Daddy’s Candy (အပိုင်း ၂)
ရေးသားသူ – Lonemaypyo (Wattpad)

“လွန်း”

“ဟုတ်ကဲ့….ဦး”

“အခုတလော အိမ်ကို သိပ်မကပ်ပါလား… မင်း အလုပ်တွေရော ပြီးရဲ့လား”

“ဦး ခိုင်းထားသမျှတွေ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီးပါပြီ… ဦီး ဘာထပ်ခိုင်းစရာများရှိသေးလို့လဲ”

“လာထိုင်ပါဦးကွာ”

အနားကို ထိုင်ရန် လက်ပြတော့ ချစ်လွန်းတင် မလွှဲသာစွာ အနီးကခုံမှာ ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဦးကို မသိမသာခိုးကြည့်တော့ ရေချိုးထားပြီးခါစမို့ ထင်တယ် ဆံစမှာ ရေစက်အချို့ တွဲလဲခိုနေကာ ရှန်ပူအနံ့သင်းသင်းလေးကိုပါ ရနေသည်။ သူတပါးခင်ပွန်းကို ခိုးကြည့်ရန် မသင့်တော်ဟု တွေးကာ ချစ်လွန်းတင် မျက်နှာကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူ မချစ်သင့်တော့ပြီ မဟုတ်ပါလား…။ ထုတ်ဖော်ပြောခွင့်တောင် မရှိဘဲ လမ်းခုလတ်မှာတင် ကျရှုံးခဲ့ရသော အချစ်တို့သည် အခုတော့ သူတပါးရင်ခွင်ထဲ မြူးထူးပျော်ပါးနေပြီလေ။

“ရော့…ဒီမှာ လိုသလောက်သာ ယူသွား… သက္ကရာဇ်ကို ဈေး၀ယ်လိုက်ပေးလိုက်ဦး…. ငါ ဒီနေ့ Meeting ရှိနေသေးလို့”

“လွန်း…မအားဘူး ဦး… လွန်းလည်း ဒီနေ့ ဘော်ဒါတွေနဲ့ ချိန်းထားသေးတယ်”

မျက်မှောင်ကုပ်ကာ ခပ်စူးစူးကြည့်လိုက်သော နေမိုးစွေ မျက်၀န်းတွေကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ကိုယ်လေးကျုံ့သွားမိသည်။ ဦးစကားဆို မြေ၀ယ်မကျ နားထောင်တတ်ပါသော သူက အခုကြမှ ဘာလို့ ငြင်းဆန်မိသည်ကို ကိုယ်တိုင်နားမလည်ပါချေ။

“ရတယ်လေ… မင်းမအားလည်း နောက်နေ့မှ ငါပဲလိုက်ပို့လိုက်မယ်”

အေးစက်စက် စကားအောက်မှာ Laptop ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ ဘာသံမှထပ်မထွက်လာတော့ ချစ်လွန်းတင် စိတ်ထဲအနည်းငယ် ကြောက်ကြသွားမိသည်။ သူ ဦးကို စိတ်မပျက်စေလို။

“လွန်း ချိန်းထားတာ ရွှေ့လိုက်လို့ရပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို လွန်း လိုက်ပို့လိုက်မယ်”

“အင်း….”

ဆိုသော ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်သံနှင့်အတူ စကားလုံးက ထပ်ထွက်မလာတာကြောင့် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ကားသော့ကိုကိုင်ကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“ဟင်”

သက္ကရာဇ် ကားဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်မှီရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေသည့် ချစ်လွန်းတင်ကို မြင်လိုက်တော့ လှမ်းနေသည့် ခြေလှမ်းတွေက အလိုလို တန့်သွားရသည်။ သူနဲ့မှ ဆုံရပြန်ပြီ။ သူ့ကို ကြောက်ပါတယ်ဆိုနေ….. ဘာရယ်မှန်းမသိ သူ့နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ဟိုတစ်ခါ လက်ရဲဇက်ရဲနှင့် နမ်းလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေး ပေါက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထီမထင်မျက်နှာပေးနှင့် ကားတံခါးကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည့်သူက သက္ကရာဇ် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မျက်တောင်လေးမှေးစင်းပြီး ကြည့်နေလိုက်ပုံများ တကယ် မုန်းတီးချင်စရာ။

“လာလေ ဘာတုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ… အဟင်း မင်းကို ကိုက်စားမှာ ကြောက်လို့လား”

သက္ကရာဇ် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ကားဆီကိုသာ လျှောက်သွားရင်း အနောက်ခန်းတံခါးဖွင့်ကာ ၀င်ထိုင်မည်ပြုစဉ်…….

“နိုး…နိုး…ရှေ့ခန်းမှာထိုင်… ငါက မင်း Driver မဟုတ်ဘူး”

Driver မဟုတ်လည်း ဘာလို့ လိုက်ပို့နေသေးလဲလို့ သက္ကရာဇ် တွေးတာကို ကြိုသိနေ၍ထင်။

“မင်းကို လိုက်ပို့ချင်လွန်းလို့များ ထင်နေတာလား… ဦးက တစ်ခြားသူနဲ့ဆို စိတ်မချလို့ ငါက လိုက်ပို့ပေးရတယ်မှတ်”

ဪ.. သူက တော်တော် စိတ်ချရတယ်ဆိုတော့…၊ ဦးကလည်း ဘာလို့ သူ့ကိုမှ လိုက်ပို့ခိုင်းရပါလိမ့်။

ကားလေးက အရှိန်မြှင့်စွာနဲ့ လမ်းမကြီးထက်ကို တဟုန်ထိုးပြေးလေတော့ သက္ကရာဇ် ရင်ထိတ်စွာ သူ့ကိုကြည့်မိသည်။

“ရှင်…..ရှင်…အရှိန်လေး နည်းနည်းလျှော့လို့ မရဘူးလား”

“ဟင့်အင်း…. ဒါက ငါမောင်းသမျှထဲ အနှေးဆုံးပဲ”

တမင် မောင်းနေတာမှန်း သိသာသည်။ နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ပြီး ပြုံးနေတာများ…။ သက္ကရာဇ် ကြောက်နေမှန်းသိလို့ ပိုပြီးတော့ကို အရှိန်တင် မောင်းနေတော့သည်။ Center ရှေ့ ရောက်တော့မှပဲ သက်ပြင်းကို လုံးလုံးချမိသည်။ ထိုလူနဲ့ သက္ကရာဇ် ဘယ်လိုမှမဖြစ်။

သက္ကရာဇ်ကို ဘာလို့ ဒီလိုဆက်ဆံနေရတာကိုလည်း နားမလည်။ သူမုန်းမိအောင် ဘာမှမလုပ်မိပါဘဲ အခြောက်တိုက်ကြီး ဒီလိုဆက်ဆံခံရတာ မုန်းမိပါသည်။ အထဲ၀င်တော့လည်း တောက်လျှောက် ဘေးကနေ ကပ်ပါလာတာမို့ စိတ်ပျက်ရသည်။ မိန်းကလေးအသုံးအဆောင်ဆိုင်မို့ မ၀င်ရဘူးဆိုတာ မသိတာလား တမင်လားမသိ… ဇွတ်တရွတ်နဲ့ သူကြိုက်သမျှ အ၀တ်တွေကို သက္ကရာဇ်ဆီ ပစ်ပစ်ပေးသည်။ ဈေးဝယ်တာ သူလား သက္ကရာဇ်လား မသဲကွဲ။

“ကိုချစ်လွန်းတင်”

“ပြောလေ”

သက္ကရာဇ် စိတ်တိုစွာ အ၀တ်တွေကို သူ့ဆီ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“သက္ကရာဇ် အ၀တ်အစားတွေ ကိုယ့်ဘာသာရွေးပါမယ်… ရှင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပေးပါလား”

“မင်းက အ၀တ်အစားရွေးတာ တော်မယ့်ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး… တစ်ခါခါရွေးလည်း ဒီဂါ၀န်တွေချည်းပဲမို့ ငါက အကောင်းရွေးပေးတာ”

“ဪ ..ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ … အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပေးပါနော်”

“အစ်ကိုရွေးပေးတဲ့ အင်္ကျီလေးတွေ လှသားပဲ အစ်မရဲ့… ဒီလို ကိုယ့်မိန်းမအတွက် အင်္ကျီလှလှလေး ရွေးပေးတတ်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုး သိပ်မတွေ့ရဘူး သိလား”

ဆိုင်၀န်ထမ်းကောင်မလေးက ဘုမသိဘမသိပြောတော့ သက္ကရာဇ် မျက်နှာပူစွာ ပြန်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ

“ဒီလိုပဲ.. ညီမလေးရေ… ကိုယ့်မိန်းမက Fashion အမြင် သိပ်မရှိတော့ ဘာ၀ယ်၀ယ် ကိုယ်ကပဲ ကြည့်ပေးနေရတာလေ အဟင်း…”

သက္ကရာဇ်ခါးလေးကို စွေ့ကနဲ ဆွဲဖက်ကာ ခပ်တည်တည် ပြောလာတော့ ၀န်ထမ်းကောင်မလေးက ရယ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

“တောက်…ချစ်လွန်းတင်..ရှင် လွှတ်.. ကျွန်မဘယ်သူဆိုတာ ရှင်မေ့နေတာလား”

“ဪ..ဟော်.. အဲ့လောက်လည်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ဒီတိုင်း စလိုက်တာကို”

ရိသဲ့သဲ့ပြုံးရင်း ထွက်သွားသော သူ့ကျောပြင်ကို တစ်ခုခုနဲ့ ကောက်ပေါက်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဒီလို သူများကို အသားယူတတ်တဲ့ ယောင်္ကျားမျိုးကို သက္ကရာဇ် နည်းနည်းလေးမှ သဘောမကျ။ သူ့သခင်ရဲ့ မိန်းမကိုမှ ရိသဲ့သဲ့လုပ်ချင်နေသော လူမျိုးကို ဦးက ဘာလို့ စိတ်ချယုံကြည်နေရတာပါလိမ့်။

———————-

ကားနောက်ကြည့်မှန်ကို တကြည့်ကြည့် လုပ်နေတာကြောင့် သက္ကရာဇ် မသိမသာ အနောက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်မိသည်။ အနောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသော ကား ၃ စင်း။ ကားကို တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တင်မောင်းနေသော ချစ်လွန်းတင်။ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးပြူးသွားမိသည်။

“လူ…လူဆိုးတွေလားဟင် အနောက်က ကားက”

“ဟက်..ငါလည်း လူဆိုးပဲလေ”

မမှုသလို ဆံပင်တွေဝဲခါပြီး ပြောလာတော့ သက္ကရာဇ် ရင်ထိတ်စွာဖြင့်သာ ခေါင်းကိုငုံ့ရင်း ကားလက်ကိုင်ကိုသာ မြဲမြဲကိုင်ထားမိသည်။

“ခါးပတ် သေချာပတ်ထား”

သူ့စကားအဆုံး ဝေါ်ကနဲ ဆောင့်တက်သွားသော ကားနဲ့အတူ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လေးက ရှေ့ကိုရောက်သွားမိသည်။ အနည်းဆုံး နဖူးတော့ ကွဲပါပြီလို့ တွေးမိပေမယ့် သန်မာတဲ့လက်တစ်ဖက်က သူ့ကိုယ်လေးကို သိုင်းဖက်ပြီး ဆွဲယူလိုက်တာကြောင့် Dashboard နှင့် နဖူးက လွတ်ကင်းသွားရသည်။

“ကျစ်…. အာ့ကြောင့်ပြောတာ ခါးပတ်သေချာပတ်ထားပါဆို”

ဆူပူပြောရင်း ကားကို လမ်းကြိုလမ်းကြားတွေထဲ ဖြတ်မောင်းကာ အနောက်ကကားကို မျက်ခြည်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ တော်သေးသည်… အတန်ကြာ ကွေ့ပတ်မောင်းပြီးတဲ့နောက် နောက်ကလိုက်လာဟန် မတွေ့ရတော့မှ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းကို ခိုးချမိသည်။

“မင်း ကြောက်သွားလား”

“ဟင်အင်း”

လိမ်လိုက်ရပေမယ့် သက္ကရာဇ်အသံက မောသံပေါက်နေသေးသည်။ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း သနားရမလိုလို ရယ်ရမလိုလို ဖြစ်မိသည်။ ဒီလောကရဲ့ပုံစံတွေ သူ ဘာမှသိပုံမရ။ ဒါတောင် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံရတာပဲ ရှိသေးသည်။ သေနတ်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်တာတွေသာ ပါလာခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကြောက်နေရှာမလဲ။ ထူးဆန်းစွာပဲ သက္ကရာဇ်အတွက် တွေးပူနေမိသော ကိုယ့်စိတ်ကို ချစ်လွန်းတင် ပြန်အံ့ဩမိရသည်။

—————————–

“အင့်…ဦး”

“သက္ကက အစောကြီး အိပ်ပျော်နေတာလား… Daddy ကိုတောင် မစောင့်ဘူးကွာ”

အိပ်ရာပေါ်တက်လာကာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်ရင်း ပြင်းပြင်းရှရှနမ်းတော့ သက္ကရာဇ် နိုးလာသည်။

“သက္ကရာဇ် ပြန်လာတော့ ဦးကိုမှ မတွေ့တာ…. အာ့ စောင့်ရင်းနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာ… ဦးက သက္ကရာဇ်နားမှာလည်း မနေဘူး.. ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ပြော”

“Daddy အလုပ်ကိစ္စ လက်စသတ်နေလို့ပါ ဘေဘီလေးရဲ့… ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ့်မိန်းမကို ကိုယ်တိုင်ပဲ လိုက်ပို့ချင်တာပေါ့…. စိတ်ဆိုးနေတာလား Daddy’s ကလေးလေးက”

“အင်း..ဆိုးတယ်”

“ကဲဗျာ…. ကလေးလေး စိတ်ဆိုးပြေဖို့ Daddy ဘာလုပ်ပေးရမလဲပြော”

“မသိဘူးလေ”

“ဟောဗျာ”

ချစ်စဖွယ်မူနွဲ့နေသော သက္ကရာဇ်အမူအရာတွေကြောင့် နေမိုးစွေ စိတ်တို့က ဝုန်းကနဲ တောက်လောင်လာရပြန်သည်။ သက္ကရာဇ်ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် စုံကိုင်ရင်း နှုတ်ခမ်းတို့ကို စူအောင်လုပ်ကာ လျှာနဲ့ ပွတ်သပ်တို့ထိမိသည်။

“ဟင်း….ဦးကွာ”

တဖြည်းဖြည်း တိုး၀င်လာသော ဦးရဲ့လျှာတွေကို ငြင်းဆန်ခြင်းမဲ့စွာ အလိုက်သင့် ရစ်ပတ်ပေးလိုက်ရင်း ဦးရဲ့လည်ပင်းကို လက်အစုံနဲ့ ဟီးလေးခို တွဲလိုက်မိသည်။ နေမိုးစွေ လက်အစုံတို့က သက္ကရာဇ် တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ စုန်ချည်ဆန်ချည် ပြေးလွှားနေသည်။ ချည်သားအပါးလေးသာ ၀တ်ထားတာမို့ အတွင်းသား အလှအပတွေက အလိုလို လှစ်ဟပြနေစရာမလိုပဲ ညအိပ်၀တ်အပါးလေးကနေ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေမိုးစွေရဲ့ လက်အကြီးကြီးတွေကြားထဲ သက္ကရာဇ် ခန္ဓာကိုယ်လေးက ပြားကပ်နေရသည်။ အလိုဆန္ဒပြင်းပြစွာ အတင်းကို ဆုပ်ညှစ်ဖျစ်ခြေလာတာကြောင့် သက္ကရာဇ် အရိုးတွေတောင် ကျိုးကြေချင်မတတ်။

“အာ့..အာ့..နာတယ် ဦး အရမ်းမညှစ်ပါနဲ့”

နေမိုးစွေ ဆုပ်ချေနေတာကို ရပ်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် အင်္ကျီစလေးကို ညင်သာစွာ လှန်တင်လိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းနေသော နို့လေးနှစ်လုံးက သူဆုပ်ချေထားတာကြောင့် နီရဲနေကာ နို့သီးလေးတွေက ထောင်မတ်နေသည်။ အသည်းယားစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်တော့ သက္ကရာဇ်က သူ့လက်ကလေးနဲ့ ကွယ်လိုက်သည်။

“အာ..ကျစ်…ဘာလုပ်တာလဲ Baby ရဲ့”

“အို…သက္ကရာဇ်ရှက်တယ် ဦးရယ်”

“အခုမှ ဘာရှက်နေတာလဲ ကလေးလေးရဲ့.. ကလေးလေးတစ်ကိုယ်လုံး Daddy မထိဖူးတာ မမြင်ဖူးတာ ရှိလို့လား… လင်မယားတောင် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်နေပြီးမှကွာ”

“ဟာ…ဦးနော်”

“Baby က ကိုယ့်ကို မချစ်ဘူးလားဟင်.. Baby မကြိုက်ရင်လည်း Daddy အတင်းကြီး မလုပ်ယူပါဘူးကွာ”

အင်္ကျီစကို ပြန်ဆွဲချပေးရင်း မျက်နှာညိုးငယ်စွာပြောတော့ သက္ကရာဇ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ ပျာပျာသလဲလဲ ဖြစ်ရသည်။

“မဟုတ်တာ ဦးရယ်… သက္ကရာဇ် ဦးကို အရမ်းချစ်ပါတယ်.. သိပ်ချစ်ပါတယ်… သက္ကရာဇ် ဦးကို ခွင့်ပြုပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”

“Daddy.. လို့ခေါ်ကွာ Baby ”

ချစ်ရသူ စိတ်ညိုမှာစိုးသည့်မို့ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲနဲ့

“Dad… Daddy”

“အား… Daddy’s ကလေးလေးက အရမ်းလိမ္မာတာပဲကွာ… မွ…မွ”

အနမ်းတွေ အားရအောင်ပေးပြီး သက္ကရာဇ် ချည်သားည၀တ်လေးကို နေမိုးစွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဆံနွယ်အခွေကလေးတွေက ဖြူ၀င်းမို့မောက်နေတဲ့ နို့လေးနှစ်လုံးပေါ် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျနေသည်။ ချပ်ရပ်နေတဲ့ ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးအောက်မှာတော့ သူ သုံးလေးကြိမ် ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေး။ အမွှေးနုနုလေးတွေက ရေးရေးလေး နှုတ်ခမ်းသားဘေးပတ်လည်ကို ၀န်းရံထားပြီး အလယ်က အက်ကွဲကြောင်းရာလေးက စိစိလေး ကပ်နေသည်မို့ မက်မွန်သီး အရာလေးနဲ့တောင် တူနေသည်။ အရင်က မညှာမတာ သူ့လိင်တံကြီးနဲ့ ထိုးသွင်းခဲ့တာကို တွေးရင်း နေမိုးစွေ သနားသွားသည်။ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ မွေ့ရာစကို ဆွဲဆုပ်ထားသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ သူ့လျှာတို့ကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးထက်၀ယ် စုန်ချည်ဆန်ချည် ကူးသန်းစေလိုက်သည်။

“အ့…ဦး… Daddy ဘာတွေလုပ်… အား.. ဟင်အင့် ဦးရာ သက္ကရာဇ် မနေတတ်ဘူး”

“သက္က ကောင်းအောင်ပဲ Daddy လုပ်ပေးနေတာပါ ကလေးရဲ့.. ငြိမ်ငြိမ်နေကွာ Daddy မကြမ်းချင်ဘူး”

လေသံ ပျော့သယောင် မာသယောင် အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်လိုက်မှ သက္ကရာဇ် ငြိမ်ကျသွားသည်။ နေမိုးစွေ စိတ်ကွက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိသလို သူကြမ်းပြီ ဆိုပါကလည်း ကြောက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နူးညံ့တဲ့ အတွင်းသားနှစ်လွှာကို သူ့ရဲ့လျှာကြီးနဲ့ ထိုးကော်လိုက် စုပ်နမ်းလိုက် အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ပြီး သက္ကရာဇ်နို့သီးလေးတွေကိုပါ လက်နှစ်ဖက် အအားမထားဘဲ ဆွဲချေနေသည်။ သူ့အောက်က လိင်တံကြီးက တော်တော်ကြီးကို မာတင်းနေပြီ။ ဘောင်းဘီရှည်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲချွတ်ရင်း သက္ကရာဇ်မျက်နှာနားဆီ တေ့ထားလိုက်သည်။

ပူနွေးတင်းမာနေသော အထိအတွေ့တစ်ခု မျက်နှာနားကို လာရိုက်ခတ်နေတာမို့ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ကြီးမားပြီး နီရဲပြဲလန်နေသော ထိပ်ဖူးရဲရဲလေးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတာမို့ သက္ကရာဇ် ထိတ်လန့်စွာ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ရသည်။

“အား… Daddy ”

“မလန့်ပါနဲ့ ကလေးရာ.. ဒါကြီး ကလေးလေးဟာထဲ ၀င်ပြီးနေရဲ့နဲ့ ဘာရှက်နေတာလဲ… လာ ကိုယ့်ဟာကို ကိုင်ကြည့်စမ်းပါဦး”

သက္ကရာဇ်လက်ကို အတင်းဆွဲကာ လိင်တံဆီ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ပူနွေးပြီး သံချောင်းတစ်ချောင်းလို မာကျစ်နေသည့် ထိုအရာက သက္ကရာဇ်လက်‌နဲ့ ထိမိချိန်မှာ တွန့်ကနဲ့ ဖြစ်သွားသည်။

“အား…. Baby ကိုယ့်ကို စုပ်ပေးပါလားဟင်”

“ရှင်…ဟို ဟို”

“လုပ်ပါကွာ…ကိုယ့်ကို သက္ကရာဇ်ပါးစပ်လေးနဲ့ စုပ်ပေးပါလား… ကိုယ် သက္ကရာဇ်စုပ်ပေးတာ ခံချင်လို့ပါ”

“Daddy ရယ် သက္ကရာဇ်မှ မစုပ်တတ်တာ”

“မခက်ပါဘူးကွာ… ဒီတိုင်း သကြားလုံးတစ်လုံး စုပ်နေတယ်လို့ပဲ ခံစားလိုက်… ဒီမှာကြည့်ပါဦးကွာ…. Daddy လီးက သက္ကရာဇ်ရဲ့ ပြုစုတာကို ခံချင်နေတာ”

ကလေးလေးလို ပူဆာနေသော နေမိုးစွေကြောင့် သက္ကရာဇ် မဝံ့ရဲစွာ ပါးစပ်ကလေးဟလို့ ဖွဖွလေး စုပ်ယူလိုက်သည်။ ‌စုပ်လုံးတစ်လုံး စုပ်နေသလို လျှာကို လှည့်ပတ်မွှေရင်း ဖိဖိပြီး စုပ်ပေးတာမို့ နေမိုးစွေ အကောင်းကြီး ကောင်းနေမိသည်။

“အား ဟုတ်တယ် ဘေဘီ… အဲ့လို စုပ်ပေး.. အား… စောက်ရမ်းကောင်းလွန်းတယ်ကွာ.. ဘေဘီလေး စုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်.. အင်းဟင်း….. ဘေဘီရယ်”

အရမ်းကောင်းလွန်းတာမို့ နေမိုးစွေ ပြီးချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

“‌‌‌‌‌‌‌‌ရပြီ ဘေဘီ”

လီးက သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ထဲက ထွက်သွားပြီး သူ့လီးကို စုပ်နမ်းထားသော သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းတွေကို နေမိုးစွေ ကြမ်းရမ်းစွာ ဆွဲစုပ်ကပ်ပစ်မိသည်။ တဆက်တည်း သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ် အုပ်မိုးကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို သူ့ဒူးနဲ့ အသာဆွဲဖြဲရင်း လီးကြီးကို သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“အိုး…ဘေဘီရယ်”

“အား… Daddy…နာတယ် ဖြည်းဖြည်း”

“ခဏနေ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်နော်… Daddy ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ လိုးပါ့မယ်”

“Fuck..ya… ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး.. ဘေဘီရယ် Daddy ကြမ်းချင်ပြီကွာ”

သက္ကရာဇ်မှာလည်း အရည်တွေလိုက်ကာ ကောင်းလာပြီမို့ ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘေဘီ…ကုန်းပေးပါလားဟင်… Daddy အနောက်ကနေ လိုးချင်လို့”

“အို ဟင့်အင်း သက္ကရာဇ် ရှက်တယ်”

“လုပ်ပါ ဘေဘီရာ နော်…”

ရှက်လည်း မတတ်သာတာမို့ သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ လေးဘက်ထောက် သူ့ရှေ့ကုန်းလိုက်သည်။ ပြူးအာနေသည့် အဖုတ်သားရဲရဲလေးမှာ ကပ်တွယ်နေသည့် ငွေရောင်အမျှင်ဖြူဖြူကလေးတွေ တကယ် လျက်ချင်စရာ…၊ နေမိုးစွေ မနေနိုင်စွာ စုပ်ယူမိပြန်သည်။ ခါရမ်းနေသော တင်လုံးလုံးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သေချာကိုင်ရင်း ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်၀လေးသို့ ဆွဲပွတ်သည်။

“Daddy …အာ့…ဘာလဲကွာ”

“ဘာလို့လဲ ကလေးလေးရဲ့”

“ဘာလို့…ပွတ်နေတာလဲလို့ ဟင့်”

“ဘာလဲ…ပွတ်တာ မကြိုက်လို့လား”

“အာ…မဟုတ်ပါဘူး… Daddy ရာ.. အာ အဟင့် သက္ကရာဇ် မနေနိုင်တော့ဘူး Daddy ”

ဖင်ကိုအနောက်ပစ်ကာ သူ့လီးနဲ့ နီးနိုင်သမျှနီးဖို့ ကြိုးစားနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ စချင်တာမို့

“ဘာလဲကွာ…ဘေဘီက ရှင်းရှင်းလည်း မပြောဘူး”

“အာ…ကျစ်…သက္ကရာဇ်ကို လုပ်ပေးပါလို့ ပြောတာကို Daddy ကလည်း”

“ဘာလုပ်ရမှာလဲ…ဘေဘီရဲ့ ဟင်”

“အာ….သက္ကရာဇ်ကို လိုးပေးကွာ… Daddy နော် သက္ကရာဇ် ငိုလိုက်မှာ”

“ဟားဟားဟား… Daddy’s ဘေဘီလေးကို Daddy လိုးပေးမှာပေါ့.. ရော့ကွာ”

“အာ့ အာ့ daddy ”

“ကြိုက်လား ဘေဘီ Daddy လိုးတာ ကြိုက်လား”

“ကြိုက်..ကြိုက်တယ် Daddy ”

“အား…ဖင်လေးကို ကော့ထား ဟုတ်ပြီကွာ.. အား ဘေဘီရယ် ဘေဘီ့အဖုတ်လေးက ကြပ်လိုက်တာ… Daddy ရဲ့ လီးကိုရော ကြိုက်ရဲ့လား”

“အွန်း…ကြိုက်တယ် Daddy အား… Daddy ”

“ကြိုက်ရင် အ၀လိုးပေးမယ် ကို‌ယ့်ဘေဘီလေးကို… စိတ်ကြိုက်သာ ခံစားစမ်း”

သက္ကရာဇ် ဒူးတွေက ကြာတော့ မခံနိုင်။ ခွေညွတ်‌လာတာမို့ နေမိုးစွေ ဆောင့်ချက်တွေကို လျှော့ကာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်ကို ဘေးတစောင်းလှဲရင်း လိုးနေပြန်သည်။ သက္ကရာဇ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြီးနေသလောက် သူ မပြီးသေး။ ကြာတော့ သက္ကရာဇ် မခံနိုင်တော့။ တကိုယ်လုံးကိုက်ခဲကာ အဖုတ်ကလည်း အထိမခံချင်လောက်အောင် နာကျင်လာသည်။

“Daddy သက္ကရာဇ် အရမ်းနာနေပြီ မခံနိုင်တော့ဘူး… အား… ဟင်အင်း… Daddy အရမ်းနာတယ် မခံနိုင်တော့ဘူး”

“Daddy မပြီးသေးဘူးလေ ဘေဘီရာ… ခဏလေး သည်းခံပါဦး”

“နာတယ်လို့ …. Daddy ရဲ့”

ရှိုက်သံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတော့ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်အဖုတ်ထဲက သူ့လိင်တံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နာကျင်လွန်းစွာ ငိုရှိုက်နေသော သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ အသာထည့်ရင်း သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားဖြင့် သူ့လိင်တံကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

“Daddy မပြီးသေးပေမယ့် ကိုယ့်ဘေဘီလေး နာမှာစိုးလို့ ကိုယ်ထပ်မလုပ်တော့ဘူးနော်… မငိုနဲ့တော့ တိတ်… တိတ်”

နေမိုးစွေ လိင်တံကြီးက မာန်ဖီနေသည့် မြွေဟောက်ကြီးနှယ် သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားကို လာလာပွတ်နေတာမို့ သက္ကရာဇ်စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်လာရသည်။ မဝံ့မရဲ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်တော့ ‌နီရဲမာတောင်နေသည့် သူ့အချောင်းကြီး။ တဆတ်ဆတ်ကို တုန်ခါနေသည်။

သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေကို သနားသွားမိသည်။ ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဖွက်ထားရာကနေ အပေါ်ကိုတက်ပြီး

“Daddy သက္ကရာဇ်ကို လုပ်ချင်လုပ်လေ… သက္ကရာဇ် မနာတော့ပါဘူး… သက်သာသွားပြီ”

နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“သက္ကရာဇ်ကို Daddy ဘာလုပ်ရမှာလဲဟင်”

“အာ…မသိဘူးကွာ… Daddy နော်”

“ဘာလုပ်ရမှာလဲလို့ အကောင်းမေးနေတာကို ဘေဘီကလည်း”

“မသိဘူးကွာ…အဲ့ဒါဆိုလည်း မလုပ်နဲ့တော့”

“ဟာ…ဘယ်ရမှာလဲ…. ဒီအခွင့်အရေးမျိုး လက်လွတ်ခံလို့ရမလား… Daddy’s လီးက ဘေဘီ့အဖုတ်လေးကို ဘယ်လောက်တောင် လိုးချင်နေတယ်မှတ်လဲ”

သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းသားများကို ပြတ်ထွက်မတတ် ကိုက်ခဲစုပ်ငုံပြီး သူ့လိင်တံကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်၀နား တေ့တေ့ကာ ပွတ်သပ်သည်။

“အား….အင်း..အဟင်း… Daddy”

လည်တိုင်ကိုမော့ကာ ခပ်တိုးတိုးလေး ညဉ်းညူလိုက်သော သက္ကရာဇ်ကြောင့် နေမိုးစွေ သူ့အချောင်းကြီးကို ဆက်မပွတ်သပ်တော့ပဲ တစ်ဆုံးအထိ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ နွေးထွေးနူးညံ့သော အသားစိုင်တွေကြား သူ့လိင်တံကြီးကို အနားမပေးဘဲ သက္ကရာဇ်ခါးလေးကို ကိုင်ကာကိုင်ကာ ပစ်ပစ်သွင်းနေမိသည်။ လှုပ်ရမ်းနေသော နို့လေးနှစ်လုံးကိုလည်း အခါမလပ် နမ်းစုပ်နေတော့ သက္ကရာဇ်နာတာတွေ ပျောက်ပြီး ပိုပြီးကောင်းလာရသည်။

“အ့…အ့…အ့ Daddy ”

“ညည်းစမ်းကွာ ညည်းလိုက်စမ်း ကိုယ့်ကလေးလေး အရမ်းကောင်းနေတယ်မဟုတ်လား… Daddy လည်း အရမ်းကောင်းတယ် အား… အာ့….. ဟာ့.. ဟာ့”

သုတ်ရည်ဖြူဖြူတို့ကို သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားပေါ် လွှတ်ထုတ်ရင်း ဘေးမှာ လှဲအိပ်ချလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းသားလေးကို အမောပြေ ချိုချဉ်တစ်လုံးပမာ စုပ်နမ်းရင်း လူက လုပ်ရှားထားတာမို့ မောပန်းစွာနဲ့ နေမိုးစွေ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

—————————–

မနက်စောစောသာ ရှိသေးတာမို့ အလင်းရောင်က မကွဲချင်သေး။ ချစ်လွန်းတင်တစ်ယောက် ဒီမနက် အစောကြီး နိုးနေသည်။ အိပ်ထမတင် အကြိမ် ၁၀၀ လုပ်အပြီး ရွဲနစ်နေသော ချွေးတွေကိုသုတ်ဖို့ တဘက်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် မျက်၀န်းထောင့်မှာ လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသော အရိပ်လေးတစ်ခု။ ချွေးမသုတ်ဖြစ်ဘဲ တဘက်ကိုချပြီး ပန်းခြံနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားမိသည်။ အဖြူရောင် ညအိပ်ဂါ၀န်လေးနဲ့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ အသည်းယားချင်စဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မနက်ခင်းလေးနဲ့ ပနံသင့်နေသော ပိုးဟပ်ဖြူလေး။ သူတစ်ယောက်တည်းရှိသည်အထင်နဲ့ သီချင်းတွေတောင် အော်ဆိုလိုက်သေး။ ပန်းတွေကို ကပ်ကြေးနဲ့ ခူးလိုက်… သီချင်းလေး ညည်းလိုက်နဲ့ နေတာမို့ ချစ်လွန်းတင် စချင်လာသည်။

“အဟမ်း…. မနက်အစောကြီး နားအေးပါးအေး နေရမယ် အောက်မေ့တာ… အခုတော့ အစောထဲကကို နားကတော်တော်ပူနေပြီ…. ကီးတွေကလည်း မကိုက်နဲ့… မနက်ခင်းရဲ့ သာယာမှုလေးတော့ သွားပါပြီ”

“အမေ့….ရှင်…ရှင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ…”

“ကြာပေါ့…. မင်းအသံကြားလို့ ငှက်ကလေးတွေတောင် ထပျံကုန်ပြီ… ကျစ် အစာကျွေးမလို့ကို”

သက္ကရာဇ်မှာ သူနဲ့ စကားနိုင်မလုအား။ ခြံထဲ မနက်စောစော ဘယ်သူမှမရှိဘူးအထင်နဲ့ ညကအတိုင်း အောက်ခံမပါ ဘာမပါ ဆင်းလာခဲ့တာမို့ ရုတ်တရက် ချစ်လွန်းတင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။ သူမရိပ်မိအောင် ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ မသိမသာကာကာ အိမ်ကြီးထဲကို ပြန်၀င်ဖို့ပြင်တော့ ရုတ်တရက် ဆောင့်ဆွဲလိုက်သော အားရှိန်ကြီးက ကြီးမားလွန်းတာမို့ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လေးတစ်ပတ်လည်ကာ ချစ်လွန်းတင်ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်သွားမိသည်။ ဦးလို တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်ထားသော ချစ်လွန်းတင်….၊ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကျယ်ကြီးထဲ သက္ကရာဇ် မျက်နှာလေး အပ်ရက်သား။

“ရှင်…ရှင်…ဘာလုပ်တာလဲ”

“အဟက်…ရင်ခုန်သွားလို့လား”

“တောက်…ရှင်…ရှင်”

“အား”

မှီရာကိုလှမ်းကန်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နှိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှိုင်းကလေးလို တုန်ခါသွားသော တင်သားစိုင်တို့ကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ ငေးကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ငေးမောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရင်ခွင်အစုံဟာတော့ ဘာကြောင့် အခုန်မြန်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင် သတိထားမိချိန်မှာ….

————————

အငွေ့ပျံနေသော ဝီစကီခွက်ကို လက်ထဲ လှုပ်ခါရင်း ချစ်လွန်းတင် အတွေးတို့က အတိတ်ဆီသို့။

“ထူးသာ…ထူးသာ..အ..ကျွတ်စ်…ကျွတ်စ်”

ကိုက်ခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အားပြုထရင်း မျက်လုံးတို့ကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မြင်ရသည့်မြင်ကွင်းက အစိမ်းသက်သက်နေရာ….၊ ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခဲပျစ်နေသည့် သွေးစများ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ထူးသာက ဘယ်ရောက်နေသည်မသိ။ သူ ထရမည်။ ဘေးနားက ရေဗူးခွံတွေကို တွေ့တဲ့အိတ်ထဲ ကျုံးထည့်ရင်း သူတစ်လှမ်းချင်းလျှောက်ဖို့ ပြင်သည်။ မိုက်ခနဲဖြစ်သွားသော ကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ညင်သာစွာ ဖေးမထူတွဲပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ချာတိတ်…အဆင်ပြေရဲ့လား”

ထိုလူရဲ့ စကားသံကို သူမတုန့်ပြန်နိုင်။ ရီဝေနေသော မျက်လုံးအစုံကို အားယူဖွင့်ကြည့်တော့ ခန့်ညားချောမောသော မျက်နှာတစ်စုံ။ တအိအိကျဆင်းလာသော သူ့ကိုယ်ကို တွဲထူထားတာသာ သိလိုက်ပြီး သူ့အသိစိတ်တို့က အမှောင်ထဲကို မိုက်ကနဲ။

တံခါးခေါက်သံ ခပ်တိုးတိုးကြောင့် အတိတ်ကို ပျံ့လွှင့်နေသည့်စိတ်တို့က လက်ရှိကို စုစည်းရောက်ရှိလာရသည်။

“ဘယ်လိုလဲ… မင်းက ငါ့ကိုတောင် မစောင့်ဘဲ သောက်နှင့်နေပြီလား”

လက်ထဲက ခွက်ကို ခုံပေါ်ပြန်ချရင်း ထူးသာကို ပြုံးလို့သာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနည်းငယ် ပြည့်လာသည်မှအပ ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ဖြူမြဲသန့်မြဲ ထူးသာ။

“မင်းကို စောင့်ရင်း ပျင်းလာလို့ပါကွာ”

“မင်း ဦးနဲ့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား”

“အင်း ဒီလိုပါပဲ သူ မိန်းမ ရသွားပြီ”

“ဟိုတလောက ကြားမိပါတယ်…. မင်းရော အဆင်ပြေလား…. ငါကတော့”

“မင်း မပြောချင်တဲ့ကိစ္စဆို မပြောပါနဲ့.. ငါ မင်းဆီလာတာ မင်းအပူတွေ နားထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းကလည်းကွာ… ငယ်ငယ်ကအတိုင်း လုံး၀မပြောင်းလဲဘူးနော်… အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲ”

“ထားပါ မင်း ငါ့ကို ခေါ်တဲ့ကိစ္စက”

“ဟို..ငါ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းလောက်လိုလို့”

“မင်း မမက မင်းကို မပေးဘူးလား”

ရဲကနဲနီသွားသော ထူးသာမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကိုထိန်းကာ…

“ကဲပါ ဘယ်လောက်လဲပြော”

“ဟို…200လောက်ပါပဲ”

မျက်မှောင်ကုပ်ကာ ကြည့်လိုက်သော ချစ်လွန်းတင်ကြောင့် ထူးသာ မျက်နှာချိုသွေးကာ

“ငါ အော်ဇီ သွားမလို့ သူငယ်ချင်း…. အဲ့ဒါ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် လိုလို့ပါ”

“မင်း မမ‌ကရော”

“ဟာ အဲ့ဒါ အလုပ်သဘောအရပါကွာ”

“အေးပါ အခုလောလောဆယ်တော့ ပါမလာဘူး… ပြန်ရောက်မှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”

စကားသံတို့ တိတ်ဆိတ်သွားသော အခန်းလေးထဲမှာ ထူးသာနှင့်သူ နှစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိကြသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူ ရေသန့်ဗူးကောက်၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ နိမ့်ကျသည့် အလုပ်များစွာလုပ်ရင်း မိမရှိဖမရှိ နှစ်ကောင်ကြွက်ဘ၀ကို ဆိုးတူကောင်းဖက် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ ဦးနဲ့တွေ့မှ သူ့ဘ၀တဆစ်ချိုး အပြောင်းအကွေ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကြေးစားလုပ်ငန်းကို ပိုသဘောကျလာခဲ့မိသည်။ ဒီမှာတင် သူနဲ့ထူးသာ လိုင်းကွဲသွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခြင်းပင်။

“ဟိတ် အမယ် မင်းက ဒီမှာလာနပ်နေတာပေါ့လေ… မမက လိုက်ရှာလိုက်ရတာ”

ရေမွှေးနံ့နဲ့ အရက်နံ့ ခပ်ပြင်းပြင်း ရောထားသည့် အနံ့ကြောင့် ချစ်လွန်းတင် လှည့်ကြည့်မိတော့ တံခါးဘောင်ကို မခို့တရို့မှီတွဲရင်း ရီဝေဝေ မျက်၀န်းတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသော မိန်းမတစ်ဦး။ ထူးသာမှာတော့ ပျာပျာသလဲဖြစ်ကာ

“မမ…ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ… ကျွန်တော်လာမယ် ပြောထားတာကို”

“အို…ထူးကလာမယ် ပြောပြီး ကြာနေတာကို…. မက ဘယ်လိုလုပ် စောင့်နေနိုင်မှာလဲ…. ဟင့် ဟင့်… ထူးရယ် မ မနေနိုင်တော့ဘူးကွာ”

“ဟာ…မမ နေဦး.. ကျွန်တော့်မှာ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ် မရဲ့”

“ဟင်..ဘယ်ကဧည့်သည်လဲ.. ထူးနော် မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အဖော်လုပ်ရမယ်လို့ ပြောထားတာကို”

“ဟာ..မဟုတ်ပါဘူး မရဲ့…. ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ”

ချစ်လွန်းတင် ဣန္ဒြေပျက်ပြားနေသော ထိုအမျိုးသမီးကို မနှစ်မြို့စွာကြည့်ရင်း ထူးသာကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“မင်း အလုပ်ရှိရင်လည်း ငါပြန်တော့မယ်… ပြီးမှ ဖုန်းလှမ်းဆက်လိုက်”

“အေးပါကွာ…အေးပါ”

ထူးသာ သက္ကရာဇ်နွယ်ဘက်ကို မကြည့်ချင်ကြည့်ချင် မျက်၀န်းတွေနဲ့ကြည့်ကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုက်သင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။ အလုပ်သဘောအရသာ ဆက်ဆံနေရပေမယ့် သက္ကရာဇ်နွယ်ရဲ့ ပြင်းပြသော လိင်စိတ်ကို ထူးသာ လက်လန်ရသည်။ တစ်နေ့လုံး မနားတမ်း သူက ခံနိုင်ပေမယ့် လုပ်ရသည့်လူက တကယ်မသက်သာ။ ငွေ၀င်ပေါက်ရတာများလို့သာ ဆက်ဆံနေသော်လည်း တကယ်ကို သက္ကရာဇ်နွယ်နှင့် မပတ်သက်ချင်တော့ပါ။

“အား..မ”

ဘောင်းဘီကို အမြန်ဆွဲချွတ်ရင်း ထူးသာ လိင်ချောင်းကြီးကို စုပ်ယူလိုက်သည့် သက္ကရာဇ်နွယ်။ စုပ်ရုံနဲ့တင် အားမရသေး… သူမ ၀တ်လာသည့် အ၀တ်အစားမှန်သမျှ ချွတ်ကာ ထူးသာပေါ် တက်ခွလိုက်သည်။

“ဟာ…မ..နေပါဦး ကျွန်တော် ကွိုင်မစွပ်ရသေးဘူး”

“အို…ထားစမ်းပါကွာ…လုပ်မနေနဲ့… မက ထူးအရည်တွေ ထွက်လာရင် သောက်ပစ်မှာပေါ့… ပြီးတော့ အဲ့ဒါကြီးမပါတာ ပိုခံစားလို့ကောင်းတယ် သိလား… ထူးလီးကြီးက မရဲ့ အဖုတ်လေးထဲ နွေးနွေးလေးနဲ့ ၀င်နေတာ ခံစားလို့ရတယ်”

“ဟို…မရယ်”

စုပ်ထားသည့်အရှိန်နဲ့ ထောင်မတ်နေသော ထူးသာ လိင်တံချောင်းကြီးကို သူ့အဖုတ်ထဲ အတင်းတေ့ကာ ထည့်တော့သည်။

“အား…အ…ကောင်းတယ် ထူးရယ်.. မ ကြိုက်တယ်”

စိတ်မပါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းတနေပြီမို့ ထူးသာ သက္ကရာဇ်နွယ် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အောက်ကနေ ဆောင့်ပေးနေလိုက်တော့သည်။

—————————

“ဦး”

“ဟောကြည့် Daddy လို့ ခေါ်ခိုင်းထားတာကို”

“သက္ကရာဇ် အကျင့်မရသေးဘူး ဦးရဲ့… အာ Daddy ရဲ့”

“ကဲပါ ဟုတ်ပါပြီ.. Daddy’s ဘေဘီလေးက ဘာပြောမလို့လဲ”

“သက္ကရာဇ် ဖေဖေတို့ဆီ ခဏပြန်ချင်တယ်”

အေးစက်သွားသော နေမိုးစွေမျက်၀န်းအစုံကို သက္ကရာဇ် ချောက်ခြားစွာ ကြည့်မိသည်။ ခဏကြာမှ အပြုံးတစ်ပွင့်တို့နဲ့အတူ

“ဟုတ်သားပဲ.. ဘေဘီ အိမ်မပြန်တာလည်းကြာပြီ… ကိုယ်လည်း ‌အခုထိ ဘေဘီ့မိဘတွေကို အခုထိ ကောင်းကောင်းမတွေ့ရသေးဘူး… သွားကြတာပေါ့ ဒီနေ့ပဲ”

ဦးကောင်းဇော်တစ်ယောက် အိပ်ရာထဲတွင် အသက်ကို ပြင်းပြစွာ ရှူနေရသည်။ ဇနီးနှင့်သမီးက ဘေးမှာမရှိ… အိမ်ဖော်မကြီးကသာ အစစအရာရာ သူ့ကိစ္စတွေကို လုပ်ပေးရသည်။ လေဖြန်းနေသော သူ့လို လူမမာကိုပင် ပစ်ထားပြီး အပြင်ကို တနေကုန် ထွက်နေကြသည်။ အလုပ်ကိစ္စ စီမံဖို့မပြောနဲ့ သူ့ကိုတောင် ကြည့်ဖော်မရသော ဇနီးနှင့်သမီးကို တွေးကာ မျက်ရည်က အလိုလိုကျလာရသည်။ တကိုယ်လုံး လေဖြန်းနေတာမို့ စကားကပြောမရ ကိုယ်ကရွေ့မရနဲ့ အတော်ကို ဒုက္ခရောက်ရသည်။ ကုတင်ပေါ် မလှုပ်မယှက် လှဲနေသော ဦးကောင်းဇော် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့်တောင် မပြောနိုင်.. မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် မျက်ရည်တို့က ထိန်းမရနိုင် စီးကျလာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ဒေါ်ကြီးရယ် .. ဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးသွားရလား”

“ဒေါ်ကြီးလည်း အလုပ်လာတဲ့မနက်မှ ရေချိုးခန်းထဲ လဲနေတာ တွေ့ရတာပဲ… ညကတည်းက လဲတာ ဘယ်သူမှမတွေ့လို့ .. အခုလိုအထိ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ထင်တာပဲ”

“ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ဖေဖေရယ်”

နေမိုးစွေ ကုတင်ပေါ်လှဲနေသော ဦးကောင်းဇော်ကို မှုန်တေတေ မျက်၀န်းတွေနဲ့ ကြည့်မိသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီထက်ကို ပိုခံစားသင့်တယ်လို့ ထင်မိသည်။ ဦးကောင်းဇော်ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည့် မိသားစု၀င်များ။ အဲ့ဒီ မိသားစု၀င်တွေထဲ သူလည်း အပါအ၀င်။ အရွယ်မရောက်သေးသည့် ကိုယ်၀န်ဆောင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက ရပ်တကာ ရွာတကာလှည့်ကာ အကြော်ရောင်းရင်း လူတကာ နှိမ်သမျှ ဆဲသမျှကို ခါးစည်းခံကာ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူ။ အမည်မဖော်တဲ့ ဗိုက်တစ်လုံးကြောင့် ရွာပြင်မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရပြီး အာဟာရပြတ်လပ်မှု အနေဆင်းရဲမှုတို့ဒဏ်တွေကြား လက်မြှောက် အရှုံးပေးခဲ့ရသည်။ အားလုံးရဲ့ အရင်းရှင် တရားခံကတော့ ဦးကောင်းဇော်။

တွေးရင်းနဲ့ နာကျင်လာတာကြောင့် ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စတွေ သက္ကရာဇ်ကို ဘယ်လိုပြောပြရပါ့မလဲ။ ဦးကောင်းဇော်ကို သူ သိပ်မုန်းသည်။ ဒါကြောင့်လည်း တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတွေနဲ့ လက်စားချေဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကြိုးစားခဲ့သည့်အတိုင်းလည်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ဦးကောင်းဇော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ ရှယ်ယာလုပ်ငန်းတွေက သူ့ဆီ အကုန်နီးပါး ရောက်ကုန်သည်။ ဒီထက်ဆိုးတာတွေ လုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း သက္ကရာဇ် မျက်နှာထောက်ထားလို့သာ သူညှာနေမိတာ ဖြစ်သည်။

“ဦး”

“ဟင်..ဘေဘီပြောလေ”

“သက္ကရာဇ် ဖေဖေ့ကို ပြုစုချင်လို့ တစ်ပတ်လောက် ဒီမှာနေလို့ရမလားဟင်”

“မိဘကိစ္စပဲ ဘေဘီရယ် နေခဲ့လေ… ပြန်လာမယ်ဆိုရင် Daddy ကို ဖုန်းဆက်လိုက်.. Daddy လာခေါ်မယ်နော်…. အား လွမ်းရတော့မှာပဲ ဒီကလေးလေးကို”

“ဟွန်း…ဦးနော် အပိုတွေ… ကဲပါ ဦးအလုပ်တွေ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား… သွားတော့လေ ဖေဖေသက်သာတာနဲ့ သက္ကရာဇ် ပြန်လာမှာပါ… ဘာမှစိတ်မပူနဲ့နော်”

“အင်း..ဒါဆို Daddy သွားတော့မယ်.. တစ်ခုခုဆို ဖုန်းလှမ်းဆက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်”

“ဟုတ်”

သူ့ကားလေး မျက်စိအောက်က ပျောက်သွားမှ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ သူ ဖေဖေ့ကို မြင်ကတည်းက ဒေါ်သတွေထွက်နေတာ မျက်နှာပျက်နေတာ သက္ကရာဇ် သိသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို မြန်မြန်ပြန်လွှတ်ခိုင်းလိုက်ရတာ….၊ သူနဲ့ ဖေဖေကြားမှာ ဘာတွေများရှိခဲ့လို့ပါလိမ့်။

————————

သက္ကရာဇ်မရှိတော့ အိမ်ကြီးက ပျင်းခြောက်ခြောက်နဲ့ ပိုလို့တောင် အစိမ်းသက်သက်ဆန်နေသလို။ အရင်ကလည်း ဒီအတိုင်းသာ နေခဲ့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်ရှိလာတော့ သူ့ဥယျာဉ်လေးက ပို၍ စိမ်းစိုလန်းဆန်းခဲ့သည်မှာ အမှန်။ ဒီကောင်မလေးကို သိပ်လွမ်းနေပြီ။ တစ်ပတ်ကျော်ပြီမို့ ပြန်လာတော့မှာကို သိနေလည်း စိတ်က လွမ်းနေတာ တားမရ။ ဦးကောင်းဇော်မျက်နှာကို မမြင်ချင်လို့သာ သွားမတွေ့ပေမယ့် ကောင်မလေးကို အရမ်းလွမ်းလို့နေပါပြီ။

“ဦး”

“ဟင်”

သူ့ခါးကိုအနောက်ကနေ လာဖက်လိုက်သော လက်သေးသေးလေး။ နွေးထွေးတဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးနဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ်နွေးနွေးလေး။ ၀မ်းသာစိတ်နဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှေ့သို့လှည့်ရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း ပြန်ရောက်နေတာတောင် Daddy ကို မပြောဘူး.. Daddy လာခေါ်ပေးမှာလို့ ပြောထားတာကို”

“အာ့..နာတယ် ဦးရဲ့.. ဟီး..ဟီး ဦးကို Suprise လုပ်ချင်လို့လေ.. ဘယ်လိုလဲ သက္ကရာဇ်ကို လွမ်းနေတယ်မလား”

ပြောင်ချော်ချော်ပြောနေသည့် သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို နေမိုးစွေ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထပ်မံပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

“လွမ်းတယ် ကလေးရယ် အရမ်းလွမ်းတယ်.. ဖုန်းပြောရတာလည်း မလွတ်မလပ်နဲ့ဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ ကိုယ့်မိန်းမလေးကို ဘယ်လောက်လွမ်းရတယ်ထင်လဲ”

“မသိဘူးလေ…ဘယ်လောက်လွမ်းလဲ”

“အာ..မပြောင်နဲ့ကွာ”

“ပြောင်ပါဘူး ဦးရဲ့… ပြောပါဦး သက္ကရာဇ်ကိုဘယ်လောက်လွမ်း.. အွန့်.. အင်း.. ဦး”

မဆုံးလိုက်သော မေးခွန်းသံအောက်မှာ အစားထိုးလိုက်သည့် ချစ်တင်းနှောသံ။

“အား…ဒီနှုတ်ခမ်းလေးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ”

“ပြွတ်…..ပြွတ်…ပြွတ်စ်…”

သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းသားတစ်ခုလုံးကို ဝါးစားတော့မတတ် အသံများထွက်သည်အထိ ကြမ်းတမ်းစွာ နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်သည်။ လက်များကလည်း အငြိမ်မနေပါ။ ပေါင်တံတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်နေရင်း ချည်ပါးအတွင်းခံလေးသာ ဖုံးထားသော ပန်းပွင့်ချပ်လေးဆီ ဦးတည်ရင်း လက်ခလယ်နှင့် ထိုးကော်ပစ်လိုက်သည်။ ကော့ခနဲဖြစ်သွားသော သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးကို အသာအယာ ထိန်းမရင်း ဆိုဖာဆီ အနမ်းမပျက်စေပဲ ထိုင်ချစေသည်။ နှုတ်ခမ်းသားအတွင်းထဲအထိ သူ့လျှာကိုကစားရင်း လျှာချင်းဆွဲစုပ်ကာ သက္ကရာဇ်အင်္ကျီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲခွာသည်။

“အို…ဦး…ဧည့်ခန်းထဲမှာ”

“ရှူး… ဒီနေ့ ဘယ်သူမှမရှိဘူး… Daddy အပြင်ကို အကုန်လွှတ်ထားပြီးသား”

“ဒါ…ဒါပေမယ့်”

စကားကို ဆက်ပြောခွင့်မပေးတော့။ ဖြူဥနေသည့် နို့လေးတွေ ရဲလာသည်အထိ နမ်းစုပ်နေရင်း အောက်က ပွင့်ချပ်လေးဆီ လက်နဲ့ အဆက်မပြတ် ထိုးသွင်းနေတော့ သက္ကရာဇ် နေရခက်လာသည်။

“အင်း…ဟင်း…ဒါကြီး မကြိုက်ဘူး ဦး”

“Daddy လိုးပေးရတော့မလား”

ညစ်ညမ်းသော စကားပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဒီလိုပြောတာက သက္ကရာဇ်စိတ်ကို ပို၍ကြွစေသည်။

“ဟုတ်..ဟုတ်.. Daddy”

“ကြိုက်တယ် ကလေးရာ…. Daddy ကို ကုန်းပေးကွာ”

သက္ကရာဇ် လှဲနေရာကနေ ဒူးထောက်ကာ ဖင်ကို အနောက်ဘက်ပစ်ပြီး သူ့ကို ကုန်းပေးသည်။ ဖင်လုံးလုံးဖြူဖြူလေးကြားမှာ အနီရောင် ကြာပန်းပွင့်ငယ်လေး။ နေမိုးစွေ သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို ကြည့်မ၀နိုင်စွာ ငေးမောရင်း လျှာအပြားလိုက်ကြီးဖြင့် ပင့်သပ်စုပ်ယူလိုက်သည်။

“အား…အား.. Daddy”

သက္ကရာဇ် ဒူးတွေ ညွတ်ခွေသွားမတတ်ဖြစ်ကာ လက်နဲ့အားယူပြီး ထောက်ထားလိုက်ရသည်။ တပြတ်ပြတ်လျက်နေသော သူ့လျှာကြီးကြောင့် ပို၍ မခံနိုင် ဖြစ်လာရသည်။

“အာ့…အာ့..ဟင်း…ဟင့်..Daddy ကွာ”

နေမိုးစွေ အချိန် ဒီထက်ဆွဲမနေနိုင်တော့၊ သူအရမ်း လွမ်းနေခဲ့သည်၊ လိုချင်နေခဲ့သည်လေ။ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံကို ပြူအာနေသည့် အပေါက်၀လေးဆီ ပွတ်သပ်တော့ တပ်မက်နေသည့် စိတ်တို့က ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်သည်။ တစ်ရစ်ချင်းထိုးသွင်းစဉ် ခံစားရသည့် သာယာမှုက ဘာကိုမှမလဲနိုင်။ ပြူအာနေသည့် အဖုတ်သားလေးဆီ သူ့လိင်တံ တစ်ချက်ချင်း ၀င်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်သည်ကို အရသာခံကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် ဆောင့်သွင်းပေးနေမိသည်။ ကြာလာတော့ သက္ကရာဇ်ဒူးတွေက တဖြည်းဖြည်း ညွတ်လာရသည်။ သက်လုံအား ကောင်းလွန်းကာ သုတ်ထိန်းနိုင်စွမ်းကောင်းလွန်းသော နေမိုးစွေရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေကို တောင့်ခံရင်း သက္ကရာဇ် တတိယအကြိမ်မြောက် ပြီးသွားရပြန်သည်။ မခံနိုင်တော့ ဆိုဖာပေါ် ပုံးကနဲ လဲကျသွားသည်။

“Baby လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ မောနေပြီလား”

“ဦးနော် ဦးမို့လို့ မေးရက်တယ်… ဦးက လူမှဟုတ်ရဲ့လား”

“ဟောဗျာ..ဘာလို့လဲ”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ သက္ကရာဇ်ဖြင့် ၃ ခါတောင်ပြီးနေပြီ… ဦးက မမောနိုင်မပန်းနိုင်”

“အင်း…ဆက်ပြောလေ.. မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဘာတဲ့”

“ဟွန်း ပြောတော့ဘူး”

“အဟင်း..မမောနိုင်မပန်းနိုင် လိုးတုန်းလို့ ပြောမလို့မလား… Daddy က Baby နဲ့ ပြီးရမှာ နှမျောလို့ အကြာကြီးထိန်းထားတာ… အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ခဏလေးနဲ့ မပြီးချင်ဘူး”

“ဟို…သက္ကရာဇ်က ဦးမောမှာ စိုးလို့ပါ”

မျက်နှာလေးနီကာ ပိုးတုံးလုံးလေးသဖွယ် ကိုယ်လုံးတီးလေး ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ ချစ်မ၀စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဦးနော် ဘာကြည့်တာလဲ”

“ချစ်လို့”

“ဟင်”

“ချစ်လို့လေ….ဟောဒီ့ Daddy ရဲ့ ပိုးတုံးလုံးလေးကို ချစ်လို့”

နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ နမ်းစုပ်လာတော့ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူ့အနမ်းတွေကို ခံယူလိုက်သည်။ သူနဲ့ဆို ဘယ်တော့မှ ၀သည်မရှိတဲ့ အချစ်ရေယာဉ်ကြောထဲ အတူတူ ကူးခတ်ချင်သေးသည် မဟုတ်လား။

သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ကိုယ်ပေါ်ပွေ့ချီကာ အသင့်စောင့်နေသော လိင်တံဖူးကြီးဆီ ဂဟေဆက်စေသည်။ သက္ကရာဇ် ညဉ်းသံတိုးတိုးလေးက နားထဲ ပျားသကာလောင်းချလိုက်သလို တိုးညှင်းပေမယ့် ကျေနပ်မှုအပြည့်ရစေသော ညဉ်းညူသံလေး။

နေမိုးစွေ အောက်ကနေ တစ်ချက်ချင်းဆောင့်ရင်း သက္ကရာဇ်နို့လုံးလေးတွေကို အငမ်းမရ တပြွတ်ပြွတ် စို့ပစ်ပြန်သည်။

“အား…ဦး… Daddy …အား”

“ကြိုက်တယ် ကလေးရယ်… အော်စမ်းပါ… ကောင်းတယ်ဆို အော်လိုက်စမ်း”

“အား..အဟင်း.. ကောင်းတယ် Daddy ‌အရမ်းကောင်းတယ်… အရမ်းလိုးပေး”

“လိုးပေးမယ်.. Baby လေးကောင်းဖို့ Daddy အားနဲ့ ဆောင့်လိုးပေးမယ် ခံမှာမလား”

“ဟုတ်…ဟုတ်… Daddy အား… လိုးပေး.. လိုးပေး.. အာ့အာ့”

“အား…. Baby…. Daddy လည်း ကောင်းတယ်.. အား.. အား… ကြိုက်တယ်ကွာ ကြိုက်တယ်”

တဖုန်းဖုန်းအားရအောင် ဆောင့်လိုးအပြီးမှာတော့ နေမိုးစွေ မောပန်းစွာ သက္ကရာဇ်ရင်ဘတ်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ အသက်ကို မောပန်းစွာ ရှူရိူက်ရင်း သက္ကရာဇ်နဖူးလေးအပေါ် မြတ်နိုးစွာ အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေချလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ စလယ်ဆုံး ဖြစ်ရပ်မှာ အဆုံးသတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်တွေ့သွားသည်ကိုတော့ နှစ်ဦးလုံး မသိလိုက်ကြပါ။ လှုပ်ခတ်သွားသော ပန်းခြုံကြီးနောက်က စူးရဲတင်းမာ‌တဲ့ အကြည့်တစ်စုံနဲ့ ဒေါ်သတွေကိုလည်း နေမိုးစွေနဲ့ သက္ကရာဇ် မတွေ့မြင်လိုက်ရပါ။

အပိုင်း (၃) မျှော်