော် စိတ်ချ…. ကလေးလေးနားမှာပဲ နေမှာ”
နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်လက်လေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုးရိမ်စွာနဲ့ သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်မိသည်။ မတွေ့ရသော ၄ ရက်အတွင်း ပိန်သွားလိုက်ပုံများ…. ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေခဲ့ရှာမလဲ။
“ဟို ဟို လူကရော…”
“သူမရှိတော့ပါဘူး… အခုချိန်ကစပြီး သက္ကနဲ့ ကိုယ့်ကြားမှာ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိတော့ပါဘူး… ကလေးလေး စိတ်ချလို့ရပါပြီ”
“ဟင်း….ဟုတ်”
တိုးလျသော သက်ပြင်းချသံနဲ့ ပြန်ထူးသံအဆုံးမှာ သက္ကရာဇ် မျက်ခွံတွေ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ ဘေးနားမှာ ဦးရှိနေပြီမို့ စိတ်ချလက်ချ အိပ်နိုင်ပြီလေ။
…………………………………….
ထိုအဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပြီး ၃ လအကြာ…
သက္ကရာဇ် သံပရာရည် ထည့်ထားသည့် ဗန်းလေး ကိုင်ရင်း ခြံကြီးထဲကို ဆင်းလာသည်။ ရေခဏ ကူးမယ်ဆိုသည့်လူက အခုထက်ထိကို အိမ်ပေါ်ပြန်တက်မလာတာမို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ ဟော.. တွေ့ပါပြီ။ အခုထိ ရေကူးလို့ မပြီးနိုင်သေး။ နေမိုးစွေရဲ့ ဝါသနာတွေများစွာတွေထဲမှာ ရေကူးတာက ပထမ။ ရေကူးကန်က ခြံအရှည်ရှိသမျှကိုမှ လူသွားလမ်းကျန်ရုံ ကန့်လန့်ဖြတ် ဆောက်ထားတာမို့ ကျယ်ကျယ်၀န်း၀န်း ရှိတာထက်ကို ပိုမိုသာလွန်နေသည်။ ရေကူးကန် ဒီဖက်နဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းက အတော်လှမ်းတာမို့ အော်ခေါ်ယူရသည်။
“ဦးရေ…..တော်တော့လေ.. အအေးမိလိမ့်မယ် တက်လာခဲ့တော့”
“လာပြီ Baby”
သက္ကရာဇ်ရှိသည့် တစ်ဖက်ခြမ်းကို ပြန်ကူးလာပြီး အပေါ်မတက်သေးပဲ ကန်ဘောင်ပေါ် ပခုံးမှေးတင်ကာ သက္ကရာဇ်ကို ပြုံးကြည့်နေသည်။
“ကြည့် ဘာပြုံးနေတာလဲ… အပေါ်တက်လာခဲ့ပါဆို”
မျက်စောင်းလှလှလေးထိုးပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သံပုရာရည်ခွက်ကို နေမိုးစွေထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကိုယ့်မိန်းမလေးက ဒီနေ့ ပိုလှနေသလားလို့… အဟင်း”
“ကဲပါ မြှောက်တာ နောက်မှမြှောက်… အခု ကန်ပေါ်ကို တက်ခဲ့ဦး… ရေကူးနေတာ အရမ်းကြာပြီ ဦးရဲ့”
သံပုရာရည်ကို ကုန်အောင်သောက်ပြီး ခွက်ကို ဘောင်ပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အလှကြီးလှနေသော သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လို့မ၀နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်တွေရှည်လာပြီမို့ ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်ခွဲကျစ်ကာ ပခုံးပေါ်ချထားသည်။ စည်း၍မမှီသော ဆံနွယ်စတွေက နဖူးပြင်ထက် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ အပြာနုရောင် ရှေ့ခွဲကြိုးစည်း အင်္ကျီလေးကို အပွလေး၀တ်ထားတာကြောင့် ရှေ့သို့ ကုန်းလိုက်တိုင်း မြင်နေရသော နို့လုံးဖွေးဖွေးလေးများ။ နေသာနေလို့လားမသိ သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး မိုးကောင်းကင်နှင့်အပြိုင်ကို လင်းလက်ကြည်စင်နေသည်။
နေမိုးစွေ ရင်ထဲ ကလိကလိ ဖြစ်လာရသည်။ ဘေးနားက walkie talkie ကို လှမ်းယူကာ အစောင့်တွေ အကုန်လုံးကို ခြံပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ဟင်..ဦး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် မသိနားမလည်စွာ သူ့ကိုကြည့်နေသော ကလေးမကို အသည်းယားစွာ ခါးကနေ ပွေ့ချီပြီး ရေထဲဆွဲချလိုက်သည်။
“Baby ကို Daddy စားမလို့လေ”
“အာ…ဦးနော်”
“ဘာ…ဦးလဲ… လင်မယားဖြစ်ပြီးတာပဲကြာပြီ.. Daddy လို့ ခေါ်ပါဆိုညမခေါ်ဘူး”
“သက္ကရာဇ်မှ နှုတ်မရဲတာ ဦးရဲ့”
“ဒါဆို…ထန်နေတဲ့ အချိန်ဆိုရင်တော့ နှုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ… ဟုတ်လား”
သက္ကရာဇ်ခြေထောက်တွေကို သူ့ခါးမှာ တင်ပလ္လင်ချိတ်ရင်း ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးကို လက်နဲ့ အသာမချီထားလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ်မျက်နှာ မထားတတ်အောင်ဖြစ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်မိသည်။
“ဟေ့ဟေ့… ဘာခုမှ ရှက်နေတာလဲ.. ကိုယ်နဲ့ဆို ရှက်စရာမလိုပါဘူး ကလေးရဲ့… သက္ကရာဇ်ရဲ့ ဘယ်သူမှမမြင်ရတဲ့ တစ်ဘက်ခြမ်းကို Daddy ကို ထုတ်ပြလို့ရပါတယ်… Daddy ကလည်း အဲ့လိုလေး ထန်နေတာကို… သိပ်ချစ်တာ”
နားနားတိုးကပ်ကာ လေသံမျှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း သက္ကရာဇ်ရင်တွေ အခုန်မြန်နေကာ မျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မထုတ်နိုင်သေး။
“ကဲ ဒီဘက်ကို လှည့်ပါဦးကွာ”
“ဟင့်အင်း”
ရေထဲမှာ ကိုယ်လုံးက တစ်၀က်မျှ နစ်နေသည့်အပြင် ပြုတ်ကျမှာစိုးတာနဲ့ နေမိုးစွေကို အားရပါးရခွကာ ဖက်ထားပြီး နေမိုးစွေကလည်း သက္ကရာဇ်တင်သား လုံးလုံးလေးတွေကို လက်နဲ့ပွေ့ထားတာမို့ သက္ကရာဇ်ရင်ထဲ ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်လာသည်။ ငုံ့ကာဖွက်ထားသော မျက်နှာလေးကို မရမက မော့စေကာ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ရဲ့ တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။ နူးညံ့ပြီး အိစက်မွှေးပျံ့နေသော နှုတ်ခမ်းသား အိအိလေးတွေကို တစ်လွှာချင်း စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရတာ အရသာရှိပါဘိ။ သွားလေးတွေကို လျှာကြီးနဲ့ ဖွဖွထိုးမွှေတော့ သက္ကရာဇ် မနေနိုင်စွာ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖွင့်ဟမိသည်။
ပွင့်အာသွားသော အာခံတွင်းကြား နေမိုးစွေ လျှာကြီးက မြွေတစ်ကောင်ပမာ ရစ်ပတ်တွန့်လိမ်ပြီး သက္ကရာဇ်လျှာလေးကို အတင်း တို့ငင်ဆွဲယူတော့သည်။ ခံစားမှုတို့နဲ့ မိန်းမောနေသော သက္ကရာဇ်မှာလည်း အလိုက်သင့်ပင် လျှာလေးကို တွန့်ကာတွန့်ကာ ပြန်လည်ဆွဲငင်သည်။
နေမိုးစွေ လက်တို့က ဒီတိုင်းမနေ၊ နှုတ်ခမ်းချင်း ဂဟေဆက်နေသော်လည်း လက်က သက္ကရာဇ် အတွင်းသား နုနုလေးထဲကို ထိုးမွှေနေသည်။ ရေတွေနဲ့မို့ မွှေရတာ အားမရသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် တွန့်တွန့်သွားသော သက္ကရာဇ်ကြောင့် ကျေနပ်မိသည်။ာအတန်ကြာအောင် နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းနေကြပြီးမှ ပြန်လည်ခွာမိကြသည်။ ငွေရည်မျှင်ရောင် တံတွေးတန်းတွေက သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေး၀ယ် ပင့်ကူအိမ်လို ယှက်သန်းနေသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရီဝေစွာကြည့်လိုက်ရင်း နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်အင်္ကျီလေးကို အားကြီးနဲ့ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ပေါ်လာသော ဖြူဖြူ၀င်း၀င်း အသားစိုင်များ။ အဓိကနေရာကို ကွယ်ဝှက်ထားသော ဘော်လီနှင့် ပင်တီလေးကို မကျေမနပ်ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်သည်။ အားလုံး အပြောင်အရှင်း ဖြစ်ပြီဆိုမှ တကိုယ်လုံးကို တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်ကာ ဖြူလုံးနေသော နို့ကလေးနှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးကို ပြွတ်ကနဲ မြည်အောင်စို့ကာ တစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ဖိညှစ်ပစ်သည်။
သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး ကျင်တက်သွားရသည်။ နို့ပြတ်သူပမာ အငမ်းမရစို့နေသော နေမိုးစွေကဲ့ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တအင်းအင်း ညဉ်းညူမိသည်။ နို့အစို့ခံရသည့် အရသာက ဘာနဲ့မှမတူပါ။ တကိုယ်လုံးမှာ ဖီးလ်အလာဆုံးက နို့စို့ခံရတာ။
“အား…အား…ဦး…အင့်… Daddy”
“ပြွတ်စ်…ပြစ်…ပြွတ်စ်ပြွတ်စ်”
“အင်း….စို့ပေး…အများကြီးစို့ပေး”
“Daddy က Baby လေးကို အများကြီး စို့ပေးရမှာလား…. ဟုတ်လား… ဟင်”
“အင်း… Daddy ဟုတ်…စို့ပေးပါ… သက္ကရာဇ် အရမ်းကြိုက်တယ်… စို့ပေးပါ”
ကလေးလေးလို ပူဆာနေသည့် သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း
“စို့ပေးမှာ… နို့လေးတွေ ရဲသွားတဲ့အထိ Daddy ကစို့ပေးမှာ…”
“ပြွတ်စ်…ပြွစ်…ပြွတ်စ်”
အောက်ငုံ့စို့နေရတာ အားမရတာမို့ သက္ကရာဇ်ကို ကန်ဘောင်ပေါ် ခါးမှ အသာပွေ့ချီတင်ပေးလိုက်သည်။ တုံးလုံးလေးဖြစ်ကာ ရေစိုနေသော ခန္ဓာကိုယ်၀င်း၀င်းလေးက ရေသူမလေးလို နေရောင်အောက် ရွှန်းလဲ့တောက်ပြောင်နေသည်။ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ချစ်မ၀အောင်ကို ဖြစ်ရတာမို့ နေမိုးစွေ အသဲယားစွာ သက္ကရာဇ်ပေါင်နှစ်ဘက်ကို လက်နှင့် အသာဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ တွေ့ရပါပြီ။ ရေစိုနေသော မက်မွန်ပန်းပွင့်လွှာလေး။ ပန်းရောင်သမ်းနေသော အပြင်သားနှစ်လွှာလေးက နီရဲနေသော မက်မွန်စိလေးကို ကာရံထားသည်။ အစိလေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လားမသိ ဟိစိဟစိ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရသည်။ သူ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းထိုးသွင်း မအာသွားသည့် ပန်းငုံလေး။
“အား…လျက်ချင်လိုက်တာကွာ.. Baby စောက်ပတ်လေးက အရမ်းလှတာပဲ… Daddy ကို လိုးချင်လာအောင် ခဏခဏ ဆွပေးနေတာ”
“Daddy နော်”
နေမိုးစွေ စောက်ပတ်အုံလေးကို လက်နဲ့ သာသာလေး ဖိပွတ်ရင်း အောက်ကကောင်ကြီးက တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သွေးတိုးလာတာကို ခံစားမိသည်။ Boxer အထဲကနေ ထိုးထောင်ထွက်နေသော လီးကြီးကို မသိကျိုးကျွန်ဟန်ပြုကာ သက္ကရာဇ် စောက်ပတ်အ၀လေးဆီ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြက်ကနဲမြည်အောင် လျက်လိုက်သည်။
“အ…အင့်…. Daddy”
လျှာဖြားအဖုလေးတွေက သက္ကရာဇ်ရဲ့ာအတွင်းအာရုံကြောတွေကို ပိုမိုကောင်းစေကာ ပီတိကြောများ ထွန့်ထွန့်လူးမတတ် လူကို မိန်းမောစေသည်။ အတွင်းနှုတ်ခမ်းသား နှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ အသာဖြဲကာ လျှာအပြားလိုက် အစိလေးကိုပါ ပင့်ပင့်လျက်တော့ သက္ကရာဇ် ဘယ်လိုမှမခံနိုင်တော့။
“Daddy….အား…ဟင်အင်း… သက္ကရာဇ် မခံနိုင်ဘူး”
နေမိုးစွေ ဘျက်နေရာမှ ရပ်ပြီး သက္ကရာဇ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့…. Daddy လုပ်ပေးတာ မကြိုက်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး… Daddy လုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ သက္ကရာဇ် မခံနိုင်တာပါ”
နေမိုးစွေ ဆံပင်လေးတွေကိုာသက္ကရာဇ်လက်နဲ့ အသာဖွရင်း တုန်ယင်မောဟိုက်စွာ ဖြေမိသည်။ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ပေးပါသော နေမိုးစွေကိုလည်း ပိုလို့အားနာ ပိုလို့ချစ်မိပါသည်။ Boxer အောက်ကနေ ဖုထွက်နေသော နေမိုးစွေ လိင်တံကြီးကို သက္ကရာဇ် မရဲတရဲကြည့်ပြီး
“Dad…. Daddy သက္ကရာဇ် ဟို ဟိုလေ… သက္ကရာဇ် လုပ်ပေးရမလားဟင်”
“ကလေးလေးက ဘာလုပ်ပေးချင်တာလဲ ပြောပါဦး”
“ဟို…. Daddy’s ဟာ ကို လုပ်ပေးရမလားလို့”
“ဘာ Daddy ဟာလဲ.. မရှင်းဘူးကွာ”
ညစ်ကျယ်ကျယ် စနေသော နေမိုးစွေကို သက္ကရာဇ် မျက်စောင်းလေးလှမ်းထိုးကာ…..
“Daddy’s လီးကြီးကို…..ရပြီလား”
“အဟား….မသိပါဘူး”
နေမိုးစွေ ကန်ဘောင်ပေါ်လှမ်းတက်ကာ Boxer ကို အသာချွတ်ပြီး လှဲချလိုက်သည်။ တစ်ခြံလုံး လူသူကင်းမဲ့နေတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား စိတ်ရှိလက်ရှိ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်လို့ရနေသည်။ သက္ကရာဇ် ရင်ခုန်စွာ နေမိုးစွေကို ကြည့်မိသည်။ ကျစ်လစ်တောင့်တင်းသော မာဆယ်တွေကြားမှာ ရေစက်တို့ ကပ်ညှိနေပြီး ကောင်းကင်ပေါ် မျက်နှာမူကာ အိပ်ချနေပုံလေးက အပြစ်ကင်းစင်မှုရှိနေသလို တစ်မျိုးလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြန်သည်။ ပေါင်နှစ်လုံးကြားက လိင်တံကြီးကတော့ ငေါက်တောက်။
သက္ကရာဇ် ရင်ခုန်စွာ နေမိုးစွေ လိင်တံကို လက်နဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တို့ထိကစားမိသည်။ သွေးကြောမျှင်ကြီးများ စိမ်းယှက်နေကာ တို့ထိလိုက်တိုင်း ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့်သွားသော လိင်တံကြီးကို သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်စုပ်လိုက်တော့သည်။
“အိုး…..ကလေးရယ်”
ပူနွေးသော အာငွေ့အထိတွေ့နှင့် သက္ကရာဇ်ရဲ့ လျှာဖျားလေး ကော့ကာကော့ကာ စုပ်ယူမှုကြောင့် နေမိုးစွေ တမ်းတမ်းတတကို ညဉ်းညူမိသွားသည်။ သက္ကရာဇ်ကတော့ နေမိုးစွေ နှစ်ခါမသင်လိုက်ရ။ လီးကြီးကို ချိုချဉ်တစ်လုံးအလား မြိန်ရေယှက်ရေ စုပ်ယူနေသည်။ အောက်က တွဲကျနေသော ဥနှစ်လုံးကို မြင်မိသော်လည်း အသည်းယားတာမို့ မစုပ်ရဲသေး။
နေမိုးစွေ လှဲနေရာမှ အသာထပြီး သူ့လီးကို စုပ်ပေးနေသော သက္ကရာဇ်ပါးပေါ်ကျနေသည့် ဆံနွယ်လေးတွေကို စုစည်းဆုပ်ကိုင်ကာ အသာငေးကြည့်နေသည်။ စုပ်လို့မောရင် ခဏနားပြီး အသက်ရှူလိုက် ပြန်စုပ်လိုက် လုပ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို သနားလာတာမို့ သူ့လီးဆီကနေ သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပလွတ်ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံတွေးရည်တွေ ရွှဲနေသော လီးကြီးက သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ကနေ ထွက်သွားသည်။
“ရပြီ… Baby… Daddy တော်ပြီ… Baby လည်း မောနေလောက်ပြီ”
“Daddy က ၀လို့လား”
“မ၀လည်း ကိုယ့်ကလေးလေး ပါးတွေညောင်းကုန်လိမ့်မယ်… နေပါစေ… Daddy ပေါ်လာတက်”
“အမ်….အာ တက်ရဲပါဘူး”
မိုးပေါ်ထောင်တက်မတက် တင်းမာနေသော နေမိုးစွေရဲ့ လီးကြီးကိုကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါရမ်းမိသည်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့သာ အပေါ်ကနေ တက်ပြီးထည့်ရင် တော်တော့်ကိုနာမှာ။
“လာပါ ကလေးရဲ့”
နောက်တော့ မတတ်သာဘဲ သက္ကရာဇ် ပေါင်လေးကိုကားပြီး နေမိုးစွေကိုယ်ပေါ်ကို ခွလိုက်ရသည်။ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးဆီ စောက်ပတ်လေးကို အသာတေ့ပြီး ထိုင်ချကြည့်သည်။ မရ…. ပိုပြီးတော့တောင် နာကျင်မိတာမို့ မျက်ရည်ဝဲသွားမိသည်။
“မရဘူး Daddy နာတယ်…. အာ့”
“လာ..လာ..ကလေး”
နေမိုးစွေ အပေါ်က သက္ကရာဇ်ကို ညင်သာစွာနဲ့ အောက်သို့ လှည့်ချလိုက်ပြီး အပေါ်က နေရာယူလိုက်သည်။ တင်းမာနေသော လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သက္ကရာဇ် စောက်ပတ်အ၀လေးဆီ တေ့ကာ တစ်ရစ်ချင်း ဖြေးဖြေး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
“နာရင်…. Daddy ကို ဖက်ထားနော် ဘေဘီလေး”
သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြရင်း တဖြည်းဖြည်း တိုး၀င်လာသော အချောင်းကြီးရဲ့ မာကျောမှုကို ခံစားနေမိသည်။
“အာ့…. Daddy”
သံချောင်းကြီးပမာ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော လီးကြီးကြောင့် နာကျင်မှုကို ပြင်းပြစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေ ကျောပြင်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ကုတ်တွယ် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
“ခဏလေးပဲနော်… Baby ခဏလေးပဲ…. ပြီးရင် Daddy ကောင်းအောင် လိုးပေးမယ်နော်”
ပါးလေးကို ဖွဖွလေး မပြတ်နမ်းပေးရင်း သက္ကရာဇ်ကို ချော့မြူကာ နေမိုးစွေ အထဲကလီးကြီးကို အတွင်းထဲထိ တစ်ဆုံးရောက်စေဖို့ ခါးကို နှဲ့ကာနှဲ့ကာ ထည့်သည်။ အရည်လေးများ ပိုမိုလိုက်စေရန် သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးများကို ဖိကပ်ပြီး စုပ်နမ်းသည်။ နို့သီးလေးများကို ချေလိုက်.. နှုတ်ခမ်းလေး စုပ်လိုက် လုပ်နေတော့ သက္ကရာဇ်ဆီက တွန်းထိုးမှု အနည်းငယ်လျော့လာကာ သူ့အနမ်းတွေကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာတော့သည်။ ခါးလေးကို အားမရစွာ ကော့ကော့ပေးမှုကြောင့် နေမိုးစွေ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးရပြီ။ သက္ကရာဇ်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ တစ်ဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့်သည်။ ပြီးမှ အနေအထားပြောင်းကာ သူ့ကိုယ်ပေါ် တက်ခွစေသည်။
စစချင်းက သူ့ကိုယ်ပေါ် မတက်ရဲသည့် သက္ကရာဇ်က အခုတော့ ဆာလောင်နေသည့် ကျားရဲမလေးလို… သူ အောက်က ပင်ပင့်လိုးစရာမလိုပဲ လီးကြီးပေါ် အားရပါးရ သက္ကရာဇ် ထိုင်ဆောင့်သည်။ နေမိုးစွေ ရီဝေစွာ သူ့ရှေ့က သက္ကရာဇ် ရမ္မက်ထန်နေသော ပုံစံလေးကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ခါဆောင့်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါသွားသော နို့လုံးလေးတွေနဲ့ ပြန့်ကျဲနေသော ဆံပင်အခွေကောက်ကောက်လေးများ။ နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ ညဉ်းညူနေပုံက သူ ဘယ်တော့မှ ရိုးသွားမှာ မဟုတ်သည့် မြင်ကွင်းကလေး။
“အား…အ့…အား ဟင့် ဟင့် Daddy”
“အင်း…ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့… မောနေပြီလား”
“ဟင်အင်း….ကောင်းတယ် daddy … အရမ်းကောင်းတယ်.. သက္ကရာဇ် အရမ်းကြိုက်တယ်… Daddy ရဲ့ လီးကြီးကို အရမ်းကြိုက်တယ်”
“ကောင်းတယ်ဆို ပိုလိုးပေးမှာပေါ့ ကလေးရဲ့.. ရော့ကွာ…….. အင့်အင့်… Daddy လီးကြီးက ဟောဒီ့ Baby လေးအတွက်ပဲ… ကားစမ်းကွာ.. ကားစမ်း… Daddy ဆောင့်ပြီးလိုးပေးမယ်… ကြိုက်လား… ဟင်.. ကြိုက်လား”
“အား…အွင့်…ကောင်းတယ် Daddy … ကြိုက်တယ်… ကြိုက်တယ်… အားနဲ့ ဆောင့်ပေးပါ”
“အား…ကောင်းလိုက်တာ ကလေးလေးရယ်… Daddy လရည်တွေရော သောက်မှာလားဟင်”
“ဟာ… Daddy နော်”
“Daddy လီးတောင် စုပ်ပေးသေးတာပဲကွာ… သောက်မှာလားဟင် ကလေးလေး”
အောက်ကလည်း အဆောင့်မပျက် အပေါ်ကလည်း အခံမပျက်စေပဲ စကားတွေ ပြောရင်း လိုးရင်းပေါ့။
“ကိုယ့်အရည်တွေ သောက်မှာလားလို့ ကလေးလေး.. ဟင်”
“ဟုတ်….အာ့…သောက်မယ် Daddy သောက်မယ်… အာ့အာ့ အရမ်းကောင်းတယ်”
အတွင်းသားတွေထဲ ရှိသမျှ အကြောတွေထဲ သွေးတွေ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းမတတ် အီဆိမ့်နေအောင် ခံစားရသော ကောင်းမွန်သည့် အရသာ။
“အား…ဟင်းဟင်း.. Daddy.. ကောင်းတယ်.. အား.. ကောင်းတယ်”
ကောင်းလွန်းတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ငိုချမတတ်ကို ညဉ်းညူမိသည်။ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားကာ အောက်ကနေ အားရပါးရ ကော့ညှောင့်ပေးသည်။
“လွှတ်ချပစ်လိုက် Baby… Daddy ရှိတယ်နော်.. Daddy လည်း ပြီးလိုက်တော့မယ်… ရော့ကွာ… အင့်… အား.. အ.. အား… Baby.. Baby ရယ်…. Baby စောက်ပတ်လေးက ကောင်းလိုက်တာ”
“Daddy .. Daddy ရယ်”
အားလုံး လွှတ်ချပစ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပက်လက်ကလေး ပျော့ခွေသွားသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လိုးရသည်မို့ ခံစားချက်က အရမ်းကောင်းနေသည့်အပြင် ပို၍ စိတ်ကိုပေါ့ပါးစေသည်။
နေမိုးစွေ ခဏအမောဖြေနေရာက သက္ကရာဇ်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟောဗျာ… အိပ်တောင်ပျော်နေပါရောလား… တော်တော်လေး ကောင်းသွားသည်ဖြစ်မည်။ ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို အောက်ကနေ လျှိုသွင်းကာ နိုးမသွားအောင် ဖွဖွလေး ပင့်ချီလိုက်သည်။
“အွန့်..အင်း.. Daddy”
“အာ… Baby နိုးသွားပြီလား… အိပ်အိပ် Daddy အိပ်ရာပေါ် ချီသွားပေးမယ်”
“ရတယ် သက္ကရာဇ် မအိပ်တော့ပါဘူး”
“ကျစ်….ငြိမ်ငြိမ်နေကွာ”
အိမ်ကြီးထဲကို နေမိုးစွေ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနှင့် လှမ်း၀င်ရင်း သက္ကရာဇ် နဖူးပြင်လေးကို ငုံ့နမ်းသည်။
“Baby… Daddy ကို ကလေးလေး မွေးပေးပါလားဟင်”
“ဟင်….”
“ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားသားလေးဖြစ်ဖြစ် မီးမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးပေးပါလားဟင်”
စူးရှသော နေမိုးစွေ အကြည့်တွေကို ရင်မဆိုင်နိုင်စွာ သက္ကရာဇ် ရှက်စနိုးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ချလိုက်သည်။ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ နေမိုးစွေ ထပ်ငုံ့နမ်းပြန်သည်။
“မွေးပေးမယ် မဟုတ်လား… Daddy’s မိန်းမလေး”
“ဟုတ်”
တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြီးပြည့်စုံသွားပါပြီ။ အချစ်နဲ့ မစခဲ့ပေမယ့်လည်း အချစ်နဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်သိမ်းလှလှလေး ဒီနေရာမှာ အဆုံးသတ်လို့ရပါပြီ။ တစ်ယောက်သောသူရဲ့ ဝိညာဉ်လေးဟာဖြင့်တော့ ချောင်မှာ ထောင့်ကပ်ပြီးပဲ ငိုနေမလား။ သေချာတာတော့ သူလည်း သက္ကရာဇ် ပျော်ရွှင်နေတာ မြင်ရပြီမို့ ဘ၀ကူးကောင်းလောက်ပါရဲ့လေ။
အချစ်နဲ့စစ်မှာ မတရားဘူးဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းသာ ကျင့်သုံးရရင် အချိန်နဲ့အမျှ ကျခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့တင် ကမ္ဘာကို ဆေးကြောပစ်လို့ ရလောက်ပါရဲ့လေ။
ပြီးပါပြီ။
