ကိန်းသေမရှိသော ညီမျှခြင်းများ (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း)
ရေးသားသူ – ဂျင်ကလိ
(၂၅)
“ ကဲ ..ကဲ … အသားမနာချင်ရင် လုပ်ငန်းစမယ်။ အူကြောင်ကြောင် လုပ်နေရင်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ၊ သိတယ်နော်၊ မင်းသားရော မင်းသမီးရောပဲ၊ သိပ်မပြောချင်ဘူး။”
စပီကာထဲက ထွက်လာသော အသံကြီးကြောင့် ရဲလင်း မှေးနေရာမှ ဆတ်ကနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။ ကေသီကတော့ အိပ်နေသည့်ပုံမရပါ။ နံရံကို မှီထိုင်ရင်း ရဲလင်းကို တွေတွေလေး လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ အဲဒီနားကို လာခဲ့မယ်နော်”
ဘေးမှာထားသည့် ပန့်ကို ကောက်ဆွဲပြီး ရဲလင်း ကေသီ့နားရောက်သွားသည်။ ကေသီကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ တဖက်ကို အသာကပ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီအလုပ်က သူတို့အတွက် မထူးဆန်းသည့် ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်လာနေသည်။ အမှန်ပြောရရင် အရင်ကထက် များစွာ ပိုထွားလာသော ရဲလင်းပစ္စည်းက အပေါက်နှင့် ချောင်မနေတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကေသီ မှုတ်မပေးရင် လုပ်ရတာ အဆင်မပြေပါ။ ဒါကြောင့် ကေသီ့အကူအညီကို မဖြစ်မနေ ယူနေရသည်။ ကေသီ့ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ရင်း၊ ပုခုံးသားလေးတွေကို ကိုင်ရင်း၊ တခါတလေ နို့လေးတွေကို လှမ်းညှစ်ရင်း ပန့်ထဲမှာ တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့ မာန်သွင်းရ၏။
ကေသီကတော့ ဒါတွေသိပုံမပေါ်ပါ။ ရဲလင်း ပန့်မဆွဲမီ သူမှုတ်ပေးရမည်လို့ပဲ နားလည်ထားသည့်အတွက် အမြဲလို လုပ်ပေးရှာသည်။ ရဲလင်း စိတ်ထပြီး ဟိုကိုင်ဒီပွတ် လုပ်ရင်လည်း အသာတကြည် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်သာ ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွေလည်း ရဲလင်းကို ကေသီမှုတ်ပေးဖို့ မလိုလောက်တော့တာ သိပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမပြောကြ။ နောက်တော့မှ သူတို့နှစ်ယောက်ကို CCTV ကနေ မျောက်ပွဲကြည့်သလို ကြည့်ဖို့ လွှတ်ထားမှန်း ရဲလင်း နားလည်သွား သည်။ ကေသီ့ကိုတော့ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဒီလိုထင်တာကို ပြောမပြတော့ပါ။
ကေသီကတော့ သူတို့ကို အထူးတလည် ခေါင်းထဲမှာ မထားတော့ပုံရသည်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူတွေကို လူလို့ မမှတ်တော့တာလည်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ရဲလင်းလည်း သူတို့ကို ထိုနည်းတူပင် သဘောထားပါသည်။ သူတို့ ခိုင်းတာ မလုပ်ရင် ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခံရမှာကိုလည်း သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က ကေသီ့ကို တန်းစီ မုဒိန်းကျင့်မည်၊ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းလုပ်မည် စသဖြင့် ကြိမ်းတတ်မောင်းတတ်ပေမယ့် တကယ်တန်းမှာကြတော့ ရိုက်ရုံ နှက်ရုံ၊ ကျဉ်စက် တို့ရုံလောက်ပဲ လုပ်တာက တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။
တခါတလေ ကေသီရော၊ ရဲလင်းပါ သူတို့ နှိပ်စက်တာကို ခေါင်းမာမာ နှင့် ရင်စည်းခံပြီး ဆန့်ကျင်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီလူတွေက ပါးနပ်သည်။ ရဲလင်းက သူတို့ကို ကလန်ကဆန်လုပ်လျင် ကေသီ့ကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ပြသည်။ ကေသီက သူတို့ပြောသလို မလုပ်ရင်လည်း ရဲလင်း ကော့နေအောင် ခံစားရသည်။ ကိုယ့်အတွက်ကြောင့် တပါးသူ နာကျင်တာကို မမြင်ချင်စိတ်ကြောင့် ထိုအခါကြလျင် ရဲလင်းတို့ အရှုံးပေးလိုက်ရ၏။ ဟိုလူတွေကတော့ အဲ့လို နှိပ်စက်ပြတာက သူတို့ဆရာကြီး ပေးသောနည်းဟု ပြောတတ်သည်။
“ ထိုင်ရက်ပဲ လုပ်တော့မယ်။”
“ အပျင်းကြီးလိုက်တာ”
နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ကာ ပြောလိုက်ပေမယ့် ခါးလေးကိုင်းလာသောကြောင့် ရဲလင်းက အင်္ကျီဆွဲလှန်ပေးလိုက်သည်။ ပျော့ခွေနေသော ရဲလင်းပစ္စည်းက ကေသီ့ လက်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ယောင်ယောင်လေး မာလာသည်။ စိုစိုနွေးနွေး ပါးစပ်ကလေးထဲ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ခပ်မြန်မြန်ပင် ရုန်းကန်တက်လာ၏။ ကေသီက ပါးစပ်လေးနှင့် စုပ်ပေးလိုက် လက်ကလေး နှင့် ထုပေးလိုက် လုပ်ပေးသည့်အခါ ဒုံးပျံကြီးတစ်ခုလို ထောင်တက်လာသည်။
တကယ်တော့ ကေသီက ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမည်ကို နားမလည်ပါ။ ရဲလင်းက ရပြီဆိုမှ ရပ်ရမည်ဟုသာ သိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲလင်းက (ခုနောက်ပိုင်းတွင် လုပ်နေကြအတိုင်း) အသာလေး မှိန်းနေမိသည်။ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ကိုင်းနေသော ကျောလေးကို အသာပွတ်ပေးရင်း စိတ်ကူးပေါက်လာတာနှင့် ကေသီတင်ပါးကို နံရံဖက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာ ရဲလင်း လက်တဖက်က ကင်မရာမြင်ကွင်းမှာ ကေသီ့ကိုယ်လုံးနှင့် ကွယ်သွားမှာကို တွေးမိလိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကေသီ့ ပေါင်တံ နုနုချောချောလေးတွေကို နောက်ကနေ ရွရွလေး ပွတ်နေမိ၏။
“ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
ကေသီက လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး လှည့်မေးပေမယ့် ရဲလင်း ဆက်လုပ်နေသည်ကို မတားမြစ်ရှာပါ။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ ဟိုလူတွေ မကြားအောင် စကားကို ဘယ်လို ညင်ညင်သာသာ ပြောရမည်ဆိုသည်ကို ၂ ယောက်လုံး သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး သူတို့က အခုလို အချိန်ကလွဲရင် ရဲလင်းနှင့် ကေသီကို လူချင်း အပူးမခံပါ။ အကြောင်းကိစ္စရှိလို့ လူချင်းနီးနီးကပ်ကပ် ခပ်ကြာကြာနေမိသည် နှင့် လှမ်းအော်ပြီး လူခွဲခိုင်းတတ်သည်။ အနေနီးသည့် အပြင် အရှက်မဲ့စွာ လုပ်ပေးနေရသည့် ကိစ္စတွေကလည်း ရှိတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အလွန်အကျွံတွေ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်ကြပုံရ၏။
ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ လက်သရမ်းချင်စိတ်ဖြစ်နေသော ရဲလင်းက ကင်မရာ မျက်ကွယ်ကို ယူမိခြင်း ဖြစ်၏။ ရဲလင်းလက်က ပေါင်တွင်းသားတွေ တလျှောက် အပေါ်ကို တက်သွားတော့မှ ကေသီ နည်းနည်း တွန့်သွားသည်။ လက်ကို ပက်လက်လှန်လိုက်ချိန်မှာ ဖျတ်ကနဲ အုပ်လိုက်မိသည့် ကေသီ့ညီမလေးက စိုစိစိ ဖြစ်နေသည်။
“ စိုနေတယ်”
“ ခုန ရေဆေးထားလို့ပါ။”
ရေဆိုရင် ချွဲကျိကျိနေမှာ မဟုတ်မှန်း ရဲလင်း သိပါသည်။ ဒါကြောင့် အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက်ကို မှန်း၍ လက်ခလယ် နှင့် အသာကုပ်လိုက်သည်။ လက်ထိပ်တစ်ခုလုံး ချွဲကျိကျိ အရည်များဖြင့် ဖုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ ဟို လူတွေကြားအောင် အော်လိုက်မယ်နော်။”
“ အော်ပေါ့။ အရိုက်မခံရတာကြာတော့ အကြောတွေတင်းနေတယ်။ အကြောလျှော့ရတာပေါ့။”
ရဲလင်း၏ မခန့်လေးစား အပြောကြောင့် ကေသီက နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီး ခပ်တည်တည် လှမ်းကြည့်၏။
“ ကောင်မလေး ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ ဆက်လုပ်လေ၊ နာချင်လို့လား။”
သို့သော်လည်း ငှက်ဆိုးထိုးသံကြီး ထွက်လာပြန်သောကြောင့် ရဲလင်းကို ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကေသီ သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်ရတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရဲလင်း လက်ကလည်း အကွဲကြောင်းထိပ်မှ အဖုလေးတစ်ခုကို စမ်းမိသွားသည်။ ချော်ကျိကျိ နှင့် ဖမ်းရခက်သည့် အဖုလေးကို လက်ထိပ်နှင့် ဖိကာဖိကာ ပွတ်ပေးနေသောအခါ ကေသီ့ကိုယ်လေး တုန်ရီလာသည်။
“ မလုပ်ပါနဲ့”
အသံတုန်လေးနှင့် တောင်းပန်စကားက မာန်တက်နေပြီဖြစ်သော ရဲလင်းကို မရပ်တန့်စေနိုင်တော့ပါ။ ခဏအတွင်းမှာပင် ရဲလင်း၏ လက်ခလယ်က သူသွားရမည့် တွင်းပေါက်ထဲကို လျှောကနဲ ရောက်သွားသည်။ သုံးလေးချက်လောက် အထုတ်အသွင်း လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခုနထက်များစွာ ပို၍ စိုရွှဲတက်လာသည့်အခါ ရဲလင်းက လုံးဝမရပ်တော့ပါ။ ရဲလင်းပစ္စည်းကို မိမိရရ ငုံခဲထားသည့်ကြားက ကေသီနှုတ်ကနေ တအိအိ အသံလေးတွေ ထွက်လာသည်။ လက်ခလည်သာမက ကျန်သည့်လက်တွေပါ စိုရွှဲလာပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်တော့ ကေသီလည်း စိတ်လွတ်သွားပုံရသည်။ ရဲလင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ပြင်းပြင်း စုပ်ပေးလာသောအခါ ရဲလင်း ဘယ်လိုမှ အောင့်မထားနိုင်တော့ပါ။ ဒီကိုရောက်ကတည်းက ပန့်ဆွဲတိုင်း မထွက်အောင် အတင်းထိန်းထားခဲ့ရသည့် အရည်တွေက ကေသီ့ပါးစပ်ထဲကို တရှိန်ထိုး ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။
ရုတ်တရက် အသက်ရှုရပ်သလို ဖြစ်သွားပေမယ့် ကေသီက လွှတ်မပေးဘဲ ဆက်ငုံထားသည်။ ပါးစောင်က လျှံထွက်ကျလာသည့် အရည်ဖြူဖြူ တချို့ကို လက်နှင့် ခိုးသုတ်ပေးသည်။ ပြီးတော့မှ ဆတ်ကနဲ ထပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ ရဲလင်းလည်း ပြန်ကျတော့မယ့် သူ့ဟာကြီးကို ဟိုလူတွေ သတိမထားမိအောင် ပန့်ထဲ ခပ်မြန်မြန် ထိုးထည့်လိုက်ရသည်။
ကေသီပြန်ထွက်လာသည့် အချိန်မှာ ရဲလင်းက ဘောလုံးကို ခပ်တည်တည် ညှစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဟာကြီးလည်း လေစုပ်အားကြောင့် ပြန်ထောင်တက်လာနေသည်။ ကေသီက အနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း
“ ပါးလုတ်ကျင်းတာနဲ့ ရောပြီး ထွေးထုတ်လိုက်ရတယ်။ ရှင်ထွက်သွားတာသိရင် ဟိုလူတွေက ပြဿနာရှာမှာ။”
ပန့်ဆွဲတိုင်း မထွက်စေနဲ့၊ မပြီးစေနဲ့လို့ သူတို့တွေ အော်တတ်ကြတာကို ကေသီ မှတ်မိနေသည်။ ဒါကြောင့် ရဲလင်း ပြီးသွားတာ မရိပ်မိအောင် မရအရ အတင်းငုံပြီး ယူသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ အထဲမှာ အပြည့်ပဲနော်၊ ခုနနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”
ရဲလင်း လုပ်နေတာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ကေသီ ပြောသည်။
“ မှန်က ခုံးနေလို့ပါ။ မှန်ဘီလူး သဘောပေါ့။ အဲဒါကြောင့် အကြီးကြီးမြင်ရတာ။ ဖောင်းနေတာက ပြီးရင် ပြန်ကျသွားမှာပါ။”
“ ညှစ်ကြည့်ချင်တယ်။”
ရဲလင်းလိုချင်သည့် အတိုင်းအတာကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ချမ်းသာအောင် ဘောလုံးလေးကို ကေသီ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရာ တရှူးရှူးနှင့် နှိပ်တော့သည်။ အရမ်းတင်းလာပြီး ရဲလင်းလည်း မခံနိုင်တော့
“ အား … ရပြီ၊ ရပြီ၊ ညှစ်ချင်ရင် နောက်တကျော့လုပ်မှ ညှစ်ပေးတော့။”
“ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထားရမှာလဲဟင်”
“ ငါးမိနစ်”
“ နာရီမှ မရှိတာ။ ”
“ ငါးမိနစ် ဆိုတော့ စက္ကန့် ၃၀၀ လေ။ ၁ ကနေ ၃၀၀ အထိ စိတ်ထဲကနေ ခပ်ဖြေးဖြေး ရေတာပေါ့။”
“ ကေသီ ရေပေးမယ်။ တစ် …. နှစ် …. သုံး …လေး …..”
……………………………………………….
(၂၆)
မျက်နှာချင်းဆိုင်က လမ်းကူးလာသူကို မြင်လိုက်တော့ သန်းအောင်မြင့် ခြေလှမ်းတုန့်သွားသည်။ နှုတ်ဆက်ဖို့လည်း ပြင်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း အပြာရောင်တောက်တောက် စပို့ရှပ်နှင့် ကာကီရောင် ဘောင်းတီတို ဝတ်ထားသော ဦးနန္ဒထွန်းက ရမ္မက်ခိုးတွေ ထနေသော မျက်လုံးကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရုံက လွဲ၍ မသိသလို ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ဟိုရက်တွေက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အလွန်သဘောကောင်း၍ ဖော်ရွေသော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် အမူအရာနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားနေခြင်းက အံ့သြစရာကောင်းသည်။
မကျေနပ်စိတ်ဖြင့် သန်းအောင်မြင့် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်မိသည်။ သူ့ဘဝ နာခဲ့ရသည့် အကြောင်းတွေကိုပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဇာတ်စုံခင်းပြခဲ့သော ဦးနန္ဒထွန်းက လိုတမျိုး မလိုတမျိုး လုပ်မည့်သူလို့ မထင်မိပါ။ အကြောင်းရှိလို့ တမင်မသိဟန်ပြုသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူပေါ်ကို တက်ခွတော့မလိုလို အကြည့်မျိုးဖြင့်တော့ မကြည့်သင့်ဟု ထင်ပါသည်။ ရှေ့ကလူက ကော်ဖီဆိုင် တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားလို့ သန်း အောင်မြင့်လည်း လိုက်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် စားပွဲတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ တစုံတယောက် နှင့် အချိန်းအချက် ရှိပုံရ၏။ အပြင်ဖက်ကို လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတာ မြင်ရသည်။ ဒါကြောင့် သန်းအောင်မြင့်ကို နှုတ်မဆက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စိတ်ထဲ စနိုးစနှောင့် ဖြစ်နေသည့် သန်းအောင်မြင့်က ဦးနန္ဒထွန်းဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် တဖက်က ပြန်ထူးတော့ အံ့သြသွားရ၏။
“ ဦးနန္ဒထွန်း၊ ကျွန်တော်… အဲ ကျွန် ..”
“ မလုလုအောင်လား။ ပြောလေ ဘာအကြောင်းထူးလို့လဲ။”
ဟိုလူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မီနူးကဒ်ပြားကိုင်ပြီး စားပွဲထိုး မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေ၏။ ဖုန်းကိုင်ပြီး စကားပြောနေသည့် ဟန်မျိုး မရှိပါ။
“ ဦးနန္ဒထွန်း အခုဘယ်မှာလဲ”
“ ကျွန်တော် လေဆိပ်မှာ နိုင်ငံခြား ဧည့်သည်တစ်ယောက် လာကြိုနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ ကော်ဖီဆိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ ပေါက်ပေါက်ရှာရှာဗျာ။ လေယာဉ်နောက်ကျမယ်ဆိုလို့ ဒီမှာ တိုင်ပတ်နေတာ။ ”
“ ဦးနန္ဒထွန်းနဲ့ အရမ်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ခဏလေး၊ ဓာတ်ပုံ ပို့လိုက်မယ်။”
ဟိုလူ့ကို ဓာတ်ပုံလှမ်းရိုက်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့လိုက်သည်။ ခပ်စောင်းစောင်း အနေအထားပဲ ရလိုက်ပေမယ့် တော်တော်လေးပင် သဲကွဲပါသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ချက်ချင်း ဖုန်းပြန်ခေါ်၏။
“ အဲ့ဒါ သူပဲ မလုလု”
“ ဦးနန္ဒထွန်း ပြောတဲ့ တစ်ယောက်လား”
“ ဟုတ်တယ်။”
“ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ ဒီလူကို ဦးနန္ဒထွန်း လက်စားချေချင်တယ် မဟုတ်လား။”
“ အပန်းမကြီးရင် သူဘာလုပ်သလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်ပေးပါလားဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီဖက်က ကိစ္စပြီးတာနဲ့ မလုလုရှိတဲ့နေရာ လိုက်လာခဲ့ပါမယ်။”
“ သိပ်ရတာပေါ့။ ဘာမှမပူနဲ့ သေသေချာချာ ကြည့်ပေးထားမယ်။”
“ သူက လူလည် မလုလု၊ သိပ်အနားမကပ်နဲ့၊ မလှမ်းမကမ်းမှာပဲ နေပါ။”
“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့”
ပျင်းရိနေသော၊ စိတ်ပျက်နေသော သန်းအောင်မြင့်အတွက် အာရုံပြောင်းလဲစရာ အကြောင်းတစ်ခုမို့ ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းကို စော်ကားခဲ့သည့် လူယုတ်မာကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် တဖက်တလမ်း ကူညီချင်တာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။
လွယ်လွယ်မှာနိုင်သည့် အအေးတစ်ခွက်နှင့် မုန့်တစ်ခု မှာစားရင်း ဖုန်းကလိနေသလိုလိုနှင် ဟိုလူကို အကဲခတ်နေမိသည်။ ခဏနေတော့ ဥရောပသား ဖြစ်ပုံရသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် မဲမဲပိန်ပိန် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စကားပြောကြသည်။ လိုလိုမယ်မယ် သူတို့ကိုပါ ဓာတ်ပုံရိုက်၍ ဦးနန္ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့ပေးလိုက်သည်။ “အဲဒီလူတွေတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။” ဟု မက်ဆေ့ချ် ပြန်လာ၏။
နာရီဝက်လောက်ကြာပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ဖို့ ထကြမည့် အရိပ်အယောင်မြင်လို့ သန်းအောင်မြင့်လည်း ငွေရှင်းပြီး အသင့်ပြင်ထားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဆိုင်တံခါးဝကနေ ပျောက်သွားမှ လိုက်ထွက်ခဲ့သည်။
ပလက်ဖောင်းစပ်မှာ ဟိုလူက တက္ကဆီငှားသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ၃ ယောက် တက်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း တွေ့သည့်တက္ကဆီကို ကမန်းကတမ်း တားပြီး နောက်ခန်းမှာ တက်ထိုင်လိုက်၏။
“ ဟိုကားနောက်ကို မှီအောင်လိုက်ပေးပါ။”
ကားသမားလေးက သန်းအောင်မြင့်ကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကြည့်သည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းထဲ လှစ်ကနဲ ပေါ်လာသည့် စကားကို ပြောချလိုက်ရသည်။
“ အစ်မယောက်ျား နောက်ကို လိုက်ချောင်းချင်လို့ပါ။ ကူညီပါ။”
မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် တောင်းပန်သည့် သန်းအောင်မြင့်ကို သနားသွားပုံရသည့် ကောင်လေးက ကပျာကယာပင် မောင်းထွက်လိုက်ပါသည်။
“ အစ်မ၊ ပြဿနာတော့ မရှာပါဘူးနော်။ ”
“ မရှာပါဘူး။ မရှာပါဘူး။ သူ ဘယ်သွားတာလဲဆိုတာ သိချင်ရုံလေးပါ။ ကားထဲကနေပဲ ကြည့်မှာပါ။”
ကြားထဲမှာ အမှုပတ်မှာ ကြောက်နေသည့် ကားသမားကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ရှေ့က ပေ ၁၀၀ လောက်အကွာမှာ သွားနေသည့် ကားကိုပဲ သန်းအောင်မြင့် အာရုံစိုက်ထားလိုက်မိသည်။ မီးပွိုင့်တစ်ခုအဖြတ်မှာ ကျန်ခဲ့မလိုလို ဖြစ်လိုက်သေးပေမယ့် ကားသမားလေးက အရှိန်တင်ပြီး အမှီလိုက်ပေး၏။
“ ဘယ်သွားမလဲ ကျွန်တော်သိပြီ”
ရန်ကုန်နှင့် အနေဝေးနေခဲ့သော သန်းအောင်မြင့်က သိပ်နားမလည်ပါ။
“ ဘယ်ကိုလဲဟင်”
“ ကျွန်တော်ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် နောက်တပွိုင့်အကျော်မှာ သူတို့ ဘယ်ဖက်ချိုးလိမ့်မယ်။”
သူပြောသည့် အတိုင်းပင် ရှေ့ကားက ချိုးသွားသည်။
“ ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ အဲ့ဒီနားက မာဆတ်တွေက နာမည်ကြီးလေ အစ်မရဲ့။ အစ်မ အမျိုးသားက ကဲချင်တယ်ဆို အဲ့ဒီဖက်သွားဖို့ များတာပေါ့။”
ရှေ့ကားရပ်သွားသည့် အချိန်တွင် သန်းအောင်မြင့်ကလည်း ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ ဒီကပဲ စောင့်ကြည့်တာပေါ့။”
“ အစ်မ အမျိုးသားက အပြာနဲ့ တစ်ယောက်လား”
အနှိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသူ ၃ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ကားသမားလေးက မေးသည်။
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ ဖော်ရိန်နာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟို ပိန်ခြောက်ခြောက် တစ်ယောက်ကလည်း အစ်မနဲ့ မလိုက်ဘူးလေ။”
“ အင်း …ဟုတ်တယ်။”
စကားနည်း ရန်စဲ သဘောဖြင့် ဖြေလိုက်ပြီး သူတို့ ဝင်သွားသည့် အနှိပ်ခန်းဖက်ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ အနည်းဆုံး ၁ နာရီ ကြာမယ် ထင်တယ် အစ်မ။ တချို့ဆို ၃ နာရီလောက် ကြာတတ်တယ်။”
“ ကျသလောက်ပေးပါမယ်။ စိတ်ချပါ။”
ကားခအတွက် စိတ်ချသွားပုံရသော ကားသမားလေးက သူ့ဖာသာ ရှေ့ခန်းမှာ သီချင်းဖွင့်ပြီး မှိန်းနေ၏။ ကောင်လေးက လုလုတို့နှင့် ရွယ်တူလောက် ရှိမည် ထင်ပါသည်။ ဘာပဲပြောပြော သူ့ဖာသာ နေတတ်ပြီး သိပ်မစပ်စုသည့် ကားသမား နှင့် တိုးရတာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ နောက်တစ်ခုက အခုနောက်ပိုင်း လမ်းထွက်ရင် ယောက်ျားတွေ၏ အာသာငမ်းငမ်း ကြည့်တတ်သည့် အကြည့်ကြောင့် ဒေါသတွေထွက်ရ၊ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်ရပေမယ့် ဒီကောင်လေး သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်ပုံက ရိုးသားသည်။ လင်ပူမိနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို့ ထင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်မည်ထင်သည်။
ထပ်ပြီး ကံကောင်းသည်မှာ ဦးနန္ဒထွန်းနှင့်တူသော လူက နောက်နာရီဝက်လောက်အကြာမှာ တစ်ယောက်ထဲ ပြန်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွေကို ထားခဲ့ပုံရသည်။ ကားတစ်စီး လှမ်းတားပြီး တက်စီးသွားသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့်တို့လည်း လိုက်ရပြန်သည်။ ဒီတခါ နောက်ကလိုက်ရင်း မြို့ပြင်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။ တကယ်လို့ ခရီးဝေးသွားမည်ဆိုရင်တော့ လမ်းမှာတွေ့သည့်ကားကို တားမစီးလောက်ဟု ထင်သည့်အတွက် ဆက်လိုက်သွားသည်။
ရှေ့ကားက လူနေရပ်ကွက် အချို့နှင့် စက်ရုံဝင်းများကို ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် ခြံကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ချိုးဝင်သွား၏။
“ ဒီနားကပဲစောင့်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
“ အဲ့ဒါ ဆေးရုံလေ အစ်မရဲ့၊ ကားတွေ ဒီလိုပဲ ဝင်နေကြတာပဲ။ လိုက်သွားလို့ရပါတယ်။”
ကားသမားလေးက ရှေ့ဝင်ပေါက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် နေရာအထိ မောင်းသွားပြီးမှ လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ သူပြောသည့်အတိုင်း တခြား တက္ကဆီကားများလည်း ရပ်ထားတာကို မြင်ရသည်။ ဟိုလူကတော့ ဆေးရုံထဲကို ခပ်အေးအေးပင် ဝင်သွားသည်။ သူ့ပုံစံက ဆေးလာကုသည့် ဟန်တော့မရှိပါ။ အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်ယောက်ဆီကိုလာသည့် ပုံမျိုး ဖြစ်လို့ လူနာသတင်းမေးပြီး ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည် သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ပေမယ့် တော်တော်နှင့် ပေါ် မလာပါ။ နောက်က လိုက်နေတာ သတိထားမိသွားလို့များလားဟု သန်းအောင်မြင့် စိုးရိမ်လာသည်။
“ ဒီဆေးရုံက လိင်ပြောင်းတာကို အဓိကလုပ်တာ၊ ဆရာဝန်တွေကလည်း အကုန်လုံး နိုင်ငံခြားကချည်းပဲ။ ဈေးလည်း အရမ်းကြီးတယ်တဲ့။ အစ်မ အမျိုးသားက ဘာလာလုပ်တာလဲ မသိဘူး။”
“ မိန်းမဖြစ်အောင် ခွဲစိတ်မလို့နဲ့ တူပါတယ်။ အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပဲ”
သန်းအောင်မြင့် စကားကြောင့် ကားသမားလေး စပ်ဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဖာသာ ဘယ်လို အဓိပ္ပါယ်ပေါက်လိုက်သည် မသိပါ။
“ ဒီတခါ ကြာလှချည်လား။”
“ မင်း အသိ ကားတစီးစီးလောက် ဒီကို ခေါ်လို့ရမလား။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မ”
“ လိုက်နေတာ ရိပ်မိပြီး ထွက်မလာတာများလားလို့ပါ။ ကားတစ်စီး ခေါ်ပေးကွာ။ နေရာပြောင်းပြီး စောင့်ကြည့်နေမယ်။ အခု တောက်လျှောက်လိုက်နေတာဆိုတော့ ကားနံပါတ်များ သတိထားမိသွားသလား မသိဘူး။ သူက သိပ်ပါးတာ။ မင်းကိုလည်း ကျသလောက် ပေးပါမယ်။”
“ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ဦးမယ် အစ်မ”
ကားသမားလေးက ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ ကျွန်တော့် ဘော်ဒါ တစ်ကောင် ဒီနားမှာ ရှိတယ်။ လာနေပြီ”
လာနေပြီ ဆိုပေမယ့် နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက် စောင့်လိုက်ရသည်။ ကားချင်းမလဲမှီ ပထမ ကားသမားလေးက နောက်လူကို တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် ဘာတွေ ပြောနေသည် မသိပါ။ သန်းအောင်မြင့် ခင်းထားသည့် လုပ်ဇာတ်ကို ရှင်းပြနေတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပထမ ကားသမားလေးကို ကျသင့်ငွေ ရှင်းပေး၍ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ကားပေါ် ပြောင်းထိုင်၍ စောင့်သည်။ ကားချင်းက အမိုးအရောင်မတူလို့ ဟိုလူလည်း သံသယ ဖြစ်ချင်စရာ နည်းသွားနိုင်ပါသည်။
နောက်ကားသမားက ကွမ်းပဲ ဝါးနေသည်။ တခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ပြောသည့် အချိန်မှာ စကားအနည်းငယ်ဝဲသည့်အတွက် တိုင်းရင်းသား တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ခုန ကားသမားထက် အသက်လည်း ကြီးပုံရသည်။
သန်းအောင်မြင့် ဒီတခါ တော်တော် စောင့်လိုက်ရသည်။ ဆေးရုံများ တခါထဲ တက်နေပြီလားဟု စိတ်လျှော့ခါနီးကြမှ ဟိုလူ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဆေးရုံရှေ့နားမှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်နှင့် ကားရှာနေပုံရ၏။ သူကားရပြီး ဆေးရုံဝင်ပေါက်နား ရောက်သည်နှင့်
“ လိုက်လိုက်… ခပ်ခွာခွာလေး လိုက်နော်၊ မျက်ခြေမပြတ်စေနဲ့”
“ ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ အစ်မ”
ဒီကားသမားကလည်း စိတ်ရှည် သဘောကောင်းပုံရသည်။ ကူညီချင်စိတ်လည်း ရှိပုံရ၏။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီနေ့တွေ့သည့် ကားသမား ၂ ယောက်လုံးကို လမ်းမှာ ကားရပ်ခိုင်းပြီး လဘက်ရည် တိုက်လိုက်ချင်ပါသည်။
“ အစ်မက ထရန်စ် မဟုတ်လား”
ကောက်ကာငင်ကာ မေးလိုက်သည့် ကားသမားစကားကြောင့် သန်းအောင်မြင့် လန့်သွားသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ပြီးလျှင် သူ့ကို ဒုတိယမြောက် ရိပ်မိသူ ဖြစ်သည်။
“ ဘယ်လို သိတာလဲ။”
“ ကျွန်တော်လည်း ထရန်စ်ပဲလေ၊ နောက်ပြီး လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆက်ဆံနေရတော့ နည်းနည်းထူးခြားရင် ရိပ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်မက ဘယ်လိုမှ မထင်ရပါဘူး။ ပြောင်းတာ မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။ နောက်ပိုင်း ကျင့်သားရသွားရင် ကျွန်တော်လည်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။”
“ ဟုတ်တယ်၊ မကြာသေးဘူး။”
“ ဒီလိုပဲ အစ်မရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဆိုတာ သိသွားရင် အစစ်တွေက သိပ်အလေးထားချင်ကြတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ယောက်ျားဖြစ်ချင်လွန်းလို့ ရှိတာအကုန်သုံးပြီး ပြောင်းလိုက်တယ်။ အခု ကားမောင်းစားရတယ်။ ကျွန်တော့် ကောင်မလေးက ကျွန်တော် ထရန်စ်မှန်းလည်း သိသွားရော .. တမျိုးဖြစ်သွားတယ်…. အဆင်မပြေတော့ပါဘူးဗျာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ချစ်တယ်လေ။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ အစ်မကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။”
ဖောက်ပြန်သည့် ယောက်ျားနောက်ကို လိုက်ချောင်းခြင်းလို့ ထင်ပြီး ပြောသည့်အပြောက သန်းအောင်မြင့် ရင်ကို ထိသည်။ သူက လိင်ပြောင်းထားလို့ လုလုက အလေးမထားတာလားလို့ တွေးပြန်တော့လည်း လုလုကိုယ်တိုင်က သန်းအောင်မြင့် ပေးထားသည့် ပစ္စည်းနှင့် ယောက်ျားလုပ်ရသူဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်ပြန်ပါ။
ဟိုအရင်ကတည်းက လုလုရင်ထဲမှာ သန်းအောင်မြင့်ဆိုတာ မရှိခဲ့လို့သာ ဖြစ်ရမည်။ ဒီလို အတွေးဝင်လာတော့ ရင်ထဲက နာကျင်လာသည်။ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်တွေ အလိုလိုဝိုင်းလာလို့ မျက်တောင် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်မိ၏။ နောက်ကြည့်မှန်ထဲကနေ သန်းအောင်မြင့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ပုံရသော ကားသမားလေးလည်း အားနာသွားပုံရ၏။
“ ဆောရီး အစ်မ၊ ကျွန်တော်လည်း တိုက်ဆိုင်သွားလို့ ပြောမိတာပါ။ အစ်မ စိတ်မဆိုးပါနဲ့”
“ ရပါတယ်။”
အသံတိမ်လေး နှင့် ပြန်ပြောရင်း ရှေ့က ကားကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။ လက်ရှိ သူလုပ်ရမည့် အလုပ်က ဦးနန္ဒထွန်းကို ကူညီဖို့ပဲ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကို အားပေးရ၏။
မြို့ထဲကို ပြန်ရောက်လာကြပြီးနောက် ရှေ့ကားက ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ စပို့ရှပ်အပြာနှင့် လူက ကားပေါ်ကဆင်း၍ ဟိုတယ်တွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ တံခါးဝနား အရောက်တွင် အထဲက ထွက်လာသည့် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်း မိန်းကလေး တစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးက မီးမီး ဖြစ်နေသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့် ကားပေါ်က ဝမ်းသာအားရ ဆင်းလိုက်မိသည်။ မီးမီးက ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ လုပ်မှန်း အရင်ကတည်းက သိခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ဟိုတယ်မှန်း မသိခဲ့ပါ။ သေသေချာချာလည်း မေးမကြည့်မိခဲ့။
“ ခဏလေးနော်၊ မေးစရာလေး ရှိလို့”
ဟိုတယ်တွင်းက ထွက်လာပြီး တခြားဖက်ကို သွားနေသည့် မီးမီးနောက်ကို သန်းအောင်မြင့် အပြေးတပိုင်းနှင့် လိုက်သွားမိ၏။ လုလုဆီက အမွေဆက်ခံခဲ့ရသည့် ဖြိုးဖြိုးရွှေရင်နှစ်မွှာက အင်္ကျီအပြင်ကို ခုန်ပေါက်ထွက်တော့မတတ် လှုပ်ခါနေသည်ကိုပင်လျင် ဂရုမပြုအားတော့ပါ။ နောက်မှာ ခွာနည်းနည်းမြင့်သည့် ဖိနပ်က အသားကျနေပြီ ထင်ထားပေမယ့် ပြေးကြည့်တော့ တကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေသည်။ မီးမီး ဝယ်ပေးတုန်းက အကွဲရှည်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော စကပ်ကတော့ အခုလိုပြေးသည့် အချိန်မှာ တော်တော် အသုံးဝင်သည်။
“ မီးမီး”
“ ဟာ …အစ်မ”
“ အရေးတကြီးမေးစရာရှိလို့၊ မောလိုက်တာ”
“ အစ်မ ရေသောက်မလား”
မီးမီးက သူ့ကျောပိုးအိတ်လေးထဲက ရေဗူးထုတ်ပေးသည်ကို လက်ကာ ငြင်းလိုက်ရင်း
“ မီးမီး ခုနက လူတစ်ယောက်ကို အဝမှာ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလူကို သိသလား။”
“ နာမည်တော့ မသိဘူး အစ်မ၊ သူက ဟိုတယ်မှာတည်းနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသားလေ၊ အဲဒါကြောင့် ပြုံးပြလိုက်တာပါ။”
“ တကယ် နိုင်ငံခြားသားလား။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မ”
“ သူ့နာမည် သိချင်လို့ပါ။ လုပ်စရာရှိလို့”
“ အဲဒါဆို အစ်မ ဒီနားမှာ ခဏစောင့် သမီး အထဲပြန်ဝင်ကြည့်လိုက်မယ်။”
သူတပါးကို ကူညီဖို့ အမြဲတက်ကြွသည့် မီးမီးက သွက်သွက်လက်လက်ပင် ပြန်ဝင်သွားသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့်လည်း ကားသမားကို ဆက်စောင့်ဖို့ လက်လှမ်းပြပြီး ရပ်နေလိုက်ရသည်။ ခဏနေတော့ မီးမီး ပြန်ထွက်လာသည်။
“ သူ့နာမည်က ဗင်းဆင့်ပိုင်တဲ့ အစ်မ။ နိုင်ငံခြားသား အစစ်ပါ။ ဟိုတယ်မှာ ပေးထားတဲ့ သူ့ပတ်စ်ပို့တောင် သမီးကြည့်ခဲ့တယ်။”
“ ဪ …အေးအေး၊ သူက ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဦးမှာလဲ”
“ အဲဒါတော့ မသိဘူး အစ်မ၊ ဒါပေမယ့် ပုံစံကြည့်ရတာ ကြာဦးမယ့်ပုံပါ။ တနေ့က မှရောက်တာ။”
တည်းသည့်နေရာကို သိသည်ဆိုလျှင် ဦးနန္ဒထွန်း ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားလို့ရမည် ထင်ပါသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း တနေကုန်နီးပါးဆိုတော့ တော်တော် ညောင်းနေလို့ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ မီးမီး ပြန်မှာမဟုတ်လား။ လာကြိုမယ့်သူ ရှိလား။”
“ ဒီနေ့ မလာဘူး အစ်မ၊ တစ်ယောက်ထဲပြန်မှာ”
“ ဒါဆိုလိုက်ခဲ့ တူတူပြန်ရင်း တစ်ခုခု စားရအောင်၊”
စိတ်လျှော့လိုက်မှ ဗိုက်က ဆာလာသည်။ အပေါ့သွားချင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကားသမားလေးကို အနီးဆုံး စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုခုကို မောင်းပို့ခိုင်းလိုက်ရသည်။ ဖုန်းဆက်မည်ပြောပြီး အခုထိ ဆက်သွယ်မလာသည့် ဦးနန္ဒထွန်းကိုတော့ အိမ်ရောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖုန်းဆက်ရှင်းပြတော့မည်။
……………………………………………..
(၂၇)
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ပျောက်နေသည့် ကိစ္စက ဦးနန္ဒထွန်းနှင့် မသက်ဆိုင်ဟုတော့ ဆို၍မရပါ။ လူကြီးသူမတစ်ယောက် အနေဖြင့် နည်းနည်းတော့ ဆိုင်ပါ သည်။ သို့သော် ပျောက်သောသူကို ရှာဖို့က ရဲအဖွဲ့၏ အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက လိုအပ်သည့် အကူအညီရှိရင် ပေးရုံသာ။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်း ကိစ္စမှာတော့ သူက ခေါင်းထဲထားပြီး အထူးတလည် ကူညီပေးချင်စိတ် ပေါ်နေ၏။ ဒီကြားထဲမှာ လနှင့်ချီပြီး ကြာလာတော့ ရင်ထဲမှာ စနိုးနှောင့် ပိုဖြစ်လာရသည်။
ရဲလင်းအမေ နေမကောင်းတာ ရုံးကလူတွေ ပြောသံကြားလို့ ဦးနန္ဒထွန်း သိပါသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဖွားဖက်တော် ဖြုတ်ရောင်းရလောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည့် အခြေအနေမှန်းတော့ မသိခဲ့ပါ။ အမေအတွက် ဘဝဆုံးခံဖို့ ဆုံးဖြတ်သည့် ကောင်လေးကို သနားသွားမိသည်။ နောက်ပြီး ရဲလင်း ပျောက်သွားသည့် အချိန်မှာ အမေက တဖက်၊ ပျောက်ဆုံးနေသည့် မောင်ကိစ္စက တဖက်နှင့် ရဲလင်းအစ်မ ဗျာများနေရတာကိုလည်း စိတ်မကောင်းပါ။ လိုက်ကူညီပေးနေသည့် ရဲလင်း အစ်မဝမ်းကွဲ ခပ်ချောချော ထရန်စ်အသစ်စက်စက် လုလုအောင် ဆိုတာကလည်း သူ၏ အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို အာရုံစိုက်ရမည့်အချိန်၊ ဘဝသစ်တစ်ခုစဖို့ လုပ်နေရမည့် အချိန်မှာ သူများအပူထဲ၌ ဝင်ပါပေးနေရတာကို ဦးနန္ဒထွန်း ကိုယ်ချင်းစာသည်။
ထရန်စ်လို့ ထင်ရက်စရာ မရှိသည့် ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိပေမယ့် စကားအပြောအဆိုကအစ အထာမကျသေးသည့် လုလုအောင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံယုံကြည်ကြည် ရပ်တည်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ပေးရင်း တဖက်က ရဲလင်းကိစ္စဖြေရှင်းဖို့ ကူညီရန် ဦးနန္ဒထွန်း တွေးထားသည်။
ရဲလင်းက ပစ္စည်းရောင်းဖို့ လုပ်ဖူးသည် ဆိုသည့်အတွက် ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း မှောင်ခိုဂိုဏ်းတွေကို ဦးနန္ဒထွန်း သတိရလိုက်သည်။ လိင်အင်္ဂါကလည်း ဈေးကောင်းရနိုင်သည့် ပစ္စည်း မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပြီး ရဲလင်း အခန်းထဲကရခဲ့သည့် ကဒ်ထဲက ဖောင်ဒေးရှင်းကို သံသယဝင်မိသည်။
ထိုအကြောင်းတွေတွေး၍ ကားမောင်းလာရင်း လမ်းဘေးမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကလေး လမ်းလျှောက်နေသော ကျော်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျော်လေးက ထရန်စ်တွေကို ချိုးဖဲ့ပြောတတ်ပေမယ့် အလုပ်မှာတော့ တော်သည်။ စိတ်ဆိုးဆိုးနှင့် ဖြုတ်မိပြီးမှ အလုပ်မှာ အသုံးတည့်တာကို တွေးပြီး နှမျောမိ၏။ အခုတော့ သူ့ပုံစံကြည့်ရတာ သိပ်အဆင်ပြေပုံမရပါ။ ခဏရပ်၍ မေးကြည့်ပြီး ဒင်းက အချိုးပြေရင် ပြန်ခေါ်လိုက်မည်ဟု အတွေးဖြင့် ဦးနန္ဒထွန်း ကားရပ်ပြီး ဆင်းလိုက်သည်။
“ ဟေ့ကောင် ကျော်လေး”
“ ဟာ ဆရာ”
“ ဘာလုပ်နေသလဲကွ”
“ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိပါဘူး ဆရာရယ်။”
ကျော်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ အလုပ်သစ်ရှာရင်း အဆင်မပြေ ဖြစ်နေပုံရသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု လက်ကနဲ ဝင်လာသည်။
“ ဟေ့ကောင် …ငါ့ဆီမှာ ပြန်လုပ်မလား”
“ လုပ် …လုပ်ချင်တာပေါ့ ဆရာရယ်။”
“ ဒါဆို မင်း ငါ့ကို တစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်။”
“ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ဆရာ”
ကျော်လေးကို မွေးရာပါ ပစ္စည်းရောင်းဖို့ အယောင်ဆောင် ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံကလည်း တကယ်ပင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည့်အတွက် အသုံးတည့်နိုင်မည် ထင်ပါသည်။ အလုပ်ပြန်ခန့်မည့်အပြင် အလုပ်ပြုတ်နေသည့် လတွေအတွက်ပါ လစာတွေပြန်ပေးမည်၊ တကယ်ရောင်းစရာ မလိုဟု ကတိပေးသည့်အတွက် ကျော်လေးက သဘောတူသည်။ ဆေးစစ်ရမည် ဆိုရင်လည်း ပိုက်ဆံလာယူဟု မှာလိုက်သည်။
“ မင်းက အွန်လိုင်းကနေ အရင် လိုက်တီးခေါက်ကြည့်။ အလုပ်ပြုတ်လာတယ်။ အိမ်လခပေးရမယ်။ အကြွေးတွေ ဆပ်စရာ ရှိတယ်။ ငွေ အရမ်းလိုချင်ပါတယ်ပေါ့ကွာ၊ လာမေးတဲ့သူရှိရင် စိတ်ကြိုက်သာ ငိုပြလိုက်။”
ထို့နောက် ကျော်လေးက ဦးနန္ဒထွန်း ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အွန်လိုင်းက ဆိုက်တွေမှာ နာမည်စာရင်း ဝင်ပေးသည်။ ဆေးရုံတွေမှာ သွားစုံစမ်း၏။ တစ်ပတ် လောက်နေတော့ ဆေးရုံတစ်ခုက ဆေးစစ်ဖို့ ခေါ်၍ ဦးနန္ဒထွန်းဆီက ပိုက်ဆံတောင်း၍ ကျော်လေး ဆေးသွားစစ်သည်။ အဲ့ဒီက အပြန်မှာ ကျော်လေးကို လူတစ်ယောက်က ကဒ်ပြားလေး တစ်ခုနှင့်အတူ လာမိတ်ဆက်ပြီး အမြန်ရောင်းထွက်အောင် ကူညီနိုင်ကြောင်း ပြောလာသည် ဆို၏။
ကျော်လေးက ဦးနန္ဒထွန်းကို ကဒ်လာပြတော့ ရဲလင်းဆီက ကဒ်နှင့် တူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက နောက်တခါ အဲ့ဒီလူကို တွေ့ရင် ငွေအရေးတကြီး လိုနေသည့်ပုံစံ လုပ်ပြဖို့ ကျော်လေးကို သင်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်ကိုခေါ်ခေါ် သူ့ဆီ အရင်ဖုန်းဆက်ဖို့ မှာလိုက်၏။
နောက်လေးငါးရက်လောက်ကြာတော့ ဆေးရုံတစ်ခုကို လိုက်လာဖို့ အဲ့ဒီလူကခေါ်ကြောင်း ကျော်လေး လှမ်းအကြောင်းကြားသည့်အတွက် ရုံးက ချာတိတ် ၂ ယောက်ကို စစ်ကူ နောက်ကနေ လိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းရင် ကျော်လေးကို ဆွဲပြီး အတင်းထွက်ပြေးလာခဲ့ဖို့လည်း သေသေချာချာ မှာလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထင်သလို မဟုတ်ပါ။ ကျော်လေးက အခြားသူတစ်ဦး နာမည်ခံပြီး မွေးရာပါ ပစ္စည်းရောင်းဖို့ သဘောတူညီကြောင်း လက်မှတ်ထိုးပေးရုံနှင့် ငွေ ၁၀ သိန်းပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျော်လေး ပစ္စည်းကိုလည်း အမြန်ဆုံး ရောင်းထွက်အောင် စပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက် သေးသည်။
“ မင်းက ဘယ်လို လက်မှတ်ထိုးရတာလဲ။”
“ လူတွေ အများကြီးပဲ ဆရာ၊ နိုင်ငံခြားသားတွေ များတယ်။ ကျွန်တော်က ကျော်လေးအနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတစ်ယောက် ယောင်ဆောင်ပြီး ထိုးပေးရတာ။ ကျွန်တော် ငွေအရမ်းလိုနေတယ်ဆိုလို့ ပစ္စည်းရောင်းမထွက်ခင် ဂွင်ဖန်ပေးတာလို့ ပြောတာပဲ။”
သစ္စာရှိသော ကျော်လေးက ထိုငွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးပေမယ့် ဦးနန္ဒထွန်းက သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ မင်းယူလိုက်ပါကွာ၊ မင်းက လူနဲ့ ရင်းထားရတာ။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီလူတွေနဲ့လည်း ထပ်မဆက်သွယ်နဲ့တော့၊ ဝက်ဆိုက်မှာ စာရင်းသွင်းထားတာတွေလည်း ကန်ဆယ် ပြန်လုပ်လိုက်တော့။ ရပြီ။ မင်း ဆန္ဒရှိရင် မနက်ဖြန် အလုပ်ပြန်လာဆင်းတော့။”
ကျော်လေး ဝမ်းသာအားရ ပြန်သွားသည်။ သူပြောသည့် အထဲမှာ တခြားလူတစ်ယောက်ကိုယ်စား လက်မှတ်ထိုးပေးရသည် ဆိုသည်ကို ဦးနန္ဒထွန်း သံသယရှိသည်။ ထိုသူက ဘာကြောင့် လက်မှတ်ကိုယ်တိုင် မထိုးရပါသနည်း။ ဥပဒေ စည်းကမ်း တစ်ခုခုကို လက်တလုံးခြား လုပ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မရိုးသားသည့် အကြောင်းတစ်ခု ကျိန်းသေ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ ကျော်လေးကို ပိုက်ဆံပေးတော့လည်း ဘဏ်ငွေစာရင်း လွှဲပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ငွေသားနှင့် ပေးတာကလည်း ထူးဆန်းနေသည်။
နောက်ပြီး ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာသည်မှာ ကျော်လေးကို ခေါ်သွားသည့် ကြားပွဲစားလိုလို ဖောင်ဒေးရှင်းက ဆိုသူကို ဂျိုးဆက်က ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်လာခဲ့သည်။ မဲမဲပိန်ပိန်ခြောက်ခြောက် လူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဟိုတစ်ရက်တုန်းက ကော်ဖီဆိုင်မှာ လုလုအောင် ရိုက်ပို့လိုက်သည့် ပုံထဲမှာ ဗင်းဆင့်ပိုင်နှင့် အတူ ထိုင်နေသည့် လူမှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ နောက်ပြီး ကျော်လေးသွားသည့် ဆေးရုံက ဟိုနေ့က ဗင်းဆင့်ပိုင် သွားသည်ဆိုသော ဆေးရုံ ဖြစ်နေပြန်၏။
“ တွေ့ကြပြီပေါ့ ဗင်းဆင့်ပိုင်ရယ်။”
……………………………………………….
(၂၈)
မှောင်ရီရီ ညနေစောင်းတွင် ခြုံပုတ်များပေါ်က မီးလုံးရောင်စုံတွေ ပိုပြီးလင်းလက်လာသယောင် ထင်ရ၏။ စန္ဒယားသံ တစ်ခု လွင့်မျောနေသော ခြံဝင်းထဲတွင် ခပ်ကျဲကျဲခင်းထားသည့် စားပွဲဝိုင်းတွေ၌ လူကလည်း ခပ်ကျဲကျဲသာ ရှိနေသည်။ အစွန်နားကျကျ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ၂ ယောက် ထိုင်နေ၏။ အသက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသည့် အမျိုးသားက ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် စိတ်ဝင်တစား စကားပြောနေသည့် အသွင်ရှိပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ စားပွဲပေါ် က စားစရာတွေကို အနည်းငယ် ယူစားလိုက် ရှေ့က ခွက်ထဲက ဝီစကီကို တကျိုက်မော့လိုက်နှင့် လုပ်ငန်းခြံဝန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသည့် စန္ဒယားသံကိုသာ အရသာခံ နားထောင်နေပုံ ပေါ်သည်။
“ အဲ့ဒီ ဆေးရုံက အရင်က ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ပိုင်တာဗျ။ တကယ်တော်တဲ့ ပါမောက္ခဆရာဝန်ကြီး”
ဦးနန္ဒထွန်းကို ယောက်ျားဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူမှာ ထိုဆရာဝန်ကြီးပင်ဖြစ်၍ ထိုဆေးရုံမှာပဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကိုတော့ ထုတ်ပြောမနေတော့ဘဲ အလိုက်သင့် ခေါင်းညိတ်နေလိုက်သည်။
“ ဆေးပညာတော်ပေမယ့် စီးပွားရေး မလုပ်တတ်တော့ ရှုံးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဦးရွှေဘဆီ ရောင်းလိုက်ရတာပဲ။ ဦးရွှေဘက စီးပွားရေး နားလည်တော့ သူဝယ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် တော်တော် အောင်မြင်လာတယ်။ ဆရာဝန်တွေကိုလည်း နိုင်ငံခြားသားတွေပဲ ခေါ်သုံးတော့ လူအထင်ကြီးတာပေါ့ဗျာ။”
“ အဲ့ဒီ ဦးရွှေဘအကြောင်း ကိုနေမင်း သိသလား။”
“ နောက်ကြောင်း မရှင်းတာတော့ သေချာတယ်ဗျ။ အရင်က အထက်ဖက်မှာ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်လိုလို ပြောကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို အရေးယူရလောက်တဲ့ နောက်ကြောင်း မရှိဘူးဗျ။”
“ ကျွန်တော် ခုနပြတဲ့ ရွှေဝါးပင် ဖောင်ဒေးရှင်းဆိုတာ အဲ့ဒီမှာ ပုံပါတဲ့ မော်ဒယ်လေးက ဦးရွှေဘ မယားငယ်လို့ ရုံးက ချာတိတ်တွေက ပြောတယ်။”
“ အဲ့လိုဆိုတိုင်းလည်း ဒီဖောင်ဒေးရှင်းက ဦးရွှေဘနဲ့ ပတ်သက်တယ်လို့ ပြောလို့ မရပြန်ဘူး။”
ဦးနန္ဒထွန်းက ကျော်လေးကို ကိုယ်စားလက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
“ အဲ့ဒါကတော့ ဥပဒေနဲ့ မညီတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုနန္ဒလည်း သိပါတယ်။ လူသေဆီကတောင် ယူထည့်တာမျိုးတွေ လုပ်နေကြတာတွေကို။ အဲ့ဒီလောက်ကဗျာ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ပုဒ်မ သိပ်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး ခင်ဗျားပြောတဲ့ ဗင်းဆင့်ပိုင် ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အရှုပ်အထွေး ရီကော့ မရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားသား၊ ဒီကို အခုမှ ပထမဆုံး လာတာဗျ။”
“ ဒီကောင်က မြန်မာပြည်မှာ မဟုတ်တာလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကောင်ပါဗျာ။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ သူ့နာမည်ရင်းက စိုးပိုင်သူတဲ့၊ အဲ့ဒီကနေ ဘယ်လို နိုင်ငံခြားသား ဗင်းဆင့်ပိုင် ဖြစ်လာသလဲတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”
“ ခင်ဗျားနဲ့ ရုပ်ချင်း အရမ်းတူတာတော့ သိတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ကွဲသွားကြတဲ့ အမွှာတွေများလားဗျာ။”
ကြည့်ရတာ ဒီအရာရှိနှစ်ယောက် သူ့နောက်ကြောင်းတွေ လှန်ကြည့်ဖူးကြပုံမရဟု ဦးနန္ဒထွန်း ရင်အေးသွားရသည်။ နာမည်ပျက်မရှိသော အလယ်အလတ်တန်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ကြောင်းလိုက်ဖို့လည်း မလိုအပ်လို့ ထင်ပါသည်။
“ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်က ထင်ကြေးနဲ့ လုပ်လို့ မရဘူး ကိုနန္ဒရဲ့။ အခုဟာက လူတစ်ယောက်အပေါ် ခင်ဗျား သင်္ကာမကင်းဖြစ်မိတာပဲ ရှိသေးတယ်။”
ဦးနန္ဒထွန်းက လက်ခံလိုပုံမရပါ။ လက်ထဲက ခွက်ကို သောက်မလိုလို မလိုက် ပြန်ချကာ တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက် နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
“ ကျွန်တော့်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ရော လုပ်ပေးပါလားဗျာ။ တကယ်ပြောတာပါ။ ကိုနေမင်းတို့ မရှုံးစေရပါဘူး။ မဟုတ်တာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို တွေ့စေရမှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။”
“ မဖြစ်လို့ပါ ကိုနန္ဒရယ်။ ခင်ဗျား အခုလို ပြောတာလောက်နဲ့ ဝင်ရှာဖို့ ဝရမ်း ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ကူညီတယ်ဆိုဦးဗျာ။ ကျွန်တော့်ဖာသာ ရာထူးဘယ်လောက်ကြီးကြီး ဝရမ်းက ကျွန်တော် ထုတ်မရဘူး။ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား ကြီးကြီးမားမား တစ်ခု ရအောင်ပြဗျာ။ ခင်ဗျား စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေရမယ်။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဲ့ဒီလူလည်း နိုင်ငံခြားသားမကလို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်လက်က မလွတ်စေရဘူး။”
ဦးနန္ဒထွန်း သက်ပြင်းချသည်။ ထို့နောက် လက်ထဲက ခွက်ကို တရှိန်ထိုး မော့ချလိုက်ပြီး
“ တနည်းတော့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါလည်း ခင်ဗျားအကူအညီ နည်းနည်းလိုတယ်။ လုပ်ပေးမလား။”
“ ဘာလဲဆိုတာ ပြောလေဗျာ။”
“ ကျွန်တော် ဗင်းဆင့်ပိုင် ယောင်ဆောင်ပြီး အဲ့ဒီထဲကိုဝင်မယ်။ အထောက်အထားယူမယ်။ ကိုနေမင်းတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝှက်ပြီး သယ်သွားလို့ရတဲ့ ကင်မရာလေးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့ကို တပ်ပေးလိုက်။ ကျွန်တော် အထဲမှာ ဟိုယောင် ဒီယောင်လုပ်ပြီး ရိုက်လာခဲ့မယ်။ လွန်ရော ကျွံရော တစ်နာရီဗျာ။ အဲဒါလေး တစ်ခု ကျွန်တော့်ကို ငှားနိုင်မလား။”
ကိုနေမင်းဆိုသူ တွေသွားသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်သောက်နေသူဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး
“ အဲ့ဒါ ဒီလူ့အပိုင်းဗျ။ ကိုစံတင် ခင်ဗျား လုပ်ပေးလိုက်လို့ ရမလား။”
“ ကိုနန္ဒ ဘယ်တော့သွားမှာလဲ”
နှုတ်နည်းပုံရသည့် ကိုစံတင်ဆိုသူက ဦးနန္ဒထွန်းကို တန်းပြီးမေးလိုက်သည်။ ကူညီမည်ဆိုသည့်သဘော ဖြစ်သည်။
“ ဖြစ်နိုင်ရင် အမြန်ဆုံး သွားချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးရွှေဘ မရှိတဲ့အချိန်၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်က ဟိုတယ်ထဲမှာပဲ ရှိတဲ့အချိန် ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။”
“ ဦးရွှေဘ မန္တလေး ရောက်နေတယ်။”
“ ကိုစံတင် ဘယ်လိုသိသလဲ”
“ ဒီလူကြီးကို ကျနော့် ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကြည့်ခိုင်းထားတာ ကြာပြီ။ ခုနထဲက ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာဗျ။ ဦးရွှေဘနဲ့ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနိုင်ရင် စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့။ ဒီလူကြီးက တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲဗျ။ လိုလိုမယ်မယ် စောင့်ကြည့် စာရင်းထဲ ထည့်ထားတာ။”
“ ဒါဆို ဗင်းဆင့်ပိုင် ဟိုတယ်မှာ နှပ်နေတဲ့အချိန်ကို လှုပ်ရှားရင် ရပြီပေါ့။ အဲ့ဒါတော့ စိတ်ချ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ကျွန်တော့်လူတွေ စောင့်ကြည့်နေတယ်။”
အားတက်သွားပုံရသည့် ဦးနန္ဒထွန်းက ကုန်နေသည့် ခွက်လွတ်တွေထဲ အရက်လိုက်ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ လုလုအောင် နှင့် ဟိုတယ်က ကလေးမက ဒီကိစ္စကို ကူညီနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
“ ကိုနန္ဒ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ရုံးကို လာခဲ့။ ကင်မရာပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သင်ပေးမယ်။”
“ အိုကေ …ချီးယားဗျာ”
“ ကိုနန္ဒရဲ့ စွန့်စားခန်းအတွက်ပေါ့၊ ချီးယား”
……………………………………………..
(၂၉)
ဦးနန္ဒထွန်းက ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို စောင့်ကြည့်ရမည်လို့ ဖုန်းဆက်ပြောတော့ သန်းအောင်မြင့် နားမလည် ဖြစ်ရသည်။ ရှင်းပြမည် ဟိုတယ်က ကလေးမ အားရင်လည်း ခေါ်လာခဲ့ပါဆိုလို့ သူ့ရုံးကို လိုက်သွားတော့ ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်ပြီး မီးမီး အံ့သြသွားရှာသည်။
“ အစ်မ၊ ဒါ ..ဒါ”
“ ဒါက ဦးနန္ဒထွန်းတဲ့၊ ဗင်းဆင့်ပိုင် မဟုတ်ဘူး။”
“ အရမ်းတူတာပဲ”
မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် ပြောနေသည့် မီးမီးကို ပြုံးပြပြီး ဦးနန္ဒထွန်းက သူသွားမည့်ကိစ္စကို ပြောပြသည်။
“ ဟိုတနေ့က မလုလုအောင် နောက်ယောင်ခံလိုက်တော့ သူအကြာဆုံးနေခဲ့တာ အဲ့ဒီဆေးရုံပဲ။ ကျွန်တော့် တပည့်လေး တစ်ယောက်ကို ဟိုဒင်းဖြုတ်ရောင်းချင်နေတဲ့ လူယောင်ဆောင်ပြီး လိုက်ခိုင်းတော့ ရွှေဝါးပင်က ဆိုတဲ့လူက သူ့ကို အဲ့ဒီကို ချိန်းတယ်။ အတိုချုပ်ရရင် ဗျာ။ မရိုးသားတာတွေ တွေ့လာရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဗင်းဆင့်ပိုင် ယောင်ဆောင်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ချင်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဝင်ဖို့ကလည်း ဗင်းဆင့်ပိုင် ဘယ်မှမသွားဘဲ ဟိုတယ်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှ ဖြစ်မှာ။”
နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက် ယောင်ဆောင်ပြီး ဆေးရုံတစ်ခုထဲမှာ ဟိုဒီလျှောက်သွားတာ အန္တရာယ်မရှိနိုင်သဖြင့် ကူညီမည်ဟု သန်းအောင်မြင့် ကတိပေးလိုက် သည်။
မီးမီးက သိပ်နားမလည်ပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်လည်း ပါနေသည့်အတွက် ကူညီဖို့ တာဝန်ယူပါသည်။ ပြီးတော့ အလွန်အဖိုးတန်သည့် အကြံတစ်ခုကိုလည်းပေးသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် သန်းအောင်မြင့် လုံးဝမစဉ်းစားမိသည့် ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည်။
“ ဦးက ဟိုလူကြီးထက် အရပ်နည်းနည်းပုတယ်။ ဖိနပ်ထူထူ စီးသွားပါ။”
နောက်တနေ့ နေ့လည်ခင်းလောက်မှာ မီးမီးဆီက ဖုန်းဝင်လာ၏။
“ ဟိုလူကြီး မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ညနေကြမှ ပြန်ထွက်လာမယ့် သဘောရှိတယ် အစ်မ။”
“ အေးအေး ကြည့်ထားလိုက်၊ တို့လည်း လာခဲ့မယ်။”
ဦးနန္ဒထွန်းဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ သန်းအောင်မြင့်ကို ဟိုတယ်သို့ လိုက်သွားခိုင်းသည်။
“ ကျွန်တော့်ဆီက အကြောင်းမကြားခင် သူ အပြင်ထွက်မလို့လုပ်ရင် တနည်းနည်းနဲ့ ကြံဖန်ပြီး တားထားပေးပါဗျာ။”
ဘယ်လို တားရမလဲတော့ မသိ။ မရလျှင် ဖက်လုံးမည် ဆွဲထိုးပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်၍ သန်းအောင်မြင့် ဟိုတယ်သို့ ပြေးရသည်။ မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ဟိုတယ်ဧည့်ခန်း၏ အစွန်းနားက ခုံတစ်ခုံမှာ နေရာချပေးသည်။ အအေးတစ်ခွက်နှင့် စာအုပ်များလည်း လာပို့သွားသည်။
“ မနက်က သူ အပြင်မှာ မနက်စာထွက်စားတယ်ထင်တယ်။ သိပ်မကြာဘူး၊ ပြန်ရောက်လာတယ်။ လော်ဘီထဲမှာ ဖုန်းဆက်ပြီး ထိုင်နေတယ်။ ခဏနေတော့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ့အခန်းထဲ ဝင်သွားကြတာပဲ။ ဓာတ်လှေခါးက ထွက်ထွက်၊ ရိုးရိုးလှေခါးကပဲ လာလာ ဒီနားက ဖြတ်ရမယ် အစ်မ၊ တစ်ခုခု လိုတာရှိလည်း ပြော”
“ ရတယ် မီးမီး လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်”
တစ်ယောက်ယောက် နှင့် ချိန်းဆိုထား၍ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဟန်မျိုးနှင့် သန်းအောင်မြင့် ခပ်တည်တည် ထိုင်နေလိုက်သည်။ စက္ကူမာမာချောချော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အနားမှာ အသင့်ချထားသည်။ ရုတ်တရက် ထွက်လာရင် စာအုပ်အနှောင့်နှင့် ခေါင်းကို အလစ်ဝင်ရိုက်လိုက်မည်။ အဲ့ဒီမှာ အချေအတင် ဖြစ်နေရင် အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိတော့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
စာဖတ်လိုက် ဓာတ်လှေခါးဖက်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် အအေးတစ်ခွက် ကုန်သွားသည်။ သွားရင်းလာရင်း သန်းအောင်မြင့် အရိပ်အခြည်ကို ကြည့်နေသည့် မီးမီးက နောက်တစ်ခွက် လာချပေးသည်။ ၂ ခွက်ကုန်တော့ အပေါ့သွားချင်လာ၍ မီးမီး အနားကိုလာခိုက် ခဏစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး အိမ်သာပြေးလိုက်ရသေးသည်။
“ ထွက်လာသေးလား မီးမီး”
“ မလာဘူး အစ်မ”
“ အေးအေး မီးမီးသွားတော့ ရပြီ။”
သန်းအောင်မြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အကြာတွင် ဟိုတယ်ထဲသို့ ရဲ လေးငါးယောက် ဝင်လာသည်။ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ယောက်လည်း ပါ၏။ သူတို့က ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေပြီးတော့မှ သန်းအောင်မြင့်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်မှာ ဖုန်းမြည်လာ၏။ ဦးနန္ဒထွန်း ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ အဆင်ပြေတယ်ဗျို့၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေ လာလိမ့်မယ်။ ပြပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိစ္စရှိသေးလို့ ဒါပဲနော်။”
ဦးနန္ဒထွန်း အလောတကြီး ဖုန်းချသွားအပြီးတွင် ရဲတွေလည်း သန်းအောင်မြင့်အနားသို့ ရောက်လာသည်။
“ မလုလုအောင်လား။”
“ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ ဘယ် အခန်းမှာလဲ”
“ အခန်း နံပါတ် ၃၇၆ ပါ”
“ ကျွန်မက ဒီညီမနဲ့ နေခဲ့မယ်။ ဆရာတို့ ဆက်လုပ်လိုက်ကြပါ။”
အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိက သန်းအောင်မြင့် နှင့် အတူနေခဲ့ပြီး ကျန်သည့်သူတွေက လှေခါးအတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးတက်သွားကြသည်။ အရာရှိ အမျိုးသမီးက ပြုံး၍
“ ခုနေ ဓာတ်လှေခါးက ဆင်းလာရင်တော့ အစ်မတို့တာဝန် ဖြစ်ပြီ။ ညီမ ဝိုင်းကူမယ် မဟုတ်လား။”
“ ရပါတယ်။”
ခုနကြည့်ထားသည့် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး သန်းအောင်မြင့် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်သည်။
“ ဟိုဖက်မှာ ဘာထူးလဲဟင်”
“ အစ်မတို့လည်း သွားဖမ်းဆိုလို့ ပြေးလာတာ။ ဟိုတယ်လော်ဘီထဲမှာ ဖြူဖြူချောချော အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စောင့်နေတယ်။ လုလုအောင်လို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ကို အခန်းနံပါတ် မေးလိုက်ပါဆိုလို့ ကြည့်လိုက်တော့ ညီမတစ်ယောက်ပဲ အဲ့ဒီပုံစံ ရှိတယ်လေ။”
ဦးနန္ဒထွန်း ညွှန်းလိုက်ပုံရသည်။ အပေါ်ကို တက်သွားသည့် အဖွဲ့တွေလည်း အဆင်ပြေပုံရ၏။ ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်သာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ၍ တီရှပ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ထားသော ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ဆွဲချလာကြသည်။ နောက်နားမှာလည်း အဝတ်အစား ကပိုကယိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာသည်။
“ မင်းတို့ ဘာလဲကွ၊ ငါက နိုင်ငံခြားသား၊ မင်းတို့ဆီကိုလာတဲ့ ဧည့်သည်၊ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။ ငါ့ သံရုံးကို ဖုန်းခေါ်ရမယ်။ ငါ့ကို ဘာကောင်မှတ်နေလဲ”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ရဲတွေက ဟိုတယ်ပြင် ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်က အပြင်လိုက်မသွားသေးဘဲ သူ့ဆီကို သုတ်သုတ်လာနေသည့် မီးမီးကို ရပ်စောင့်နေစဉ် အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိက စကားပြောစက်ကလေးကိုင်ရင်း ပြန်လှည့် ဝင်လာသည်။
“ မလုလုအောင်ရဲ့ မောင်လေး .. ရဲလင်း ဆိုတာကိုလည်း ပြန်တွေ့ပြီတဲ့။”
…………………………………………
(၃၀)
ကင်မရာသွားယူတုန်းက ဦးစံတင်က သုံးတော့မည်ဆိုလျင် ပြောပါ။ အလုပ်အားလျင် သူကိုယ်တိုင် ဒီဘက်ကနေ မော်နီတာ ကြည့်ပေးနေမည်။ မအားရင်လည်း တပည့်တစ်ယောက်ကို ကြည့်ခိုင်းပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူပေးလိုက်သည့် ဘောလ်ပင်လေးကို ခလုတ်ဖိချ၍ အိတ်မှာ ထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဦးစံတင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်၏။
“ ကိုစံတင် ကျွန်တော် ဝင်ပြီ”
“ အိုကေ ကိုနန္ဒ ကျွန်တော် ကြည့်နေလိုက်မယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်စရာမလိုဘူး၊ ပါးစပ်နဲ့သာ ပြောလိုက်၊ ဒီဖက်က ကျွန်တော်တို့ ကြားရတယ်။ လိုက်လာခဲ့မယ်။”
ဦးစံတင် အားပေးစကားကြောင့် အားတက်သွားပြီး ဦးနန္ဒထွန်း ကားပေါ်က ဆင်း၍ တက္ကဆီတစ်စီး ဖမ်းတားလိုက်သည်။ ဗင်းဆင့်ပိုင်က တက္ကဆီသာ သုံးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ တက္ကဆီကိုလည်း ဆေးရုံ ဆင်ဝင်အောက်အထိ မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။
ဒီဆေးရုံက ဦးနန္ဒထွန်း တက်တုန်းကနှင့်စာလျင် ရှေ့ပိုင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်၍ အတွင်းဖက်သို့ မယောင်မလည် ဝင်ခဲ့ရင်း စမ်းသပ်ခန်းနှင့် လူနာခန်းတွေ မရှိသည့် စင်္ကြန်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ အဲ့ဒီဘေးက အခန်းတွေကလည်း အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားတာ ကြာနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။ ကြမ်းတိုက်နေသည့် အလုပ်သမား တစ်ယောက်က လှမ်းကြည့်ပေမယ့် ဘာမှမပြောပါ။ စင်္ကြန်ထိပ်မှာတော့ ရုံးခန်းလိုလို တစ်ခန်း နှစ်ခန်း ရှိသည်။ ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နှင့် လျှောက်သွားရင်း လမ်းအဆုံး ထောင့်ကွေးလေးတွင် စားပွဲတစ်လုံး ချထားပြီး လူ ၂ ယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရ၏။
ဦးနန္ဒထွန်းကို မြင်တော့ သူတို့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
“ ဆရာ ..ဆရာ ”
ဆရာခေါ်သူကို တစ်ယောက်က တံတောင်နှင့် တွက်လိုက်သည်။
“ နင့်ဘကြီးက နိုင်ငံခြားသားကွ”
“ ဆာ ..ဆာ .. ယူဝန့်တူဂိုး အင်ဆိုက် ။”
အထဲကို သွားချင်လားလို့ မေးမှန်း သိလိုက်၍ ဦးနန္ဒထွန်းက လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ ရက်စ်၊ ရက်စ်”
“ ဒုက္ခပဲ၊ ဆရာကြီး ဦးရွှေဘက ဒီဖက်ကနေ ဘယ်သူ့မှ မသွင်းပါနဲ့ ပြောထားတာ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ မင်း ပြောတတ်သလား။”
“ ငါလည်း မပြောတတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
သူတို့ပြောနေတာတွေကို နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်းက ခါးထောက်၍ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် လုပ်နေလိုက်၏။
“ ဆရာကြီးရဲ့ နိုင်ငံခြားက ပါတနာကွ၊ မနေ့ကလည်း လာတယ်။ ဟိုဖက်ကပဲ ဝင်ခိုင်းရမယ်ထင်တယ်။”
သူ့ကို တော်တော် ရှိန်ကြတာ သတိထားမိတာနှင့် ခပ်ထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်လို့ ဟိုလူနှစ်ယောက် ပျာသွားကြသည်။
“ ဆာ ..ဆာ… သစ်ဝေး နိုးယုစ်၊ ဘက်ဒိုး ကန်ဂိုး ဆာ။”
ဘက်ဒိုး ဆိုတာ နောက်ကအပေါက်ကို ပြောချင်ပုံရသည်။ လက်ကို ကွေ့ဝိုက်ပြီး တခြားကနေ ပတ်သွားဖို့ ဟန်ပြသည်။ နောက်ပေါက် ဘယ်မှာဆိုတာ မသိသည့်အတွက် ဦးနန္ဒထွန်း ထီထိုးလိုက်သည်။ သူ့ကို ပြောနေသူ၏ အင်္ကျီ ကော်လာစကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၍
“ ဘက်ဒိုး ဗဲရီးဖား နိုးဂွတ်၊ ယူ အန်ဒါစတန်း၊ နိုးဂွတ် ”
ဒေါသတကြီးဟန်ဖြင့် လည်ချောင်းသံပေး၍ အော်လိုက်ရာ ဟိုလူ ၂ ယောက် ပြူးပြူးပြာပြာ ဖြစ်သွားကြသည်။
“ ရက်ဆာ၊ ရက်ဆာ ပလိစ်”
တစ်ယောက်က ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်ပြီး လိုက်ခဲ့ဖို့ လက်ဟန်ပြသည်။
“ သူ့ကို ပို့ပေးတာ ဆရာဦးရွှေဘ ဘာမှမပြောလောက်ပါဘူး။”
စားပွဲကို နံရံမှာ ပတ္တာနှင့် ကပ်ထားသည့်အတွက် တံခါးလို တွန်းဖွင့်၍ရသည်။ စားပွဲနောက်မှာက သံတံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုသံတံခါးနောက်ကို ဝင်လိုက်တော့မှ ဓာတ်လှေခါးလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်လှေခါးက အောက်ကို ငြိမ့်ကနဲ ဆင်းသွားသည်။ မြေအောက်သို့ ရောက်သွားသည် ထင်မိသည်။ အောက်ရောက်တော့ မီးရောင် ခပ်မှိန်မှိန် ထွန်းထားသော စင်္ကြန်လမ်း နောက်တစ်ခု တွေ့သည်။ စင်္ကြန်အလယ်လောက်တွင် သံတံခါးကြီး တစ်ခုရှိပြီး ဦးနန္ဒထွန်းကို လိုက်ပို့သူက တံခါးကို ထုလိုက်ရာ ချက်ချင်းပွင့်သွားသည်။
ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ အထဲက လူက ဝင်သာအောင် တံခါးကို ပိုကျယ်ကျယ် ဟပေးသည်။ လိုက်ပို့သူကတော့ ပြန်ထွက်သွားသည်။ အထဲက ဖွင့်ပေးသူကလည်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး ဘာမှမထူးခြားသလိုဟန်ဖြင့် ဘေးက ခုံလေးမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ ထူးဆန်းတာက သူထိုင်သောခုံမှာ ချိတ်ထားသည့် သေနတ်ရှည်ရှည် တစ်လက် ဖြစ်ပါသည်။ ကင်မရာထဲမှာ သေနတ်ပုံ မြင်ရအောင် ဦးနန္ဒထွန်းက အဲ့ဒီနားမှာ ခါးထောက်ရပ်ရင်း ဟိုမော့ဒီမော့ လုပ်လိုက်သေး၏။
အခုရောက်နေသည့်နေရာက ခန်းမကျယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်လည်း စင်္ကြန်လမ်းထက် ပိုလင်းသည်။ နံရံတဖက်မှာတော့ တံခါးပေါက်တွေ အများကြီး တန်းစီနေတာ မြင်ရသည်။ တချို့အခန်းတွေက မှောင်မဲနေပြီး တချို့ အခန်းတွေကတော့ မှန်တံခါးတွေကနေ အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေ၏။ တံခါးတွေ ဖက်ကို ခပ်တည်တည် လျှောက်လာရင်း ဘယ်အပေါက်ကို ဝင်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မှန်မပါသည့် သံတံခါးကြီးတစ်ချပ် ပွင့်သွား၍ အဲ့ဒီဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အထဲမှ ထွက်လာသူက အပြာရောင် ဘွိုင်လာဆု ဝတ်ထား၏။ သူကလည်း ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ ပျာပျာသလဲ ဘေးကို လမ်းဖယ်ပေးပါသည်။ ဗင်းဆင့်ပိုင် ဒီလောက် အရှိန်အဝါကြီးမှန်း အခုမှ သိတော့သည်။ အထဲကိုရောက်တော့ နောက်ထပ် လမ်းတစ်ခု တိုးပြန်သည်။ ဒါပေမယ့် သိပ်မရှည်ပါ။ တံခါးပေါက် ၂ ခု ရှိသည့်ထဲက နည်းနည်းသားနားသည့် ညာဖက်စွန်က တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို ဆွဲလှည့်လိုက်ရာ ကျွီကနဲ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အခန်းက သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်ပါ။ အလယ်မှာ ကျွန်ပျူတာခုံတစ်ခု ရှိပြီး သူ့ရှေ့က နံရံမှာတော့ TV မျက်နှာပြင်များကို တွေ့ရသည်။ CCTV မော်နီတာခန်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
ကျွန်ပျူတာ ရှေ့မှာ ထိုင်နေသူကတော့ လမ်းမှာတွေ့ခဲ့သူတွေထက် ရာထူးမြင့်သည်ထင်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ သိပ်ပျာယာခတ်မသွားဘဲ လက်တဖက် မြှောက်ပြပြီး
“ ဟိုင်း ဗင့်ဆင့်”
ဦးနန္ဒထွန်းကလည်း ခပ်တည်တည် နှင့် လက်ပြန်ပြ၍ မော်နီတာတွေဖက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။
“ လမ်းလျှောက်တာက ကွတတနဲ့ ဒူးမခိုင်သလိုပဲ၊ ကြည့်ရတာ မသာကြီး ဆော်ဖိပြီးတော့ ဒူးချောင်လာတာ ဖြစ်မယ်။”
ဗင်းဆင့်ပိုင်၏ အရပ်နှင့် သိပ်မကွာစေရန် ဖိနပ်အထူကြီး စီးလာမိသည့်အကျိုး ဖြစ်ပါသည်။ ကွန်ပျူတာရှေ့က လူက သူ့နားကို ဘယ်တုန်းက ရောက်နေမှန်း မသိသည့် ဘွိုင်လာဆုနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြားသလို မသိသလို နှင့် မော်နီတာတွေပေါ်က အရုပ်တွေဆီ အာရုံပို့လိုက်သည်။
“ ရဲလင်း”
အခန်းထောင့်ကွေးလေး တစ်ခုမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေသည့် ရဲလင်းကို မော်နီတာပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာလည်း ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရှိနေသည်။၂ ယောက်လုံး ရေချိုးခန်း ဝတ်ရုံလိုဟာမျိုးတွေ ဝတ်ထားကြသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ယုန်ထောင်ရာမှ ကြောင်မိလေပြီ။
တခြားမော်နီတာတွေ လိုက်ကြည့်တော့ ရဲလင်းလို အခန်းမျိုးထဲမှာ ရှိနေသည့် မိန်းကလေးတွေ၊ ယောက်ျားလေးတွေကို မြင်ရ၏။ ကံကောင်းချင်တော့ ရဲလင်း ရှိနေသည့် မော်နီတာက ဦးနန္ဒထွန်း ရင်ဘတ်နှင့် တတန်းထဲလောက်မှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကင်မရာနှင့် သေချာချိန်၍ ရပ်နေလိုက်၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ရဲလင်းပုံက ပိုကြီးလာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကွန်ပျူတာရှေ့က လူက ပြုံးပြ၏။ Zoom ဆွဲပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် နှင့် လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ရဲလင်း အခန်းထဲက ကောင်မလေးကို ထောက်ပြလိုက်ရာ ကောင်မလေး ပုံကိုလည်း ချဲ့ပြ၏။ နောက်တော့ ကင်မရာ ခွင်ထဲမှာ ဝင်လောက်မည့် မော်နီတာတွေပေါ်က ကောင်မလေးတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လက်နှင့် ထောက်ပြရာ ဦးနန္ဒထွန်း ခိုင်းသလို လိုက်လုပ်ပေးရင်း ကွန်ပျူတာရှေ့က လူနှင့် သူ့ဘေးကလူတို့ တခွိခွိ ရယ်နေကြသည်။
“ ပြခိုင်းတာ မိန်းကလေးတွေ ချည်းပဲ။ ငါပြောသားပဲ ဒီဘဲကြီးက နှာဘူးကြီးပါလို့”
သူတို့ ထင်ချင်သလို ထင်ပါစေ ဦးနန္ဒထွန်းအတွက် လိုချင်သော အထောက်အထား ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းကို သွားကြည့်ချင်ပေမယ့် စကားပြောပါများရင် အမှားဖြစ်မှာ စိုးတာကြောင့် ပြန်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟို ၂ ယောက်ကို ပြုံး၍ လက်မထောင်ပြခဲ့ပြီး အခန်းထဲက ခပ်တည်တည် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဘယ်မှမသွားတော့ဘဲ လာလမ်းအတိုင်း လှည့်ပြန်ခဲ့သည်။
ဓာတ်လှေခါးထဲကနေ ဦးနန္ဒထွန်း ထွက်လာတော့ ခုန ၂ ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
“ ဘက်ဒိုး နိုးဂွတ်၊ သစ်ဒိုး ဗဲရီး ဂွတ်။”
“ ရက်ဆာ၊ ရက်ဆာ”
ဆေးရုံ အရှေ့ဖက်သို့ ပြန်ထွက်လာသည့်လမ်းမှာ အပြေးသွားချင်နေသည့် စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ မသင်္ကာစရာ ဖြစ်နိုင်သလို ဖိနပ်အထူကြီးကလည်း ဒုက္ခပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဆေးရုံရှေ့လမ်းပေါ် ရောက်သည်နှင့် ဦးစံတင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ ကိုစံတင် ပုံတွေ ကောင်းကောင်း မြင်ရလား။”
“ မြင်ရလို့ လူစုပြီး ထွက်လာနေပြီ။ ခင်ဗျား ရိုက်လာတာ ပျောက်နေတဲ့ ကလေးတွေဗျ။”
“ ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့် တပည့်လေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်။ နောက်ပြီး ကိုစံတင် … နောက်ပေါက်လည်း ရှိတယ်တဲ့။”
“ ကြားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ရှေ့နဲ့နောက် ညှပ်ပြီး ဝိုင်းမှာ စိတ်ချ၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကိုဆွဲဖို့ ဟိုတယ်ကို တစ်ဖွဲ့လွှတ်မယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခင်ဗျားလူ ရှိတယ်ဆို။”
“ မလုလုအောင်တဲ့၊ အရပ်မြင့်မြင့် ဖြူဖြူချောချောနဲ့၊ မြင်လိုက်တာနဲ့ သိသာတယ်။ လော်ဘီထဲမှာ သူရှိလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ပြခိုင်းလိုက်။”
“ အိုကေ။ စွန့်စွန့်စားစား ကူညီတာ ကျေးဇူးဗျာ။”
ဖုန်းချပြီးသည် နှင့် လမ်းမှာတွေ့သည့် တက္ကဆီတစ်စီးကို လှမ်းတား၍ ကားရပ်ထားခဲ့သော နေရာကို ပြန်လာသည်။ ကားထဲမှာ စီးနေကြ ဖိနပ်ကို ပြောင်းစီး ပြီးသည် နှင့် ဆေးရုံဖက်သို့ ပြန်မောင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ရဲကားတွေက တစ်စီးပြီးတစ်စီး ကျော်တက်သွားကြသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းလည်း နောက်ဆုံးကားနောက်က ကပ်၍ တရှိန်ထိုးမောင်းပြီး လိုက်လာခဲ့၏ ။ ဦးစံတင် နှင့် ဦးနေမင်းတို့ကို ရအောင်ပြော၍ သူပါ အထဲသို့ လိုက်ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပါ။
………………………………………………..
(၃၁)
အပြင်ဘက်က ဝုန်းကနဲ အသံတစ်ခု ကြားမိသလိုလို ထင်၍ ရဲလင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ ကေသီကတော့ ခွေခွေလေး အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။ နောက်ထပ်လည်း ခြေသံတချို့ ကြားရပြန်သည်။ ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက် လှမ်းနေသည့် ခြေသံများ ဖြစ်၏။ ခါတိုင်းလို တိတ်ဆိတ်လွန်းသည့် အခြေအနေနှင့် ကွာခြားတာကြောင့် ကေသီ့ကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။
“ ကေသီ … ကေသီ … ထထ”
နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေတာ ဟုတ်ပုံမရသော ကေသီက ချက်ချင်း ထလာသည်။
“ ဘာလဲဟင်”
“ အပြင်ဖက်က အသံတွေကြားတယ်။ လူတွေ သွားနေသလိုပဲ။”
ကေသီ မျက်လုံးလေးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နားစွင့်ကြည့်၏။
“ ဟုတ်တယ်။ စကားပြောသံတွေလည်း ကြားသလိုပဲ။ ကေသီတို့ကိုများ နေရာရွှေ့မလို့လား မသိဘူး။”
ရဲလင်းက သံတံခါးနားကို နားကပ်၍ အပြင်က အသံနားစွင့် ဖို့ပြင်သည်။ ခါတိုင်းလည်း စမ်းကြည့်ဖူးသည်။ CCTV ကနေ ဟိုလူတွေ တွေ့ပြီး လှမ်းငေါက်တာ ခံရတာလွဲ၍ ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရပါ။ အခုတစ်ကြိမ် နားထောင်သည့် အခါမှာတော့ လူသံလိုလိုတွေ ခြေသံလိုလိုတွေ သေသေချာချာကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကေသီပြောသလို သူတို့ကို နေရာပြောင်းပြီလား၊ သူတို့ ရောင်းစားခံရပြီလားလို့ တွေးရင်း ပြန်အဆုတ်တွင် တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားလို့ ရဲလင်း လန်ကျသွားသည်။ ကေသီက လှမ်းဆွဲထားလိုက်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုတော့ ရောက်မသွားပါ။
တံခါးပွင့်သွားသည် နှင့် မောင်းပြန်သေနတ်ကို အသင့်အနေအထားဖြင် ကိုင်ထားသူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဖျပ်ကနဲ ရောက်လာသည်။ သေနတ်ကိုင်ထားသူ တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၍ ရုတ်တရက် လန့်သွားသော်လည်း ထိုသူ၏ လက်မောင်းတွင် တံဆိပ်တစ်ခုကို မြင်ရသောအခါ ရဲလင်း ပျော်သွား၏။ သူ့နောက်တွင် ပုခုံးမှာ ကြယ်ပွင့်တွေ အများကြီး တပ်ထားသူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ဘေးက အရပ်ဝတ် နှင့် လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲလင်း အလွန်အံ့သြသွားရ၏။
“ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း မင်းကို ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေနေပုံပဲကွ”
ဦးနန္ဒထွန်း စကားကြောင့် ရဲလင်းနှင့် ကေသီ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် အမှတ်တမဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားကြရာမှ လွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ ဆရာ …ဆရာ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”
“ ဒီလိုပဲပေါ့ကွာ၊ မင်း အစ်မတွေကလည်း အမေကို ပြုစုနေရလို့ မအားတော့ ငါပဲ လိုက်ရှာရတော့တာပေါ့”
“ မေမေ နေကောင်းလား ဆရာ”
“ ကောင်းတယ် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ အိမ်တောင် ပြန်ရောက်နေပြီကွ၊ မင်း ရန်ဖြစ်ပြီး အချုပ်ထဲရောက်နေတယ်လို့ လိမ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါလည်း မှန်သားကွ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ အချုပ်ခံနေရတာပဲဟာ”
“ ကဲ ကိုနန္ဒ ခင်ဗျားတို့ ဆရာတပည့်တွေ အပြင်မှာ ဆက်ပြောကြ။ ကျွန်တော်တို့လည်း တခြားနေရာတွေ ဆက်ရှင်းရဦးမယ်။”
ရဲအရာရှိကြီးက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ ဒါဆို ကျွန်တော်ပဲ ဒီကလေးတွေကို ရှေ့ကိုသွားပို့ပေးလိုက်မယ်။ ကိုစံတင်တို့ ဆက်လုပ်ကြပေ့ါ။ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း လာ၊ ဟို သမီးလည်းလာ”
ကေသီ၏ ရာသီခွင်အရဆိုရင် တစ်လကျော် (တစ်လကို ဘယ်လောက် ကျော်မလဲတော့ မသိပါ) သူတို့နေခဲ့ရသော အခန်းလေးကို ရဲလင်း လည်ပြန်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကေသီလည်း ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဦးနန္ဒထွန်း ဦးဆောင်ရာကို လိုက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းမှာ သူတို့လို ဝတ်စုံတွေနှင့် ကောင်လေး ကောင်မလေး အချို့ကို ရဲတွေ ခေါ်လာတာ တွေ့ရ၏။
ဒီအခန်းလေးထဲကနေ ရဲလင်း အလွန်လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့သည်။ လွတ်လာတော့ ပျော်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ကျန်နေခဲ့သလို ခံစားရသည်။ ကေသီလည်း ပြုံးနေပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူပြုံးတာကလည်း တမျိုးလေး ဖြစ်နေသည်။
“ တစ်လလောက် အခန်းကျဉ်းလေးထဲ နေလာတော့ လမ်းတောင် သိပ်မလျှောက်တတ်တော့ဘူး။”
ဘေးချင်း ယှဉ်လိုက်လာသည့် ကေသီကို တိုးတိုးပြောမိတော့ ကေသီပြုံးသည်။
“ တစ်လ ဘယ်ကမလဲ၊ ၂ လ နီးပါး ရှိပြီ”
“ ကေသီက ဘယ်လို လုပ်သိသလဲ။”
“ နောက်တစ်ခါ လာချင်ချင် ဖြစ်နေပြီ၊ သဘောပေါက်တယ် မဟုတ်လား။”
“ အင်း ..အင်း”
ဦးနန္ဒထွန်း ခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်သွားရင်း အခန်းကျယ် တစ်ခုကြီးထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ရဲတွေ အများကြီးနှင့်အတူ ရဲလင်းတို့လို လူတွေ၊ အစိုးရ အမှုထမ်းများ ဖြစ်ပုံရသည့် အရပ်ဝတ်နှင့် လူတွေလည်း ရှိသည်။ အဲ့ဒီ ဟိုဖက်မှာတော့ ရဲလင်း မမြင်ရတာကြာပြီ ဖြစ်သော ကောင်းကင်ကြီး နှင့် အပြင်လောကကို မြင်ရသည်။
ရဲမေတစ်ယောက်က ကေသီ့ကို လာခေါ်တော့ ရဲလင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လိုက်သွားပါသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက ရဲလင်းကို ယောက်ျားလေးတွေ စုထားသည့်နားသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။
“ မင်းတို့ကို မေးစရာတွေ ရှိဦးမှာပဲ။ ပြီးရင် သူတို့ အိမ်ပြန်ပို့ပေးမှာပါ။ အလုပ်ကိစ္စ ခေါင်းထဲမထားနဲ့၊ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားလိုက်ဦး။ လုံးဝ fit ဖြစ်မှ အလုပ်လာဆင်း ကြားလား။ ပြီးရင် မင်းကိုတွေ့ပြီဆိုတာ မင်းအစ်မကို ငါလှမ်းပြောလိုက်မယ်။”
…………………………………..
(၃၂)
အိမ်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ရဲလင်း အပြင်မထွက်ဖြစ်။ ရန်ဖြစ်ထားသည်ဆို၍ မေမေက စိတ်ပူတော့ အိမ်မှာပဲနေဖို့ ပြောသည်။ အလုပ်ကလည်း ပြန်ဝင်စရာ မလိုသေးသည့်အတွက် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေလိုက်သည်။ အပြင်ကို ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ မေမေ့ကို ကျန်းကျန်းမာမာ တွေ့ရတာကြောင့် ဝမ်းသာရတာကလွဲရင် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ ညဖက်ဆိုရင် အိပ်မပျော်ပါ။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းဆို၍ တမှေးနှစ်မှေး အိပ်ပျော်သွားတတ်ပေမယ့် ညရောက်ရင်တော့ မျက်စိက အလိုလို ကြောင်နေသည်။ ဟို အခန်းထဲမှာ နေမသိ ညမသိ အနေကြာခဲ့တာကြောင့်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရဲလင်းအတွက် အိပ်ပျော်နေချိန်ကို ညလို့သဘောထားပြီး နိုးနေသည့်အချိန်တွေကို နေ့လို့ မှတ်ယူနေထိုင်ခဲ့ရသည်။
ကေသီရော သူ့လိုပဲဖြစ်နေမလားဟုလည်း တွေးနေမိသည်။ ရဲတွေဆီမှာ စစ်ချက်ယူတုန်းက ခိုင်းသလို မလုပ်ရင် ရိုက်နှက် တတ်ကြကြောင်း ပြောခဲ့ပေမယ့် ပန့်ဆွဲသည့် ကိစ္စကိုတော့ ထည့်မပြောမိပါ။ ကေသီကလည်း သူ့ကို မှုတ်ပေးရတဲ့အကြောင်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ပါ။ အဲ့လိုဟာတွေ မပြောဖို့ ကေသီကို အဲဒီတုန်းက ကေသီ့ကို သတိပေးဖို့ စဉ်းစားမိသေးပေမယ့် လူချင်းကွဲသွားပြီးနောက် ကေသီ့ကို ပြန်မတွေ့ရတော့။
အိမ်မှာ တစ်ပတ်လောက် ယောင်ချာချာနှင့် နေခဲ့ပြီးနောက်တွင် အဖမ်းခံရတုန်းက ဟိုလူတွေဆီမှာ ကျန်ခဲ့သည့် ဖုန်းနှင့် တခြားပစ္စည်းတွေ ပြန်လာထုတ်ဖို့ ရဲစခန်းက အကြောင်းကြားလာတာကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်ပြင်ထွက်ဖြစ်သွားပါသည်။ ရဲတွေ သိမ်းလာသော ပစ္စည်းတွေထဲက ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် ပြန် ရွေးထုတ်ရသည်။
အဝတ်အစားတွေနှင့် ဖုန်း ပြန်ယူပြီးနောက် ပုံစံဖြည့် လက်မှတ်ထိုးရင်း ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေး လာသွားပြီလားလို့ မေးကြည့်မိသည်။
“ မလာသေးဘူး။ မင်းအရင် ချာတိတ်တစ်ယောက်ပဲ ရောက်လာသေးတယ်။ အမျိုးသမီးတွေ မလာကြသေးဘူး။”
တာဝန်ကျ ရဲအရာရှိ စကားကြောင့် ရဲလင်း နည်းနည်းအားတက်သွားပြီး ရဲစခန်းရှေ့မှာ ယောင်လည်လည် လုပ်နေမိသည်။ နည်းနည်း ညောင်းလာတော့ ဒီဖက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် လဘက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ဝင်ထိုင်နေလိုက်၏။ ကေသီက နေ့ခင်း ၁ နာရီ ကျော်လောက်မှ ရောက်လာသည်။ အလုပ်ယူနီဖောင်းမျိုး ဝတ်ထားသည့်အတွက် ကေသီ အလုပ်ပြန်ဆင်းနေပြီဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ သူနှင့် ပုံစံတူ ယူနီဖောင်းမျိုး ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း အဖော်ပါလာတာ တွေ့ရသည်။ စိတ်ထင်လို့လား မသိ၊ ကေသီ့မျက်နှာ နည်းနည်းနွမ်းနေသလို ခံစားရသည်။
ကေသီ ဝင်သွားပြီးသည် နှင့် ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ရှေ့နားက သွားစောင့်နေလိုက်သည်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ကေသီ ပြန်ထွက်လာသည်။
“ ဟယ် …ရဲလင်း”
ရဲလင်းကို မြင်တော့ နွမ်းနယ်နေပုံရသော ကေသီ့ မျက်နှာပေါ်သို့ အပြုံးလေးတစ်ခု ရောက်လာသည်။
“ ပစ္စည်းတွေ လာထုတ်တာလား။”
“ ထုတ်ပြီးသွားပြီ၊ ဟိုရှေ့မှာ လဘက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေတုန်း ကေသီ ဝင်သွားတာမြင်လို့ လာနှုတ်ဆက်တာ။ အလုပ် ပြန်ဆင်းနေပြီလား။ ကျွန်တော်ကတော့ နောက်အပတ်မှ ပြန်ဆင်းတော့မယ်”
“ ကေသီ့ အလုပ်က ရဲလင်းလို မချောင်ဘူး။ မမနီ… ဒါက ကေသီနဲ့ တူတူ အဖမ်းခံရတဲ့ ရဲလင်းလေ”
“ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်မ၊ ဟိုထဲမှာတုန်းက ကေသီ အစ်မအကြောင်း ပြောဖူးပါတယ်။”
“ ဟယ် ဒီကောင်မလေး ဘာတွေလျှောက်ပြောလဲ ဟင်”
“ အစ်မက သဘောကောင်းတယ်၊ သူ့ အတွက် အစ်မတစ်ယောက်လိုပဲတဲ့”
“ အမယ်လေး … တော်သေးတာပေါ့”
မနီနီက ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်ရင်း စပ်ဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်။ ကေသီကတော့ ပြုံးပြုံးလေးလုပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
“ ကဲ မောင်လေးရေ၊ နောက်မှ တွေ့တာပေါ့ အစ်မတို့က အလုပ်ထဲ ပြန်ဝင်ရဦးမှာ”
“ ကေသီ့ ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးခဲ့ပါလား။”
ရဲလင်းကို ခပ်စူးစူး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကေသီက သူ့ဖုန်းလေးကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ ဘက်ထရီ ကုန်နေပြီ၊ ရဲလင်းဖုန်းရော ဘက်ထရီ ရှိသေးလား။”
“ ဟင့်အင်း ကျွန်တော့်ဖုန်းလည်း မရတော့ဘူး။”
မနီနီက သူ့အိတ်ထဲကို လက်နှိုက်လိုက်ရင်း
“ ကဲပါတော် ကျုပ်ကူညီပါ့မယ်။”
မှတ်စု စာအုပ်လေးထဲက စာရွက်တစ်ရွက် ဖြဲ၍ ထိုစာရွက်ကို တစ်ဝက်စီ ဆုတ်ပြီးမှ ရဲလင်းနှင့် ကေသီ့ကို ပေးသည်။
“ ဒီမှာ ဘောလ်ပင်”
သူရသည့် စာရွက်ပိုင်းလေးထဲမှာ ရဲလင်းက ဖုန်းနံပါတ် ရေးပေးလိုက်သည်။ ကေသီကလည်း သူ့ဖုန်းနံပါတ် ပြန်ရေးပေးသည်။
“ ကဲ ဒါဆိုရင် ဘက်ထရီ ပြန်ပြည့်တာနဲ့ စကားပြောလို့ ရပြီပေါ့။ ကဲကဲ သွားမယ်နော်”
မနီနီက ရှေ့ဆောင်ထွက်သွားတော့ ရဲလင်းကို ပြုံးသလို မဲ့သလို မျက်နှာမျိုးလေးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကေသီ နောက်က ပါသွား၏။ ရဲလင်းလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ မှတ်တိုင်ဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။
…………………………………
(၃၃)
အလုပ်က နားခွင့် ၃ ရက်ပဲ ပေးသည့်အတွက် ၃ ရက်နားပြီး ကေသီ အလုပ်ပြန်ဝင်ရသည်။ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကေသီ နားချိန်သိပ်မရခဲ့တာကို မကျေနပ်ကြပေမယ့် ကေသီကတော့ အလုပ်ပြန်သွားရတာကို သဘောကျသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲ နေရတာက ပျင်းစရာကောင်းလွန်းသည်။ ညဖက်လည်း အိပ်မပျော်တော့ နေခင်းဖက်မှာ ငေါင်ကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။ တီဗီကြည့်လိုက် စာဖတ်လိုက် နှင့် ဇိမ်ကျသလိုလို ရှိပေမယ့် ကေသီစိတ်မပျော်ပါ။ တခါတလေလည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငိုချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ အလုပ်လုပ်နေတော့ ဘာပဲပြောပြော စိတ်သက်သာသည်။ အာရုံတွေ ပျံ့ဖို့ နည်းသွား၏။
ခါတိုင်း ကေသီ့ကို ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုတွေ ပေးတတ်သည့် စက်ဘီးကိုလည်း လှည့်တောင် မကြည့်ချင်လို့ လိုက်ကာဟောင်းတစ်ခုနှင့် အုပ်ထားရသည်။ ညဖက် အိပ်မပျော်လို့ စိတ်ညစ် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အဲ့ဒီစက်ဘီးကြီးကို မြင်ရင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒေါသတွေ အလိုလို ထွက်လာသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဝရန်တာကနေ ပစ်ချလိုက်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်မိ၏။ ဒီအတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာကို ပြန်ပြန်သတိရလို့သာ အခုထိ မလုပ်ဖြစ်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ရုံးက ပြန်လာပြီး အိပ်ယာပေါ် ခဏနားရင်း အဲဒါကြီးကို တစ်ခုခု လုပ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်နေရာကနေ လှမ်းပြီး ခြေထောက်နှင့် လေးငါးချက်လောက် ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်မိ၏။ ခြေထောက်တွေ နာကျင်သွားသည်အထိ စိတ်ရှိလက်ရှိ ကန်လိုက်မိလို့ စက်ဘီးလည်း နံရံဘက်ကို လဲပြိုကျသွားသည်။ ထို့နောက် ကေသီက လှဲနေရာမှ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဒါကို ထုရိုက်ဖျက်ဆီးစရာ ဘာများရှိမလဲဟု စဉ်းစားကြည့်နေမိ၏။ ဒါကို ဖျက်နိုင်လောက်သည့် လက်နက် ကေသီ့ဆီမှာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အခန်းတံခါး ပိတ်၍ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။
အနီးဆုံးတွေ့ရသည့် ကုန်မာဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝင်၍ တူတစ်လက်နှင့် ဝက်အူလှည့် တစ်ချောင်း ဝယ်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည် နှင့် စက်ဘီးကို စိတ်ရှိလက်ရှိ တူနှင့် လိုက်ထုပစ်လိုက်သည်။ ဝက်အူတွေ ဖြုတ်လို့ ရတာမှန်သမျှကို အကုန်လိုက်ဖြုတ်သည်။ ထို့နောက်တဖန် တူနှင့် လိုက်ထုမိပြန်သည်။
ကေသီ ချွေးတွေ တကိုယ်လုံးရွှဲပြီး အသက်မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာရသည့် အချိန်တွင်တော့ အခန်းထဲမှာလည်း ပစ္စည်းအပိုင်းအစတွေ ပြန့်ကျဲနေပေပြီ။ အားလုံးကို ကျုံးပြီး ပလပ်စတစ် အိတ်ကြီး ၂ လုံးထဲ ခွဲထည့်လိုက်သည်။ ဟိုအတံတွေ၊ ဂျယ်ဘူးတွေပါ ထည့်သည်။ ပြီးတော့ အောက်ကိုသယ်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွားထည့်ပစ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတော့ ကွက်လပ်ဖြစ်သွားသည့် ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ချ အမောဖြေရင်း စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ဝယ်ထားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိကြောင်း တွေးနေမိ၏။ ဒါပေမယ့် ဒါကြီးကို မမြင်ရရင် ညဖက် အိပ်ပျော်လိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်နေမိပြန်သည်။
အမောပြေတော့ ကေသီ ရေထချိုးသည်။ ရေချိုးခန်းထဲက မှန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ဒီအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေသာ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီကို ရောက်သွားမည့်ဘေးက လွတ်ခဲ့သည့်အကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ ကေသီတို့ကို ဖမ်းသွားသည်မှာ လူမှောင်ခိုဂိုဏ်း မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတွေ မှောင်ခို အရောင်းအဝယ်လုပ်သည့် ဂိုဏ်းဆိုတာကို နောက်မှ သိခဲ့ရပါသည်။ သူတို့၏ အဓိက ဈေးကွက်က လိင်အင်္ဂါများ ဖြစ်ကြသည်။ ကေသီတို့က ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကိုယ်နှင့် လိုအပ်ချက်တွေ ကိုက်ညီသော ဝယ်လက်ပေါ်မလာသေးသောကြောင့် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေချိုးပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားလိုက်သည်။ သိပ်ပြီး ဆာလွန်းလို့ မဟုတ်ပါ။ တာဝန်တရပ်အနေနှင့် လုပ်လိုက်မိခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ညစာလည်း စားပြီးသွားချိန်တွင် ကေသီ့မှာ လုပ်စရာ မရှိတော့။ အင်တာနက်ထဲလည်း မသွားချင်တာကြောင့် မျက်စိညောင်းစေရန်အတွက် TV ကို စိတ်မပါလက်မပါ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
အိပ်ငိုက်လာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပျင်းစရာ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်သည့် ဇာတ်လမ်းတွဲကို ရွေးကြည့်သည်။ မျက်လုံးကတော့ ညောင်းလာပါသည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ချင်စိတ်က ဘယ်လိုမှ ပေါ်မလာပါ။ စိတ်မရှည်တော့လို့ TV ပိတ်ပြီး အိပ်ယာပေါ်မှာ လူးကာ လှိမ့်ကာနှင့် ဇွတ်အိပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အဆင်မပြေပါ။ ခေါင်းတွေလည်း မူးဝေလာ၏။
ထိုအချိန်တွင် နေ့ခင်းကမှ ရုံးမှာ အားသွင်းခဲ့ရသည့် ဖုန်းက ထမြည်သည်။ သန်းခေါင်ကျော်မှာ ဝင်လာသည့် ဖုန်းကို ပြန်ဖြေသင့် မဖြေသင့် စဉ်းစားရင်း ကြည့်လိုက်တော့ ဒီနေ့မှ လောလောလတ်လတ် အသစ်မှတ်ထားသည့် ရဲလင်း ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်နေသည်။
“ ဟယ်လို”
“ ကေသီ ကျွန်တော် ရဲလင်းပါ။”
“ ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကိုင်လိုက်တာ၊ နို့မဟုတ်ရင် သန်းခေါင်ကျော်လာတဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်တာမဟုတ်ဘူး။”
“ ဆောရီးနော်၊ ကေသီ အိပ်ပျော်နေတာလား။ ကျွန်တော်ဖုန်းဆက်လို့ အိပ်ရေးပျက်သွားပြီ ထင်တယ်။”
“ ကေသီ မအိပ်သေးပါဘူး”
“ အလုပ်များနေတာလား။”
“ ဟင့်အင်း အိပ်မပျော်တာ၊ အိပ်လို့ မရဘူး။”
“ ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်လို့ ဆက်လိုက်မိတာ၊ ဒီနေ့မှ မဟုတ်ပါဘူး ပြန်ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူး။”
“ ကေသီလည်း အိပ်လို့မရဘူး၊ အတူတူပဲ”
ရဲလင်းဘက်က အသံ ခဏတိတ်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ
“ ကေသီ..”
“ ရှင်”
“ ကေသီ့ လိပ်စာပေးပါလား။ ကျွန်တော် လာခဲ့ချင်တယ်။”
“ ဪ လာလည်ပါ၊ ရပါတယ်။ ရုံးချိန်မဟုတ်ရင် ကေသီ အိမ်မှာပဲ ရှိတာ များပါတယ်။”
“ အခုလာချင်တာ”
“ ဘယ်လို”
“ အခု ကေသီ့ဆီကို လာချင်တာ။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ မသိဘူး။ အခုချက်ချင်း တွေ့ချင်တာပဲ သိတယ်။”
“ အဲ့ဒါဆိုလည်း လာခဲ့လေ။”
ဘာကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်မိမှန်း ကေသီကိုယ်တိုင် မသိပါ။ လိပ်စာကိုလည်း သေချာချာ ပြောပြပေးလိုက်မိသည်။
“ လှေခါးကတက်ပြီး ညာဖက်ကို ချိုးလိုက်ရင် ၃ ခန်းမြောက်ပဲ။”
“ ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်လာခဲ့တော့မယ်။ စောင့်နေနော်”
“ အင်း …စောင့်နေမယ်။”
ရဲလင်း ဖုန်းချသွားချိန်မှာ ကေသီ့ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ ချွေးပြန် စေးကပ်နေသော လက်တွေကို သွားဆေးရင်း မျက်နှာပါ ထပ်သစ်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ ဖရိုဖရဲ နှင့် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်တွေကို ရှင်းရပြန်သည်။ ကိုယ်ပေါ်က တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဆွဲချွတ်၍ ဂါဝန်ရှည် အပြာနုရောင်လေး လဲဝတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲက တခြားပစ္စည်းတွေကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ဖြစ်လာတာကြောင့် အခန်းပြင်ကိုထွက်၍ လူသွားစင်္ကြန်မှာ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။
ရဲလင်း ဘယ်လိုလာမှာလဲတော့ မသိပါ။ လမ်းလျှောက်လာရင်တော့ ကြာမည် ထင်သည်။ ဒါပေမယ့် ကေသီ အပြင်ကို ရောက်လို့ ၅ မိနစ်လောက် အကြာမှာ လှေခါးထိပ်မှာ ရဲလင်း ပေါ်လာ၏။
……………………………………..
(၃၄)
ရဲလင်းကိုမြင်တော့ ကေသီက လှေခါးနားသို့ သွက်သွက်ကလေး လျှောက်လာသည်။ လမ်းတဝက်မှာ ဆုံမိကြချိန် ဘယ်သူက အရင်စလိုက်သလဲတော့ မသိပါ။ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိကြသည်။
“ ရဲလင်း ဘာနဲ့လာတာလဲ။ မြန်လိုက်တာ”
“ ညီလေး စက်ဘီး ယူလာတယ်။ လမ်းတွေကလည်း ရှင်းနေတော့ အတင်းနင်းလာခဲ့တာ။ ဒီရှေ့က ဓာတ်တိုင်မှာ သော့ခတ်ထားခဲ့တယ်။ မပျောက်ပါဘူးနော်”
“ ပျောက်လည်း ညီလေးကို နောက်တစ်စီး ဝယ်ပေးလိုက်ပေါ့”
စင်္ကြန်ဝရန်တာမှာ ထွန်းထားသည့် မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးတွင် ကေသီ့မျက်နှာက တောက်ပနေသည်။ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာကြောင့် အိပ်မပျော်သလဲ ဆိုတာကို ရဲလင်း သိလိုက်သလိုလိုပင်။ လက်ချင်းတွဲထားရင်း မရည်ရွယ်ပါဘဲ ဝရန်တာ လက်ရမ်းဘေးကို နှစ်ယောက်သား ရောက်သွားကြသည်။
“ ခုလောက်ဆို တော်တော်များများ အိပ်ပျော်နေကြလောက်ပြီနော်”
မီးရောင်တွေအောက်က ရန်ကုန်မြို့ကိုကြည့်ရင်း ကေသီပြောသည်။ လေတိုးတော့ ဆံနွယ်လေးတွေ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသလို ပျော့ပျော့ပါးပါး ဂါဝန်အောက်က ကိုယ်ဟန်ကျော့ကျော့လေးကိုလည်း ကောက်ကြောင်းတွေ ထုတ်ပြနေ၏။
“ လောလောဆယ် ဒီအထပ်မှာတော့ ကေသီတစ်ယောက်ပဲ မအိပ်သေးတာထင်တယ်။ ကျန်တဲ့အခန်းတွေ မီးမှိတ်ကုန်ပြီ။”
“ နောက်ကျမှ ပြန်လာကြတဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ရဲလင်းက စက်ဘီးစီးလာရလို့ ပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီ လား။”
“ မအိပ်ချင်သေးဘူး။ မျက်လုံးတွေ ကြည်နေတယ်။ လူကလည်း လန်းနေတယ်။”
“ ကေသီလည်း တူတူပဲ”
စိတ်မထိန်းနိုင်တော့လို့ ကေသီ့ ပုခုံးကို ဆွဲဖက်ထားလိုက်သည်။ ကေသီ မရုန်းပါ။ ရဲလင်းရင်ခွင်ကို မှီထားရင်း ရန်ကုန်၏ ညရှုခင်းကို ငေးနေသည်။
“ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်တာ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကို နေ့လည်က ရဲစခန်းမှာ ကေသီ့ကို တွေ့လိုက်မှ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ”
“ အင် … ကေသီက ရဲလင်း အိပ်မပျော်အောင် ဘာလုပ်မိလို့လဲ”
“ သတိရနေတာ”
လှိုက်လှိုက်မောမော ပြောလိုက်မိသည့် စကားသံတိုးတိုးကြောင့် ကေသီ ညွှတ်ခွေကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ပုခုံးကို ဖက်ထားသည့် ရဲလင်းလက်ကို ကိုင်ရင်း
“ တူတူပဲလို့ ထပ်ပြောရင် ယုံမလား။”
“ ယုံတယ်။”
နှစ်ယောက်သား ရင်ချင်းအပ်၍ ဖက်လိုက်မိကြသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုက တစ်ခုကို တစ်ခု အငမ်းမရ ရှာဖွေရင်းမှ ရင်ဆိုင်တိုးမိသွားသည်။ ပြင်းထန်သော၊ ရှည်ကြာသော အနမ်းတစ်ခုကို သူတို့ တော်တော်နှင့် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသလို အတင်းတိုးဖက်ထားကြသည်။
“ ဟို အခန်းထဲမှာကတည်းက အဲ့လိုလုပ်ချင်နေတာ။ ဟိုလူတွေ ပြဿနာ ရှာမှာစိုးလို့”
အနမ်းရှည်ကြီး၏ အဆုံးမှာ ရဲလင်းက ပြောလိုက်တော့ ကေသီက မဲ့ပြသည်။
“ ကေသီကို အဲဒီကတည်းက စိတ်နဲ့ ပြစ်မှားနေတယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား”
“ ဟုတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ”
“ ဟယ်… စွာတယ်တော့၊ အဲ့ဒီလို ထင်မထားဘူး သိလား”
“ ကေသီက ဘယ်လိုထင်ထားလို့လဲ”
“ အမေအတွတ် စိတ်ပူနေတဲ့ ရိုးအေးအေး ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။”
“ အခု မအေးတော့ဘူးလား။”
“ ဟုတ်တယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို အိပ်မပျော်အောင် လုပ်တယ်။ အလကားနေရင်း ငိုချင်အောင်လုပ်တယ်။”
တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ခပ်ပြင်းပြင်း အနမ်းရှည်တစ်ခုကို ဖန်တီးမိကြပြန်သည်။ ကေသီ့လက်တဖက်က ရဲလင်း၏ ဂုတ်သား၊ နားထင်နှင့် ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း နောက်တစ်ဖက်က ရဲလင်းခါးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားသည်။ ရဲလင်း လက်တွေကတော့ ကေသီ့ လည်တိုင်၊ ကျောပြင် နှင့် တင်ပါးပေါ်တွင် လူးလာခေါက်တုန့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဂါဝန်ပျော့ပျော့လေးအောက်၌ ကေသီ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဘရာစီယာလေး တစ်ထည်သာ ရှိပါသည်။
“ အထဲကို သွားရအောင်”
“ သွားလေ”
နူးညံ့ညင်သာသော အသံလေးနှင့် ပြောရင်း ကေသီက ရဲလင်းလက်ကိုဆွဲ၍ အခန်းထဲကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ တံခါး ပိတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် အနမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်၏။ ဒီတစ်ခါ ခုနအချိန်တွေကထက် ပိုကြမ်းသော အနမ်းများဖြစ်သည်။ ရဲလင်းလက်တွေက ကေသီ့ တကိုယ်လုံးအနှံ့ လက်လှမ်းမှီရာတိုင်းကို ပွတ်ချေဆုပ်နယ်နေမိ၏။ ကေသီက ရဲလင်းဆံပင်တွေကို ဆွဲသည်။ ကျောပြင်ကို ကုပ်ခြစ်သည်။ အဲ့ဒီကနေ နှစ်ယောက်လုံး ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှာ လူးရင်းလှိမ့်ရင်း အနမ်းသံသရာမှာ မျောမိကြပြန်သည်။
“ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ မသိဘူးကွယ်”
“ဒါပေမယ့် ပျော်တယ် မဟုတ်လား။”
ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တွေအောက်မှ မျက်နှာနီနီလေးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပြီဖြစ်သော ရဲလင်းက ကေသီ့ဂါဝန်လေးကို လှန်တင်လိုက်သည်။
“ ရဲလင်း”
အလန့်တကြားသံလေး ထွက်လာပေမယ့် ကေသီ မတားပါ။ ခပ်မဲ့မဲ့လေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း
“ အဲဒါလည်း ဟိုထဲမှာကတည်းက လုပ်ချင်နေတာလား။”
“ ဟုတ်တယ်။ နောက်ထပ် လုပ်ချင်နေတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။”
ပေါင်တံဖြူဖြူလေး နှစ်ခုကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲဟလိုက်ပြီး ကြားထဲကို ရဲလင်းခေါင်းက တိုးဝင်သွားသည်။ ဒီတခါတော့ ကေသီ အတင်းတွန်းထုတ်၏။
“ ဟေ့ ..ဟေ့ .. အဲလိုတော့ မလုပ်နဲ့ကွယ်”
“ လုပ်မှာပဲ၊ ဟိုမှာထဲက ပြန်လုပ်ပေးချင်နေတာ”
“ အသည်းယားတယ် ရဲလင်းရယ်။ အရမ်း အသည်းယားရင် အော်မှာနော်”
“ အော်ပေါ့။ ဒီအခန်းက အသံလုံတယ် မဟုတ်လား။”
“ မသိဘူး အဲဒါတော့ …အင်း …. ရဲလင်း ….”
အမြည်းသဘောနှင့် လျှာတစ်ချက် သပ်ပေးလိုက်ရာ ကေသီ တုန်တက်သွားသည်။ ရဲလင်းလည်း ရှေ့ဆက်ဖို့ ကျကျနန နေရာယူလိုက်၏။
ဟိုလူတွေ ပြောသလိုပင် ကေသီ့ပစ္စည်းလေးက တကယ်လှပါသည်။ မထူမပါး နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေနှင့် အထဲမှာလည်း ရဲစိုနေသည်။ အပေါ်ပိုင်းက အမွှေးအုံလေးကလည်း ဟိုလူတွေ ပြောသည့်အတိုင်း ဟိုဖက်ဒီဖက်ကို ဘီးနှင့် ခွဲထားသလို ညီညီညာညာ ဆင်းသွားသည်။ ရဲလင်းက နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို တဖက်ချင်း လျက်ပေးသည်။ ပြီးတော့ လက်မ ၂ ခု နှင့် ဖိတွန်း၍ ဖြဲလိုက်ပြီး အတွင်းသား နီနီတွေကို အဆက်မပြတ်လျက်သည့်အခါ ကေသီ့တကိုယ်လုံး တုန်လာသည်။ ထို့နောက် အကွဲကြောင်းဆုံရာထိပ်မှ အမိုးခုံးခုံးလေးအောက်က အစိကလေး။ ပြူသည်ဆိုရုံမျှသာရှိသော အစိလေးကို လျှာဖျားနှင့် ထိဖို့ ရဲလင်း တော်တော် အားထုတ်လိုက်ရသည်။ ချက်ကောင်းကို ထိသွားသောအခါ ကေသီ့ ညည်းသံတွေက ပိုကျယ်လာသည်။
“ ရဲလင်းရယ် …သူများတွေ ကြားတော့မယ် ထင်တယ် တော်ပါတော့”
ကေသီ တားပေမယ့် ရဲလင်းက မရပ်ပါ။ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိရသည့် အစိကို အပေါ်ကနေ လက်နှင့်သာ ပွတ်ပေးပြီး အောက်ပိုင်းကို အားစိုက်၍ လျက်သည်။ အထဲက ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တွေ ဆက်တိုက်စီးထွက်နေတာက ရဲလင်း လုပ်ရပ်၏ ထိရောက်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်လို့ ရပ်ဖို့ စိတ်မကူးပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ကေသီ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ယာခင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း အလူးအလဲ အော်ညည်းရုံပဲ တတ်နိုင်တော့၏။ ရဲလင်းကလည်း လက်နှင့် ထိုးလိုက်၊ ကလော်လိုက်၊ အစိကို ပွတ်လိုက်၊ ဘယ်လျက်လိုက် ညာလျက်လိုက်နှင့် ကြားဖူးနားဝနှင့် တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ပညာအကုန် ထုတ်လာသောအခါ ကေသီ မချိ မဆန့် နှင့် တွန့်လိမ် အော်ဟစ်ပြီး ညိမ်သက်သွားသည်။ ကေသီ ပြီးသွားသည်ဟု ယူဆလိုက်သည့်အတွက် ရဲလင်းက အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်းလျှော့၍ ရပ်လိုက်သည်။
“ အရမ်း ပေါက်ကရ လုပ်တာပဲကွယ်”
အသက်ရှူမြန်ပြီး မောဟိုက်နေပုံရသော ကေသီက ညည်းညည်းလေး ပြောသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဘေးမှာ ဝင်လှဲ၍ ဖက်ထားလိုက်ရင်း
“ ဟိုထဲမှာ ကေသီ လုပ်ပေးတုန်းက ကျွန်တော် ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ တွေးကြည့်ပေါ့။”
“ ဟယ်…တကယ်ကြီးလား”
“ တကယ်ပေါ့”
ကေသီက ရဲလင်းပါးပြင်ကို လက်နှင့် အသာအယာ သပ်ပေးသည်။
“ အခုမောနေတယ် ရဲလင်းရယ်။ ဖက်ထားပေးနော်။ အမောပြေသွားရင် ပြန်လုပ်ပေးမယ် သိလား။”
………………………………..
(၃၅)
“ ကုန်းဘောင်ခေတ်ကသာ အသွင်ပြောင်း နည်းပညာရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် စုဖုရားလတ်ကို လိင်ပြောင်းပြီး တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ခိုင်းလို့ကတော့ သူ့ကျွန် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။
ဟုတ်လား။
ကျလဲကျတဲ့ ထရန်စ်တွေ၊ အင်္ဂလိပ်က ဟာဟ ၇ ခါပေးပြီး ဆုတောင်းလေ ဆုတောင်းလို့ လာမန့်သွားလိမ့်မယ်။”
(ခရက်ဒစ် ။ ။ စိုင်းလင်ဗန်း)
ကွန်ပျူတာကိုကြည့်ရင်း ဦးနန္ဒထွန်း ဒေါသတွေ အလိပ်လိုက် ထွက်နေသည်။ စိုင်းလင်ဗန်း ဆိုသည့်သူကို ဘလော့ထားသည့်အတွက် အခုတလောမှာ စိတ်ချမ်းသာနေရသည်။ မိတ်ဆွေတွေက စိုင်းလင်ဗန်း ပို့စ်တွေကို ရှယ်ရင်လည်း မမြင်ရတော့။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ကော်ပီကူးပြီး ရှယ်လာတော့ တည့်တည့်ကြီး တိုးတော့သည်။ အရည်မရ အဖတ်မရတွေ ရှယ်သည့် မိတ်ဆွေကိုလည်း စိတ်ဆိုးမိသည်။ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းမြည်သံကိုတောင် ရုတ်တရက် မကြားမိ။ နောက်မှ ကပျာကယာ ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည်။
“ ကိုနန္ဒ အလုပ်များနေသလားဗျ။”
ဖုန်းဆက်သူက ရဲအရာရှိကြီး ဦးနေမင်း ဖြစ်သည်။
“ အလုပ်တော့ မများပါဘူး။ အာရုံက တခြားရောက်နေလို့ ဖုန်းသံ ရုတ်တရက် မကြားလိုက်တာ။”
“ ဗင်းဆင့်ပိုင်ဆီ အာရုံရောက်နေတာလား။”
“ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။”
“ အခု အဲဒီကိစ္စ ထပ်ထူးလို့ ကိုနန္ဒကို လှမ်းအသိပေးတာ။”
“ ဘာတွေ ထူးလို့လဲ ကိုနေမင်း”
“ ဒီလိုဗျ အစပိုင်းတော့ ဒီကိစ္စတွေက ဗင်းဆင့်ပိုင်နဲ့ ဦးရွှေဘ လက်ချက်လို့ ထင်ကြတယ် မဟုတ်လား။”
“ ဦးရွှေဘက ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်လား။”
“ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းလာတဲ့ ကောင်တွေကို စစ်ရင်း စစ်ရင်းနဲ့ ဦးရွှေဘ အထက်မှာ တစ်ယောက်ရှိသေးတယ် ဆိုတာ ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလူက သူတို့ကို ဗီဒီယိုကောလ်နဲ့ဘဲ ညွှန်ကြားတာတဲ့။ ဗီဒီယိုထဲမှာလည်း မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတယ်တဲ့။ သူတို့ တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူတို့ဆီကိုလည်း မလာဘူးတဲ့ဗျ။”
“ အဲဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ခြေရာပျောက်ပြီပေါ့။”
“ ကျွန်တော်တို့လည်း ဦးရွှေဘကို ဖိစစ်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီလူကြီးက ဘူးခံတယ်။ သူက ခေါင်းဆောင်ပဲလို့ ပြောတယ်။ လုံးဝမဖော်ဘူး။ နောက်ဆုံး ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ချော့လိုက် ခြောက်လိုက်၊ အဓိကကတော့ ခြောက်တာပေါ့ဗျာ။ ယောက်ျား ဘဝဆုံးအောင် သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ရှော့တိုက်ပစ်မယ် ဘာညာပြောပြီး ဓာတ်ကြိုးတွေ ဘာတွေ ကောက်ဆင်လိုက်တော့ သွေးပျက်ပြီး ဝန်ခံတယ်။ သူနဲ့ ဦးရွှေဘ အထက်မှာ တစ်ယောက်ရှိတယ်တဲ့။ ဗင်းဆင့်ပိုင် ရန်ကုန် ရောက်တဲ့ ညက သူရယ် ဦးရွှေဘရယ် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ရယ် ညစာတူတူစားကြတာကို ကိုစံတင့် ချာတိတ်တစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံရိုက်ထားတာရှိတယ်။ အဲ့ဒါပြပြီး မေးတော့မှ ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီတစ်ယောက်ပဲတဲ့။”
“ အခု မိပြီလား။”
“ သူ့ဆီပတ်လာမှာ မစိုးရိမ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒီလူက အေးဆေးပဲနေ နေတာ။ မနေ့ကတော့ နိုင်ငံခြားသွားမလို့တဲ့။ စိတ်မလုံလို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ဗျာ။ လေဆိပ်အသွားမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဆွဲစိလိုက်တယ်။”
“ ဒါဆိုရင်တော့ အကုန်မိပြီပေါ့”
“ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတော့ ကုန်ပြီထင်တာပဲ။ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ရာပတ်သက်ကြောင်း ကြံဖော်ကြံဖက် အနည်းအကျဉ်းတော့ ရှိမှာပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒါတွေတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်သင်းလိုက် ကောက်ရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိတော့ ခင်ဗျားကို သတိရတာနဲ့ အကြောင်းကြားတာဗျို့”
အသိ မိတ်ဆွေတွေထဲကများလားဟု ဦးနန္ဒထွန်း တွေးလိုက်မိပါသည်။
“ ကျွန်တော်တို့ အသိထဲကလား။”
“ အဲ့ဒီလူကို မိတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့အိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဝင်မွှေတာပေါ့ဗျာ။ ကွန်ပျူတာတွေ ဖုန်းတွေ အကုန်စစ်တော့ အဲ့ဒီလူက အွန်လိုင်းပေါ်က ခင်ဗျား အချစ်တော်ကြီး စိုင်းလင်ဗန်း ဖြစ်နေတာကိုးဗျ။”
ဦးနန္ဒထွန်း လှစ်ကနဲ ပျော်သွားသည်။ အခုကလေးတွင်ပင် စိုင်းလင်ဗန်းကို ဆဲဆိုနေမိသည် မဟုတ်ပါလား။
“ ကိုနေမင်းတို့က ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“ သူ့ အီးမေးလ်တွေ ဖေ့စ်ဘွတ်တွေ စစ်တော့ သူ့မှာ စိုင်းလင်ဗန်းဆိုတဲ့ အကောင့်ရှိတာ သွားတွေ့ရတာပေါ့ဗျာ။ အပြင်မှာလည်း မထင်ရဘူးဗျာ။ ချေချေငံငံနဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်။ ဒီလိုလူက ရက်ရက်စက်စက်လုပ်တဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဘယ်သူမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပညာတတ်ဗျ။”
“ အင်းဗျာ ထရန်စ်တွေကို ခွဲခြားတိုက်ခိုက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်က အဲ့ဒီထရန်စ်တွေအတွက်ပဲ အစိတ်အပိုင်းတွေ ရောင်းစားတယ်ဆိုတာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်။”
“ ဟိုဟာက စီးပွားရေး၊ နောက်တစ်ခုက ဝါသနာ ဖြစ်မှာပေါ့ဗျာ။ ဒီလူက ထူးတော့ထူးတယ်။ ဦးရွှေဘနဲ့ တနယ်ထဲ၊ တမြို့ထဲသားတွေ။ သူက အရင်တုန်းက ဦးရွှေဘကြီးရဲ့ တပည့်တဲ့။ အလားအလာရှိတယ်ဆိုပြီး ဦးရွှေဘက တပည့်မွေးထားရာကနေ နောက်တော့ သူက ကျော်ပြီး ဆရာဖြစ်သွားတာ။”
“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ အချုပ်ထဲမှာ၊ ထောင်ထဲမှာ ဖေ့စ်ဘွတ်သုံးခွင့် မရှိဘူး မဟုတ်လား။”
“ ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ရမှာလဲဗျ”
“ ဒါဆိုရင်တော့ လူတွေ တော်တော် စိတ်ချမ်းသာရပြီဗျို့”
“ အဲဒီထဲမှာ ခင်ဗျားက ရှေ့ဆုံးကဆိုတာ သိလို့ အခုလို လှမ်းသတင်းပေးတာပေါ့။ ဒါပဲဗျို့ နောက်မှတွေ့မယ်။ ဆုံကြတာပေါ့ ဗျာ။”
ဦးနေမင်း ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ဦးနန္ဒထွန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ စောစောက မိတ်ဆွေ၏ ပို့စ်အောက်မှာလည်း “RIP စိုင်းလင်ဗန်း” ဟု ဝင်မန့်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ ရဲလင်း ကုပ်ချောင်းချောင်းနှင့် ဝင်လာသည်။
“ ဟေ့ကောင် …အလုပ်ပြန်ဆင်းပြီလား။”
“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ကျွန်တော် ပြန်ဝင်ကြောင်း သတင်းလာပို့တာပါ။”
“ အေးအေး။ မင်း အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနားခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”
“ မင်း ပျောက်နေတဲ့ နေ့တွေကိုလည်း ပျက်ရက်လို့ မသတ်မှတ်ပါဘူး။ လစာ အပြည့်ထည့်ပေးဖို့ ငါပြောထားတယ်။”
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဟိုလေ… ဒီနေ့မှ ပြန်ဝင်တယ် ဆိုပေမယ့်လေ …လာမယ့် တနင်္လာနေ့တော့ ခွင့်တစ်ရက် ယူပါရစေ ဆရာ။”
“ ဟေ … ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ အခု စနေ တနင်္ဂနွေမှာ ကေသီ့ … အဲ … ကျွန်တော့်ကောင်မလေး … မိသားစုနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ရှိလို့ပါ ဆရာ၊ တနင်္လာနေ့ မှ ပြန်ရောက်မှာ မို့ပါ။”
“ မင်း မှာ ရည်းစား မရှိဘူးဆို”
“ အရင်က မရှိပါဘူး ဆရာ၊ အခုဟာက …ဟို ကေသီဆိုတာ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ အဖမ်းခံထားရတဲ့ ကောင်မလေးလေ ဆရာရဲ့”
ဦးနန္ဒထွန်း သဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။
“ အေးပေါ့ကွာ လူပျို အပျို နှစ်ယောက်ကို လနဲ့ ချီပြီး အခန်းထဲ တူတူပိတ်ထားမှတော့။ အင်း .. ကောင်မလေးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား။”
ရဲလင်း ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။
“ မရှိသေးပါဘူးဆရာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ချင်နေကြတော့ သူ့အဖိုးနဲ့အဖွားကို ခွင့်သွားတောင်းမလို့ပါ။”
သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် အခုလို အဖမ်းခံလိုက်ရလို့သာ ရဲလင်း မိန်းမရဖို့ ဖြစ်လာခြင်းလို့ ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဖမ်းသွားတဲ့ သူတွေကိုပဲ သူတို့တွေ ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်နေသည်ဟု ဦးနန္ဒထွန်း တွေးနေမိသည်။
“ ရဲလင်း၊ မင်း အဲဒီကောင်မလေးကို အရင်က မသိဘူး မဟုတ်လား။”
“ မြင်တောင် မမြင်ဖူးပါဘူး ဆရာရယ်။”
“ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ဖူးစာရေးနတ်က ဟိုကောင်တွေပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အဓိက ကျေးဇူးရှင်ကြီးက ဘယ်သူလဲ သိလား။”
“ ဆရာပေါ့ ဆရာရဲ့ ၊ ဆရာလာကယ်လို့ လွတ်တာလေ။ ဆရာက နိုင်ငံခြားသားယောင်ဆောင်ပြီး အထဲကို ဝင်စုံစမ်းတာလို့ ကျွန်တော့်အစ်ကို အဲ .. အစ်မ ဝမ်းကွဲ မလုလုအောင်က ပြောတယ်။”
ဦးနန္ဒထွန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ ဝေးလိုက်တာကွာ မင်းတို့ကိုဖမ်းတဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ပြောတာကွ၊ သူတို့ မဖမ်းရင် မင်းတို့ ညားမလား။”
“ ဟို .. သဌေး ဦးရွှေဘနဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်ဆို”
“ သူတို့က နံပါတ်(၂) တွေပါ။ နံပါတ် (၁) ခေါင်းဆောင်က မင်းသိလား၊ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ လူသောက်မြင်ကပ်စရာတွေ ရေးနေတဲ့ စိုင်းလင်ဗန်းဆိုတဲ့ ကောင်ကွ၊ အဲ့ဒီကောင်ကို မိပြီ။ ငါ့မိတ်ဆွေ ရဲအရာရှိက အခုလေးတင် လှမ်းပြောတယ်။ နေပါဦး မင်းရော သူရေးတာတွေ ဖတ်သလား။”
“ ဟိုဒင်း … အရင်က ..နည်းနည်းပါးပါး.. နည်းနည်းတော့”
“ သဘောကျသလား”
“ ဟိုလေ … သူရေးတာတွေက ရယ် ..ရယ်တော့ ရယ်ရတယ် ထင်တာပဲ။”
“ အားနည်းချက် မဟုတ်တာကို အားနည်းချက် လုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်တာ ရယ်စရာလားကွ၊ မင်းတို့ကောင်တွေ တော်တော် ခက်တယ်။ သွား … သွားတော့… ငါစိတ်ကြည်နေလို့နော်။ မကြည်လို့ကတော့ ခွင့်တစ်ရက်မှ မပေးဘဲနေလိုက်မှာ။”
မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ရဲလင်း သုတ်ကနဲ ထွက်သွားသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း စိတ်ပြောင်းပြီး ခွင့်မပေးတော့မှာ ကြောက်သွားပုံရ၏။ စိုင်းလင်ဗန်း အဖမ်းခံရလို့ စိတ်ကျေနပ်နေသော ဦးနန္ဒထွန်းက နောက်ထပ် ခွင့် ၁၀ ရက် ထပ်တောင်းလည်း ပေးမည်ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာပါ။
……………………………….
(၃၆)
လေပြင်းပြင်း တချက်ဝှေ့လိုက်လို့ လန်သွားသော စကပ်ကို ကမန်းကတန်း ပြန်ဖိရင်း လုလုပြောဖူးသည့်
“ ဘေးကွဲက ပိုပြီးဆက်ဆီဖြစ်တယ်ဗျ၊ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ပေါင်သားဝင်းဝင်းလေးတွေ လှစ်ကနဲ ပေါ်လာတာက သွေးကြွချင်စရာ”
ဆိုသော စကားကို သန်းအောင်မြင့် ပြန်သတိရသည်။ သန်းအောင်မြင့် ဒီနေ့ ဝတ်လာသည်မှာ လုလု ပြောသလိုမျိုး ဘေး ၂ ဘက်က ခွဲထားသည့် စကပ်ရှည် ဖြစ်ပါသည်။ မီးမီးနှင့်အတူ ဒါကိုဝယ်ဖို့ ကြည့်တုန်းက လုလုစကားကို ပြန်ကြားနေမိခဲ့တာလည်း သေချာပါသည်။
တိုက်မြင့်မြင့်ကြီးတွေကြားက ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းမည်းတွေ လွင့်နေတာကို လှမ်းမြင်ရသည်။ တသုန်သုန် ဖြတ်သွားနေသော လေထဲမှာလည်း မိုးရနံ့တွေ ရနေသည်။ မိုးရွာတော့မည် ထင်သည်။ ရန်ကုန်မိုးဆိုတာက ညိုပြီးမှ ရွာချင်မှလည်း ရွာတတ်တာမျိုးပေမယ့် အခုလက်ရှိ အနေအထားက ရွာတော့မည့် ဖက်မှာ များနေသည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ ထီးမပါလာပါ။ မဝယ်ရသေးဆိုရင် ပိုမှန်ပါမည်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ကလပ်မှာ ဆက်ထိုင်နေလိုက်ပါသည်။ အထဲမှာ လူများပြီး အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်လာလို့သာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်မှာက မအိုက်တော့ပေမယ့် မကြာမီ မိုးနှင့် တိုးတော့မည့် အလားအလာ ရှိနေသည်။ လမ်းလျှောက်သွားရင်း အနီးအနားတွင် ထီးဝယ်လို့ ရနိုင်မည့် ဆိုင်များ တွေ့မလားလို့ လိုက်ရှာကြည့်နေစဉ် သန်းအောင်မြင့် မြင်ကွင်းထဲသို့ လမ်းဘေး ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုက ထီးကြီးတစ်လက် ဝင်လာသည်။ ထီးအောက်က ခုံမှာက ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် ငါးပေလောက်သာ ဝေးပါသည်။
ခြေလှမ်းတွေ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်ဆိုင်းသွားသလဲဆိုတာ သန်းအောင်မြင့် မသိပါ။ တစ်စက္ကန့်လောက် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ စက္ကန့်တွေ တော်တော်များချင်လည်း များလိမ့်မည်။ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည့် အသိစိတ်က ဘာကိုမှ မမှတ်သားနိုင်တော့ပါ။ သို့သော်လည်း ကောင်လေး၏ ခေါင်းလှည့်လာပြီး သန်းအောင်မြင့်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်အထိသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်လေး၏ ခပ်စူးစူးအကြည့်က သန်းအောင်မြင့်ကို လှုပ်နိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ကသုတ်ကရက်နှင့် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။
လေကလည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝှေ့လာပြန်၏။ ထီးဝယ်ဖို့ မေ့သွားသော သန်းအောင်မြင့်လည်း လန်လန်တက်လာသော စကပ်ကို ရှေ့ကဖိလိုက် နောက်က ဖိလိုက်နှင့် လုပ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လှမ်းနေမိသည်။ ဘယ်နားကို ဘယ်လိုရောက်နေမှန်းပင် မသိပါ။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးက လူတစ်ယောက်က သန်းအောင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်တက်ပြီးနောက် ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ ကို .. …ကိုသန်းအောင်မြင့် ..မဟုတ်လား။”
ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေမိသော သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း မေးသည်။ သန်းအောင်မြင့် မျက်လွှာချ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း တိုးညင်စွာ ဖြေမိသည်။
“ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ ကို အဲလေ မမကို မနည်းကြည့်ယူရတယ်။ ဟိုမှာကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ထင်သလိုလို ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မေးမယ်ဆိုပြီး လိုက်လာတာ။ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က အရင်ပုံပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မခေါ်တာလဲ။”
“ အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။”
“ အနှောက်အယှက် …အာ …ဘာလို့ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ။ သူ့ သင်တန်းကိစ္စ လာကြတာပါ။”
သူငယ်ချင်းတွေက အခုလို ပုခုံးချင်းတိုက် ခေါင်းချင်းရိုက်ပြီး ထိုင်ကြမည်လို့တော့ မထင်ပါ။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံး ပြန်တွေ့ သည့်နေ့ က ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ပါလာတာ ဒီကောင်မလေး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလည်း သန်းအောင်မြင့် မှတ်မိနေပါသည်။
“ အစ်ကို … အဲ .. မမက ဘယ်သူ့မှ မပြောရဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့မှ မပြောဘူး။ ဒါပေမယ့် မမ တခေါက်တော့ ပြန်လာဦးမယ် ထင်တာ။ ဖေ့စ်ဘွတ်မှာလည်း အကောင့်ပျောက်သွားတော့ မမက အားလုံးကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တာထင်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ဒီတိုင်းနေလိုက်တာပါ။”
ဆေးရုံက ဆင်းသွားတုန်းက တောင်ဘာမှ အကြောင်းမကြားခဲ့ဘဲနဲ့ဟု သန်းအောင်မြင့် စိတ်ထဲက ပြောနေမိသည်။
“ အဆင်ပြေတယ်။ မဟုတ်လား”
“ ပြေပါတယ်။ မမရော အဆင်ပြေသလား၊ ဘာတွေလုပ်နေသလဲ”
“ ပြေပါတယ်။ အလုပ်ကတော့ ရှာတုန်းပါပဲ။”
“ အသံကအစ ပြောင်းသွားတယ်နော်။ တကယ်ကို မမှတ်မိလောက်စရာပဲ။ တော်သေးတယ် ကျွန်တော် မှတ်မိနေလို့။”
လုလု အသံက အနည်းငယ် တုန်နေသည်။ အနီရောင်သမ်းသော မျက်နှာ၊ ခေါင်းကုပ်လိုက်၊ ခါးထောက်လိုက်နှင့် အငြိမ်မနေဖြစ်နေသော လက်အမူအရာတို့ အရ လုလု စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု သန်းအောင်မြင့် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ မှတ်မှတ်ရရ ပြောရလျင် လုလု၏ အခုလို လှုပ်လှုပ်ခါခါ ပုံမျိုးကို တခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးပါ။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်ပြီး အံ့သြနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လုလုပုံစံကတော့ သန်းအောင်မြင့်နှင့် အရင် လဘက်ရည်ဆိုင် တူတူထိုင်ခဲ့တုန်းက အတိုင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။
“ ဟိုမှာ စောင့်နေတယ် မဟုတ်လား။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်။ သွားတော့လေ။”
“ မိုးရွာရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ခဏလာထိုင် …အာ … မဟုတ်သေးပါဘူး။ မမ ဘယ်သွားမှာလဲ။”
လွှတ်ကနဲ ဖိတ်ပြီးမှ ဟိုတစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းပါလို့ ပြောထားတာကို လုလု သတိရသွားပုံရသည်။ အိုးနင်းခွက်နင်း အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သန်းအောင်မြင့် ပြုံးမိ၏။ ပြုံးနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို လုလု ကြောင်ငေးငေးလေး ကြည့်နေသည်။
“ အသိတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတယ်။”
တကယ်လည်း မီးမီးနှင့် ညနေပိုင်းတွေ့ပြီး ဈေးလေးဘာလေးဝယ်၊ မုန့်လေး ဘာလေးစားဖို့ ချိန်းထားပါသည်။ ဒါပေမယ့် အချိန်လိုပါသေးသည်။ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကူးက အိမ်ခဏပြန်ပြီး ရေချိုး အဝတ်လဲဖို့ ဖြစ်သည်။
“ မမ ဘယ်မှာနေတာလဲ”
“ ဟို အရင်အခန်းပဲလေ၊ ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။”
“ ဟုတ် ..ဟုတ် …မှတ်မိတယ်။”
လုလုနှင့် စကားပြောနေရင်း ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကော်ဖီဆိုင် ထီးအောက်မှာ ကျန်ခဲ့သည့် ကောင်မလေးက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒီဖက်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်နေတာ သန်းအောင်မြင့် မြင်လိုက်ရသည်။ သန်းအောင်မြင့် သတိထားမိသည်မှာ စောစောတုန်းက သူက အဲ့ဒီဖက်ကို ကျောပေးထွက်လာသည့် အနေအထားဖြစ်ပြီး လုလုက သူလာခဲ့သည့် ဆိုင်ဖက်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခု သန်းအောင်မြင့်က အဲဒီဖက်ကို မျက်နှာမူလျက် ဖြစ်နေ၏။ ဘယ်အချိန်မှာ လုလုနှင့် သူ စကားပြောရင်း တစ်ပတ်လည်သွားမှန်း မသိလိုက်ပါ။
“ ဟိုမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘူးထင်တယ် သွားလိုက်ပါဦး”
လုလုမျက်နှာမှာ အလိုမကျရိပ်တွေ သမ်းသွားသည်။ ကောင်မလေးဖက်ကိုလည်း စိတ်မရှည်သလို ပေစောင်းစောင်းနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ ကဲပါ … သွားလိုက်ပါ။ နောက်တော့ တွေ့ကြတာပေါ့။”
သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို စူးစူးတစ်ချက်ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုလု ကော်ဖီဆိုင်ဖက်ကို ပြန်လျှောက်သွားသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း နောက်က လိုက်ကြည့်ချင်စိတ်ကို ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရင်း ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ရ၏။ ဒါပေမယ့် ခြေသံတဖုတ်ဖုတ်နှင့်အတူ လုလု ဘေးသို့ အမောတကော ရောက်လာပြန်သည်။
“ မမ .. မမ .. အရင်ဖုန်းနံပါတ်ပဲ မဟုတ်လား။”
“ ဟုတ်တယ်။ အရင်ဖုန်းနံပါတ်ပဲ၊ အားလုံး အရင်အတိုင်းပဲ။ ဟုတ်ပြီလား။”
“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့”
အရည်လည်နေသော မျက်လုံးရွဲကြီးများနှင့် သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လုလု လေးကန်စွာ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ဒီတခါတော့ ရင်ထဲမှာ တမျိုးကြီး လှုပ်ရှားသွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ သန်းအောင်မြင့် နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ လုလုကလည်း နောက်ကို ပြန်ကြည့်တာကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် ကပျာကယာ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်လိုက်ရသည်။
ထိုစဉ်မှာ လမ်းဘေးနားမှာ ထိုင်နေသည့် လူငယ်တစ်စုထံမှ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ အကြောင်းနှင့် သူတို့ ရယ်လိုက်ကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် စိတ်မလုံသည့် သန်းအောင်မြင့်က မကျေမချမ်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးရင်း စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိသည်။
“ ရည်းစားရှိတာက မယားရှိတာမှ မဟုတ်တာပဲကို”
ပြီးပါပြီ။
