Daddy’s Candy (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – Lonemaypyo (Wattpad)
အသက်ရှူလို့ မ၀တော့ပါ။ မျက်နှာကို အုပ်ထားသော အ၀တ်စနဲ့ ပါးစပ်ကို တိပ်နဲ့ တင်းကြပ်စွာ ကပ်ထားခြင်းခံရတာကြောင့် အသက်ရှးလို့ မ၀တဲ့အပြင် ဘာမှကို မမြင်ရပါ။ လက်ကို ကြိုးနောက်ပြန်တုပ်ထားတာကြောင့် ဘာဆိုဘာမှ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်လို့မရသလို လူကလည်း တကိုယ်လုံး မောဟိုက်လို့နေပြီ။
“ဆင်းစမ်း…ကဲ..ဆင်းစမ်းကွာ… ပေကပ်ကပ် လုပ်မနေနဲ့”
ကားပေါ်မှ အတင်းဆွဲချခံလိုက်ရပြီး နေရာတစ်ခုကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတာကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာ ငြီးတွားရင်း ဆွဲခေါ်သွားသည့်လူနောက် အရုပ်ကလေးပမာ ပြိုလဲကာ တရွတ်တိုက် ပါသွားရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီ Boss”
“ကောင်းပြီ မင်းတို့တာ၀န်ကျေတယ်… သူ့ကိုထားခဲ့လိုက်”
အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ပြောနေသံတွေကို ကြားပြီး သက္ကရာဇ် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ.. ဘာလို့ သက္ကရာဇ်ကို ဖမ်းခေါ်လာရတာလဲ.. သက္ကရာဇ်ဘ၀မှာ မမြင်နိုင်သော တိရစ္ဆာန်လေးမှအစ ပုရွက်ဆိတ်လေးအဆုံး ဘာတစ်ခုကိုမှ သတ်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့သူ။ အပေါင်းအသင်းများနဲ့လည်း လိုက်လျောညီထွေစွာ ပေါင်းသင်းတတ်သူမို့ သက္ကရာဇ်ကို ဒုက္ခပေးသူဆိုတာ မရှိလောက်ပါ။
အခန်းထဲမှာ အသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟို Boss ဆိုတဲ့ လူကြီး ရှိနေတာလား။ ကြောက်ရွံ့စွာ… မပြေနိုင်မှန်းသိသော လက်ကကြိုးတွေကို အတင်းပွတ်ချေနေမိသည်။ ခေါင်းမှာစွပ်ထားသော အ၀တ်စကို ဆွဲဖယ်လိုက်တာမို့ အလင်းရောင်က မျက်လုံးထဲ စူးခနဲ။ ပတ်၀န်းကျင်ကို ကျင့်သားရအောင် မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်ရင်း… အရှေ့မှာ ရပ်နေသည့် ဝိုးတဝါးအရိပ်ကို သဲကွဲစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
အနက်ရောင် Suit ကို သပ်ရပ်စွာ ၀တ်ဆင်ထားပြီး မေးရိုးကားကားနဲ့ စူးရှတောက်ပြောင်တဲ့ ညို့ဓါတ်အပြည့်ပါသည့် မျက်၀န်းအစုံ..၊ အသားအရောင် ဖြူ၀င်းပြီး နှုတ်ခမ်းက ထူထဲကာ ယောင်္ကျားတန်မဲ့ နီညိုရောင်စွေးနေသည့် အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ နီးပါး ယောင်္ကျားတစ်ဦး။ ပြေပြစ်စွာ ဆင်းလာသော နှာတံအကျလေးက အားလုံးပေါင်းသော် ချောပါသည်ဆိုတာထက် ခန့်ထည်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။ သို့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်သည့် အကြည့်တွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် ခက်ထန်တင်းမာနေသည်။
“ဗြတ်”
“အာ့”
ငေးမောလို့ မဆုံးခင်မှာပဲ ပါးစပ်မှာကပ်ထားသည့် တိပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခွာခံလိုက်ရတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းသားတစ်ခုလုံး စုတ်ဖွာသွားမတတ် နာကျင်သွားရသည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရသည်။ ထိုလူက သူ့နား မုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့မေးစေ့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲမော့လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ထိုလူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သက္ကရာဇ်ကို ဘာလို့ ဖမ်းလာတာလဲဟင်.. သက္ကရာဇ် ဘာမှမကောင်းတာလည်း မလုပ်ဖူးပါဘူး.. ပြီးတော့ ဦးကိုလည်း သက္ကရာဇ် မသိဘူး…. သက္ကရာဇ်ကို လွှတ်ပေးပါ ဦးရယ်”
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်ကာ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည့် သူ့ကို ထိုလူက စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ရင်း
“မင်းက ငါ့ကို မသိပေမယ့် ငါက မင်းကိုသိတယ် ဆိုရင်ရော… မင်းဘာမှမလုပ်ပေမယ့် မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့သွေးတွေ စီးဆင်းနေတာ ငါခံစားလို့ရနေတယ်…. ဒီတော့ မင်းရဲ့မကောင်းတဲ့သွေးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ဖို့က ငါ့တာ၀န်ဖြစ်လာပြီ”
သက္ကရာဇ် ထိတ်လန့်စွာ အနောက်ကိုသာ ပိုလို့ တိုးဆုတ်နေမိသည်။ ထိုလူမျက်နှာကလည်း သူနဲ့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ အရှေ့ကို တိုးကပ်လာသည်။ လက်မှ ကြိုးတို့ကို အားကုန်ရုန်းဖယ်ပေမယ့် ဘယ်လိုပြတ်မတဲ့လဲကွယ်။
“ရှင်…ရှင်…ရှေ့မတိုးလာနဲ့နော်…”
“အို…လွှတ်…လွှတ်…ရှင်…လွှတ်နော်… ဖေဖေရေ မေမေရေ သက္ကရာဇ်ကို ကယ်ပါဦး”
“မင်းအဖေနဲ့ အမေကို အခုချိန် တနေလို့လည်း အလကားပဲ…. သက္ကရာဇ်နွယ်… အခုချိန်ကစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”
“ဟင်….သက္ကရာဇ်က သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်… အား…”
ထိုလူက ပုခုံးသားကို စူးနစ်စွာ ကိုက်ချလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာအော်ဟစ်မိသည်။ ထိုမျှနဲ့မပြီးသေး… သက္ကရာဇ်၀တ်ထားသည့် လယ်သာစကပ်လေးကို အကွဲကြောင်းရာကနေတဆင့် ပေါင်လယ်အထိ ဗျိခနဲ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြန်သည်။ အောက်က အဖြူရောင်ပင်တီလေးကိုပါ ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ် ဆွဲချွတ်ရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့တီရှပ်လေးကိုပါ ထပ်ပြီး ဆွဲဖြဲပြန်သည်။ ဖြူ၀င်းသော အသားစိုင်လေးတွေက ထိုလူရဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချွတ်မှုအောက်မှာ နီစွေးကုန်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်… ဦး ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်ဆို ဖေဖေတို့ဆီ သက္ကရာဇ် တောင်းပေးပါ့မယ်… သက္ကရာဇ်ကိုတော့ ပြန်လွှတ်ပေးပါနော်… နော်”
မျက်ရည်စိုစို အင်္ကျီကပိုကရိုနဲ့ သနားစဖွယ်ကောင်းသော မျက်၀န်းတွေကို နေမိုးစွေ ရွံရှာစွာ ကြည့်မိသည်။ မုန်းသည်။ သူ သိပ်မုန်းသည်။ သူတို့တစ်မိသားစုလုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ချေချင်လောက်အောင် မုန်းသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့တွေ တမြေ့မြေ့ နာကျင်ခံစားရအောင် အစီအစဉ်တကျ လုပ်ဆောင်မှ ဖြစ်မည်။
“ငါ့ပုံက ပိုက်ဆံလိုနေတဲ့ပုံ ပေါက်လို့လား… ဟမ်… မင်းရဲ့အသွေးအသားတွေကို ငါဝါးမြိုချင်လို့ မင်းကို တမင်ခေါ်လာခဲ့တာ… ဒီညကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”
သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ဆတ်ခနဲပွေ့ချီပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ အခန်းဆီကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ တွန်းထိုးရုန်းကန်နေသော သက္ကရာဇ်ကို မွေ့ရာပေါ် ပစ်ချပြီး သူ့အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို နေမိုးစွေ တစ်လုံးချင်း ချွတ်ပြလိုက်သည်။ စတိုင်ပင် ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ရင်း အထဲက ဘောက်ဆာကိုပါ တခါတည်း ချွတ်လိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထွက်ချင်နေပြီမသိတဲ့ သူ့ရဲ့လိင်တံကြီးက တရမ်းရမ်း။
ကုတင်ပေါ် ကနေ သက္ကရာဇ်ကို….. သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကြီးတွေနဲ့ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ချုပ်ထားလိုက်သည်။ ကိုယ်လုံးလေးကို လူးကာလွန့်ကာ သက္ကရာဇ် အားကုန်ရုန်းပေမယ့် မလွှတ်မြောက်နိုင်။ နေမိုးစွေ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သက္ကရာဇ်ကို ငြိမ်သက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်မိသည်။ အသားအရမ်းဖြူသည့်ဘက် မပါဘဲ ဝါ၀င်းစိုပြေသော အသားအရည်… တခြားမိန်းကလေးတွေလို သွယ်လျလျပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးထက်မှာ…. ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်တို့က သူ့နေရာနဲ့သူ အစီအစဉ်တကျ။ နူးညံ့မည် ထင်ရသော နှုတ်ခမ်းလေးက ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့…. မိန်းမချောလေး တစ်ဦးဆိုတာထက် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ လှပနေသည့် ပုံဆောင်ခဲလေး တစ်ခုအလား….. မျက်လုံးတွေက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့ နေမိုးစွေ ရင်ထဲ တစ်ချက်လှုပ်ခတ်သွားရသည်။
သက္ကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို နေမိုးစွေ တစ်ချက် ငုံရှိုက်လိုက်မိသည်။ အား……. ချိုလိုက်တာ… အကြောတွေ ဖျဉ်းခနဲဖြစ်ကာ အာခံတွင်းထဲထိ စိမ့်၀င်လာသော ချိုမြမြအရသာ… နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းသားလေး… မသိရင် ကိတ်သားအိအိလေးကို စားနေရသလို သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားမိမှာတောင် ကြောက်ရသည်။
“အာ့…..ကျစ်စ်”
ရုတ်တရက် အားကုန်ကိုက်လိုက်တာကြောင့် နေမိုးစွေ နှုတ်ခမ်းက ပေါက်ပြဲကာ သွေးစို့လာသည်။ နေမိုးစွေ သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ကို တွန့်ကွေးနေအောင် ပြုံးလိုက်ရင်း သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြတ်ထွက်မတတ် စုပ်ယူတော့သည်။
“အု..အင့်..လွှတ်..ရှင် လွှတ်”
အရသာခံချင်လို့ စုပ်ယူတာမဟုတ်ဘဲ တမင်နာကျင်အောင် လုပ်တာမို့ အောက်က သက္ကရာဇ်မှာ အလူးအလဲ….။ လက်နောက်ပြန်ချည်ထားတာကို မဖြုတ်ပေးသေးတာကြောင့် အပေါ်က ထပ်ဖိထားတဲ့အရှိန်နဲ့ရော လက်တွေရော ကျောတွေရောက နာကျင်ကုန်သည်။ နှုတ်ခမ်းသားအစုံကို ကြမ်းတမ်းစွာ စုပ်ယူရင်း
သက္ကရာဇ်ရဲ့ ချည်ထားသောလက်မှ ကြိုးတို့ကို နေမိုးစွေ ဖြည်ပေးလိုက်သည်….။ ဖြည်ချင်လွန်းလို့တော့ မဟုတ်…၊ သက္ကရာဇ် ရုန်းကန်လုပ်ရှားတာကို သူမြင်ချင်လို့…..။
ဖြောင်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ နေမိုးစွေ ပါးတစ်ဖက်က ပူခနဲ…. အဟင်း…. ကိုယ်ကလည်း အဲ့လို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလေးမှ ကြိုက်တာ…. မင်း စိတ်ကြိုက်လုပ်စမ်း သက္ကရာဇ်နွယ်…. ဒီညတော့ မင်းအတွက် ငရဲပဲ။
နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို အပေါ်ကနေ ဖိမိုးရင်း စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီကို တရကြမ်းဆွဲချွတ်ကာ ပေါ်လာသော ရင်နှစ်မြွာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ချေပစ်သည်။ မာန်ဖီနေသော သူ့အချောင်းကြီးကို သက္ကရာဇ်အ၀လေးဆီ ညင်သာမှုမရှိပဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်သွားရသလို သက္ကရာဇ်လည်း ထွန့်ထွန့်လူးမတတ် နာကျင်ကာ မူးမေ့သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
“ဒီလိုနေတာ မင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလား”
နားရွက်နားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလာသည်ကို ကြားပေမယ့် သက္ကရာဇ် ပြန်မဖြေနိုင်။ လူက ပျော့ခွေနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ပြန်လည်ရုန်းကုန်ဖို့လည်း အင်အားမရှိ။ မြင်ကွင်းတွေကလည်း မပီပြင်ဝိုးတဝါး။ အောက်မှ နေမိုးစွေရဲ့ အချောင်းကြီးကလည်း သူ့အ၀လေးကနေ အတွင်းတစ်ဆုံးအထိ နေရာယူရန် နယ်ချဲ့နေတာကို ခံစားရပေမယ့် သက္ကရာဇ် ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်…။ အပေါ်ကနေ တလှုပ်လှုပ်ရွေ့နေသည့် ထိုလူ့ပုံရိပ်တွေက သက္ကရာဇ် အမြင်အာရုံထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးကာ… နောက်ဆုံးမှာတော့ မှောင်အတိကျသွားသည်။
နေမိုးစွေ သူ့အချောင်းကြီးကို ထိုးသွင်းနေရင်း ခံနေသည့် အရာတစ်ခုကြောင့် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသလိုရှိကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘယ်သူနဲ့မှ မစပ်ယှက်ရသေးသည့် အပျိုစင်ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ပါလား…။ ကျေနပ်တယ်….. သိပ်ကျေနပ်တယ်… မင်းဟာ အခု ငါ့မယား မဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ရတော့မယ် သက္ကရာဇ်နွယ်…၊ မင်းမိဘတွေရဲ့ အပြစ်ကြွေးကို ငါ့ဆီမှာ မင်းကောင်းကောင်းကြီး ဆပ်ရတော့မယ်။
အချက်ပေါင်းများစွာ လိင်တံချောင်းကြီးကို ထိုးသွင်းနေရင်း… အောက်မှ ဘာညဉ်းညူသံ ရုန်းကန်သံကိုမှ မကြားရတာကြောင့် နေမိုးစွေ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သတိမေ့မျှောနေသည့် သက္ကရာဇ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာမှတောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပ်ရသေးဘဲ သတိမေ့နေတာကို နေမိုးစွေ မကျေနပ်ပါ။ သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးထဲက သူ့အချောင်းကြီးကို မကျေနပ်စွာ ပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း အခန်းထောင့်ဆီက ဘေစင်ကြီးစီသွားကာ ရေတစ်ဖလား ခပ်ယူလိုက်သည်။
“ဗွမ်း”
“အာ့”
စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားချက်နဲ့အတူ အေးစက်သောရေတို့က သက္ကရာဇ်တကိုယ်လုံးကို ရွဲစိုသွားစေသည်။ အားယူပြီး ထရန် ဟန်ပြင်ပေမယ့် အပေါ်မှ ဖိမိုးလာသော ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ အဖုတ်၀လေးမှာ တေ့ထားသော သူ့လိင်တံချောင်းကြီး။
“အား….မလုပ်ပါနဲ့”
သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ရုန်းကန်တော့ နေမိုးစွေက ကိုယ်ကြီးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ပြီး သူ့အချောင်းကြီးနဲ့ သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ညှောင့်တော့သည်။ အစိမ်းသက်သက် ထိုးခွဲခံရတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညီးညူရင်း နောက်တစ်ခါ သတိမေ့သွားပြန်သည်။
“တောက်”
နေမိုးစွေ ထပ်မံသတိလစ်သွားပြန်သော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း မကျေနပ်စွာ တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်မိသည်။ ကိုယ်ကပဲ ကြမ်းလွန်းနေလို့လား… သူကပဲ ပျော့လွန်းတာလား….. ထားပါလေ နောက်ရက်တွေ အများကြီးရှိသေးတာပဲ…. အစမှာတင် အရမ်းကြမ်းလွန်းပြီး လက်လွန်သွားရင်လည်း… ကြာကြာမနှိပ်စက်ရပဲ နေဦးမယ်။
အဖုတ်လေးထဲကနေ သူ့အချောင်းကို ဆွဲထုတ်ဖို့ပြင်တော့ တစ်ခုခု ဆွဲယူထားသလိုခံစားရကာ တော်ရုံထွက်မလာပဲ ဖြစ်နေသည်။ မေ့နေသော သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ စိတ်တွေထန်လာရသည်။ ပြီးအောင် လုပ်လိုက်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်ကာ အောက်က လိင်တံချောင်းကြီးကို သူ့အဖုတ်လေးထဲကနေ မကျွတ်စေပဲ အသာအယာညှောင့်ရင်း သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို လျှာကြီးနဲ့ယက်ကာ အတွင်းထဲထိ လျှာနဲ့ထိုးကော်မွှေလို့ စုပ်ယူနမ်းပစ်လိုက်သည်။
“အား….Fuck..ချိုလိုက်တာ..”
ကောင်းလွန်းတာကြောင့် စိတ်က မထိန်းနိုင်ပဲ ပါးစပ်ကနေ ပြောထွက်သွားသည်။ အောက်က ကောင်ကြီးကလည်း အချက်အပေါင်းများစွာ လိုးဆောင့်နေသည့်တိုင် မပျော့သွားဘဲ ပို၍တောင် မာတောင်တင်းမာလာသလို။ ဆံနွယ်လေးတွေက သက္ကရာဇ် ပုခုံးနှင့် မျက်နှာထက်မှာ ကပိုကရို ကျနေလျက်သား။ တင်းမာနေသော နို့စူစူလေးနှစ်လုံးမှာလည်း နေမိုးစွေ တစ်ချက်တစ်ချက် ဆောင့်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါနေသည်မှာ ကြည့်လို့ကောင်းသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။
အကြောပေါင်းမြောက်များစွာအထိ ဆိမ့်တက်လာသော ခံစားမှုကြီးကြောင့် သူပြီးတော့မည်ဆိုတာကို နေမိုးစွေ ရိပ်မိလိုက်သည်။ လိင်တံချောင်းကြီးကို အဖုတ်တွင်းဆီ အဆက်မပြတ် ဆောင့်သွင်းရင်း နို့လေးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကာချေကာ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အဖုတ်အတွင်းထဲထိ သူ့လရည်များကို ဆောင့်ကာ ပန်းပစ်လိုက်မိသည်။
“အား…ကောင်းလိုက်တာ… မင်းလေးက မေ့နေတာတောင် ဦးကို အရမ်းထန်စေတာပဲ ကလေးလေးရယ်”
အတန်ကြာအောင် သက္ကရာဇ်ဘေး အမောဖြေပြီးတဲ့နောက် နေမိုးစွေ မျက်နှာက ခဏတွင်းချင်း ခက်ထန်လာရသည်။ ကုတင်ပေါ်ကနေ ရုတ်ခနဲထကာ အခန်းတံခါး၀ဆီ ဦးတည်ရင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။
“ငါကောင်းဖို့ မလိုသလို မင်းကောင်းဖို့လည်း မလိုဘူး သက္ကရာဇ်နွယ်… အဓိကက ငါမင်းကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ရမှာ…. မင်းက ပျော့လွန်းနေတော့လည်း ငါ မင်းကို ညင်ညင်သာသာ ညှဉ်းဆဲရဦးမှာပေါ့ကွာ… အဟင်း”
—————————
“အား…ကျွတ်စ်…ကျွတ်စ်”
စုတ်တသပ်သပ် ညည်းတွားရင်း သက္ကရာဇ် မေ့နေရာက သတိပြန်လည်လာသည်။ မျက်လုံးကို မဖွင့်ချင်ဖွင့်ချင် အားယူကာ ဖွင့်လိုက်ရင်း ပတ်၀န်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်မိသည်။ မနေ့က ညဘက်မို့ ပတ်၀န်းကျင်ကို မမြင်ရပေမယ့် အခုမနက်ဘက် ရောက်ပြီမို့လို့လားမသိ အခန်းအတွင်းအပြင်ကို လင်းကျင်းစွာ မြင်နေရသည်။
“အမယ်လေး…ငါ …ငါ…ဘယ်လိုတွေဖြစ်…အား”
ကျယ်ပြန့်သော ကုတင်ထက်ကြီးမှာ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ရောက်နေသည့်အဖြစ်ကို တွေးမိရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မိသည်။ မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေက Flash back ပြသလိုမျိုး ခေါင်းထဲကို အစီအရီ ၀င်ရောက်လာသည်။
မနေ့က ထိုလူကြီး.. သက္ကရာဇ်ကို… အို ဘာမှမမှတ်မိချင်တော့။ ရှက်ရွံ့စိတ်၊ နာကျည်းစိတ်တို့ဖြင့် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ သက္ကရာဇ် အာခေါင်ခြစ်အော်ဟစ်ရင်း ရှိုက်ကာ ရှိုက်ကာ ငိုမိသည်။ သူ့ဘ၀က ကူကယ်ရာမဲ့။ ဘယ်သူမှန်းလည်းမသိပါဘဲ အတင်းအဓ္ဓမ စော်ကားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီ။ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေသည်မသိ။ အသက်ရှင်နေတာထက် သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။ ကုတင်ပေါ်မှ အားယူဆင်းရန် ခြေအစုံကို ရွေ့လျားစဉ်မှာ အောက်ပိုင်း မိန်းမကိုယ်နေရာက အထိခိုက်မခံသလို ဆစ်ခနဲ မျက်ခနဲ ကျင်ခနဲ။
“အား..အ”
ဘယ်လိုမှမဟန်နိုင်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံလျက်သား လဲကျသွားရသည်။ နာတာပျောက်အောင် ခဏအမောဖြေရင်း အ၀တ်များဝတ်စရာရှိမလား မျက်လုံးက ရှာဖွေကြည့်တော့ အခန်းတစ်ခုလုံးက ဘာဆိုဘာမှမရှိ။ ကုတင်တစ်လုံးသာ ထီးထီးတည်း။ သက္ကရာဇ် ကြံရာမရတာမို့ ကုတင်ပေါ်ပတ်ထားသည့် ပိတ်စကိုသာ ၀မ်းလျားမှောက်ရက် တရွေ့ရွေ့တိုးသွားရင်း ဖြည်ယူလိုက်သည်။ ကိုယ်မှာ လုံခြုံစွာ ပတ်လိုက်ပြီး အားယူပြီး ထကြည့်သည်။ နာကျင်နေတာကို အံကြိတ်ခံရင်း တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သူ ဒီနေရာက ထွက်ပြေးမှဖြစ်မည်။
“မင်း..ဒါ…ဘယ်သွားမလို့လဲ”
တံခါးနားရောက်နေသော သက္ကရာဇ်ကို အေးစက်သောလေသံနဲ့ ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောရင်း နေမိုးစွေ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ အ၀တ်မပါ ပိတ်စဖြူကြီးပတ်ထားသော သက္ကရာဇ်ကို ခပ်မဲ့မဲ့ကြည့်ရင်း “ဟွန့်”သံကို တချက်ပြုကာ လက်ထဲမှကိုင်လာသော စာရွက်ကို သက္ကရာဇ်ရှေ့ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“လူယုတ်မာကြီး ရှင် အနားကို မတိုးလာနဲ့နော်”
“အဟင်း…ဘာလဲ ကြောက်လို့လား.. စိတ်ချပါ ဒီနေ့ ငါ စိတ်မပါဘူး.. မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး.. စိတ်ချ”
“အို.. တို့တို့မတို့တို့ ရှင့်မျက်နှာကို မမြင်ချင်ဘူး လူယုတ်မာကြီး ရှင်ထွက်သွား”
နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ရဲ့ မေးစေ့လေးကို ဖျစ်ညစ်ဆုပ်ကိုင်ကာ….
“ဘာလဲ.. မင်းမေ့နေတာလား… မင်းက ငါ့မယားဖြစ်ပြီးနေပြီ သက္ကရာဇ်နွယ်.. မမှတ်မိသေးရင် မင်းကို မှတ်မိအောင် ထပ်လုပ်ပေးရမလား… ရော့ ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်..”
“ရှင်ခိုင်းတိုင်း ကျွန်မက လုပ်ပေးရမှာလား လူယုတ်မာကြီးရဲ့”
“ရတယ်လေ… ဒါဆိုလည်း ညက ငါ ကြမ်းထားတာ မင်းမိဘတွေ အပျင်းပြေကြည့်ရအောင် ပို့ပေးဦးမှပဲ”
နေမိုးစွေ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ပို့မည်ဟန်ပြုတော့ သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ရင်ကာ မျက်ရည်က ကျလာရပြန်သည်။ သူနဲ့ သက္ကရာဇ်မိဘတွေ ဘယ်လိုအငြိုးအတေးတွေရှိမယ် မသိပေမယ့်…. ဒီလိုပုံတွေသာမြင်ရရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲလိမ့်ရှာမလဲ။ သက္ကရာဇ် ပျောက်နေတာနဲ့တင် သူတို့ စိတ်ပူနေလောက်ပြီ။ ထပ်ပြီး စိတ်မဆင်းရဲစေချင်။
“မပို့ပါနဲ့ သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်… ဖေဖေတို့ဆီကို မပို့လိုက်ပါနဲ့.. ရှင်ခိုင်းတာ လုပ်ပါ့မယ်”
နေမိုးစွေ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြုံးလိုက်ကာ…
“ကောင်းပြီလေ…. ဟော့ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်… ပြီးရင် ရေချိုးပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့.. ငါ့တပည့်တစ်ယောက် အ၀တ်အစား လာပို့လိမ့်မယ်… ကြောင်တောင်တောင်လုပ်မယ်တော့ မကြံနဲ့နော်… မင်းအသက်ရော မင်းမိဘတွေရဲ့ အသက်ရောက ငါ့အပေါ် မူတည်နေတာ….”
သက္ကရာဇ် ကျနေသော မျက်ရည်တို့ကို သုတ်ရင်း ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ညိတ်ပြမိသည်။ သူသာ တစ်ခုခုငြင်းဆန်ခဲ့လို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ သူ မလိုလား.. ပြီးတော့ မမနွယ်။
ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ကတိသစ္စာပြုလွှာ……. ဘာမင်္ဂလာလဲ… ဘာသစ္စာလဲ….. လူကိုတောင် တရားမ၀င် ဆွဲခေါ်လာပြီး အတင်းအဓ္ဓမ ရယူပြီးပြီပဲဟာ။ ဒီစာချုပ်ကရော ဘာထူးလို့လဲ… သူ့ဘာသာ လုပ်လိုက်လည်းရနေတာကို.. လူကို တမင်သက်သက် ထိုးခိုင်းတာ။
—————————
နေမိုးစွေ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပေမယ့် အတွေးတွေက ယောက်ယက်ခတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ နဖူးပေါ် ဝေ့ဝိုက်ကျနေသော ဆံနွယ်တွေက နေမိုးစွေကို ပိုမိုချောမောခန့်ညားအောင် လုပ်နေသလို။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာချောချောထက်မှာ စိတ်ရူပ်ထွေးမှုဟန်က အထင်းသား။
“Boss… ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် မသင်္ကာလို့ စုံစမ်းကြည့်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ကောင်မလေးကို ကျွန်တော်တို့ဖမ်းသွားမှန်း သိရက်နဲ့ တမင်ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့… ပြီးတော့ ဒီကောင်မလေးက ဦးကောင်းဈာန် သမီးအရင်း မဟုတ်ဘူး Boss….. မွေးစားသမီးဖြစ်တဲ့ သက္ကရာဇ်ခိုင်တဲ့…. ကျွန်တော့် ပေါ့ဆမှုတွေပါ Boss…. ဒီကိစ္စကို သေချာမစုံစမ်းမိလိုက်ဘူး…. ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ”
နေမိုးစွေ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရူရင်း မှီထားသည့် ဆိုဖာကနေ ထကာ နံရံမှာချိတ်ထားသော ကြာပွတ်ရှည်ကြီးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြာပွတ်က သူလိုရာရောက်သွားကာ အစောင့်လူငယ်၏ ကျောပေါ်သို့ ဝေ့ကနဲ။ အကြောင်းမရှိဘဲ ရက်စက်တဲ့ အပြစ်ပေးတာမျိုးတွေ သူမလုပ်။ လုပ်ပြီဆိုရင်လည်း စကားတစ်ခွန်းတောင် ထွက်ခွင့်မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်သူမို့ သူ့ကို အားလုံးက ချစ်ကြောက်ရိုသေစွာ သူ့အပါးမှာ တာ၀န်ထမ်းဆောင်ကြသည်။
“မင်း..သွားတော့…. ဒီကိစ္စကို ကြည့်ကျက်ပြီး ဖြေရှင်းရမှာပဲ….. အတုပဲဖြစ်ဖြစ် အစစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လက်ထဲရောက်လာမှတော့ ကောင်းကောင်းပုံသွင်းပေးရမှာပေါ့… ဒီကောင်မလေးကိုယ်တိုင်က ဒီကိစ္စမှာ ကြံရာပါဖြစ်နိုင်တယ်… မင်းသွားလို့ရပြီလေ… ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ”
“ဟို Boss … ကိုလေး ချစ်လွန်းတင် ပြန်ရောက်နေပြီ… ဒီကိစ္စတွေ သူသိ….”
“မလိုပါဘူး.. ငါဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ အသေးစိတ်ကအစ သူသိစရာ မလိုပါဘူး.. ပွဲမှာ သူ၀တ်ရမယ့် အင်္ကျီသာ ပို့ထားလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့….Boss”
သက္ကရာဇ်ခိုင် တော်တော်ကို ကြာနေပြီ။ တစ်နာရီခွဲကြီးများတောင် အချိန်ပေးထားပြီးပြီ အခုထက်ထိ အောက်ကို ဆင်းမလာသေး။ နေမိုးစွေ ဖင်တကြွကြွနဲ့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ဖိတ်ထားသော ဧည့်သည်တွေကလည်း တဖွဲဖွဲလာနေပြီမို့ အစားအသောက်တွေကို ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားနေပြီးပြီ။ သွားခေါ်မှဖြစ်တော့မည်….၊ အကျဉ်းရုံးဒင်နာ ဆိုပေမယ့် သူဖိတ်ထားသော ဧည့်သည်တွေကလည်း ဒိတ်ဒိတ်ကျဲတွေထဲကပေမို့ သူမျက်နှာမပျက်ချင်။
သက္ကရာဇ် ရေချိုးပြီးတာနဲ့ နည်းနည်းလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်ကြားထဲက နာကျင်မှုက ရေနဲ့ထိရင်ကို ကျိန်းစပ်ကာ နာကျင်လွန်းတာမို့ ရေထဲမှာ ကြာကြာမစိမ်နိုင်။ ရေချိုးကန်ကနေ အခန်းထဲ ပြန်အ၀င်မှာတော့ အံ့ဩစရာကို တွေ့ရသည်။ အခန်းက နေချင်စဖွယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားပြီဖြစ်ကာ ပရိဘောဂ အစုံအလင်နဲ့ ဖြစ်လို့နေသည်။ မှန်တွေနဲ့ ကာရံထားသော အခန်းလေးမို့ ညနေဆည်းဆာ ရောင်ပြန်တွေက တစ်စွန်းတစ်စ အခန်းထဲကို ကျရောက်နေသည်။ မြင်ကွင်းက ကြည်နူးစရာပေမယ့် သက္ကရာဇ် မပျော်နိုင်။ သူသည် ထိုလူ ဆုပ်လို့ချေ ကောက်လို့ပစ်နိုင်သည့် အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်သာ ဖြစ်လို့နေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ရုတ်တရက် အေးစက်စက် လက်တစ်ဖက်က သက္ကရာဇ်လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကိုယ်ကိုပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် မျက်ရည်ကျချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီနေ့ပြောတော့ စိတ်မပါလို့ လက်နဲ့မတို့ပါဘူးဆိုတဲ့ လူက အခုတော့…… ဟင်….. ထိုလူကြီးမဟုတ်…. မရင်းနှီးသော မျက်နှာစိမ်း။
“ဟင်….ရှင် ဘယ်သူလဲ….အု..အွတ်”
သက္ကရာဇ်လည်ပင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိညှစ်လာတာကြောင့် အသက်ရှူမ၀စွာနဲ့ သူ့လက်တို့ကို အတင်းဆွဲခွာမိသည်။
“မင်းက ဦးရဲ့ မဟေသီဆိုတာလား…. ထင်သလောက်လည်း မဟုတ်ဘူးပဲ…. ငါက တော်တော်လေးလှမယ်လို့ ထင်ထားတာ… မင်းက ပျော့တိပျော့ဖတ်နဲ့ ပိုးကောင်လေးသာသာပဲ ရှိတာပဲ”
ဖိညှစ်ထားသော လက်တို့ကို ဖြေလျှော့လိုက်မှ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းရှူနေသော သက္ကရာဇ်ကို မနာလိုစွာ မုန်းတီးစွာ ချစ်လွန်းတင် ကြည့်မိသည်။ ဦးယူမည့် မိန်းမက သိပ်ကို ထက်မြက်လို့ လှနေလို့ဆိုရင် ချစ်လွန်းတင် ဖြေသာသေးသည်။ အခုတော့ကြည့်ဦး… လေတိုက်ရင် လွင့်သွားတော့မယ့်ပုံနဲ့ ဖြူဖျော့နေလိုက်တာမှ လူမမာအတိုင်း။ ဒီလို သာမာန်မိန်းကလေးကိုမှ ဦးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး လက်ထပ်လိုက်ရတာလဲ။ သူ့ကို မပြောပြရသေးသည့် အကြောင်းတွေက ဘာတွေလဲ။
“ရှင်…ဘယ်သူလဲ ကျွန်မအပေါ်ကနေ ဖယ်ပါ”
“မဖယ်တော့ မင်းက ဘာလုပ်လို့ရနိုင်မှာတဲ့လဲ…. ဟက်… အားရှိရင် ရုန်းကြည့်လေ.. ယောင်္ကျားလေးအားက ဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပေါ့”
ချယ်ရီသီးလေးလို ရဲရဲနီသွားသည့် သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူနဲ့ဦး တစ်ညတာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီဆိုတာ။ စိတ်ထဲ မနာလိုမှုက ဝုန်းဒိုင်းဆန်စွာ ၀င်ရောက်လာသည်။
အမှန်တော့ ချစ်လွန်းတင်လို့ခေါ်သည့် သူက Gay တစ်ယောက်။ သူ့ကိုယ်သူ ဂေးမှန်းသိခဲ့သည်မှာ ဦးကို စချစ်သွားသည့်နေ့ကပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယ်ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးကိုမှ စိတ်မ၀င်စားပဲ ဦးကိုသာ တမြတ်တနိုး ချစ်ခဲ့မိသည်။ သူ့အချစ်တွေ ထုတ်ဖော်မပြခဲ့ပေမယ့် ဦးခိုင်းသမျှကို တာ၀န်ကျေစွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ဦး သူ့ကို ပြန်မချစ်နိုင်မှာ သိရက်နဲ့ ဒီလိုနေ့တွေရောက်လာမှာ သိရက်နဲ့ ချစ်လွန်းတင် သူ့စိတ်သူ မထိန်းနိုင်ခဲ့။
“အာ့….အား… ရှင် ..ရှင်”
သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းသားတို့ကို ချစ်လွန်းတင် အားကုန်ကိုက်ချလိုက်သည်။ သွေးတွေယိုစိမ့်ထွက်လာတာကို လျှာနဲ့ပါ အသာအယာ လျက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လည်ပင်းသား၀င်း၀င်းကိုပါ ထပ်မံကိုက်ချလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်အောက်က သက္ကရာဇ်မှာ မူးမေ့မတတ်။ နဂိုကမှ နေမိုးစွေ ကြမ်းထားတဲ့ ဒဏ်တွေကြောင့် ပျော့ခွေနေပါတယ်ဆို အခု ထပ်ပြီးတော့ ဘယ်သူမှန်းမသိတာရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ထပ်ခံရဦးမည်တဲ့လား။ ဘ၀ဆိုးလိုက်တာ သက္ကရာဇ်ရယ်။
ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ပတ်ထားသော တာဝါကို ဖြေချရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ် သူ့ကိုယ်ကြီး ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရပြီး
“ခွပ်….”
“အာ့”
မျက်နှာက ပူခနဲဖြစ်သွားကာ နူတ်ခမ်းထောင့်က သွေးတို့ ယိုစီးကျလာသည်။ ထိုးသူ ဘယ်သူမှန်း သူသိသည်။ ဒီမှာ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲသူဆိုလို့ ဦးပဲရှိသည်။
“ချစ်လွန်းတင်….မင်း…. ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ…. ငါယူမယ့် မိန်းမဆိုတာရော မင်းသိရဲ့လား”
“အဟက်….သိသားပဲ… ဦးရဲ့ မိန်းမမို့ တမင်စမ်းကြည့်တာ.. ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး… နှုတ်ခမ်းလေးပဲ ပေါက်ရင်ပေါက်သွားမှာ… သေချာတောင် မနမ်းရသေးဘူး.. ကိုက်ပဲကိုက်ပစ်လိုက်တာ… အဟင်း..”
“တောက်…မင်းကွာ…မင်း…ထွက်သွားကွာ”
မခို့တရို့လေးပြုံးရင်း ကိုယ်ကိုညွှတ်ကာ ထွက်သွားသော ချစ်လွန်းတင်ကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာချမိသည်။ သူ အလိုလိုက်ထားလို့ ဒီကောင်လေး ဆိုးနေတာများလား။ ခါတိုင်းဆို စည်းကမ်းကြီးသည့် ကောင်လေးက အခုမှဘာလို့…။
သက္ကရာဇ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့…. ကြောင်စီစီ မျက်၀န်းတွေနဲ့ နံရံကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့ရသည်။ နှုတ်ခမ်းက သွေးတွေကလည်း မြင်မကောင်းအောင် မေးစေ့အထိ စီးကျနေသည်။ နေမိုးစွေ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ အကြောင်းရှိလို့သာ ဒီကောင်မလေးကို အခုလိုတွေဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့မိသည်။ အမြဲတစေ ရက်စက်နေဖို့ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း မလုပ်ချင်။ စီးကျနေသော သွေးတို့ကို အသာသုတ်ပေးတော့ ဖျက်ကနဲ သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ရှင့်ပွဲက အရေးကြီးနေပြီ မဟုတ်လား ကျွန်မ အ၀တ်လဲလိုက်ဦးမယ်”
“အင်း….ကောင်းပြီလေ … မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့သူ ခေါ်ပေးလိုက်မယ် မင်း ပြီးရင်ဆင်းခဲ့”
အားလုံးရဲ့အကြည့်တွေက လှေကားထက်မှာ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာသော သက္ကရာဇ်ခိုင်ဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။ ပန်းဆီရောင်ဖျော့ Evening Gown က ညနေခင်းဆည်းဆာ ဖျော့ဖျော့အောက်မှာ အရောင်က ထပ်တူထပ်တူကျနေကာ သက္ကရာဇ်ရဲ့ ပါးမို့လေးထက်ကို ကာလာသွေးစုံ ခြယ်ပေးနေသလို။ ဖြူ၀င်းနေသော အသားလေးနဲ့ ၀တ်စုံအရောင်က လိုက်ဖက်လွန်းသလို ဒီတိုင်းဆံပင်လေးကို အခွေပျော့လေးတွေလိပ်ကာ ဖြန့်ချထားပုံက လိပ်ပြာမလေးအလား။
ချစ်စရာ လိပ်ပြာမလေး 🦋
ဒီညရဲ့ အလှဆုံး လိပ်ပြာမလေး 🦋
နေမိုးစွေ မှင်သက်စွာ ငေးမောရင်း ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာမိသည်။
“မင်းက ဘယ်ဆိုးလို့လဲ မိုးစွေရ…. Zaw Group က ကောင်မလေးက တကယ့်အချောလေးပဲ… ဒီလိုမှန်းသိ အစကတည်းက ငါ လက်ဦးထားပါတယ်”
“ကောင်မလေးက အချောလေးတော့ ကြည့်စမ်း….. ဒါနဲ့ သူ့မိဘတွေရော မတွေ့ပါလား”
“ဟဲ့…. တိုးတိုးပြော… ဒီမှာ နားတွေမှအများကြီး… မိဘက ဘယ်လာမလဲအေ.. ဟိုက ခိုးပြေးထားတာဆိုလား…”
အတင်းအဖျင်း စကားသံတွေကို လျစ်လျူရူရင်း နေမိုးစွေ အတောက်ပဆုံး အပြုံးတို့နဲ့အတူ သက္ကရာဇ်ဆီကို လှမ်းသွားကာ လက်ကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ ရင်တွေခုန်နေသည့် သူ့အဖြစ်ကို နေမိုးစွေ ရယ်ချင်ချင် ဖြစ်မိသည်။ ဟန်ဆောင်မျက်နှာတွေကို မသိပျက်ရယ်ပြုကာ သက္ကရာဇ် အားတင်းပြီး လျှောက်နေရသည်။ ဒီလို ကျပ်ကျပ်ထုပ်ထုပ် ၀တ်စုံတွေ တစ်ခါမှမ၀တ်ဖူးတဲ့အပြင် နေရထိုင်ရခက်နေသလို High Heels အမြင့်ကိုပါ စီးထားရတာကြောင့် လူက မလဲကျအောင် သူ့လက်ကိုကိုင်ကာ မနည်းထိန်းပြီး သွားနေရသည်။ သူ့လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းသော မျက်နှာလေးမှာ ချွေးစက်လေးတွေ တွဲခိုနေပြီး မျက်နှာကလည်း ရှုံ့မဲ့နေသည်။ နေမိုးစွေ ရင်ထိတ်သွားသည်။ သူ နေမကောင်းတာများလား။ နဖူးစမ်းရန်အလုပ် ရှောင်သွားတာကြောင့် လက်ကို ရှက်ရှက်နဲ့ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“မင်း နေမကောင်းဘူးလား”
“ကောင်းတယ်”
ဘုဆတ်ဆတ် ဖြေလာသည့် သူ့ကို နေမိုးစွေ မကျေနပ်စွာ ကြည့်ရင်း ဘာမှမပြောတော့ပါ။
“ကောင်းရင်လည်း နည်းနည်းပါးပါး ပြုံးဦး…. အခုက မသိရင် ငါကပဲ မင်းကို အတင်းအကျပ်ကြီး ယူခိုင်းနေသလိုပဲ”
“မဟုတ်လို့လား”
“ကျွတ်စ်…မင်း”
နေမိုးစွေ အောင့်သက်သက်ဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သက္ကရာဇ်လက်ကို ဆွဲကာ ဧည့်သည်တွေကြား လူးလားခေါက်တုံ့ လိုက်ဧည့်ခံနေလိုက်သည်။
—————–
မိမိနောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရပြီး စိတ်ကမသန့်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စူးရဲသော မျက်၀န်းအစုံနှင့် သူ့ကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်နေသော ချစ်လွန်းတင်။ သက္ကရာဇ်ကြည့်နေမှန်း သိတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေကို ကွေးညွှတ်နေအောင် ပြုံးပြကာ လက်ထဲက အရက်ခွက်ဖြင့် ကိုယ်ကိုရို့ပြသည်။ သက္ကရာဇ် အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း လှုပ်ရှားနေသော စိတ်တို့ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ ဘာတွေမှန်းကို မသိပါ။ ဘယ်အရူပ်ပုံတွေထဲ သူရောက်နေမှန်းမသိ။ သေချာတာကတော့ သူ့ဘ၀ဟာ ဒီထက်ဆိုးတာတွေ ကြုံရဦးမယ် ဆိုတာပါပဲ။
အခန်းထဲကို ပြန်၀င်ရမှာကိုတောင် သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ခဏနေရင် ဟိုလူကြီး သူ့ဆီရောက်လာမှာကို တွေးကြောက်မိသည်။ အောက်ထပ်က ဆူညံနေသော လူတွေကို လျစ်လျူရှုရင်း ကိုယ့်အခန်းဆီ ပြန်၀င်လာကာ တံခါးကို လော့ချလိုက်သည်။
“ဟင်….ရှင်…ရှင်…ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မအခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ”
သက္ကရာဇ် တံခါးဖွင့်ကာ ပြန်ထွက်ရန်အလုပ် ထိုလူက လွှားခနဲ ရောက်လာကာ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ ကိုယ်မ၀င်နိုင်တဲ့နေရာ မရှိဘူး သက္ကရာဇ်ခိုင်…”
သက္ကရာဇ်မျက်နှာနားကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးလေးပြောပြီး လေပူတို့ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားမိသည်။ သူ့မျက်နှာကို မော့မကြည့်ဘဲ မရဲတရဲ သက္ကရာဇ် ပြောမိသည်။
“ကျွန်မက ဦးနေမိုးစွေရဲ့ မိန်းမဆိုတာ…..”
“နိုး…နိုး…ထပ်ကာ ထပ်ကာ မပြောနဲ့ ကိုယ်သိတယ်”
သက္ကရာဇ် နားမလည်နိုင်စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် သိရင်ပြီးတာပဲ ဖယ်”
“နေပါဦး ကိုယ်ပြောတာ မဆုံးသေးဘူး… မင်း ဦးရင်ခွင်မှာမပျော်ရင် ကိုယ့်ဆီလာလို့ရတယ်ဆိုတာ ပြောမလို့ပါ…”
“ဖြန်း….”
“ရှင် သိပ်လွန်နေပြီနော် ကျွန်မ အခန်းထဲကနေ အခုထွက်သွား”
ပါးပြင်နီစွေးစွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် မဲ့ပြုံးပြုံးမိသည်။ လူက ပိုးကောင်လေးလို ဖြူဖျော့သလောက် ရိုက်ချက်က အားပါလွန်းလှချေလား။ ဘယ်မိန်းမမှ လက်တော်မတင်ခဲ့သည့် ပါးနုနုဟာ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကြောင့် အရာလေး ထင်သွားရပြီ။ မိန်းမတွေကို ဒါကြောင့် မကြိုက်တာ။ ထစ်ခနဲရှိ လက်ပါမယ် ဆိုတာချည်း။
အဲ့ဒီအချိန် ခြေသံတစ်စုံကို ကြားလိုက်ရတာကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ဖြတ်ခနဲ သက္ကရာဇ်ကို နံရံမှာကပ်ကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ နူးညံ့လွန်းတဲ့ အထိအတွေ့.ကြောင့် ထူးခြားတဲ့ အထိအတွေ့ မကြုံခဲ့ဖူးသည့် အရသာကြောင့် ချစ်လွန်းတင် မူးမေ့မတတ် ဖြစ်သွားမိသည်။ အသက်သာ ၂၇ ကျော်လာခဲ့ပြီ၊ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ ဒွေးရောယှက်တင် မနေခဲ့ဖူးသလို ယောင်္ကျားဆိုလည်း နေမိုးစွေ တစ်ယောက်သာ စိတ်ထဲရှိတာကြောင့် ဘယ်သူနဲ့မှ အပျော်သဘောတောင် မပတ်သက်ခဲ့။ တွန်းထိုးနေသော သက္ကရာဇ် လက်နုနုလေးတွေကို ချုပ်ကိုင်ကာ ယောင်နေသော နှုတ်ခမ်းသားလုံးလုံးလေးကို သတိလက်လွတ် ဖိနမ်းမိသည်။
“တောက်…ချစ်လွန်းတင်… မင်းက ဘာလဲ… ငါ့ကိုရွဲ့နေတာလား… ငါ့မိန်းမတောင် မင်း မရှောင်နိုင်တော့ဘူးလား”
ဒေါသသံအဖျားခတ်ကာ လက်သီးကြီး ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လျက် တုန်ယင်နေသော နေမိုးစွေမှာ ချစ်လွန်းတင်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မထိုးမိစေဖို့ ထိန်းရင်း သက္ကရာဇ်ကို သူ့ဘက်ဆွဲထားလိုက်သည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်ချင်နေမှန်း သူ မသိ။ ဒါမှမဟုတ် သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို စိတ်၀င်စားနေတာများလား။ အရင်ဆို သူ့စကား တစ်ခွန်းဆို တစ်ခွန်း နာခံတတ်သော ကောင်လေးက အခုမှ ဘာတွေ ရိုင်းစိုင်းနေတာလဲ…။ ပြီးတော့ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို တွေ့တာမှ တစ်ရက်မပြည့်သေး… ဆွဲလားရမ်းလားနဲ့ အရိုင်းစိတ်ပေါက်နေသလို။
“ဒါ…ငါ့မိန်းမ… သူနဲ့ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက ငါနဲ့ဆိုင်တယ်… သူ့ကို ငါက လွဲပြီး ဘယ်ကောင်မှ လက်ဖျားနဲ့ မတို့ရဘူး၊ သူအပြစ်လုပ်လည်း ငါပဲ ဆုံးမမယ်..၊ မင်းလုပ်ရပ်တွေ အရမ်းလွန်နေပြီ ချစ်လွန်းတင်…၊ အပြင်လောကမှာ မင်းဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ဆိုးခဲ့ ငါ့လောက ငါ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ စည်းထားစေချင်တယ်၊ ဒါ နောက်ဆုံးဖြစ်ပါစေ လွန်း”
အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေမယ့် ဒေါသကြောင့် သူ့တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသလို အသံကလည်း ဒေါသသံအဖျားခတ်ပြီး လှိုက်ခါနေသည်။ ချစ်လွန်းတင် အေးစက်စက် ရယ်မောပစ်လိုက်သည်။ ဦး ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။ သူပိုင်တဲ့ အရာတဲ့လား… သူ့မိန်းမတဲ့လား.. အဟား….. သိပ်သိတတ်နေပါလား ဦးရယ်… ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အချစ်တွေကိုတော့ ဦး မမြင်ဘူးပဲ.. ရပါတယ်။
သက္ကရာဇ်ကို တစ်လှည့် နေမိုးစွေကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း ခပ်လှောင်လှောင်ပြုံးကာ ချစ်လွန်းတင် အခန်းထဲက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သက်ပြင်းတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်ရင်း သက္ကရာဇ်လက်ကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်တို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“သက္ကရာဇ်ကို သတ်လိုက်ပါတော့”
“ဟင်…မင်း….ဘာပြောတယ်”
“သက္ကရာဇ်ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ ရှင်းရှင်းပြောပါ၊ သက္ကရာဇ် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ပေးပါ့မယ်၊ သက္ကရာဇ်ကို ထပ်ပြီးတော့ မနှိပ်စက်ပါနဲ့ဝောာ့…၊ သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါဝောာ့”
“ဟင်အင်း.. မင်းကို လူသိရှင်ကြား လက်ထပ်ယူပြီးမှ သတ်ပစ်ရမယ်ဆို ငါ့လောက်မိုက်တဲ့လူ ရှိပါ့မလား သက္ကရာဇ်ခိုင်”
“ဟင်…..”
“ဘာလဲ သိပ်အံ့ဩသွားလား… မင်းက သက္ကရာဇ်ခိုင်မှန်း ငါ သိပြီးပါပြီ”
“သိရင်လည်း သက္ကရာဇ်ကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ”
“ဟင့်အင်း…. ဒီလိုနဲ့ လွယ်လွယ်ဘယ်ရမလဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ တရား၀င်ခင်ပွန်း ဖြစ်ပြီးနေပြီပဲ မဟုတ်လား၊ မင်းကြိုက်ကြိုက် မကြိုက်ကြိုက် မင်း အိုတဲ့အထိ ငါ့ဘေးမှာနေရမှာက အမှန်တရားပဲ”
သက္ကရာဇ် ဆံခွေလေးတွေကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်ရင်း ပြောတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်စွာ သက္ကရာဇ် ငိုရှိုက်မိသည်။
“မှန်းစမ်း…. သူနမ်းသွားတာ ဒီနှုတ်ခမ်းလေးလား”
နေမိုးစွေ သ၀န်တိုစွာ သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို အသာပွတ်သပ်မိတော့ ပေါက်ပြဲထားတဲ့အရှိန်နဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး အနောက်ကို ဆုတ်မိသည်။
“မေးနေတယ်လေ သူ နမ်းသွားတာ ဒီနေရာလားလို့”
ခက်ထန်သော အသံနဲ့အတူ သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ဖိပွတ်လာတာကြောင့်
“အား…ဟုတ်…နာတယ် ”
“ချစ်လွန်းတင် နမ်းတာထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်… လာစမ်း…”
“ပြွတ်စ်”
“အွန့်….အု…”
သက္ကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်နမ်းရင်း ကိုယ်လုံးလေးကို စွေ့ကနဲ ကောက်ချီလိုက်သည်။ အနမ်းတို့ကို အဆက်မပြတ်စေပဲ ကုတင်ပေါ်ရောက်သည်အထိ မလွတ်တမ်း နမ်းစုပ်နေမိသည်။ အသက်ရှုဖို့မေ့တဲ့အထိ တပ်တပ်မက်မက် နမ်းရှိုက်ရင်း သူကိုယ်တိုင် အသက်ရှူမ၀ခါမှ နှုတ်ခမ်းတို့ကို ခွာမိသည်။ သူ့ကိုယ်အောက် ပြားပြား၀ပ်နေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း သွေးတို့က ဆူပွက်လာသည်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူ့ကိုယ်က Suit အပြည့်အစုံကို ချွတ်ပစ်ပြီး သက္ကရာဇ်ရဲ့ Evening Gown ကိုပါ တရကြမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်တော့သည်။ မျက်ရည်တို့ စွန်းထင်းနေသော မျက်၀န်းအစုံမှာ သူ့ကို အသနားခံနေသလို။ ဒါပေမယ့်လည်း သူ မရတော့… ဒီလိုပုံစံ ဒီလိုအခြေအနေတွေကပဲ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ မဟုတ်လား။
“ကိုယ့်ကို Daddy လို့ခေါ်”
“ဟင်အင်း…အား”
နို့သီးလေးကို နေမိုးစွေ ကုန်းပြီးကိုက်လိုက်တာကြောင့် အသည်းခိုက်စွာ သက္ကရာဇ် အော်မိသည်။
“မခေါ်ရင် ပိုပြီးနာအောင် ကိုယ်လုပ်ရမလား”
“ဟင့်အင်း… မလုပ်ပါနဲ့ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်”
“ဟင်အင်း မင်းက ကိုယ့်မိန်းမတောင် ဖြစ်ပြီးနေပြီ သက္ကရာဇ်ခိုင်…. ခေါ်စမ်း Daddy လို့”
Daddy တဲ့ ဘာအသုံးအနှုန်းကြီးလဲ…။ သူ့လို ဦးလေးအသက်အရွယ်ကြီးက ဘာတွေမျှော်လင့်နေတာလဲ။ မခေါ်ရင်လည်း ဒီထက် ပိုနာဦးမည်။ သူ့ကို မနေ့ကတည်းက သက္ကရာဇ် တော်တော်ကြောက်သွားမိသည်……။ ကြောက်ပြီးတော့ ရွံမုန်းမိသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းဦးကိုမှ အတင်းအဓ္ဓမ ခြွေယူသော လူဟာ ဘယ်နည်းနဲ့မှ လူကောင်းမဖြစ်နိုင်။ မခေါ်….. သူခေါ်ခိုင်းတဲ့နာမည် ဘယ်တော့မှမခေါ်။
မနေ့က အဖြစ်ကို ပြန်တွေးရင်း သက္ကရာဇ် မုန်းတီးမှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ အံကိုကျိတ်ပြီး မျက်နှာကို တခြားဘက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ သူပြုသမျှ ကြိတ်ခံတော့မည့်ပုံစံနဲ့ နေလိုက်သည်။
“ဪ….ဟော်…. သိပ်ကိုရဲတင်းနေတယ်ပေါ့လေ… ဟင်း ဟင်း နေမိုးစွေကလည်း ဒါမျိုးမှကြိုက်တာ”
ချွတ်ထားသော အင်္ကျီပုံကြားက နက်ကတိုင်ကို လှမ်းယူရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းကို ဆွဲမြှောက်ကိုင်ကာ ပူးယူလိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းသော ပေါင်တန်နှစ်သွယ်ကြားမှာ ပြူးအာထွက်နေသည့် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက ချစ်စရာ ပန်းပွင့်ချပ်လွှာလေးအလား…၊ မနေ့က ဒဏ်ကြောင့် နီရဲပွန်းပဲ့နေပေမယ့် အရည်လေးတွေ စိုလဲ့နေပုံက နှင်းရည်စက်တို့ ပက်ဖြန်းထားသည့် နှင်းဆီပွင့်လေးလို….၊ လျှာအပြားလိုက်ကြီးဖြင့် ထိုနှင်းဆီပွင့်လွှာလေးအား မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်မိသည်။ နေမိုးစွေရဲ့ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကြီးက သက္ကရာဇ်ရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်း နှင်းဆီပွင့်ပေါ်၀ယ် စုန်ချည်ဆန်ချည်။
“အာ့…အား…အွန်း… ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ သက္ကရာဇ် မနေတတ်တော့ဘူး… ဖယ်ပါ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်”
သက္ကရာဇ်ဆိုသည့် မိန်းကလေးက နဂိုဓာတ်ခံက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ၊ လူကြီးသူမအပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းတတ်သူ၊ အကြောင်းမရှိဘဲလည်း စိတ်ဆိုးတာမျိုး မရှိသည့် လိမ်မာလွန်းသည့် မိန်းကလေး။ အခုပဲကြည့်လေ…. သူ.. မကြိုက်သော အရာကို လုပ်နေသည့်တိုင် သူမုန်းတီးပါသော လူဖြစ်သည့်တိုင် သူတစ်ပါးအပေါ် အားနာလွန်းသည့်စိတ်က မနေနိုင်။ ရှက်ရွံ့စိတ်နှင့်အတူ မိမိမိန်းမကိုယ်ကို မရွံမရှာ စုပ်လျက်ပေးမှုကြောင့် အားနာမိသလိုလို၊ ကျေနပ်မိသလိုလို။
“Daddy လို့ခေါ်ရင် လျက်တာ ရပ်ပေးမယ်”
“ဟင့်အင်း….ဟင့်အင်း…အာ့”
သက္ကရာဇ် ရင်တွေပူလာကာ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိပါ။ ရှူးပဲ ပေါက်ချင်သလိုလို တစ်ခုခုပဲ အတွင်းထဲက တစ်ဆို့နေသလိုလိုနဲ့ ခံစားရ အင်မတန်ခက်လှပါသည်။
“မခေါ်မချင်း… ဒီအဖုတ်လေးကို လျက်တာ မရပ်ပေးနိုင်ဘူး…. ပြီးတော့ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အရည်လေးတွေက အရမ်းချိုတယ်”
“အို”
ယစ်မူးရီဝေစွာ ပြောလာသည့် နေမိုးစွေမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ပေါင်နှစ်ချောင်းမြှောက်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးရှိနေရသော ကိုယ့်အဖြစ်ကို တွေးမိကာ ရှက်စိတ်တို့က အတိုင်းမသိ။
“အာ့…ဦး”
ရင်ထဲ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပါ။ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားရကာ လူက တကိုယ်လုံး မောဟိုက်လို့ တုန်ရင်နေမိသည်။ နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း အံကျလာသော အရည်တို့ကို ယုယုယယ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မောဟိုက်နေသော သက္ကရာဇ်ဘေးလှဲချကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူလို့ သူ့လျှာဖျားလေးနဲ့ သက္ကရာဇ်လျှာဖျားလေးတို့ကို တို့ထိကစားစေသည်။ သက္ကရာဇ် ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အားမရှိတော့။ အလိုက်သင့်ကလေးသာ နေပေးရင်း သူ့အနမ်းတွေအောက် မျောနေမိသည်။
မာကျစ်ကျစ်အရာတစ်ခုက ဗိုက်သားကို လာထောက်နေတာကြောင့် အောက်ကိုငုံ့အကြည့် အို….. သူ့ဟာကြီး။ မျက်လုံးကို ဖျတ်ကနဲ ပြန်မှိတ်လိုက်ပေမယ့် အတွေးထဲမှာ ပျောက်မသွား။ လုံးပတ်တုတ်က သီးမွှေးငှက်ပျောသီးထက် ကြီးမည်။ အရမ်းကြီး ဖြူမနေဘဲ နီညိုရောင်ပြေးနေကာ တဆတ်ဆတ် ခါရမ်းနေပုံက….. ဒါကြီးက သူ့ဟာလေးကို နာအောင်လုပ်တဲ့ဟာတဲ့လား….. ကြောက်လိုက်တာ။
“သက္ကရာဇ် ကိုယ် အရမ်းလိုချင်နေပြီ”
အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းက သူမ နားရွက်ကနေ လည်ပင်း၊ ၀မ်းဗိုက်အထိ ပျံ့လွှင့်လာပြီးမှ အဖုတ်နေရာလေးမှာ ရပ်သွားသည်။ လျှာဖြားနဲ့ အားရအောင် ထိုးကော်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပူးကိုင်ကာ သူ့လီးကြီးနှင့် တဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။
“အား..ကောင်းလိုက်တာ”
ရှေ့ဆက်မသွင်းပဲ အဖုတ်ထဲ လီး၀င်နေသည့်အရသာကို နေမိုးစွေ ခံစားနေသည်။ နူးညံ့သော သက္ကရာဇ်အတွင်းသားတွေက သူ့လီးကို ဆုပ်ညစ်ထားသည်မှာ ပြုတ်တူတစ်ချောင်းနှယ်။
သက္ကရာဇ် မွေ့ရာစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ရမ်းခါနေမိသည်။ အရမ်းနာနေပြီ… တကိုယ်လုံးကလည်း ကိုက်ခဲနေသလို မိန်းမကိုယ်နေရာကလည်း ပွတ်တိုက်ဒဏ်ကြောင့် အသားလွှာတွေ ကွာကျကုန်သလို။
“ဦး…သက္ကရာဇ် အရမ်းနာတယ်… မရတော့ဘူး… ပြန်ထုတ်ပေးပါ ဦးရယ်… သက္ကရာဇ် အရမ်းနာလို့ပါ”
“မနာပါဘူး သက္ကရယ် … နောက်ဆို အကျင့်ရသွားမှာပါ….. ခဏအောင့်ထားဦးနော်”
ပေါင်နှစ်ချောင်း ပူးထားတာကြောင့် သက္ကရာဇ်နို့လေးတွေကို ကိုင်ရသည်မှာ အားမရ။ နက်ကတိုင်ပြန်ဖြည်ရင်း လီးကလည်း အဆောင့်မပျက်စေပဲ နို့လေးတွေကို ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံး တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စို့တော့သည်။ အောက်က အဖုတ်နဲ့လီး တဖတ်ဖတ်ရိုက်သံ၊ နို့စို့သံ တပြွတ်ပြွတ်သံ၊ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အော်ဟစ်ညီးညူသံတွေက နေမိုးစွေကို ပိုလို့ထန်စေသည်။
“သက္ကရာဇ် Baby ကောင်းလားဟင် Daddy လိုးတာ ကြိုက်ရဲ့လား… Baby အဖုတ်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက် လိုးကောင်းနေတာလဲ… အား မပြီးချင်သေးဘူးကွာ”
နေမိုးစွေ ဆောင့်နေရင်း အားမရတော့ပါ။ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို လီးနဲ့ မပြတ်ဆောင့်နေရင်းကနေ မပြီး ချီယူလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်မှာ ပြုတ်မကျအောင် သူ့ကိုယ်ကို အတင်းဖက်တွယ်ထားလိုက်ရသည်။ မတ်တပ်ရပ်ချီထားပြီး အောက်ကနေ တစ်ချက်ချင်း လိုးဆောင့်ချက်တွေက သက္ကရာဇ် အဖုတ်ကနေတစ်ဆင့် သားအိမ်ထဲထိ ထိုးဆောင့်နေသလို။
“ဦး…..သက္ကရာဇ်ကို အာ့… အာ့… အောက်ကို ပြန်ချပေးပါ”
“ဟင်….ဘာလဲ သက္ကရာဇ်ကို Daddy အောက်ကနေ ပြန်ချပေးရမှာလား”
“အို…မဟုတ်ပါဘူး… အား တော်… တော်ပါတော့ ဦးရယ်…. သက္ကရာဇ် အရမ်းမောနေပြီ”
တဖတ်ဖတ်ဆောင့်နေရင်း နို့လေးတွေ မျက်စိရှေ့ခါနေတာကိုလည်း အလွတ်မပေး ငုံလိုက် စုပ်လိုက် လုပ်နေမိသည်။
“ဘာလဲကွာ Baby က ခံဘက်ကချည်း နေနေရတာကို မောသတဲ့လား…. Daddy ကပဲ လိုးပေးနေတာကို … မောချင်းမော Daddy မောရမှာ…. အား…. ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး…. ဟင် Baby အဖုတ်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ ပြောစမ်းကွာ”
သက္ကရာဇ်မှာ ပျော့ခွေနေပြီ။ နေမိုးစွေမှာ အခုထိ အားမရသေး။ ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ကာ ဘေးတစ်စောင်းလှဲ အနေအထားနဲ့ သက္ကရာဇ်ကို လိုးနေပြန်သည်။ နို့တွေကို ဆုပ်ချေလိုက်၊ လည်ကုပ်ကို နမ်းလိုက်နဲ့ အောက်ကလီးကလည်း အဖုတ်ထဲ အဆောင့်မပျက်။ အချက်ပေါင်း ရာကျော်တဲ့အထိ သက္ကရာဇ်အဖုတ်ထဲ တဇွပ်ဇွပ်နဲ့ လိုးအပြီးမှာ
“အား….ရှီး…ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး… ကြိုက်တယ် Baby ရာ…. အာ့ Daddy ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်….. အာ့ အား အာ့…. Baby… Daddy ပြီးပြီ…. အား.. အိုး… Baby အဖုတ်လေးက ကောင်းလိုက်တာ”
အားရပါးရ မြည်တမ်းရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ခါးကျင်ကျင်လေးကိုဖက်ကာ အိပ်ရာဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်ဝောာ့သည်။
———————————
ဦးကောင်းဇော် ဧည့်ခန်းထဲ၀ယ် အံတကြိတ်ကြိတ်နဲ့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။ Zaw Group က သမီးအငယ်လေး ခိုးရာလိုက်ပြေးပြီး ပြိုင်ဘက် မိုးစွေကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်သည့် သတင်းမှာ သူတို့နယ်ပယ်တွင် ဟိုးလေးတကျော်ကျော်။ အမှန်တကယ် နေမိုးစွေ လိုချင်သူမှာ သမီးကြီး သက္ကရာဇ်နွယ်မှန်း ဦးကောင်းဇော် သိသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သမီးကြီးအစား မွေးစားသမီးဖြစ်သူကို ဟိုဘက်က ခေါ်သွားနိုင်အောင် မသိချင်ဟန်ဆောင်ပေးပြီး ထည့်ပေးလိုက်သည် မဟုတ်လား။
ပြဿနာက ဒီလောက်နဲ့မပြီး…။ နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်မှန်း သိသည့်အခါ တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ နယ်စပ်မှာတင်လာသော ပစ္စည်းတွေကို မလိမ့်တပတ်နဲ့ သူ့နာမည်ဖြင့် ရိုက်ပေါက်လုပ်ကာ ဖြောင်ပစ်စေသည်။ ဦးကောင်းဇော်မှာ နေမိုးစွေလောက် ဩဇာအာဏာ မကြီးတာကြောင့်သာ ငြိမ်ခံနေရသည်။ ဒီကောင်က သူ့လုပ်ကွက်တွေကိုလည်းမရှောင် အကုန်၀င်လုသည်။ နေရာတကာ ယှဉ်ပြိုင် အနိုင်ယူချင်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းလည်း သူမသိ။ ဒီကောင်လေးနဲ့ ကင်းရှင်းအောင်နေသလောက် သူကချည်း ရန်လာစသည်။ ဦးကောင်းဇော်မှာ ဇရာက ထောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်ရှိတိုင်း မလုပ်နိုင်၊ မစီမံနိုင်။ တပည့်တွေကလည်း နည်းလာပြီ။
“ရှင့်ကြည့်ရတာ မျက်လုံးတွေကို မူးနောက်နေတာပဲ… ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်စမ်းပါတော်”
“ဟုတ်သားပဲ… ဖေဖေကလည်း မေမေပြောရင် ပြောဦးမယ်… ဘာတွေ ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာလဲ”
ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူကို လေးပင်စွာကြည့်ရင်း
“နေပါဦး မင်းတို့သားအမိက အခု ဘယ်သွားကြမလို့လဲ…. ငါ့လုပ်ငန်းမှာ ဦးစီးပါလို့ပြောရင် မလုပ်ချင်ကြဘူး… အပြင်သွားလိုက် ကလပ်တက်လိုက်နဲ့.. မင်းတို့ကွာ”
“ဪ….ရှင်ကြတော့ မသွားဖူးဘူး ဆိုတော့လေ… ကျွန်မတို့သားအမိကို ဘာမှလာတားမနေနဲ့ ကိုကောင်းဇော်… ရှင်လည်း ရှင်ကြိုက်တဲ့နေရာသွား… ကျွန်မတို့လည်း ကြိုက်တဲ့နေရာသွားမယ် အိုကေနော်….. ဘာမှလာမတားနဲ့… ကဲ သမီးရေ သွားမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ရယ်ဒီပါပဲရှင်”
တကယ့်ကို စရိုက်ဆန်သည့် မိသားစုရယ်လို့ ပြောနိုင်ပါသည်။ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကိုလည်း မွေးစားချင်လို့ မွေးစားရသည် မဟုတ်။ သူတို့သမီး သက္ကရာဇ်နွယ် ခိုင်းဖော်ခိုင်းဖက် အနိုင်ကျင့်ဖော်ရဖို့အတွက်သာ မွေးစားခဲ့ကြသည်။ မိဘများနည်းတူ သက္ကရာဇ်နွယ်မှာလည်း စိတ်ရင်းကောင်းသူမဟုတ်။ ဒါ့အပြင် ပျက်စီးနေသည့် အပျက်မလေးလို့တောင် ပြောရမည်။
“အား…..ထူး…ဟုတ်ပြီ…အဲ့နားလေး လျက်ပေး.. အ့…အင့်..ထူး လျက်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲကွာ… ဒါကြောင့် မက စွဲနေရတာ… အား”
ကလပ်တစ်ခုရဲ့ Private အခန်းလေးအတွင်း သက္ကရာဇ်နွယ်မှာ လေးဘက်ကုန်းလျက်သား။ ပြူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို အားရပါးရ ကုန်းလျက်နေသူက ပြည့်တန်ဆာ ထူးမောင်။
“အင်းဟင်း..မ ပြီးချင်ပြီ ထူးရာ… အို လျက်ကွာ အစိလေးပါ နာနာလေးစုပ်ပေး… အား အင့် ထူး… ထူး”
ဖင်လေးကို ထူးမောင်မျက်နှာရှေ့ ရမ်းခါကာ အဖုတ်ရည်တွေဖြင့် ထူးမောင် မျက်နှာကို ပေပွစေသည်။
“မ ပြီးသွားရင် ထူးကိုလည်း စုပ်ပေးဦးလေ… ဒီမှာ မကို လိုးချင်လွန်းလို့ မာဝောာင်နေတာ”
တောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို သက္ကရာဇ်နွယ်မျက်နှာရှေ့ ရမ်းခါရင်းပြတော့ သက္ကရာဇ်နွယ် ကျေနပ်စွာ တခိခိရယ်ရင်း….
“စုပ်ပေးမှာပေါ့ လူဆိုးလေးရဲ့… စုပ်ပေးပြီးရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာရော သိလား”
“သိတာပေါ့…မရဲ့…. မရဲ့စောက်ပတ်လေးထဲကို ဒီလီးကြီးနဲ့ အသားကုန် လိုးဆောင့်ရမယ်ဆိုတာလေ”
“အိုး….ကြိုက်ပြီကွာ…လာစမ်း….”
“ပြွတ်…ပြွတ်..ဗြွတ်ဗြွတ်”
ထူးမောင်လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အငမ်းမရ ထည့်စုပ်ရင်း သက္ကရာဇ်နွယ် သူ့အဖုတ်လေးကိုပါ လက်နဲ့ အားရပါးရ ပွတ်နေမိသည်။ ကော့ကော့ထိုးလာသော ထူးမောင်လီးကို မလွတ်တမ်း ဆွဲစုပ်သည်။
“ထူးလီးကို ကြိုက်လား မ”
“ပြွတ်စ်..အွန့်..အင်း.. အရမ်းကြိုက်တယ်.. ထူးလီးက မမ အသဲစွဲပဲ”
“အား…စုပ်စမ်းကွာ…ကြိုက်တယ်.. ဥလေးတွေပါ စုပ်ပေး မ”
“လိုးတော့မယ် မရာ.. အဖုတ်ဖြဲပေးထား”
သက္ကရာဇ်နွယ် ပါးစပ်ထဲကလီးကို ပလွတ်ကနဲမြည်အောင် ထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တက်ကာ မိမိအဖုတ်လေးကို ကိုယ်တိုင်ဖြဲပေးလိုက်သည်။ အရမ်းကို လိုချင်နေတာမို့ အဖုတ်အတွင်းသားလေးမှာ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသည်။ ထူးမောင် ရမ်းခါနေသော သူ့လီးကြီးကို သက္ကရာဇ်နွယ် အဖုတ်လေးသို့ တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ပစ်ဆောင့်မိသည်။ သက္ကရာဇ်နွယ် ပြီးဖို့သာ အဓိက… တစ်ခါပြီးတိုင်း ဘောက်ဆူးက ရဦးမှာမို့…. ထူးမောင် အကြိမ်ရေများများ လိုးပေးပစ်မိသည်။
“ဟင်..အာ့… Sorry”
အခန်းမှားပြီး ၀င်လာမိပြီဆိုတာ ချစ်လွန်းတင် သိလိုက်သည်။ မမြင်သင့်သော ရှက်စရာမြင်ကွင်းကြောင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့ပြီး ကော်ရစ်ဒါတလျှောက် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
“လွန်း..လွန်း နေပါဦး”
အနောက်က ပြေးလိုက်လာသော ခြေသံနှင့် ခေါ်သံကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ထိုနေရာမှာပဲ ခြေစုံရပ်မိသည်။
“ဟင်…မင်း ထူးမောင်”
“ဟုတ်ပါတယ် ငါ ထူးမောင်ပါ လွန်းရာ ”
“မင်း…ဘယ်လိုတွေဖြစ်”
ချစ်လွန်းတင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အ၀တ်အစား ဖရိုဖရဲ၀တ်ထားသော ထူးမောင်ကို အံဩစွာ ကြည့်မိသည်။
“လာပါကွာ…တို့ တစ်နေရာမှာ စကားသွားပြောရအောင်”
———————–
ပူကျစ်နေသော အထိအတွေ့ တအင်းအင်း ညဉ်းညူသံတို့ကြောင့် နေမိုးစွေ နိုးလာသည်။ သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တဟင်းဟင်းညဉ်းနေကာ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ နေမိုးစွေ ပူပန်သွားရသည်။ ကိုယ်ကိုစမ်းကြည့်တော့ မီးခဲအလား ကျစ်ကျစ်ကိုပူလို့…၊ မဖြစ်ချေ… ဒီကောင်မလေး ဖျားပြီ ထင်ပါရဲ့။ ချက်ချင်းပင် သူတို့မိသားစုဆရာ၀န်တဖြစ်လဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကျော်စွာကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ ကျော်စွာ ရောက်လာပြီး သက္ကရာဇ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရူကာ ရယ်ချင်ပက်ကျိမျက်နှာထားနှင့် သူ့ကိုကြည့်သည်။
“ကောင်မလေးက အဖျားကြီးပြီး သတိလစ်သွားတာပါ… စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိတော့ဘူး… ငါ ဆေးတစ်ပုလင်း ချိတ်ခဲ့ပေးမယ်…. အရမ်းကို အားနည်းနေတော့ တစ်ခုခုဆို မူးတာမော်တာတော့ ရှိလိမ့်မယ်… မင်း… အရမ်းကြီး အကြမ်းကြီးတော့ မဆက်ဆံနဲ့ပေါ့ကွာ”
နေမိုးစွေ မျက်နှာက ရဲကနဲ။ ကျော်စွာက သူ့ကို ရယ်ချင်ချင် မျက်နှာထားဖြင့်ကြည့်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူငယ်ချင်းအရင်းမို့သာ နို့မိုဆိုရင်တော့ မျက်ခွက်တစ်ခုလုံး စုတ်နေလောက်ပြီ။
အခန်းထဲပြန်၀င်ကာ ကုတင်ထက် ငြိမ်သက်စွာလှဲနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ အတွေးများနေမိသည်။ သက္ကရာဇ်ခိုင်နေရာမှာ သက္ကရာဇ်နွယ်သာဆို နေမိုးစွေ ဒီထက်မကသော ကြမ်းတမ်းမှုတွေနဲ့ ဆက်ဆံချင် ဆက်ဆံလိမ့်မည်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဦးကောင်းဇော် နာကျင်စေဖို့။ ကိုယ့်သွေးသားရင်းချာကို တပါးသူက အနိုင်ယူ နှိပ်စက်နေတာကို မြင်ရင် မိဘဖြစ်သည့်သူတို့တွေ ဘယ်လောက်နာကျင်ရမလဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့က လူမဆန်။ မွေးစားသမီးကို တည်ကြက်လုပ်ပြီး ရန်သူ့လက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်တွန်းပို့ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သက္ကရာဇ်ခိုင်သာ သိရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။
ခွေလိပ်ထားသော ဆံနွယ်လေးတွေက ပြေလျော့နေပြီဖြစ်ကာ မျက်နှာပေါ် ကပိုကရိုကျနေတာ ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ ရင်ထဲ လှိုင်းလေးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ့ထက် ၁၅ နှစ်ငယ်သော မိန်းကလေးကို အိမ်သူအဖြစ် ထားရမည်လို့ သူတစ်ခါမှမတွေးခဲ့။ ဒီကောင်မလေးကတော့ သူ့ကို မုန်းနေမှာပဲ။ ဟုတ်သည်လေ သူ တမင်ပဲ ကောင်မလေးကို သိမ်ငယ်စိတ်အရင်၀င်စေဖို့ အနိုင်ယူပြုကျင့်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ့ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်၀ခဲ့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်မှန်း သိသည့်အခါ ရင်ထဲမှာ ပြင်းပြစွာ နာကျင်ရသည်။ သူဟာ… လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောင်မလေးကို သူ မမုန်းတော့တာဝောာ့ သေချာမိသည်။ ဒါ့အပြင် သက္ကရာဇ်ရဲ့ ဘ၀ကိုပါ သူ တာ၀န်ယူချင်မိသည်ဆိုတာ သက္ကရာဇ်များသိရင်…….။
“အား….ခေါင်းမူးလိုက်တာ”
“သက္က လှဲနေဦး…. ဒရစ်ချိတ်ထားတာ မကုန်သေးဘူး.. မင်း အားတွေအရမ်းနည်းနေတာ”
နည်းမှာပေါ့… သက္ကရာဇ် အစားမစားရတာ ၂ ရက်နဲ့ တစ်ညခွဲ ရှိပြီ ပြောရမလား။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှမစားမိတာ သတိမထားမိ။
“အား…မူးတယ်…မူးတယ်”
“ဟာကွာ ကျွတ်စ်… မထနဲ့ဦးလို့ ပြောထားတာကို… လက်ကပိုက် ပြုတ်သွားဦးမယ်… လှဲနေဦး”
သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးကို သူက မှီတွဲပေးရင်း ခေါင်းအုံးကို နေရာပြန်ချပေးသည်ကို သက္ကရာဇ် တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ စကားပြောချင်ပေမယ့် နှုတ်ကမထွက်။ ရင်တွေပူကာ အာခေါင်ကလည်း ခြောက်ကပ်နေသည်။
“ရေ…ရေ ဆာတယ်”
“အင်း…အင်း… Daddy ခပ်ပေးမယ်”
နေမိုးစွေ သူ့ကိုယ်သူ နှုတ်က Daddy ဟု လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားမိသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရှက်မနေတော့ပါ။ သူကိုယ်တိုင် ဒီကောင်မလေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူ့ကိုယ်သူ Daddy လို့ သုံးရတာ ပိုကြိုက်မိသည်။
“သက္က….ဒီမှာ…ရေ”
အငမ်းမရသောက်မိတော့ တဟွတ်ဟွတ်နဲ့ သီးကုန်သည်။ ကျောကုန်းကို ခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးရင်း နှုတ်ခမ်းတို့မှာ စိုနေသော ရေစက်တွေကို နေမိုးစွေ သူ့အင်္ကျီလက်ဖျားတို့နဲ့ ခပ်ဖွဖွ သုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီဆေးရည် ကုန်တဲ့အထိ လှဲနေလိုက်ဦး… ပြီးမှ ကြက်စွပ်ပြုတ်တိုက်မယ်”
ကြက်စွပ်ပြုတ်ဆိုတဲ့အသံ ကြားရတော့ ဆာလောင်သည့် စိတ်က ပိုတိုးလာသည်။ ဒရစ်ပုလင်းကို မော့ကြည့်တော့ တစ်၀က်ကြီးများတောင် ကျန်သေးသည်။ နေမိုးစွေ ကုတင်ခြေရင်းက Dream Bed မှာထိုင်ရင်း စာဖတ်နေတာကို သက္ကရာဇ် လှမ်းကြည့်ရင်း ဒီလူကြီး ဒီနေ့ ဘာလို့ နူးညံ့နေတာပါလိမ့်လို့ တွေးနေသည်။ သက္ကရာဇ် နေမကောင်းလို့ ကောင်းပြနေတာများလား…၊ ဒီပုံအတိုင်းဆို တစ်သက်လုံး နေမကောင်းဖြစ်ရမယ့်ပုံတောင်ပေါက်နေပြီ။ စိတ်ပျက်စွာနဲ့ မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ တစ်ရေးရအောင် အိပ်ပစ်လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်နိုးလာတော့ ဒရစ်ပုလင်းက ကုန်နေပြီ။
နေမိုးစွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက စောင့်ကြည့်နေသည်မသိ။ ဒရစ်ပုလင်းကို ဖြုတ်ကာ လက်မှပိုက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် ကုတင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း အားယူဆင်းလိုက်သည်။ ရှူးက အရမ်းပေါက်ချင်နေပြီ။ အနားသို့ စွေ့ကနဲ ရောက်လာသော နေမိုးစွေ…..
“ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“ဟို…အိမ်သာ သွားမလို့လေ”
“Daddy လက်ကို ကိုင်ထား”
“ဟို..သက္ကရာဇ် သက်သာပါပြီ ဦးရဲ့… သက္ကရာဇ်ဘာသာ သွားလို့ရ.. ရ”
“အိမ်သာထဲထိ Daddy ချီသွားပေးရမလား သက္က”
သူ့ကိုယ်သူ Daddy လို့ သုံးနှုန်းနေတာတွေ၊ သက္ကရာဇ်ကိုလည်း သက္ကလို့ ခေါ်နေတာတွေ နားရှက်လှပါသည်။ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းလေးချလိုက်ရင်း ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော သူ့လက်မောင်းကို အားပြုကာ အိမ်သာဆီ ရောက်လာခဲ့ရသည်။
“အထဲမှာ အရမ်းကြီး ကြာမနေနဲ့ဦးနော်… Daddy အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်”
“ဟ…ဒီလူကြီးက ဘာလဲ .. အိမ်သာတက်တာတောင် ကောင်းကောင်းမတက်ရတော့ဘူးလား” ဆိုသည့် အတွေးနဲ့ သက္ကရာဇ် စိတ်ရူပ်စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ထီမထင်မျက်နှာထားနဲ့ အိမ်သာထဲ၀င်ရန် အချက်ပြတော့ သက္ကရာဇ် စိတ်မကြည်သာစွာ အိမ်သာထဲ ၀င်သွားရသည်။
အောင့်အည်းထားသမျှ လွတ်ချလိုက်ရလို့ ပေါ့သွားပေမယ့် အဖုတ်လေးကတော့ ကျိန်းစပ်လို့နေသည်။ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ ကိုယ့်ဟာလေးကို ပြန်ငုံ့ကြည့်မိသည်။ သိပ်တော့ ကောင်းကောင်းမမြင်ရ။ ရေပိုက်နဲ့ မဝံ့မရဲ ထိုးဆေးတော့ စပ်ကနဲ စူးကနဲ။
“မပြီးသေးဘူးလား….သက္က”
“အမေ့….အ့…အာ့”
နေမိုးစွေ ခေါ်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်ကာ ရေပိုက်ကို ယောင်ရမ်းပြီး အဖုတ်မှာ ဆေးမိသွားသည်။ နာလှသည်ဖြစ်ခြင်း။ အံကြိတ်ခံကာ
“ဟုတ်….ဟုတ်…ပြီးပြီ ဦး”
ဟု ဖြေလိုက်ရသည်။ အိမ်သာတက်တာတောင် ကောင်းကောင်းမတက်ရ။ ဒီလူကြီး ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိ။
—————————-
(သက္ကရာဇ် ဒီအိမ်ကြီးထဲရောက်တာ ၁၅ ရက်မြောက်နေ့)
ကျယ်၀န်းသော ခြံကျယ်ကြီးထဲက ရေပြာပြာအရောင်လဲ့နေသော ရေကူးကန်ကြီးထဲမှာ သက်ရှိငါးကြီးတစ်ကောင်က စုန်ချည်ဆန်ချည် ကူးခတ်နေသည်။ နေရောင်က ထိုငါးကြီးအပေါ် တစွန်းတစ ကျရောက်နေတာကြောင့် ကျစ်လစ်သော အသားစိုင်တို့ကို ပို၍ မီးမောင်းထိုးပြလိုက်သလို။ ရေကန်အထက် ထိုင်ခုံလေးမှာတော့ အခုမှ နလန်ထူကာစ သက္ကရာဇ်။ အပြင်ကို ထွက်ချင်လွန်းလို့မဟုတ်။ နေမိုးစွေ မရမက ဆွဲခေါ်လာတာကြောင့် ခြံကြီးထဲကို ပါလာရသည်။
အခုရက်ပိုင်း သူ သက္ကရာဇ်ကို အရင်ကထက် ပိုဂရုစိုက်နေသည်ကိုတော့ သက္ကရာဇ် မငြင်းနိုင်။ ခုံလေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေရင်း ပတ်၀န်းကျင်ကို သေချာစူးစမ်းကြည့်မိသည်။ အပြင်ပတ်၀န်းကျင် မမြင်ရအောင် အုတ်တံတိုင်းကို မြင့်မားစွာ ကာရံထားပြီး နေရာတိုင်းမှာ CCTV အသေးစားလေးတွေကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ခြံထဲကတော့ တော်တော်ကြီး စိမ်းစိမ်းစိုစို ရှိလှသည်။ သီးပင် စားပင်တွေနဲ့ အုပ်ဆိုင်းနေကာ ရေကူးကန်သာမက ဂျင်ခန်း၊ ရုပ်ရှင်ခန်းတွေကိုပါ ဆောက်ထားတာကြောင့် ဒီထဲကတော့ တကယ့်အိုအေစစ်လေးလို။
“သက္က Daddy ကို တဘက် လှမ်းပေးဦး”
ရေကန်ပေါ်က တက်လာသော နေမိုးစွေကိုကြည့်ကာ သက္ကရာဇ် ပြန်ဖျားချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။ အဘယ်မှာ မဖျားချင်ချင် ဖြစ်ပါအံ့နည်း။ ရှည်လျားသော အရပ်အမောင်း၊ ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်၊ ကြွက်သား အမြောင်းအမြောင်းတွေကြား ကပ်ညှိနေသော ရေပေါက်များ၊ ရေစိုနေသော ဆံပင်ရှည်တို့ကို ရမ်းခါကာ ရေကန်ပေါ် တက်လာပုံက သူ့နေရာနဲ့သူ ညို့ဓာတ်ကအပြည့်။ သက္ကရာဇ် မျက်နှာ ဖျတ်ကနဲ လွှဲလိုက်ပေမယ့် အာရုံထဲက ဖျောက်မရ။ သူ့ရင်ဘတ်ကြီးက သက္ကရာဇ်မျက်နှာရှေ့ရပ်နေကာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ဗိုက်ကြွက်သားတွေ တစ်ချက်ချင်း လှုပ်ရှားနေတာကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
“Daddy ရဲ့ Baby က ဘာတွေ ဒီလောက် ကြည့်နေတာလဲ.. ကိုယ့်ကို တဘက်လှမ်းပေးဦးလေကွာ… အဟင်းဟင်း”
သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးက ချယ်ရီသီးလေးလို စွေးစွေးနီသွားသည်။ တဘက်ကို အယောင်ယောင် အမှားမှား ကမ်းပေးရင်း
“သက္ကရာဇ် အိမ်ထဲပြန်၀င်တော့မယ် ဦး”
“နေပါဦး သက္ကရဲ့.. Daddy ခြံထဲကို လိုက်ပြချင်လို့… Baby လည်း မမြင်ဖူးသေးဘူးမို့လား”
ထတော့မယ့်ဟန်ပြင်နေသော သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ လှမ်းဆွဲလိုက်ရင်း သူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်စေသည်။ ဘောင်းဘီက မလဲရသေးတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ထိုင်ချလိုက်သည့်အခါ ရေတွေစိုကုန်သလို အောက်က ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီးကလည်း ခံနေတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ရင်တွေ အလိုလိုတုန်လာရသည်။ နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားတာမို့ နေမိုးစွေ ခေါင်းပေါ်က ရေစက်တွေက သက္ကရာဇ်ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တပေါက်ပေါက်ကျနေသည်။ အောက်က ဖုဖုကြီးကလည်း ပိုပိုပြီး မာလာသလိုခံစားရကာ သက္ကရာဇ်တင်သားတွေကို ထောက်နေသလို။ သက္ကရာဇ် ထိုင်မနေနိုင်တော့။ ဆတ်ကနဲ ရုန်းထွက်ကာ
“ဟို….ဦး အ၀တ်အစားလဲတော့လေ… သက္ကရာဇ်ကို ခြံထဲ လိုက်ပြမှာဆို”
နေမိုးစွေ ထိတ်လန့်နေသည့် ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကိုထိန်းရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခြံထဲမှာ အပင်ကြီးတွေရှိတာကြောင့် ပူအိုက်မနေဘဲ အေးမြသည့် အရသာလေးကို ခံစားမိနေသည်။ ရာသီပေါ် သီးနှံပင်တွေကြည့်ရင်း ခူးစားချင်သည့်စိတ်ကို သက္ကရာဇ် မနည်းထိန်းနေရသည်။
ခြံထောင့်သို့အရောက် နေမိုးစွေ သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်တာမို့ သက္ကရာဇ် အခုရောက်နေသော ပတ်၀န်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်မိသည်။ စက္ကူပန်းခြုံ ၃ ခြုံရဲ့ အလယ်မှာ သက္ကရာဇ်တို့ ရောက်နေပြီး မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေက နင်းရက်စရာမရှိအောင် အိနေသည်။ နေပျောက်မထိုးတာမို့ ဒီနေရာလေးက အေးစိမ့်နေသည်။ နေမိုးစွေ မြက်ခင်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး သက္ကရာဇ်ကိုပါ သူ့ဘေးနား ထိုင်စေသည်။
“ဒီနေရာလေး Daddy စိတ်ညစ်ရင် လာနေကြ နေရာလေ….. ဘာအပူအပင်မှမရှိဘဲ နေလို့ရတာ၊ ကိုယ့်အသံကို နားထောင်ပေးတာဆိုလို့ ဒီနေရာပဲရှိတယ်”
သက္ကရာဇ် ငေးငေးလေး သူ့ကိုကြည့်မိသည်။ အသက် ၃၈ လို့ မထင်ရအောင် အသားအရည်တွေကအစ တင်းရင်းစိုပြည်နေကာ ညိုမှောင်သော ဆံပင်ပျော့ပျော့လေးတွေက နဖူးထက် ကပိုကရိုကျနေသည်။ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ထက်မှာ နှုတ်ခမ်းထူထူထဲထဲ တစ်စုံ နေရာယူထားသည်ကလည်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ပိုပြီး ခန့်ထည်စေသည်။
“Daddy ကို သက္က စိတ်ဆိုးလားဟင်”
“ဟင်….”
“Daddy တောင်းပန်ပါတယ် Baby….. Baby ကို Daddy အတင်းအကျပ် ရယူမိတာတွေ၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံမိတာတွေအတွက် Daddy တောင်းပန်ပါတယ်….. အခုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်ပဲ ကိုယ့်မှာ ပြောစရာရှိတာပါ….. ဘာလို့ Baby ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာတွေအတွက် အကြောင်းပြချက်ကိုလည်း….. ကိုယ့်ကို မမေးပါနဲ့ဦး Baby… တစ်နေ့တော့ Baby သိလာမှာပါ….. Daddy ကို စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်လို့ရပါတယ်…. Daddy မင်းကို ချစ်တယ် Baby……”
သက္ကရာဇ် မျက်နှာကို သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်စေပြီး လေးနက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလာသည်။ သက္ကရာဇ် ဟန်တင်းမထားနိုင်တော့၊ သူ တောင်းပန်လာဝောာ့လည်း သက္ကရာဇ်မှာ ပျော့ရပြီ။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ အလေးထားမှုတွေအောက်မှာ အရည်ပျော်ရပါပြီ။ ရှိုက်သံတို့နှင့်အတူ မျက်ရည်တို့က ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာရသည်။
“စိတ်မဆိုးပဲ နေမလား…ဟင့်…ရွှတ်…၊ သက္ကရာဇ်ကို ဦးကြိုက်သလို လုပ်ပြီးမှ တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့လား…. ဟီး.. ရွှတ်…၊ သက္ကရာဇ် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရတာတွေ ဦး မသိဘူးလား…၊ ဒါတောင်မှ အကြောင်းပြချက် မမေးနဲ့တဲ့…. ယုံလည်း ယုံကြည်ခိုင်းသေးတယ်….၊ ဦးက ဘာကြီးမှန်းလည်းမသိဘူး… အဟင့်.. ဟီး”
“ဟာ…. Baby ရယ်”
“အင့်…ပြွတ်စ်…အွန့်…ဦး… လွှတ်”
“မလွှတ်ချင်ဘူး… Baby ရယ်… Daddy တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… တောင်းပန်ပါတယ်ပဲ ကိုယ်ပြောတတ်တော့တယ်… နောက် Baby စိတ်ဆိုးအောင် ကိုယ်မလုပ်တော့ပါဘူးကွာ… နော်”
ပြောလည်းပြော သက္ကရာဇ်မျက်ရည်တွေလည်း သုတ်ပေးရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို မြက်ခင်းစိမ်းပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ မျက်ရည်တို့စိုစွတ်နေသော မျက်၀န်းလေးတွေကို အသာဖွဖွနမ်းလိုက်ရင်း သူအရမ်းနှစ်သက်ပါသော နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေဆီကို သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့် ထိကပ်စုပ်ယူ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်လွန်းပါသော နူတ်ခမ်းလေး…. အတွင်းထဲထိ လျှာကိုလှည့်ပတ်၀င်ရောက်စေကာ သက္ကရာဇ်လျှာလေးကိုပါ ရစ်ပတ်ဆွဲယူရင်း အပေါ်နှုတ်ခမ်း အောက်နှုတ်ခမ်းမကျန် တရှိုက်မက်မက် ဖိကပ်ဆွဲစုပ်သည်။
“Daddy ကို ပြန်နမ်းပါလား Baby”
သက္ကရာဇ်ကို ရီဝေသော မျက်လုံးအစုံနဲ့ ကြည့်ရင်းပြောတော့ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ထပြီး ဖွဖွလေး အနမ်းပေးလိုက်သည်။ နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး…..
“ဒီလိုမျိုး ပေးရတာလေ Baby ရဲ့”
နှုတ်ခမ်းလေး ခွက်၀င်သွားမတတ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲစုပ်တော့ သက္ကရာဇ်မှာ ကော့ကနဲ။ နှုတ်ခမ်းကို အားရအောင် နမ်းစုပ်ပြီးမှ သက္ကရာဇ် နားရွက်လေးကို နေမိုးစွေ လျှာဖျားလေးနဲ့ မထိတထိ လျက်ပေးကာ သူ့လက်တွေက သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
(တစ်ခြားသူတွေတော့ မသိဘူး… ကိုယ်ဆို နားရွက်ကလေးကို အဲ့လို နမ်းတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ… တစ်ခြားနေရာတွေထက် လှုံ့ဆော်မှု ပိုမြန်စေတယ်)
အဖုတ်လေးဆီမှာ ရှေ့ပြေးအရည်လေးတွေ ရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ချောင်းကို ထိုးသွင်းရန်အလုပ်…
“အ့..ဦး”
တုန်ရီနေသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းတို့ကို မသွင်းတော့ဘဲ နို့တွေကိုသာ အင်္ကျီအပြင်ဘက်က ဆုပ်ချေရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ကို အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေး နာနေရောပေါ့။ သူကြမ်းတမ်းစွာ လိုးသမျှ ခံနေရသော အဖုတ်လေး၊ နောက်လည်း အချိန်ရှိသရွေ့ လိုးဦးမှာမို့… ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ဦးမည်။ နို့ရော အဖုတ်လေးရော လှန်ကြည့်ချင်ပေမယ့် အပြင်ဘက်မှာမို့ သက္ကရာဇ် ရှက်မှာစိုးတာကြောင့် မကြည့်ဖြစ်တော့ပါ။
“ဦး….အိမ်ထဲ ပြန်သွားရအောင်”
“အိမ်ထဲဆို Daddy က လိုးမှာ”
“အို….ဦးကလည်း”
နီစွေးစွေး မျက်နှာလေးကို တခြားဘက်လှည့်ကာ ရှက်နေသော Baby လေးကို နေမိုးစွေ ချစ်လွန်းစွာဖြင့် Kissing အထပ်ထပ်အခါခါ ပေးနေလိုက်သည်။
အပိုင်း (၂) မျှော်
