ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချစ် (အပိုင်း ၅ ဇာတ်သိမ်း)
ရေးသားသူ – ၂၄ မျက်နှာ
🧡အခန်း (၁၂) စိတ်သစ်လူသစ်🧡
မနေ့ညက ဘယ်အချိန်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်မသိ…. မနက်နိုးလာတော့ နေတော်တော်မြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝါးထရံပေါက်ကနေ ဖြာကျနေသော နေပျောက်များကြောင့် သိလိုက်ရလေသည် ၊ ကျွန်တော်၏ ဘေးနားတွင် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည့် နန်းဖူးဝတ်မှုံကို လှုပ်နှိုးလလိုက်သည် ၊ သူမက အပျင်းကြီးစွာ အိပ်ယာမှမထပဲ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားသည့် လက်ကို တင်းတင်းဖက်လိုက်ရင်း..
“အင်း…..အင်း…..ထချင်သေးဘူး”
“မနက် ၈ နာရီလောက်ရှိနေပြီထင်တယ်”
“အဲတော့…..”
နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းအုံးရင်း အိပ်ပျော်နေရာကနေ အမြန်ထလိုက်ပြီး ဘေးနားချထားသည့် ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဟု ကြည့်လိုက်သည်…။
“၈ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိနေပြီ ကိုရဲ့…. ဒုက္ခပါပဲ ၊ မနေ့ညက အခန်းပြန်ပြီး မအိပ်လိုက်ရဘူး….. ညီမတို့ မန်နေဂျာအစ်မတော့ ဆူတော့မှာပဲ”
“အင်း…….. ကိုလည်း ညတုံးက တံတားပေါ်ကပြန်လာပြီး ခဏလောက် လှဲရအောင်ဆိုပြီး ညီမကိုဖက်ပြီး အိပ်လိုက်ရာကနေ မျက်လုံးဖွင့်တော့ မိုးလင်းနေတာပဲ ”
“ အင်း….. လူများတွေတော့ တမျိုးထင်ကုန်ကြတော့မှာပဲ”
(စာဖတ်သူတွေလည်း တစ်မျိုးမထင်နဲ့နော်…. ညက ရိုးရိုးပဲ အိပ်ပျော်သွားကြတာ)
“ နန်း…. ကိုပြောပြမယ် ၊ အရမ်းကြီးမလန့်နေနဲ့ဦး… ကို့အထင် သူတို့လည်း မနိုးလောက်သေးဘူး ထင်တာပဲ… ကို့ရဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ ယူသွားပြီး မနက်စောစောနိုးနေလို့ မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ပြီးချင်ယောင်ဆောင်လိုက်”
“အင်း…အင်း… အဲ့လိုလုပ်လိုက်မယ် ၊ ညီမသွားပြီနော်…… အစ်ကိုလည်း အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်ဦး”
နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်တဘတ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ခြေသံကို ဖွဖွလေးနင်းကာ အခန်းထဲမှ အသာလေး လစ်ထွက်သွားလေသည်၊ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ နှပ်နေလိုက်သည်….၊ ညတုံးက သူမနှင့် အနမ်းအရှည်ကြီး ပေးခဲ့တာကို ပြန်တွေးရင်း မျက်နှာက ပြုံးပြုံးကြီး ဖြစ်သွားသည်၊ အခုထိ နန်းဖူးဝတ်မှုံရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါး နူးအိအိလေးရဲ့ အရသာကိုပြန်တွေးရင်း စားမြုံ့ပြန်လို့ကောင်းနေလေသည်။
ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို Casher အစ်ကိုကြီးက ဆွဲဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်အား…..
“ရဲမာန်…. ညီလေး ၊ ထတော့လေ… မနက်စာစားကြရအောင်….. အစ်မက အကုန်လုံးကို လိုက်နှိုးခိုင်းထားတယ်… နေ့လည် ၁၁ နာရီလောက်ကြရင် ရန်ကုန်ပြန်ကြမယ်တဲ့”
“ဟုတ်….အစ်ကို”
“အပြန်ကားလက်မှတ် မစီစဉ်ထားရသေးဘူးမလား၊ အစ်ကိုတို့ကားနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့ပေါ့…၊ မင်းကောင်မလေးလည်း ပါမှာပဲဟာ”
“ဟုတ်… အဲ့လိုပဲ လိုက်ခဲ့မလို့ ၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ရုံးချိန်မှီမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အင်း….အင်း…ထပြီ အစ်ကို”
“အေး… ညီလေး မြန်မြန်လုပ် အရှေ့က စောင့်နေမယ်”
ထိုအခါမှသာ အခန်းထဲကထွက် မျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီး အဝတ်လဲရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည် ၊ တဘတ်က နန်းဖူးဝတ်မှုံ ယူသွား၍ ပုဆိုးနှင့်ပင် မျက်နှာသုတ်လိုက်ရသည်၊ အပြင်သို့ရောက်သောအခါ Finance မန်နေဂျာမမက မနက်စာသွားစားရန် လူစုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်….၊ ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့
“မောင်လေး.. ရဲမာန်… ရောက်လာပြီလား”
“ဟုတ်”
“အမတို့ ၁၁ နာရီကြပြန်မှာ… လိုက်ခဲ့မယ်မလား”
“ဟုတ်ကဲ့ လိုက်ခဲ့လိုက်မယ်”
“နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ နေခဲ့ချင်ရင်လည်း အစ်မတို့ကိုပြောနော်… မောင်လေး”
“အမ်း….”
“မိန်းကလေးက မရှက်ရဘူး…. ဒီကစလိုက်ရင် သူကပဲရှက်နေတာ၊ ရုံးပြန်ရောက်ရင် မခိုင်ဇာမြင့်ကို နင့်တို့လူက ငါတို့ရဲ့အထွေးလေးကို သုတ်သွားတယ်လို့ ပြောရမှာလား….၊ အထွေးလေးကပဲ နင့်တို့လူကို သုတ်သွားတယ်လို့ ပြောရမှာလားတောင် မသိတော့ဘူး”
“ဟဲ့…ဒါနဲ့ ဘယ်သူတွေ ကျန်သေးတာလဲ”
“နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် အစ်မ… ပြောရင်းဆိုရင်း လာကြပြီ”
နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် Finance က ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတော့ အဖွဲ့လူစုံသွားလေပြီ ၊ အားလုံးအတူတူ မနက်စာသွားစားကြရန် ဆိုင်ကိုသွားသည့်လမ်းတွင် ချစ်သူလေးက ကျွန်တော့်နားကို ကပ်လာပြီး လက်ကိုဆွဲကာ….
“ကို…. ညက အိပ်လို့ပျော်ရဲ့လား”
ဟု ပြုံးစိစိလေးနှင့် ပြောကာ မျက်စိတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလေသည် ၊ ကျွန်တော်ကလည်း…..
“အိပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ မနက်ရောက်တော့ လက်မောင်းတွေတောင် ညောင်းနေတာပဲ ၊ နောက်နေ့တွေလည်း အခုလိုအိပ်ရရင် ကောင်းမှာ”
“ဟွန့်….”
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက ကျွန်တော်ပြန်ပြောသည့် စကားကြောင့် ပုခုံးကို ဖွဖွလေးရိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကြည့်လေသည် ၊ လက်မောင်းညောင်းသည်ဟု ကျွန်တော်ပြောသည်မှာ မနေ့ညတုံးက သူမသည် ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းလေးမှီ အိပ်ပျော်သွားခြင်းကို ရည်ညွန်းသည်ဟု ရိပ်မိပုံပေါ်လေသည် ၊ သူမကဆက်ပြီး
“ကို… ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းလို့ တော်သေးတယ် ၊ မနက်ရောက်တော့ ရုံးကအစ်မတွေက ဟိုလိုစစ်မေး ဒီလိုစစ်မေးနဲ့ ”
“အင်း… သူတို့ မသိသွားဘူးမလား”
“နိုးပါ….တို့က မှင်သေတယ်လေ….. ခိခိ”
“ဟုတ်ပါပြီ မင်းသမီးရယ်”
“ခစ်…ခစ်…ခစ်…”
မနက်စာကို အုပ်စုလိုက်ကြီး ထမင်းအတူစားနေခိုက်တွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် Finance မန်နေဂျာ မမက………
“ကဲ… အားလုံးပဲ ၊ အစ်မ ကားဆရာကို ၁၁ နာရီလောက်ထွက်ဖို့ ပြောထားတယ်… စားပြီးရင် ရေချိုးချင်သေးရင် အမြန်ချိုးကြနော်…. နောက်ကျရင်တော့ ချန်ထားခဲ့မှာပဲ ၊ နောက်ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကြရင် ခရီးပန်းလို့…. ဘာလို့ညာလို့ အကြောင်းပြပြီး ရုံးပျက်ဖို့မကြံကြနဲ့နော် ၊ ငါတို့ထဲမှာ HR က ဆရာကြီး ပါလာတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ ” (အားလုံးပြိုင်တူ)
ထမင်းစားပြီး တည်းခိုခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းအချို့များကို လွယ်အိတ်ထဲ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းနေတုံး နန်းဖူးဝတ်မှုံက အခန်းထဲ ဝင်လာလေသည်….။
“နန်း…လာလည်တာလား…. ကို့ကိုလွမ်းလို့လား”
“ဟုတ်ဘူး….ဒီမယ်ကြည့်”
သူမက လက်နောက်ပစ်ကာ ဖွက်ထားသည့် ကပ်ကြေးတစ်လက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည် ၊ မဟုတ်မှလွဲရော….
“ကို့ကို ဆံပင်ညှပ်ပေးမလို့လား….”
“အင်း….”
“ညှပ်ရောညှပ်တက်လို့လား”
“ နန်းရဲ့ အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှာ ကျောင်းပိတ်တိုင်း ကူလုပ်ပေးနေကြပါ ၊ ကိုယ့်ဘဲကို ရုပ်ဆိုးအောင် မညှပ်ပေးပါဘူး”
“ညှပ်တက်ရင် ပြီးတာပါပဲ… ကိုလည်း ဆံပင်ရှည်ကြီး ညှပ်မယ် ညှပ်မယ်နဲ့ ပျင်းနေလို့”
“အင်း… ကို့ဆီမှာ အောက်ကခံဖို့ ပလက်စတစ် ရှိတယ်မလား”
“ရှိတယ်..လာခဲ့လေ”
နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်နောက်ကျောဖက်သို့ လာပြီး လည်ပင်းကို ပုဆိုးဟောင်းတစ်ထည် ချည်ပေးရင်း ဆံပင်ရှည်ကို စပြီးညှပ်လေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပဲ ကိုယ့်အတွေးများနှင့်ကိုယ် ငြိမ်သက်နေကြသည် ၊ ထရံပေါက်မှ ဝင်လာသည့် နေရောင်ချည် အလင်းတန်းများကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ငေးကြည့်နေမိသည်…၊ အပြင်က ချောင်းရေချိုးနေကြသည့် လူများ၏ စကားသံများကိုလည်း သဲ့သဲ့ကြားရလေသည်။
ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို မိနစ် ၂၀ လောက်ကြာအောင် ညှပ်ပေးပြီးတော့ ချစ်သူက……
“ကို… ရပြီ ၊ ညီမကတော့ ယောကျာ်းလေးဆံပင်ဆိုတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ ညှပ်တတ်လို့ အဲ့လိုပဲ ညှပ်လိုက်တယ်နော်…၊ တစ်ခါတစ်လေ ဆိုင်ကို ဘောပြားလေးတွေ လာရင် ညှပ်ပေးနေကြမလို့ အဆင်ပြေတာ….ခစ်ခစ် ၊ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်မှ ဒေါက်တိတာတွေ ဘာတွေကို ဆိုင်မှာ သေချာပြန်လုပ်လိုက်နော်”
“အင်း….. မှန်ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ၊ မှန်မှမရှိတာ… ဖုန်းဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“……………”
“အင်း….ညီမက ဆံပင်ညှပ်တာလည်း တော်သားပဲ ၊ ကို့ခေါင်းလည်း အခုမှ ပေါ့ပါးပြီး နေလို့ ကောင်းသွားတယ်”
“အင်း…. ၉ ခွဲရှိနေပြီ… ကို…. ရေချိုးလိုက်တော့ ၊ ခဏနေကြရင် ပြန်ရတော့မှာဆိုတော့”
“အင်းပါ… ညီမရော မချိုးတော့ဘူးလား”
“ချိုးတော့ဘူး”
“ကို့နားကိုလာပါဦး”
“ဘာလဲ”
“မွ”
“ဟိတ်…ကိုနော်… အခန်းတံခါးက သေချာပိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး”
“ ဆံပင်ညှပ်ခလေ…. ဟဲဟဲ”
“ လိုချင်ပါဘူးတော်….. ရန်ကုန်ရောက်မှ မုန့်လိုက်ဝယ်ကျွေး”
“အဲ့တာဆိုလည်း ဝယ်ကျွေးမယ်လေ ၊ အာဘွားမလိုချင်ရင်လည်း ကို့ကိုပြန်ပေးပေါ့”
“ ပေးပြီးစလစ်… နံပါတ်တစ်ပဲ…. ခစ်ခစ်”
ကျွန်တော်လည်း ရေသွားချိုးပြီး အခန်းထဲသို့ပြန်လာကာ ကျန်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများ မရှိလေအောင် စစ်ဆေးပြီး လွယ်အိတ်ထဲထည့်ကာ သိမ်းဆည်းလေသည်၊ ထို့နောက် နေ့လည်စာစား လူစုပြီး ကားပေါ်သို့တက်ကာ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်…..။
ကားပေါ်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကားမူးတတ်သည်ဟုဆိုကာ ဆေးသောက်ပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှီပြီး အိပ်လိုက်လာလေသည် ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နိုးလာလိုက်…. မုန့်လေးစားလိုက် ပြန်အိပ်လိုက်နှင့် သူမတစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေပြန်သည် ၊ ည ၈ နာရီကျော် ရန်ကုန်မြို့ထဲ ဝင်လာတော့ သူမက အိပ်နေရာမှ နိုးလာပြီး ကျွန်တော့်အား…
“အင်း……..ကို…. ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ”
“ရန်ကုန်မြို့ထဲ ရောက်နေပြီ ထတော့… ညီမ”
“အွင်း…. မနက်ဖြန် ရုံးသွားခါနီးရင် ညီမကို ဖုန်းဆက်ဦးနော်… အတူတူသွားကြမယ်”
“အင်း.. ကို ဆက်လိုက်မယ်လေ”
“အင်း… ကို ဘာဟင်းကြိုက်လဲ ၊ ဘာဟင်းချက်ခဲ့ပေးရမလဲ”
“ ရပါတယ် ညီမ.. ကိုက ဂျီးမများပါဖူး ၊ ကို့ဖို့ ပိုချက်မနေပါနဲ့”
“မစားတဲ့ အသားတွေ ဘာတွေရှိလား”
“ရှိတယ်”
“ဘာအသား မစားတာလဲ ကိုက”
“သစ်သား”
“ဟွန့်.. အကောင်းပြောနေတာကိုနော်”
“ဟီးဟီး…”
စမ်းချောင်းမြို့နယ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် ကားဆရာကို မင်းလမ်းရှေ့တွင်ပဲ ချခိုင်းလိုက်သည် ၊ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အဝတ်ထုပ်လေးဆွဲကာ မိမိနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည် ၊ အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဟိန်းထက်တစ်ယောက် အနောက်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဟင်းတွေချက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည် ၊ ကျွန်တော်က…..
“သားကြီး ဘာတွေချက်နေတာလဲဝေ့”
“မင်းမေစောက်ဖုတ်!… လန့်တာကွာ ၊ ရဲမာန်…. မင်းပြန်ရောက်ပြီလား ၊ မင်းဆံပင်တွေရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…. ငါက တစ်ခြားတစ်ယောက်မှတ်ပြီး လန့်သွားတာကွ”
“အခန်းထဲ လူတစ်ယောက်လုံး ဝင်လာတာကို မသိဘူးလား”
“ငါလည်း ငါ့အတွေးနဲ့ငါ ဟိုရောက်ဒီရောက်…. ကြက်ဥပဲစားနေရတာ ပျင်းလာလို့ ၊ ငါးသေတ္တာ ချက်ကြည့်နေတာ”
“မင်းက ချက်တတ်လို့လား”
“ဆရာမကြီး ယုပွင့်က ပါးစပ်နဲ့ သင်သွားပေးတယ်၊ ကောင်းမကောင်းတော့ မသိဘူး၊ မြည်းကြည့်ပါဦး”
“အင်း…ပြတ်..ပြတ်…. ရပါပြီ… ဒီလောက်ဆို… ငါလည်း ညနေစာမစားရသေးဘူး… ထမင်း ပိုချက်ထားတာရှိလား”
“ပိုပိုလိုလိုတော့ ချက်ထားပါတယ်…. မနက်ဖြန် ရုံးသွားကြရမှာဆိုတော့”
“မောင်ပြူး…မင်းတော်လာပြီ”
“တော်လာပြီဆိုမှ… မင်းကောင်မလေးနဲ့ အဆင်ပြေခဲ့လား”
“ငါ့ရည်းစားဖြစ်သွားပြီကွ ၊ မင်းကိုမြင်မှ နှမ်းယိုဝယ်ဖို့ မေ့ခဲ့မှန်း သတိရတယ်ကွာ”
“သူငယ်ချင်းကောင်းဆိုတာ အဲ့လိုမျိုးပဲ…. ဆော်ရပြီဆိုတာနဲ့ စောက်ချိုးပြောင်းတော့တာပဲ”
“မင်းနဲ့ ယုပွင့်ကို နောက်တစ်ပတ် စနေ၊ တနင်္ဂနွေကြ မုန့်ပြန်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်”
“အို…ခေ ၊ အထုပ်တွေ သွားထားလိုက်ဦး…. ပြီးရင် ထမင်းစားရအောင်”
“အေး… အေး…”
ကျွန်တော်နှင့်အတူ ထမင်းစားနေတုံး ဟိန်းထက်က မေးခွန်းထုတ်လေသည်….။
“သားကြီး…. မင်းဆော်ပုံ ပြဦးလေကွာ ”
“ဪ..အေး ၊ အတွဲပုံတော့ မရှိသေးဘူး…. Facebook ထဲကပုံတော့ ရှိတယ်……ရော့ ဒီမယ်ကြည့်”
“What the fuck !!!”
“အသာလုပ်ပါကွာ”
“ဟားဟား….ရဲမာန်… မင်းကတော့ အကောင်းစားလေးတွေနဲ့ ကံကိုပါတယ်ပဲ ပြောရမှာပဲကွ ၊ ဆယ်တန်းတုံးကလည်း မဝသုန်ဖူးကို လိုက်တယ်… အခုလည်း ကြည့်ပါဦးကွာ… မင်းနဲ့တောင် မလိုက်ဘူး….”
“မှတ်ချက်ကလည်း ကြမ်းတာကွာ”
“ မင်းက စေတန်နတ်ဆိုးဆို….. မင်းကောင်မလေးက အန်ဂျယ်လေးပဲကွ”
“ငါသာ စေတန်နတ်ဆိုးဆို မင်းကို ပန်းသေအောင် လုပ်လိုက်တာ ကြာပြီ၊ မင်းနဲ့ယုပွင့် အချိန်ရှိတိုင်း အချစ်စခန်းဖွင့်မနေနဲ့… ငါရှိလား မရှိလား အရင်ကြည့်ပြီးမှ လုပ်ကြ”
“မနာလိုရင် မနာလိုဘူးပေါ့ကွာ….. သားကြီးရာ ၊ Video တွေတော့ ခိုးမရိုက်ထားဘူးမလား”
“မင်းဖင်မဲကြီးကို ငါက ဘာလို့ရိုက်ရမှာလဲ ၊ မင်းအခန်းတံခါးကို လုံအောင်ပိတ်မထားရင် မြင်ရတာက မင်းကအပေါ်ကနေ ယုပွင့်ကို ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ လုပ်နေတာ မြင်ရတာပဲ”
“ကြည့်ချင်သလောက်ကြည့် ၊ video မရိုက်ရင် ပြီးတာပဲ”
“စားနေတုံး မင်းဖင်မဲကြီးအကြောင်းပြောတော့ ထမင်းတောင် ထပ်မစားချင်တော့ဖူး”
“ဟား…ဟား…ဟား”
ညအိပ်ခါနီးတော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်သေးသည် ၊ သူမက ဖုန်းကိုင်ပြီး..
“ဘာလဲ..ပြော… ကို…”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ၊ အိပ်နေပြီလားလို့”
“အိပ်တော့မလို့ အိပ်ရာပြင်နေတာပဲ… ကိုလည်း မအိပ်သေးဘူးလား ၊ မနက်ဖြန် ရုံးတက်ရဦးမှာ”
“အင်း ကိုက အိပ်ရာထဲမှာ ရောက်နေပြီ ၊ နန်းကို သတိရလို့ ဆက်လိုက်တာ”
“အပိုတွေ…. ရည်းစားဖြစ်ခါစဆိုတော့ အဲ့လိုတွေပဲ…. နောက်ကြ ဘယ်လိုလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
“စောင့်ကြည့်ပေါ့ကွယ်”
“ကြည့်မှာပါ…နော်”
“အာဘွား….မွ…မွ ၊ Good night နော်”
“အင်း….ကိုလည်း Good night”
“အာဘွားပေးဦးလေ”
“သိဘူး…သွား….ဒါပဲ….ဂွပ်”
ကျွန်တော် သူမနှင့် ရည်းစားဖြစ်အပြီးတွင် အိမ်မက်ဆိုးများ မမက်တော့ချေ ၊ ခရီးကလည်း ပန်းနေတော့ ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ချိုးတည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည် ၊ တရေးနိုးလို့ မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၆ နာရီခွဲ ရှိနေလေပြီ….။
မနက်ခင်း ကိစ္စအဝဝကို ပြုလုပ်ပြီးသကာလ သူမနှင့် ချိန်းထားသည့် ကားမှတ်တိုင်တွင် ရုံးအတူသွားရန် စောင့်နေလေသည် ၊ ခဏကြာတော့ အနီရောင် မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့် သူမ ရောက်ရှိလာလေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက…..
“ကို… ရောက်နေတာ ကြာပြီလား”
“ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ”
“အင်း…. ညီမ ဒီနေ့ အိပ်ရာထ နောက်ကျတာရော… ဟင်းထုပ်ဖို့ လုပ်နေတာနဲ့ ပိုနောက်ကြသွားတာ”
“အင်း… ဘာဟင်းတွေ ထုပ်လာတာလဲ ”
“ဝက်သားနီချက်… ကို့ဖို့ပါ ပိုထုပ်လာတယ် ၊ နေ့လည် ထမင်းစားခါနီးရင် ဖုန်းဆက်နော်”
“အင်းပါ……. များသောအားဖြင့်တော့ Finance ဌာနနဲ့ အတူတူ ဆုံစားဖြစ်ပါတယ်”
“ညီမလည်း လိုလိုပိုပို ပြောတာပါ ၊ ကြိုစားနှင့်မှာစိုးလို့”
“မစားပါဘူးဗျာ…. အဲ… ကားလာပြီ တက်ရအောင်”
ကျွန်တော်က သူမရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အရှေ့ကနေတိုးပြီး ကားထဲဝင်လေသည် ၊ အခုတော့ လက်ကိုင်ဖို့အတွက် တရားဝင်ရည်းစား ဖြစ်နေကြပြီ မဟုတ်လော…. ကား၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူမကို ဝင်ထိုင်စေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ထိုင်ခုံမရှိတော့သည့်အတွက် သူမထိုင်ခုံအပေါ်က ဘားတန်းကိုကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ် လိုက်လာလေသည် ၊ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထမင်းဂျိုင့်လေးကို ကိုင်ထားပေးလေသည်..။
ရုံးကိုရောက်တော့ အဝင်ပေါက်တွင် Fringer print နှိပ်ပြီး ကိုယ့်ဌာနကို သွားကြလေသည် ၊ ကျွန်တော် HR ဌာနထဲဝင်လာတော့ ဇော်မျိုးနိုင်က ရောက်နေလေပြီ ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို…..
“ကိုဆံရှည်….အဲ… ကိုရဲမာန်… မာဂလာပင် ၊ ဆံပင်တွေ တိုသွားပါရောလား”
“အင်း…. ငါနဲ့လိုက်တယ်မလား”
“အခုမှ မျက်နှာက လင်းသွားတာ ၊ အစ်ကို့ကိုကြည့်ရတာ စိတ်ချမ်းသာနေသလိုပဲ… အရင်တစ်ပတ်ကနဲ့ မျက်နှာက တစ်ခြားစီ”
“ဒီလိုပါပဲကွာ…. ငါအရင်တစ်ပတ်က လုပ်စရာအကြွေးတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် ၊ မင်းလုပ်စရာ ထွေထွေထူးထူးမရှိရင် ငါ့ကိုကူလုပ်ပေးဦး”
“အင်း…. ဒီနေ့ ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဌာနကို အလုပ်သင်အသစ် ခန့်တော့မယ် ပြောတယ်”
“သဲသဲဦးနေရာအတွက်လား…. အခုတော့ ရှပ်ပြာမ သီရိက ဆရာကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ”
“ဟိတ်… အခုမှ ရုံးလာတုံး ရှိသေးတယ်.. လူများအတင်းတုတ်နေကြပြီလား ”
ဟု သီရိက အခန်းထဲကို ဝင်လာရင်း ပြောလေသည် ၊ ကျွန်တော်က…
“Good morning”
“Good moring… အဲ…. ကိုရဲမာန် ဆံပင်တိုညှပ်လိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်… နင့်အစ်ကိုကြီး မချောလာဘူးလား”
“ဆုတောင်းလေ”
“နင့်ကို ဒီနေ့ အလုပ်များများပေးရမယ်”
“အဟီး… စတာ..စတာ… ပိုခန့်လာတယ်”
“ဒီလိုမှပေါ့… အလုပ်ကတော့ လုပ်ရမှာပဲ”
“စိတ်ပုတ်ကြီး”
“ဟား…ဟား…ဟား”
“………….”
ဒီလိုနဲ့ မနက်ခင်း အစည်းအဝေးလုပ်တော့ သုံးယောက်သား မခိုင်ဇာမြင့် ရုံးခန်းထဲသို့ ကုတ်ကုတ်ကုတ်ကုတ်နှင့် ဝင်သွားကြသည် ၊ မခိုင်ဇာမြင့်က ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ မျက်လုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ့နေရာသူ ထိုင်လိုက်လေသည်….. ပြီးကာမှ….
“ကဲ…. မောနင်းပါ HR အဖွဲ့သားတွေ ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်စရာရှိကြသလဲ…. ရဲမာန်ကနေ စပြော”
“ဟုတ်…. ကျွန်တော်က ဒီနေ့ အရင်တစ်ပတ်က မပြီးသေးတဲ့ လူအဝင်အထွက် စာရင်းတွေ လုပ်ရမယ်၊ ဇော်မျိုးနိုင်ကို ကူညီခိုင်းထားတယ်……၊ ပြီးတော့ နေ့လည်အချိန်ရရင် ကျွန်တော်တို့ဌာနအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဖိုင်အသစ်တွေ၊ Papaer clip ၊ စတာပလာတွေ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းလုပ်ပြီ Admin ဌာနဖက်ကို ပို့ရမယ်….၊ ဒီလောက်ပါပဲ အစ်မ”
“ဒါပဲဟုတ်လို့လား မောင်လေး…. တစ်ခုခု ကျန်နေသေးသလိုပဲနော်…. စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”
“အင်း….ရှလွပ်…ရှလွပ်” (စာရွက်လှန်သံ)
“မရှိတော့ပါဘူး…အစ်မ”
“ဟုတ်လို့လား… မင်းငါတို့ကို ပြောစရာရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား…”
မခိုင်ဇာမြင့်စကားကြောင့် ကျွန်တော် နည်းနည်း ခေါင်းစားသွားသည် ၊ သူခိုင်းထားတဲ့ ဘာကိစ္စတွေများ မေ့နေတာလဲဟု စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထွက်မလာချေ ၊ သီရိနှင့် ဇော်မျိုးနိုင်တို့နှစ်ယောက်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြပြီ…..၊ မခိုင်ဇာမြင့်ကလည်း ပြုံးစိစိနှင့် မျက်လုံးကို အပေါ်ပင့်ကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော်က….
“အမ်း… ကျွန်တာ်နဲ့ Finance က နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ ချစ်သူဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်းကို ပြောတာလား”
“အဲ့တာပေါ့အေ…. နင်က ငါတို့ကို လျှိုထားတာနော် ၊ ငါ့မှာ မနေ့ညက Finance မန်နေဂျာက ဖုန်းဆက်ပြောမှ သိရတယ်”
“ဟဲဟဲ…. ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း မပြောဖြစ်…”
“ဟိတ်… ဘာပဲပြောပြော ဌာနကလူတွေကို တစ်ဝိုင်းကျွေးရမယ်… ဟုတ်ပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ….”
“အေးအေး…. ဇော်မျိုးနိုင်နဲ့ သီရိရော ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်စရာရှိကြသလဲ”
“ကျွန်တော်တို့က….. .!%#*!%!*#^!*#%!*()#^^#^%!^”
“…………………….”
အစည်းအဝေးပြီးလို့ အခန်းအပြင် ပြန်ထွက်လာတော့ ဇော်မျိုးနိုင်က….
“ခင်ဗျားကလည်း ခြေသွက်လက်သွက်ပဲဗျ ၊ လုပ်မယ့်လုပ်တော့လည်း ဖုန်းဒိုင်းနဲ့”
“ဒီလိုပဲလေ…ဟီးဟီး”
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပြောနေကြသည်ကို ဘေးနားက သီရိက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့်
“ကိုရဲမာန်….. နန်းဖူးဝတ်မှုံ ဆိုတာက Finance က ဖြူဖြူသေးသေးလေး တစ်ယောက်မလား”
“အေးလေ.. သူအလုပ်ဝင်တော့ နင်တောင် Fringer print လုပ်ပေးလိုက်သေးတယ်လေ”
“အဲ့အစ်မ ချောချောလေးလား…. အီး…. ကောင်မလေး သနားပါတယ် ၊ ဒီကလူကြီးက ပါးစပ်က ပွစိပွစိနဲ့”
“နင်က အလုပ်သေချာမလုပ်လို့ အပြောခံရတာကိုပါ ထည့်ပြောလေဟာ”
“ညီမက ကိုရဲမာန်ကို ဇော်မျိုးနိုင်တို့နဲ့ လိုင်းအတူတူလို့ ထင်ထားတာ ၊ စကားတပြောပြောနဲ့ဆိုတော့”
“ဘယ်ကသာ…. အဲ့လူကြီးက တစ်လမ်းမောင်းကြီးပါ ၊ ကောင်မလေး ချောချောလေးတွေ အလုပ်လာလျှောက်ရင် နှာခေါင်းက ရှုံ့ပွရှုံ့ပွနဲ့ လုပ်နေတာ မမြင်ဖူးဘူးလား”
ဟု ဇော်မျိုးနိုင်က ဝင်ပြီးပြောပြန်သည် ၊ ကျွန်တော်က…
“နှစ်ယောက်လုံး တော်ကြတော့… အလုပ်လုပ်ကြရအောင်”
ဟု ပြောပြီး စကားစဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
နေ့လည်စာ ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့ Finance ဌာနနှင့် အချိန်ကိုက်ဆုံကြ၍ ထမင်းအတူစားကြလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့အတွဲက ရုံးတွင် သတင်းထူးဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဌာနလုံးက ဝန်ထမ်းများက ဝိုင်းဝန်းစနောက်ကြပြန်သည်…၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ တခြားသူတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်၊ ကျွန်တော့်ထမင်းဂျိုင့်ထဲ ဟင်းတွေ ထည့်ပေးသည် ၊ တခြားသူတွေက စတော့ ကျွန်တော်က မနေတတ်…၊ သူမက…
“စားစရာရှိတာ ဖြောင့်ဖြောင့်စားပါ ကိုရယ်… ဒီနှစ်ရက်သုံးရက်တော့ အစခံနေရဦးမှာပဲ”
“အင်း”
“ညီမလက်ရာ ကောင်းတယ်မလား…. ကို ကြိုက်လား”
“အင်း..ကြိုက်တယ်”
“ရှမ်းဟင်းတွေကော ကြိုက်ရဲ့လား…. ညီမအဒေါ်က ရှမ်းဆိုတော့ သူ့ဆီကနေ ရှမ်းဟင်းတွေပဲ အများဆုံး သင်ထားရတာ”
“ကြိုက်ပါတယ်…”
“အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ….. အိမ်ပြန်ရောက်မှ အမေ့ဆီကနေ ဗမာဟင်းချက်နည်း သင်ထားရမယ် ၊ အမေကလည်း အညာသားကို ယူထားတာဆိုတော့…. ခစ်.. ခစ်”
“အမေ့ဆီက အမွေရတာပေါ့..”
“ဟုတ်လောက်မယ်…. ခစ်ခစ် ၊ ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ရုံးစောဆင်းရလောက်လား အလုပ်ရှုပ်လား”
“ပုံမှန်အချိန်ပဲ ဖြစ်လောက်တယ်… ညီမလည်း အချိန်ပိုမရှိဘူးဆိုရင် အတူပြန်ကြမယ်လေ”
“ဟုတ်…”
ညနေ ရုံးဆင်းခါနီးတွင် ကျွန်တော်က လုပ်လက်စ စာရွက်စာတန်းတွေ သိမ်းဆည်းနေစဉ် သူမထံမှ Message ဝင်လာလေသည်။
“ကို….. ညီမတော့ ရုံးဆင်းပြီနော် ၊ အောက်မှာ စောင့်နေတယ်”
ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်…၊ ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းများကို မြန်မြန်သိမ်းဆည်းပြီး ရုံးဆင်းခဲ့လေသည်။ ရုံးအောက်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ပန်းခုံပေါ်၌ထိုင်ကာ ကျွန်တော့်အား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ ကျွန်တော်က….
“နန်း.. စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ၊ ဖိုင်တွေ သေချာပြန်သိမ်းနေရလို့ ကြာသွားတာ”
လို့ပြောတော့
“ရပါတယ်ရှင်….. လာ သွားကြမယ်”
ဟု သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြန်ပြောလေသည်….။
“ဘယ်သွားကြမှာလဲ”
“မုန့်ဆိုင်လေ……. ကိုပဲ ညီမကို ဆံပင်ညှပ်ခအနေနဲ့ မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်ဆို”
“ဟင်….ပြောမိလို့လား”
“ စီနီယာ HR ကြီးဖြစ်ပြီး ကပ်စေးနည်းလိုက်တာနော် ၊ ကိုယ့်ကောင်မလေးကို မသဒ္ဓါဖူးလား”
“စတာပါကွယ်… ညီမ ဘာစားချင်လဲပြော”
“ရေခဲမုန့်”
“ပြီးရင်ကော…”
“အဲတာပဲ စားမယ်လေ… ပြီးရင် ဂိမ်းသွားဆော့ကြမယ် ၊ ညီမတို့ ဟိုထောင်ဖောက်ဂိမ်းက ဆော့လက်စတန်းလန်းကြီး မဟုတ်လား”
“အင်း….သွားကြတာပေါ့”
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ထူး ရေခဲမုန့်ဆိုင်သို့သွားပြီး အမောပြေ ရေခဲမုန့် စားကြလေသည် ၊ ရေခဲမုန့်ဆိုင်မှ အပြန်တွင် ဂိမ်းဆိုင်ရှိသော စမ်းချောင်းဖက်သို့ ဘတ်စ်ကားစီးကြရပြန်သည်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လူချောင်သော ကား ပေါ်လာသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ခုံရလေသည် ၊ သူမက လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ဖုန်းနှင့် နားကြပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး….
“ကို.. ညီမ သီချင်းနားထောင်မလို့…. နားထောင်ဦးမလား”
“အင်း… နားကြပ်တစ်ဖက်ပေးလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှီရင်း သီချင်းနားထောင်ကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး လိုက်လာလေသည်၊ ကျွန်တော်က သူမပုခုံးလေးကို အသာဖက်ပြီး လက်ကလေးနှင့် ပုတ်ပေးရင်း ၊ ကားမှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုဒီလျှောက်ငေးရင်း၊ နားကြပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း ၊ ဘေးနားက ချစ်သူကောင်မလေး၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်းနှင့် ရိုးရှင်းပြီး ပြည့်စုံလှပသော ညနေခင်းလေးကို ဖြတ်သန်းကြလေသည်။
🎶🎵 အိမ်ပြန်ချိန်တွေ.. အတူလျှောက်လည်….🎵🎶
🎶🎵 နေဝင်ချိန်ဆို အတူရှိမယ်….🎵🎶
🎶🎵 ကိုယ်တကယ်ချစ်သော.. မိန်းကလေးနဲ့..🎵🎶
🎶🎵 အတူရှိတဲ့ ဘဝ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ…🎵🎶
——————————–
🧡အခန်း (၁၃) ဆွေကြီးမျိုးကြီး🧡
အချိန်တွေက ကုန်လွန်တာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်…..၊ အခုဆိုလျင် ဘာလိုလိုညာလိုလိုနှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ၆ လကျော်ပင် ရှိခဲ့လေပြီ ၊ ရုံးတက်ရုံးဆင်း အချိန်နှင့် ရုံးပိတ်ရက်တစ်ချို့တွင်သာ ချိန်းတွေ့ဖြစ်သောကြောင့်… လက်ကိုင် ပုခုံးဖက် အဆင့်ကနေ မတက်သေး ၊ ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ချိန်းတွေ့ကြသည့်အခါမျိုးတွင်မူ ယောကျာ်းလေးသဘာဝ ဟိုဒီနမ်းတာနဲ့ လက်ဆော့တာလေး နည်းနည်းတော့ရှိသည်….၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော်နှင့် အသက်ချင်း သိပ်မကွာလို့ပဲလား.. ခေတ်နှင့်အညီ လိုက်လျောညီတွေ နေတတ်လို့ပဲလားတော့ မသိ….၊ အရင်ရည်းစား (မဝသုန်ဖူး) လို လက်ပေါက်မကပ် ၊ ကျွန်တော် အဆင့်တက်သမျှကိုလည်း အတွန့်မတက်ချေ။ တစ်ခါက ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ နမ်းရင်းနဲ့ အရှိန်တက်လာတော့ သူမအင်္ကျီအောက်က လက်လျှိုပြီး ရင်သားကို ကိုင်တော့လည်း ဘာမှမပြောပဲ အလိုက်သင့်လေး နေပေးတတ်လေသည်။
နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ဆိုတော့ ချိန်းတွေ့ရန် အချိန်တော့ သိပ်မရှိကြ ၊ ကျွန်တော်က မအားလိုက်…. သူမက မအားလိုက်နှင့် အချိန်ကို မနည်းညှိယူနေကြရသည်၊ ကျွန်တော့်ဖက်ကလည်း ငယ်ငယ်တုံးကလို အထိအတွေ့အာရုံ sex ကိစ္စကို အလေးအနက်ကြီး သဘောမထားတော့….၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံဖက်ကလည်း ကျွန်တော်လိုချင်လျင် ပေးမည့်သဘော ရှိလေသည်…..၊ ဒါကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဒီကိစ္စကို အချိန်တန်လျင် သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်သွားမှာပါဟု တွေးပြီး အေးဆေးပဲ နေလိုက်တော့သည်။
သမီးရည်းစား ဆက်ဆံရေးတွင် အထိအတွေ့ကိစ္စက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာ အရေးပါသည့် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ ၊ အထိအတွေ့ကြောင့် ချစ်သူနှစ်ဦး အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးစေသည် ဆိုသော်လည်း ထိုကိစ္စထက် အရေးကြီးသည့် တစ်ဦးအပေါ် တစ်ဦး နားလည်မှု…. ကိုယ်ချင်းစာမှု… ကူညီဖေးမမှုတွေကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် သူမရဲ့ အချစ်ရေးက ပို၍ခိုင်မြဲခဲ့လေသည်။
နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ထက် အသက်ငယ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးဆိုးလေးလို ဆိုးနွဲ့ပါသော်လည်း အမြဲတမ်းလိုလို နားလည်မှုရှိသော မိန်းကလေးဖြစ်သည် ၊ ရံဖန်ရံခါကြ ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ခမ်းလေး ဆူပုတ်ပြီး စိတ်ဆိုးတတ်… အချော့ကြိုက်တတ်သည့် ကလေးလေးလို နေသော်လည်း တစ်ခါတစ်လေကြပြန်တော့လည်း ကျွန်တော့်ကို အစ်မတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တတ်သည့် ချစ်သူလေး ဖြစ်နေပြန်သည်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သူမကို ချစ်ပါသည်…၊ တစ်သက်လုံးအတွက် ဘဝလက်တွဲဖော်အနေဖြင့် ပေါင်းသင်းရန်အတွက်လည်း အစီအစဉ်တချို့ကို ဆွဲထားပြီးလေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင် အခြေအနေကို ပြောပြရမည်ဆိုလျင် Assistant HR Manager ဖြစ်နေလေပြီ ၊ ရာထူးပိုကြီးလာသည်နှင့်အမျှ တာဝန်ယူရသည့်ကိစ္စများလည်း များပြားလာလေသည်…..၊ စဉ်းစားရသည့်ကိစ္စများသဖြင့် ဆံပင်ဖြူ တစ်ပင်နှစ်ပင် ထွက်ချင်လာသည်၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ငွေကြေးဝင်ငွေ တိုးလာသဖြင့် စုမိဆောင်းမိလေး ဖြစ်လာလေပြီ။
ကုမ္ပဏီတွင် ဇော်မျိုးနိုင်က Senior HR (ယခင် ကျွန်တော့်နေရာ) ဖြစ်လာပြီး ရှပ်ပြာမလေး သီရိပင် သူမလက်အောက်က အလုပ်သင်လေး တစ်ယောက်ကို သင်ပေးနေရသည့်အဆင့် ဖြစ်နေ လေပြီ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ CPA လက်မှတ်ရပြီး လစာပိုများသည့် Company တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွေ့သွားခဲ့လေပြီ ၊ ကျွန်တော်နှင့် ကုမ္ပဏီ မတူတော့သည့်အတွက် အရင်လို သွားအတူ လာအတူ လုပ်လို့မရတော့..၊ သူမနှင့် ကျွန်တော်သည် အိမ်ချင်းနီးသဖြင့် ချိန်းတွေ့ရန် လွယ်ကူသည်ကိုပင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။
ဒီနေ့တော့ ရုံးစောစောဆင်းရန်အတွက် ကျွန်တော် လုပ်စရာအလုပ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြုလုပ်နေလေသည် ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရလျင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်သွားတော့ မခိုင်ဇာမြင့်နှင့်အတူ မန်နေဂျာရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်အတူလုပ်ရသည်မှာ စိတ်ကျဉ်းကြပ်လှသည် ၊ အရင်တုန်းကလို အရှေ့ခန်းတွင် ဇော်မျိုးနိုင်တို့နှင့်လည်း ဟေးလေးဝါးလား မလုပ်ရတော့ အလုပ်ပိုပြီးသော်လည်း သိပ်မပျော်ရွင်ရချေ ၊ မခိုင်ဇာမြင့်က ကိုယ့်ထက်အကြီးဆိုတော့ စိတ်ရှိတိုင်း မစနောက်ရဲ….၊ သူမကလည်း စကားနည်းနည်းပြောပြီး အလုပ်ကိုသာ သေချာ အာရုံစိုက်လုပ်နေတာများသည် ၊ ကျွန်တော်က အလုပ်လုပ်ရတာ ပျင်းလာလျင် အပြင်ကိုထွက်ပြီး အကြောဆန့်တာလိုလို ကော်ဖီဖျော်တာလိုလိုနှင့် အခန်းအပြင်ကိုထွက်ပြီး စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာလေသည် ၊ ဒီနေ့တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် Show ပွဲသွားရန် ချိန်းထားတာရှိသဖြင့် အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကာ ဖိလုပ်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော့်ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော မခိုင်ဇာမြင့်က….
“ရဲမာန်… မင်းဒီနေ့ အလုပ်အသေလုပ်နေပါလား ၊ ငါတော့ နှစ်ကုန်ဘောနပ်စ် ပိုပေးရတော့မယ် ထင်တယ်”
“ညနေရုံးဆင်းရင် သွားစရာရှိလို့ပါ အစ်မရယ်…. ဟီးဟီး”
“သိသားပဲ… ငါကလည်း ရွဲ့ပြောတာ ၊ ကောင်မလေးနဲ့ ချိန်းထားတာလား”
“ဟုတ်တယ် အစ်မ”
“နင်တို့ ဘယ်တော့လောက် ယူကြမှာလဲ”
“နောက်နှစ်ထဲလောက်တော့ ယူမယ်လို့ တွေးထားတာပဲ”
“နင့်ကို ဘာလက်ဖွဲ့ပေးရမလဲ”
“အစ်မ တတ်နိုင်ရင် ကျွန်းကုတင်ကောင်းကောင်းလေးတစ်လုံး လက်ဖွဲ့ပေါ့.. ဟဲဟဲ”
“သေနာ.… ငါ့ကို ဘောစိများ မှတ်နေလား”
“အခုကတည်းက စုထားပေါ့ အစ်မရဲ့”
“ဌာနတစ်ခုလုံး စုပြီးပေးပါ့မယ်အေ… နင်သာ အရင် မိန်းမတောင်းပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ…. ဟီးဟီး”
“သီရိကို အင်တာဗျူးအခန်း ပြင်ထားခိုင်းလိုက်ဦး ၊ ငါခဏနေကြ တစ်ယောက်ဗျူးဖို့ရှိတယ်”
“ဟုတ်… အစ်မ ပြောထားလိုက်မယ်”
“အေး…အေး…”
ဒီလိုနှင့် တစ်နေကုန် အလုပ်ကုန်းလုပ်ပြီး ညနေသုံးနာရီလောက်ရောက်တော့ လုပ်စရာရှိသည့် ကိစ္စများ ပြီးပြတ်သွားလေသည် ၊ ရုံးဆင်းရန် အချိန်ကျန်သေးသဖြင့် သီရိတို့ ဇော်မျိုးနိုင်တို့အနားသွားပြီး စဆရက သွားလုပ်နေလေသည် ၊ သီရိက စိတ်မရှည်၍ အော်လိုက်မှ ကိုယ့်အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်..၊ သို့သော် လုပ်စရာအလုပ် မရှိတော့သဖြင့် မခိုင်ဇာမြင့်ကို ဟိုမေးဒီမေးနှင့် အာရုံစားနေလေသည် ၊ သူမလည်း စိတ်မရှည်နိုင်တော့……
“ရဲမာန်…. လေးနာရီဒေါင်းဆိုတာနဲ့ အလုပ်ဆင်းတော့အေ ၊ နားငြီးတာ ပွစိပွစိနဲ့ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်ပြီး စကားကလည်း များနိုင်သလားမမေးနဲ့”
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး အစ်မကလည်း”
“လုပ်စရာမရှိတော့ရင် ဖုန်းပွတ်နေအေ… ငါ ဒီမှာ ဥက္ကဌကြီးဆီကို E mail ပို့ဖို့ စာစီနေတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ”
ထို့နောက် ညနေလေးနာရီ ရုံးအဆင်းပြီးတွင် ဘတ်စ်ကားမစီးတော့ပဲ Taxi ငှားပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့လေသည် ၊ လေးလွှာပေါ်ရောက်လို့ တိုက်ခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင် ယုပွင့်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့က ဧည့်ခန်းတွင် ရောက်နှင့်နေကြပြီး စကားလက်ဆုံ ပြောနေကြလေသည်။
အခုဆိုလျင် ယုပွင့်ထက်ခိုင်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းပြု၍ ညီအစ်မအရင်းများသဖွယ် ခင်မင်နေကြလေပြီ ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းမိပြီး စိတ်ကောက်သပိတ်မှောက်လျင် ဟိန်းထက်နှင့် ကျွန်တော် ချော့မော့ပြီး ဗျာများရလေသည်၊ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ပြေးလာကြိုပြီး
“ကို… ညီမက ဒီနေ့ ရုံးနေ့တစ်ပိုင်းနားပြီး ဒီမှာပဲ မယုပွင့်နဲ့အတူ စောင့်နေကြတာ”
“ဪ…. ရှိုးပွဲက ညနေ ၅ ခွဲမှစမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကိုကလည်း…. မိန်းကလေးတွေက ပြင်ရဆင်ရတာ အချိန်ကြာတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါပြီ…. ခဏနားပြီး ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်”
“ညီမ ကို့ဖို့ သံပုရာရည် ဖျော်ပေးထားတယ် ၊ အဲ့ဒါသောက်ပြီး ရေချိုးလိုက်တော့”
“အမလေး… နင်တို့အဆိုတော်တွေ ထွက်မပြေးပါဘူးဟ… ဖြည်းဖြည်းပေါ့…၊ ဟိုကောင် ဟိန်းထက်လည်း ပြန်မရောက်သေးဘူးမလား”
“အင်း…ဟုတ်တယ် ၊ ဟိုက ဖြေးဖြေးလုပ်နေလို့ မယုပွင့်က တင်းနေပြီ”
“ဟဲဟဲ…. တစ်ပွဲတစ်လမ်းတော့ ကြည့်ရတော့မှာပဲ”
“ သူများကိုပြောမနေနဲ့…. ရော့ ကိုလည်း ဖျော်ရည်သောက်ပြီး ရေချိုးတော့”
“အင်း..အင်း…..ဂလု..ဂလု..ဂလု”
ဟိန်းထက်က ကျွန်တော်ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီးကာမှ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည် ၊ ယုပွင့်က သူ့ကို ရေချိုးခွင့်မပေးတော့….၊ အဝတ်အစား အမြန်လဲခိုင်းပြီး တက်စီငှားကာ ရှိုးပွဲရှိသော မျှော်စင်ကျွန်းဖက်သို့ သွားကြလေသည် ၊ ရှိုးပွဲသို့သွားသည့် Taxi ကားပေါ်တွင် ယုပွင့်က ကျွန်တော်တို့ ယောကျာ်းလေးနှစ်ယောက်အား ညနေစာအဖြစ် ဟမ်ဘာဂါတစ်လုံးစီ ကျွေးလေသည်….။
ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်က ဟမ်ဘာဂါကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မဝါးချင် ဝါးချင်နှင့် စားကြသည် ၊ အမှန်တကယ်တော့ ဒီရှိုးပွဲကို ကျွန်တော်တို့ မသွားချင်ကြ…၊ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ကြိုက်သည့် အဆိုတော်များကို ကြည့်ချင်၍သာ မဖြစ်မနေ လိုက်ပို့ပေးကြရခြင်းသာ ဖြစ်လေသည် ၊ ဘာဂါစားပြီးသည့်အချိန်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက တစ်ရှူးနှင့် ဖျော်ရည်ကိုပေးသည်…..၊ အဲ့တာက လည်ချောင်းရှင်းရန်အတွက်…..။
မနေ့ညတုန်းက ဟိန်းထက် ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်တွေးမိပြီး ပြုံးစိစိဖြစ်မိသွားသည် ၊ ဟိန်းထက်က “ရည်းစားနှင့်အတူ ရှိုးပွဲသွားမည့်အစား၊ အမေနှင့်သာ သွားလိုက်ချင်သည်” ဟု ပြောလေသည်၊ ဟိန်းထက်က ယုပွင့်နှင့်အတူ ရှိုးပွဲတွေ ခဏခဏသွားဖူးတော့ ကျွန်တော့်ထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိလေသည်…..၊ အခုတော့ သူပြောတာတွေက ဟုတ်သလိုလိုရှိကြောင်း စိတ်ထဲထင်မိလေပြီ…..။
ရည်းစားနှင့်အတူ ရှိုးပွဲသွားလျင် တခြားကောင်မလေးများအား ငမ်းခွင့်ရမည်မဟုတ် ၊ ဘီယာနှင့် အရက်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက် သောက်ရမည် မဟုတ်၊ စတိတ်စင်ရှေ့သွားပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ခုန်ပေါက်၍လည်း ရမည်မဟုတ်ချေ….၊ ထိုအရာများကို ကြိုတွေးရင်း ပွဲထဲသို့မရောက်ခင်ကပင် စိတ်က ဘူနေလေသည်။
ဟိန်းထက်ကိုကြည့်တော့လည်း ဓာတ်ခဲကုန်ခါနီး နာရီလက်တံလို မလှုတ်တလှုတ်…၊ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေကြလေသည် ၊ ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး တကိုယ်လုံးကို အလှပြင်ထားကြကာ ဘယ်အဆိုတော်က ဘယ်လိုဘယ်ညာနှင့် ရေပတ်မဝင်အောင် ပြောနေကြသည်၊ ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်ကို ဖုတ်လေတဲ့ငပိ ရှိသည်ဟုပင် မထင်….၊ ဟိန်းထက်က ကျွန်တော့်ကို မျက်ခုံးတွန့်ပြကာ အခုမှအစရှိသေးတယ် သားကြီး ဆိုသည့် အချက်ပြလိုက်လေသည်။
ဟိုးလီး….. ရှစ် ၊ ရှိုးပွဲထဲရောက်တော့လည်း ပရိတ်သတ်ကောင်မလေးများမှာ မနည်းမနော၊ ကောင်မလေးတွေ အများကြီးမြင်တော့ တို့များသဘာဝ ဟိုဒီလေး ငေးချင်မိသော်လည်း ဘေးနားမှာ ရည်းစားကြီးက ငုပ်တုတ် ၊ ရှိုးပွဲစတော့ သူတို့နှင့်အတူရောပြီး ခုန်ပေါက်ရင်း ရမ်းကားသော သူတွေနဲ့ မငြိအောင်လည်း ထိန်းပေးရသေးသည် ၊ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်၍မရသော်လည်း နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးကို အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်ပြီး အသားယူလေသည်။ ( ငါးမရတော့လည်း ရေချိုးပြန်ရတာပေါ့… ဟဲဟဲ)
ရှိုးပွဲတို့ထုံးစံအတိုင်း နာမည်အကြီးဆုံး အဆိုတော်ကို နောက်ဆုံးမှ ပွဲထုတ်၍ ယုပွင့်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ကြိုက်သော အဆိုတော်ကို စောင့်ရင်းစောင့်ရင်း ပွဲပြီးတော့ ည ၁၁ နာရီ ရှိနေလေပြီ ၊ ယုပွင့်က တိုက်ခန်းငှားပြီးနေသူဖြစ်၍ ကိစ္စမရှိသော်လည်း နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ သူ့အဒေါ်က ဆူတော့မည်စိုး၍ ကြောက်နေရှာသည် ၊ စမ်းချောင်းသို့ Taxi ငှားပြီး အပြန်တွင် ကျွန်တော်က….
“နန်း….. အန်တီကို နောက်ကြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား ၊ ဘာတွေ တွေးကြောက်နေတာလဲ”
“ဟင်း….. ကို မသိဘူး… ညီမက ၁၀ နာရီ အရောက်ပြန်လာမယ် ပြောခဲ့တာ”
“ကိုလည်း သတိပေးသားပဲ ၉ နာရီခွဲလောက်တုံးက၊ ညီမပဲ အဲ့အဆိုတော်ကို စောင့်မှာဆို”
“အင်း.. သိဘူးကွာ…. ညီမလည်း ကြည့်ချင်တာကိုးလို့…. ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ နားပူခံလိုက်မယ်”
“အင်းပါ… ရောက်တော့မှာပါ ၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်းနေလို့ ကြာနေတာ ပြောလိုက်”
“အဒေါ်က လိမ်လို့မရဘူးရယ်…. ညီမလိမ်ပြောရင် တန်းသိတယ်”
“အင်း… အဲ့ဒါဆိုတော့လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲကွယ်”
သူမနေထိုင်သည့် တိုက်ရှေ့ရောက်တော့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ပြီး စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံ အပြင်ထွက်တော့ ယုပွင့်ကပါ လိုက်ပို့ ပေးသည်….၊ ရှမ်းအဒေါ်ကြီးက ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်ကိုလည်း မြင်သွားပုံပေါ်လေသည်။
နောက်တစ်ရက်ရောက်တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံကို တစ်နေကုန် ဖုန်းဆက်၍ မရချေ၊ အလုပ်မအား၍ဟု ထင်သော်လည်း ညအချိန်ထိ ဖုန်းမကိုင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ပူလာသည် ၊ အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း သူမတက်လာသည်ကို မတွေ့…..၊ သူမ ဆေးရုံတက်ရလို့လား…. ဘာဖြစ်လို့လဲ သိချင်ပါသော်လည်း သူမရဲ့သူငယ်ချင်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့်မှ ကျွန်တော်က မသိချေ။
သူမနှင့် ဆက်သွယ်မရတာ သုံးရက်ကြာတော့ မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူမနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းနားတွင် ယောင်ချာချာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်၊ သို့သော် နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့သဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရလေသည်…။
နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် မတွေ့ရတာ ငါးရက်ခန့်အကြာတွင် သူမတို့တိုက်ခန်း အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရုံးမှအပြန် တွေ့လိုတွေ့ငြား စောင့်နေသခိုက် သူမ အမှိုက်ထုပ် လာပစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်….၊ ကျွန်တော်က သူမကို လက်ပြလိုက်တော့ အပြေးလေး လာလေသည် ၊ ကျွန်တော်က….
“နန်း.. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ၊ ကို့ဖုန်းကိုလည်း မကိုင်ဘူး”
“ညီမအဒေါ်လေ… ဟိုတလောက ရည်းစားနဲ့ ညနက်တဲ့အထိ လျှောက်သွားနေပါတယ်ဆိုပြီး ဖုန်းကိုသိမ်းသွားတာ ၊ ကို့ကိုလည်း သူက မြင်သွားတာကိုး”
“အင်း…..”
“ပြီးတော့ ညီမလည်း ဖျားနေတာနဲ့ ရုံးမသွားဖြစ်လို့ ၊ မဟုတ်ရင် ကိုတို့တိုက်ခန်းဖက်ဝင်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြမလို့ပဲ”
“ကို့မှာ စိတ်ပူလိုက်ရတာ ၊ ညီမ ဘာများဖြစ်တာလဲလို့”
ညီမအဒေါ်က စည်းကမ်းကြီးလို့ပါ…. ဖုန်းကိုတော့ သူ့ဆီက ပြန်ခိုးပြီးပြီ ၊ အခုပဲ ကို့ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့မလို့”
“ညီမအဒေါ်က ကို့အကြောင်းရော မေးသေးလာ”
“အင်း…. မေးတယ် ၊ ညီမလည်း အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်တော့တယ်”
“အဲ့တော့…. သူက ဘာပြောလဲ”
“ သူကတော့ ရှမ်းလူမျိုးမဟုတ်တော့ သဘောမကျဘူးတဲ့ ၊ ကိုက အလုပ်အကိုင်ကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် မျိုးရိုးဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ရှမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ပဲ ယူတဲ့ ”
“ဒီခေတ်ကြီးထဲ အဲ့လိုရှိသေးလို့လား”
“သိပ်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုရယ်..၊ ညီမအဒေါ်ကိုက စိတ္တဇဖြစ်နေတာ ၊ သူ့ညီမတုံးကလည်း အိမ်က သဘောတူထားတဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ မယူပဲ အညားသားနဲ့ပဲ ယူလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ”
“ညီမ အဖေအမေတို့ကို ပြောတာလား”
“အင်း…. ဟုတ်တယ် ၊ ညီမကိုလည်း ရှမ်းအဖွဲ့ထဲက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သဘောတူပြီး ပေးစားမလို့ လုပ်နေတာ…. အဲ့တာကိုလည်း ညီမအမေတို့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောပြောနေတာ”
“အင်း…. အဲ့တာဆို ကိုတို့ ဒီနှစ်ထဲ ယူကြတော့မလား”
“ဟင်..ကိုကလည်း….ဇွတ်”
“မသိဘူးကွာ… အိမ်က သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စတွေဘာတွေကြားရင် လူက Psycho ဝင်ချင်နေပြီ”
“အင်း…. ညီမကတော့… စဉ်းစားကြည့်ရင် ကို့သဘောပါပဲလေ၊ ဒီနှစ်မဟုတ်လည်း နောက်နှစ်ထဲ ယူကြဖို့ တွေးထားတယ်ဆိုတော့ ”
“အင်း….”
“အဲ့တာဆို ဒီနှစ်သီတင်းကျွတ် သာစည်မြို့ကိုပြန်ရင် အိမ်ကိုလာတောင်းလှည့်ပေါ့….. နော”
“ဟုတ်ပြီ…. လာတောင်းလှည့်မယ် ၊ ဒါနဲ့ ဘယ်လိုလာတောင်းရမှာလဲ”
“အဲ့တာတော့ ကိုယ့်ဘာသာ စုံစမ်းပေါ့ရှင်….. ကျွန်မလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ”
“ဟိုလိုလေ…. မြန်မာကားတွေထဲမှာ သိန်းဘယ်လောက် ဘာညာဆိုတာ ကြည့်ဖူးလို့ မေးကြည့်တာပါ… ဟဲ”
“ညီမတို့အိမ်ကတော့ အဲ့လိုမရှိပါဘူး….. လူကြီးတွေကို နည်းနည်းပါးပါး မေးကြည့်ပြီးတော့ လာခဲ့ပေါ့ကွယ်”
“အဲ့လိုဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ…. ကို့ဆီလာပါဦး ဇနီးလောင်းလေးရယ်…. အင်း… မွ”
“ဟင်…ကိုရယ်… တိုက်အောက်မှာကို အဒေါ်မြင်သွားလိမ့်ဦးမယ် ၊ ဖက်ထားတာကို လွှတ်ပါဦး၊ ညီမက ရေလည်းမချိုးရသေးဘူးရယ်”
“အင်းပါ… မတွေ့ရတာကြာလို့ လွမ်းလွန်းလို့ပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ… အပေါ်ပြန်တက်တော့မယ် ၊ ဒီတစ်ပတ် ရုံးပိတ်ရက်ကြ ကိုအားရင် တွေ့မယ်လေ”
“အင်း…… အားလောက်ပါတယ် ၊ တွေ့ကြတာပေါ့”
“ဒါပဲနော်…သွားပြီ”
“အင်း…အင်း”
ကျွန်တော့်ချစ်သူလေး အဆင်ပြေတာ တွေ့ရမှပဲ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပျောက်သွားပြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်၊ ကျွန်တော်လည်း ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ညနေစာ ထမင်းဝင်စားပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့လိုက်တော့လေသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလိုက်ပြီး အပန်းဖြေလိုက်သည်၊ ဝူး….. အခုမှပဲ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရတော့တယ် ၊ ခင်ဗျားတို့ သိတဲ့အတိုင်း အိမ်ကပေးစားမယ့်သူ ရှိတယ်တို့ ဘာညာကြားရင်ကို လန့်နေရတော့တာပဲ ၊ ဘာပဲပြောပြော ကောင်မလေးဖက်က မီးစိမ်းပြလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီနှစ် ဝါကျွတ်တဲ့အခါကြရင် လူကြီးစုံရာနဲ့ သူမမိဘတွေဆီ သွားတောင်းရတော့မယ်၊ တွေးကြည့်လိုက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်တွေဘာတွေတောင် ခုန်နေသလိုလို…. ဟိ ၊ တောင်တွေးမြောက်တွေးရင်း ဆုံးပါးသွားတဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကိုလည်း သတိရလိုက်မိသည်…..၊ အဖေရှိနေသေးရင်တော့ သူ့သားမိန်းမယူမှာကို ပျော်နေရှာမှာလား ၊ နှမြောတသ ဖြစ်နေရှာမှာလား မသိ…၊ ကျွန်တော်က ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး အမေ့ဆီသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။
“တူ..တူ…တူ..”
“ဟယ်လို… သား ရဲမာန် ထူးထူးခြားခြား ဖုန်းတွေ အစောကြီး ဆက်လို့ပါလား”
“အင်း…….. အမေ့ကို ပြောစရာရှိလို့”
“ဘာလဲ…. သားရည်းစားရသွားပြီလား ”
“အမ်း…. ဒီနှစ် သီတင်းကျွတ်ရင် သားကို မိန်းမတောင်းပေးဖို့ ပြောမလို့ပါ”
“ဟောတော့ …. သားက ဘယ်တုံးက ရည်းစားရသွားတာလဲ”
“ခြောက်လလောက်တော့ရှိပြီ….. အမေ့ကို စကားမကြုံတာနဲ့ မပြောဖြစ်သေးလို့”
“ဘယ်ကကောင်မလေးလဲ ရန်ကုန်ကပဲလား၊ နယ်ကလား၊ သားနဲ့အတူတူ အလုပ်လုပ်တာလား… သူ့စာရိတ္တကရော… ဘယ်လိုရှိလဲ ၊ အမေ့ကို ဓာတ်ပုံပြပါဦး…”
“ဖြည်းဖြည်းမေးပါ အမေရယ်…. ကျွန်တော့်ကောင်မလေးက သာစည်ကပါပဲ နန်းဖူးဝတ်မှုံလေ”
“နေပါဦး ငါသိသလိုပဲ…. နန်းဖူးဝတ်မှုံ… နန်းဖူးဝတ်မှုံ ၊ ဩ… မနန်းခေါင်ရဲ့သမီးမလား… ဟို လူကောင်သေးသေးနဲ့ ချောချောလေးလေ”
“အင်း….ဟုတ်တယ် အမေ”
“အေးပါဟယ်…. ငါ့သားကလည်း ရန်ကုန်ရောက်တာတောင် ကိုယ့်မြို့ကလူနဲ့ပဲ ပြန်တွေ့ပြီး ကြိုက်ရတယ်လို့”
“အမေက သဘောမကျလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး.. ကိုယ့်မြို့က အကြောင်းသိတွေဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ ၊ နင့်အစ်မကိုလည်း ပြောရဦးမယ်….. မနန်းခေါင် ( နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏အမေ) တို့ရော သိပြီးပြီလား”
“အင်း မသိသေးလောက်ဘူး ထင်တာပဲ…. နန်းဖူးဝတ်မှုံကိုပဲ ပြောခိုင်းထားလိုက်မယ်”
“အေး… အေး သား ၊ မင်းပိုက်ဆံစုထားတာတော့ ရှိတယ်မလား”
“ဟုတ်… ရှိပါတယ် အမေ”
“အေးပါ…. အမေတို့ကလည်း နင့်ကို မင်္ဂလာဆောင်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံသပ်သပ် ခွဲထားပါတယ် ၊ မင်းအဖေကြီး ရှိနေသေးရင်တော့ ပျော်နေရှာမှာ… အေးပါအေးပါ…. အဲ့တာဆို ဒါပဲလေ… ငါ နင့်အစ်မကိုလည်း သွားကြွားလိုက်ဦးမယ်”
“အမေ…ခဏလေးနေပါဦး”
“အေး…ပြော သားလေး”
“ဟိုလေ.. မိန်းမသွားတောင်းရင် လိုအပ်တဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ ဘာတွေ အမေသိတယ်မလား”
“အဲ့တာ အမေတို့ကိစ္စ ထားလိုက်ပါ…. အမေလည်း သားရှင် အခုမှဖြစ်ဖူးတာဆိုပေမယ့် ကြည့်လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ၊ မင်းဦးလေးတွေရော အစ်မတို့ရော ရှိတာပဲ ပူမနေပါနဲ့”
“ဟုတ်…ဟုတ်”
“အဲ့တာဆို သီတင်းကျွတ် ပြန်လာခါနီးရင် ဖုန်းကြိုဆက်နော် ၊ သားကောင်မလေးနဲ့ အတူတူ ပြန်လာကြမှာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့….. အဲ့လိုပဲ ဖြစ်မယ်နဲ့တူတယ်”
“အေး…အေး အဲ့တာဆို ဒါပဲနော် သား.. ဂွပ်”
အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူပြောချင်တာတွေ ပြောသွားပြီး ဖုန်းချသွားလေပြီ ၊ ကျွန်တော့် အစ်မနှင့် ကျန်တဲ့ တစ်ဆွေတစ်မျိုးလုံးနီးပါးကို သူလိုက်ပြောတော့မည် ၊ ကျွန်တော့်ဖက်က ခံစားချက်ကိုတောင် မပြောလိုက်ရ…၊ ဒီလို မင်္ဂလာကိစ္စမျိုးကို အဖေ့ကိုပြောခွင့်ရခဲ့လျင် အဖေကတော့ ဆုံးမစကား အနည်းငယ်တော့ သြဝါဒခြွေလိမ့်ဦးမည် ၊ အရင်တုန်းကတော့ အဖေက သြဝါဒ ဆုံးမစကားပြောလျင် စိတ်ရှုပ်ကာ နားမထောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူ့စကားတွေကို လွမ်းသလိုပင်…..။
အဖေရေ…. အဖေ့သား ရဲမာန်ကြီးတစ်ယောက် မိန်းမယူတော့မယ်ဗျ။
—————————–
🧡အခန်း ( ၁၄ ) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း🧡
သီတင်းကျွတ်ပိတ်ရက်ရှည်တွင် ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် အလုပ်မှ ကြိုခွင့်ယူခဲ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ရန်အတွက် သာစည်မြို့သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေသည် ၊ ကျွန်တော့်အမေနှင့် အစ်မတို့က လည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်မလာခင် တစ်လအလိုကတည်းကပင် လူကြီးချင်းစကားပြောကာ သဘောတူညီမှု ယူပြီးကြပြီ ဖြစ်လေသည်၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး နောက်တစ်ရက်တွင်ပင် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့၏ မိဘအိမ်သို့သွားပြီး ထုံးတမ်းအစဉ်လာများအရ သတိုးသမီးအား တောင်းရမ်းခြင်း ပြုကြလေသည်။
လူကြီးများ အလုပ်ရှုပ်ပြီးသောအခါ မင်္ဂလာဆောင်မည့် မောင်နှံနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ အလှည့်ကျလာသည် ၊ ခွင့်ရက်က စုစုပေါင်းမှ ၁၁ ရက် ရလာ၍ တောင်းရမ်းပြီး နောက်ရက်တွင်ပင် မင်္ဂလာဆောင်ရန် ရက်ကောင်းရက်မြတ်ရွေးခြင်း ၊ ခန်းမငှားခြင်း ၊ အကျွေးအမွေးကိစ္စ ၊ ဖိတ်စာရိုက်ခြင်းစသည့် အလုပ်များကို ကတိုက်ကရိုက် လုပ်ကြရသည် ၊ သတိုးသားအရံနှင့် သတို့သမီးအရံလုပ်ပေးမည့် ဟိန်းထက်နှင့် ယုပွင့်ထက်ခိုင်တို့ ရောက်လာပြီး ကူညီပေးကာမှ အသက်ရှူအနည်းငယ်ချောင်တော့သည်၊ အကျွေးအမွေးကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော့်အစ်မနှင့် ယောက်ဖကို အကူအညီတောင်းထားရလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် မင်္ဂလာပွဲအတွက် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စများကို အရပ်ကူပါ လူဝိုင်းပါဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြရင်း မင်္ဂလာမဆောင်ခင် သုံးရက်အလိုမှ အကုန်လုံးနီးပါး ပြီးစီးသွားလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့စုံတွဲတင်မက ဟိန်းထက်တို့အတွဲပါ ပင်ပန်းသွားရှာသည်…။
ဒီနေ့တော့ လုပ်စရာအလုပ် သိပ်မရှိတော့သဖြင့် ဟိန်းထက်နှင့် ယုပွင့်တို့အတွဲက ကျွန်တော့်ဆိုင်ကယ်ကိုယူပြီး မိတ္ထီလာဖက်သို့ လျှောက်လည်ကြလေသည် ၊ ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ကတော့ မင်္ဂလာဖိတ်စာပေါ်တွင် ဖိတ်ကြားရမည့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ စာရင်းကိုကြည့်ပြီး အိမ်အလိုက် နာမည်တပ် စာအိတ်ထဲတွင်ထည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက လက်ရေးလှသဖြင့် သူမကို စာရေးခိုင်းပြီး ကျွန်တော်ကတော့ စာရင်းဖတ်ပြရင်း စာအိတ်ထဲသို့ ဖိတ်စာများ ထည့်နေလေသည် ၊ ဖိတ်ကြားရမည့် လူစာရင်း အားလုံးကို ရေးပြီးသကာလ ဇနီးလောင်းလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက….
“ကိုရယ်…. အာရုံစိုက်ပြီး စာရေးရတာ ဇာတ်ကြောတွေ ညောင်းလိုက်တာ”
ဟု ပြောလေသည် ၊ ထိုအခါ ခင်ပွန်းလောင်းလေးဖြစ်သူ ကျွန်တော်မောင်ရဲမာန်က သူမကို ဇက်ကြောဆွဲပေးရလေသည်..။
“အင်း….ကို….ကောင်းတယ်… အင်း… အားနည်းနည်းလေးထည့်ဦး”
“ဒီလောက်ဆိုရပြီလား….”
“အင်း..အင်း..ရပြီ ၊ ကို တော်တော့ ကို့အမေ စျေးကပြန်လာလို့တွေ့ရင် မကောင်းပဲနေဦးမယ်”
“ဪ… အနှိပ်ခံပြီးမှပဲ အဲ့စကားထွက်တော့တယ်၊ ချွေးမလေးရယ်လို့ ဟိုက ပြန်ပြောမှာပေါ့”
“ညောင်းလွန်းလို့ပါ မာမီရယ်….. ခစ်ခစ်”
“ပြီးပြီဆို နားရအောင်လေ… လာ ကို့အိမ်ခြံဝန်းထဲ လိုက်ပြမယ်”
“အင်း….”
ကျွန်တော်တို့ အိမ်အနောက်ခြံဝင်းထဲက အဖေစိုက်ထားခဲ့သည့် အရိပ်ရအပင် စားပင်များကြား လမ်းလျှောက်ရင်း ဟိုဒီစကားပြောကြလေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက……
“ကို့ရဲ့အခန်းကိုလည်း လိုက်ပြဦးလေ”
“ဪ..ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး နန်းရယ် ၊ ကြည့်ချင်သပဆိုလည်း လာ…. လိုက်ခဲ့”
“အင်း….”
“ဒါကတော့ အရင်တုံးက အဖေနဲ့အမေနဲ့ အတူအိပ်ကြတဲ့ အိပ်ခန်းကြီး ၊ အခုတော့ အမေက အနောက်အခန်းထဲ ရွှေ့သွားတယ်…. ဒီအခန်းက ကိုတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာထင်တယ်”
“အို…. ကုတင်ကြီးက အကြီးကြီးပဲ”
“အင်း……. ကျွန်းကုတင်ကြီးလေ ၊ ကို့ အဖေတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုံးကတည်းက အဖိုးတို့ လက်ဖွဲ့တဲ့ ကုတင်ကြီး…. ကို့သဘောအရဆို ရန်ကုန်သယ်သွားချင်တာ မလွယ်လို့သာရယ်…”
“အင်း…. မွေ့ယာကတော့ အသစ်ကြီးထင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်…. စမ်းကြည့်ကြမလား”
“အွန်း…. ကိုကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ရှက်စရာကြီး”
“မွေ့ယာပေါ် အိပ်ပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ ပြောနေတာပါ….. မကြိုက်ရင် ပြန်လဲလို့ရတယ် ဆိုလို့ပါ ၊ ဒီကောင်မလေး ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ”
“သိဘူး… သွား… ကို့အခန်းကရော”
“ဟိုဖက်က အခန်းလေ… လာ”
“ကျွီ…..” (တံခါးဖွင့်သံ)
“ဒါ ကို့အခန်းပဲ…. ဘာမှတောင် သိပ်မပြောင်းလဲပါဘူး ၊ အိပ်ယာကတော့ ကိုနဲ့ ဟိန်းထက်တို့ အိပ်ထားလို့ နည်းနည်းရှုပ်နေတာ…. ဟီး”
“အင်း…. ဒါကဘာလဲ ၊ ကို ဆုရထားတာလား…. အင်း (မောင်ရဲမာန် မြို့နယ်အားကစား လက်ရွေးစင်ဆု) ဆိုပါလား…. ခစ်ခစ်”
“ဘာရယ်တာလဲ”
“ဪ… ငယ်ငယ်တုံးက ကိုတို့ တခြားကျောင်းနဲ့ ဘောလုံးကန်ရင် ညီမ အားပေးခဲ့တာတွေကို သတိရမိသွားလိုပါ”
“ကျောင်းဘောလုံးအသင်းကို အားပေးတာလား ၊ ကို့ကို အားပေးတာလား”
“နှစ်ခုလုံးပဲ….ခစ်ခစ်”
“ဒါဆို ညီမက ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကို့ပရိတ်သတ်ပေါ့”
“မြှောက်နေပြန်ပြီ ကိုကိုကလည်း…. ကိုယ့်ကျောင်းကလူမို့ အားပေးတာပါနော်”
“နည်းနည်းတော့ ကို့ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ်တော့ လုပ်လိုက်”
“သိဘူး…သွား”
“မသွားပါဘူး…လာ”
“အင့်…. ကို တအားကြီးမဖက်နေနဲ့… ကို့အမေတို့ ဈေးကပြန်လာလို့ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူးလေ”
“အင်း…. ဟုတ်တယ် အခန်းတံခါး ပိတ်လိုက်မယ်”
“အာ…. ကိုကတော့ ပြောလေကဲလေပါလား….”
ကျွန်တော်က အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကလန့်ချလိုက်လေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ ကျွန်တော့်ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်းလေးထိုင်နေပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ရင်း အတူလှဲအိပ်လိုက်လေသည်….၊ သူမက ရှက်နေသလိုလို ရှိသော်လည်း ဘာမှတော့မပြော၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ကို နှာခေါင်းကြီးဖြင့် နမ်းရှိုက်ပြီး ကျီစယ်လိုက်သည်…။
“အင်း…မွ…မွ.. နဖူးလေးရော.. မွ… ပါးလေးရော… နှာခေါင်းလေးရော…. မေးစေ့လေးရော.. မွ…”
“အင့်..ကို…အွန်း… ယားတယ်…… အမေတို့ပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မလာသေးပါဘူး… လာလည်း အခန်းက အသံလုံပါတယ်”
“ကိုကလည်း.. တော်ကြာ…..”
“သူတို့လည်း ငယ်ရာက ကြီးလာကြတာပဲ ၊ မတော်လို့ တွေ့သိရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မနက်ဖြန် သဘက်ခါဆို ယူကြတော့မယ့်ဟာကို”
“အင်း..သိတော့ဘူး…ပြီးတာပဲကွာ”
“မွ…မွ..မွ…ကို့ကိုနမ်းပါဦး”
“မွ…အင်း…ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်စ်”
ကျွန်တော့်ကို ငြင်း၍မရတော့မှန်းသိသဖြင့် သူမက စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး အနမ်းများကို ပြန်လည်တုန့်ပြန်လာလေသည် ၊ နှုတ်ခမ်းခြင်း ဂဟေဆက်မိတော့လည်း သူမရဲ့လျှာလေးက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲသို့ စတင်ပြီး နယ်မြေချဲ့လာသည်….၊ ကျွန်တော့်ကောင်ကြီးကလည်း လွယ်လွယ်နှင့် အညံ့မခံ…. နယ်မြေကျူးကျော်လာသည့် နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ လျှာကလေးကို ပြန်လည်ရစ်ပတ်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်လေသည်……။
“အင်း..အင်း….ပြွတ်စ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်…. အင်း… အင်း”
နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေရင်းနှင့်ပင် ကျွန်တော့်လက်က သူမတကိုယ်လုံးကို ရေစုန်ရေဆန် လျှောက်သွားပြီး ပွတ်သပ်ပေးလေသည်၊ သူမဝတ်ထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံက ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ပြီး ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည် ၊ ဘော်လီနောက်ကျောက ဂျိတ်ကိုလည်း လက်မနှင့်လက်ညိုး ညှပ်ပြီး ဖြုတ်လိုက်လေသည်…..။
“အင်း..ကို… အကုန်မချွတ်နဲ့လေ.. ညီမရှက်တယ်”
“ညီမ အရှက်ပြေအောင် ကိုလည်း အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပြီ… ဒီမယ်ကြည့်”
“အင်း..သိဘူးကွာ… ကိုက လူလည်လုပ်တယ်”
“အာ့…ယားတယ် ကိုရဲ့”
နန်းဖူးဝတ်မှုံက သူမရဲ့အပေါ်ပိုင်းကို ကျွန်တော်က ဗလာကျင်းလိုက်သဖြင့် ရှက်သွေးဖြာနေပြီး ရင်သားနှစ်မွှာကို လက်နှင့် ကာထားလေသည် ၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ရင်ညွန့်တစ်လျှောက်ကို အသာနမ်းလိုက်ပြီး မြင်ကွင်းကွယ်နေသည့် သူမလက်ကို အားသုံးကာ ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်…။
လက်ကိုဆွဲဖယ်လိုက်တော့ လုံးဝန်းပြီး ကျစ်လစ်တဲ့ သူမရဲ့ရင်သားနှစ်မွှာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ အရင်က သူမရဲ့ ချိုချိုနှစ်လုံးကို ရုပ်ရှင်ရုံထဲတွင် စမ်းကိုင်ဖူးသော်လည်း အခုလို အလင်းရောင်ထဲတွင် မမြင်ဖူးခဲ့…..၊ အခု ကြည့်လိုက်တော့ လူကြီးလက်တစ်အုပ်စာ ထန်းသီး အရွယ် နို့အုံလေးနှင့် အထဲနစ်ဝင်နေသည့် ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူမက အသားဖြူဝင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ရင်သားနှစ်မွှာပေါ်တွင် ယှက်ဖြာနေသည့် သွေးကြော အစိမ်းလေးများကိုလည်း တွေ့ရလေသည်၊ ကျွန်တော်သည် ဘယ်ဖက်နို့အုံပေါ်က နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံစုပ်လိုက်ရင်း ညာဖက်က နို့အုံကို လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး နယ်ကိုင်ပေးလေသည်။
“အင်း…ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်…”
“အား….ယာတယ်….ကို… အား… အင်း…. အင်း… အင်း”
ကျွန်တော်က နို့ငတ်နေသည့် လသားအရွယ် ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးလို သူမရဲ့နို့သီးခေါင်းကို တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ပြောင်းစုပ်ပြီး လက်ဖြင့် အသာလေး ချေပေးလေသည်၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကြားထဲ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထိုးဖွရင်း ပွတ်သပ်ပေးနေသည်…။
“အင်း….အင်း…ကို… အာ့…….. အွန်းးး”
ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှာစွမ်းကြောင့် နစ်ဝင်နေသည့် သူမရဲ့ ပန်းနုရောင်နို့သီးခေါင်းလေးက ထောင်တက်လာသည် ၊ ကျွန်တော့်လက်ကတော့ နောက်တဆင့်တက်ပြီး တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ကာ ထမီဂျိတ်ကို ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည် ၊ သို့သော် ထမီဂျိတ်က တော်တော်နှင့် ဖြုတ်၍မရ… ဇနီးလောင်းလေးက ကျွန်တော့်အား…
“ကို.. အရမ်းကြီး ဆွဲမဖြုတ်နဲ့ ၊ ဂျိတ်ကျိုးသွားလိမ့်မယ်… ခဏ….. ညီမဖြုတ်ပေးမယ်”
ဟု ပြောပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ပေးလိုက်လေသည်…၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံရဲ့ ဂျိတ်ထမီ ကျွတ်သွားတော့ သူမရဲ့ အောက်ခံပင်တီ ပန်းရောင်လေးကိုပါ တစ်ခါတည်း ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည် ၊ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ခန္တာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့လျှောဆင်းလိုက်တော့ သူမက ပိပိလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို လိမ်ထားလေသည်၊ ကျွန်တော်က…
“နန်း……. ဘာလို့ ခြေထောက်ကြီး လိမ်ထားတာလဲ”
“ သိဘူးကွာ…. ရှက်တယ်…. အီး”
“လိမ္မာပါတယ်…. ခြေထောက်လေး ဖြေလိုက်”
“အင်း….သိဝူး….ဟင့်”
ကျွန်တော်စိတ်ထဲ ညစ်တီးညစ်ပတ် အကြံတစ်ခု ခေါင်းထဲဝင်လာပြီး လိမ်ထားသည့် သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးကို ဂလိယားထိုးလိုက်လေသည်…..။
“ဟိ…ဟိ..ခစ်…ခစ်…ခစ်… ယားတယ်.. ကို.. ယားတယ်”
ခြေဖဝါးက ယားယံမှုကို တုန့်ပြန်ရင်း လိမ်ထားသည့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက လွတ်ထွက်သွားသည် ၊ ကျွန်တော်က အခွင့်အရေးကို အမိအရယူကာ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ချုပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲ ခေါင်းထိုးဝင်လိုက်လေသည်….။
“အား…..ရှက်လိုက်တာကွာ…. အီး… ကို…”
“မရှက်ပါနဲ့ကွယ်… နန်းရဲ့ ပိပိလေးကို ကြည့်ချင်လို့ပါ ၊ အင်း…. အမွှေးတွေ ရိတ်ထားတာလား”
“ဟုတ်တယ်…. အစ်မတစ်ယောက်ကပြောလို့ ရုပ်ဆိုးသွားလားဟင်”
(မိန်းကလေးတွေများ ပိပိတောင် မလှမှာ ကြောက်ကြတယ်ဗျို့)
“ လှပါတယ်….ဖွေးဖွေးလေး…. ရှလွတ်…. အင်း…. ပြွတ်… ပြွတ်… ပလပ်.. ပလပ်”
ကျွန်တော်က စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် အဖုတ်လေးကို ငုံစုပ်လိုက်ပြီး လျှာဖြင့် ကောက်လျက်လိုက်လေသည်။
“အား…..ကို…. အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့….. ရွံစရာကြီးကို….. အား… အား”
“ပလက်… ပလက်… ပလက်…. ပြွတ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်”
ကျွန်တော်က သူမပြောတာတွေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်း လုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်လုပ်လေသည် ၊ အဖုတ်အမြှောင်းကြားလေးထဲ လျှာကိုချွန်ပြီး အပေါ်အောက် လျက်ပေးလိုက်…… အစိလေးနားတစ်ဝိုက်ကို အက္ခရာရေးပေးလိုက်…. အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို ငုံပြီးစုပ်ပေးရင်း ချစ်ရသူလေးကို အရသာကောင်းလေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်…။
“အား….အား…ဟင့်.. ကို…. အား… ဟင့်… တော်တော့….. အား… အား.. ဟင့်”
“ပြွတ်…ပြွတ်စ်…ပြွတ်စ်… ပလစ်… ပလစ်… ပလစ်”
“အား..အား…ကို…အား…ဟင့်… ရင်ထဲက ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးကွာ…. တော်ပါတော့… အား… အား… အား… အား…. ကျွတ်စ်.. အား… အား…. အား…..”
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးကို ဘာဂျာပေးရင်း သူမ ပြီးခါနီးလာသောအခါ စောက်စိလေးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံစုပ်ပေးလိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အဖုတ်ထဲမှ အရည်ကြည်များက တလဟော ထွက်လာလေတော့သည်။
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေး တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကျွန်တော်လည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ ပုဆိုးနှင့် အောက်ခံဘစ်ကို အမြန်ချွတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်လုံးလေးအပေါ် အုပ်မိုး၍ နေရာယူလိုက်လေသည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ နဖူးလေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်…..။
“မွ”
သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲကားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို အဖုတ်နှင့်တေ့ပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက မရဲတရဲဖြင့် အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး..
“ကို.. ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော်…. ညီမကြောက်တယ် ၊ ကို့ဟာကြီးက ညီမထဲ ဆန့်ပါ့မလား”
“ဖြည်းဖြည်းပဲ သွားပါ့မယ်…. နန်း နာရင် ကို့ကိုပြောနော်…. မွ..ချစ်တယ်”
“အင်း.. ညီမလည်း ကို့ကိုချစ်တယ်…. အင်း… ရှီး”
ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ရွှေကြုတ်လေးထဲသို့ တန်းမထည့်သေးပဲ အဝင်ဝတွင် အပေါ်အောက် ပွတ်သပ်ရင်း အရှိန်ယူလိုက်သည် ၊ သူမရဲ့ ပိပိလေးက စောနတုံးက အရည်တွေနှင့် ရွဲနေသဖြင့် ချွဲစိစိ ဖြစ်နေလေသည်….၊ လီးဒစ်ကို အပေါ်အောက် ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်တိုင်း အဖုတ်အပေါ်နားက အင်္ဂါအစိလေးကို ဖိမိသဖြင့် တအီးအီးနှင့် ညည်းနေလေသည်။
တစ်မိနစ်ခန့်မျှ လီးဒစ်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲပေးပြီးနောက် နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးရဲ့ ပိပိထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည် ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လီးဒစ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် လိင်တံအချောင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း အဆုံးထိ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်….။
“အား…အား…ကို…နာတယ်… အား…. အား… ခဏရပ်ပါဦး…. ခဏ…. အား… အားးးး”
“အင်း…ရပ်ပြီ….ညီမ…. မွမွ.. မနာတော့ဘူးနော်… ဖွ… ဖွ…. အင်း…. အင်း”
“ကိုဟာကြီးက…… ညီမအထဲမှာ ပြည့်ကြပ်နေသလိုကြီးပဲ…. ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး”
“ခဏပဲနာမှာပါ…. ညီမ သည်းခံလိုက်….. မွ… မွ…. လိမ္မာပါတယ်ကွာ… အင်း.. မွ…”
“အင်း…ကို… ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော်… အင်း”
ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံအရ လိင်တံကို သူမရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲသို့ တစ်ခါတည်း ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားသေးပဲ ငြိမ်နေလိုက်လေသည်၊ သူမရဲ့ ရင်သားလေးကို ဖွဖွလေးကိုင်ရင်း… နမ်းရှုံ့ပေးရင်း ချော့မြူကာ စိတ်ပြန်ကြွလာပြီဆိုမှ လိင်တံကို အဖုတ်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည် ၊ ကျွန်တော့်လိင်တံ အရင်းနားတွင် သူမရဲ့ သွေးစလေးများ ကပ်ပါလာလေသည်…..၊ နောက်တစ်ခေါက် အထဲပြန်ထည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အဖုတ်အတွင်းသားတွေက ကျုံ့ထား၍ မနည်းသွင်းလိုက်ရသည် ၊ သူမလည်း တော်တော်အောင့်ပြီး နာသွားပုံပေါ်သည် ၊ ကျွန်တော့်ပေါင်ကို သူမလက်ကလေးနှင့် တွန်းကာ တားဆီးလေသည်။
“အား….အား….ကို…. နာတယ်… အား.. အား”
“နန်း…. စိတ်ကို မတင်းထားနဲ့… ပိုနာလိမ့်မယ်….. ကို့မျက်နှာကိုပဲကြည့်… အောက်ပိုင်းကို စိတ်ထဲက မေ့ထားလိုက်…”
“အင်း..အင်း..ကို…. နာသေးတယ်… အား.. ကျွတ်”
“လိမ္မာတယ်…. မနာတော့တော့ဘူးနော်…. မွ..မွ..မွ… ကို့ကို အာဘွားပြန်ပေးပါဦး”
“အင်း…. မွ…မွ…. ပြွတ်စ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်…. ပြွတ်… အင်း… အင်း… ပြွတ်စ်”
သူမနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေရင်းနှင့်ပင် လက်ကိုလည်း သူမရဲ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ချေပေးလိုက် နို့အုံလေးတွေကို နယ်ပေးလိုက်နှင့် ပြုစုပေးလိုက်သည် ၊ သူမ အရှိန်ရလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အောက်ကအငယ်ကောင်ကို အဝင်အထွက် လှုပ်ရှားစေကာ အချစ်ခရီး ဆက်ကြလေသည်..။
“အင်း…..အင်း..အင်း..ကို..”
“အား..အား..အား..ရှီး…..အား… အား…ပြွတ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်”
“ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်..ဖတ်”
“အား…..အား..အား…ကိုရေ… အွင်း…. ဟင့်… ဟင့်… ဟင့်”
“အထဲက နာသေးလား…. နန်း”
“ဟင့်အင်း…. မနာတော့ဘူးရယ်…. ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး…. ဟင်…. အင့်… အင့်”
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ကျောကို အတင်းဖက်ပြီး လက်သည်းနှင့် ကုတ်ခြစ်ပြီး သူမခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသည်၊ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တက်လာတော့ ကျွန်တော့်ဆောင့်လိုးချက်တွေ မြန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမလက်သည်းတွေက ကျွန်တော့် နောက်ကျောကို ပိုကုတ်လေဖြစ်သောကြောင့် စပ်ဖြင်းဖြင်း ခံစားရလေသည် ၊ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့လည်း လီးကို အထုတ်အသွင်းလုပ်တိုင်း သူမရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက အုံလိုက်ကြွနေသယောင်…..
“အား…အား…ကိုရေ….အား…. အား… နန်း ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်…. အား… အား”
“ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်… အား…. အား…. အား… ဆောင့်… ကို… မြန်မြန်လေး….. အာ့…. အာ့”
“အင်း…ကိုလည်းပြီးတော့မယ်…. ရော့….ရော့…ရော့”
“အီး….အင်း…အင်း….အင်း…. အင်း… ဗြိ…ဗြိ..ဗြိ…. အိုး…..အား…အား”
“ချစ်တယ်…ကိုရယ်…. အား…. အား… အား… အား…. အား… အား… အား”
“ပြီးပြီ…ပြီးပြီ…အား…အား… အား… အား…. ဖတ်… ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်”
“အွန်း…အွန်း…အွန်း…. အာ့… အာ့… အာ့… အာ…. အား…..”
ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူနှစ်ယောက်လုံး ကာမပန်းတိုင်ခရီးသို့ အတူတူ ရောက်ရှိသွားကြသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ အဖုတ်အတွင်းသားလေးများက အတင်းဖြစ်ညှစ်ပြီး ကျွန်တော့်လိင်တံကို ပြုစုပေးမှုကြောင့် ကာလအတော်ကြာ စုဆောင်းထားသည့် သုတ်ရည်များကို သူမရဲ့ ဝမ်းကြာတိုက်လေးထဲသို့ အရည်တစ်စက်မျှ မကျန်အောင် ပန်းထည့်မိလိုက်လေသည်..။
နန်းဖူးဝတ်မှုံရော ကျွန်တော်ပါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေကြ လေသည် ၊ သူမက…
“အား…. မောလိုက်တာ ကိုရယ်…. ညီမဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲ တလှိုက်လှိုက်နဲ့ ”
“ ဒါအမြည်းရှိသေးတယ်…. ပြွတ်… ပြွတ်”
“အင်း…. ဒီနေ့အဖို့တော့ တော်တော့နော် ၊ ခဏနေ ကို့အမေ ပြန်လာတော့မှာ”
“ညီမသဘော… ကိုနဲ့အတူနေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
“နာတယ်… အထဲကအောင့်တယ်… ယားလည်းယားတယ်… ခစ်ခစ်”
“ပြီးတော့ရော….”
“ညီမချစ်တဲ့သူနဲ့ အခုလိုနေရတာ ပျော်ပါတယ်… အစတုန်းကနာပေမယ့် နောက်ပိုင်းကြ ရင်ထဲ ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးကွာ…. တလှပ်လှပ်နဲ့”
“အင်း….ချစ်တယ်…နန်းရယ်…မွ”
“ညီမတို့ ကလေးဘယ်တော့ယူကြမလဲ ၊ ကို ဘယ်လိုစဉ်းစားထားလဲ ဟင်”
“နောက်နှစ်ပိုင်းလောက်မှ ယူကြမလားလို့လေ ၊ ညီမကရော…. လိုချင်ပြီလား”
“ညီမလည်း ကို့လိုပဲ နောက်တစ်နှစ်… နှစ်နှစ်လောက်နေမှ ကလေးယူမလားလို့ပဲ ၊ ဒီကြားထဲ ညီမတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပိုက်ဆံရှာကြမလားလို့လေ”
“အင်း….. မိန်း မိန်းမသဘော”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ယောကျာ်းရယ်….. ခစ်ခစ်”
ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံလောင်းနှစ်ဦး အိပ်ယာပေါ်တွင် အဝတ်စလစ်ဖြင့် ချစ်စကား ပြောနေကြစဉ် ခြံပေါက်ဝက အမေ့ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်….။
“ရဲမာန်..သားရေ… အမေဈေးကပြန်လာပြီ ၊ ပစ္စည်းအလေးတွေ ပါလာလို့ ကူသယ်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်….အမေ လာပြီ”
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လည်း လန့်ဖြန့်သွားပြီး အဝတ်အစားများ မြန်မြန်ကောက်ဝတ်ကာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လိုက်ကြသည် ၊ ကျွန်တော်ကအရင် အဝတ်ဝတ်လို့ပြီးသဖြင့် အိမ်ရှေ့ကို အပြေးလေးသွားပြီး အမေ့ကို သွားကြိုလေသည် ၊ အမေက…..
“ချွေးမလေးရော…ဘယ်မှာလဲ”
“ဟို… အိမ်သာထဲရောက်နေတာနေမယ် အမေ… စောနကတော့ သားနဲ့အတူ စာအိတ်တွေ ထည့်နေကြတာ”
“အော်….အေးပါ…. သား ဟိုခြင်းတောင်းလေးကို မီးဖိုထဲသယ်ပေး”
“ဟုတ်…အမေ”
———————-
ဒီနေ့ဟာ…. ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ရက်ရာဇာဆိုတဲ့နေ့
ဒီနေ့ဟာ…… မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ စုံလင်စွာ စုဝေးကြတဲ့နေ့
ဒီနေ့ဟာ….. ချစ်ခြင်း မေတ္တာတရားတွေနဲ့ ထုံလွှမ်းတဲ့နေ့
ဒီနေ့ဟာ….. သူမရဲ့အပြုံးတွေ အတောက်ပဆုံးသောနေ့
ဒီနေ့ဟာ….. ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နံရိုးတစ်ချောင်းကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့နေ့
ဒီနေ့ဟာ….. တစ်ဘဝစာအတွက် ချစ်သူ လက်တွဲဖော်အချင်းချင်း ဂတိသစ္စာပြုကြတဲ့နေ့
ဒီနေ့ဟာ…. ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့….❤️❤️❤️
သာစည်မြို့လည်ရှိ မင်္ဂလာခန်းမတစ်ခုတွင် ပွဲလာဧည့်သည်များနှင့် စည်ကားနေလေသည် ၊ သတိုးသား သတိုးသမီးများဖြစ်ကြသော ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် လာရောက် အားပေးသော သူငယ်ချင်းများ မိတ်ဆွေများ ဆွေမျိုးများအား ပြုံးရယ်ကာ စကားပြော ဧည့်ခံရသဖြင့် ပါးတွေပင် ညောင်းနေကြလေပြီ ၊ နှစ်ယောက်လုံးက မြို့ခံများဖြစ်ကြသဖြင့် ဧည့်သည်များက ရှုပ်ရှက်ခက်နေပြီ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်…… မင်္ဂလာဆောင်ကိုလာသော အမျိုးသမီးအကုန်လုံးနီးပါးကလည်း နယ်မြို့ထုံးစံအတိုင်း မိတ်ကပ်ထူထူဖို့ပြီး လာရောက်ကြသဖြင့် ကျွန်တော့်ဖက်က အမျိုးတွေလား… နန်းဖူးဝတ်မှုံ တို့ဖက်က အမျိုးတွေလား ဟုပင် မခွဲခြားတတ်တော့ချေ ၊ တစ်ခုရှိသည်က နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ဖက်က ဆွေမျိုးများသည် ရှမ်းလူမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ရှမ်းရိုးရာဝတ်စုံ ဝတ်လာခဲ့ကြသဖြင့်သာ သော်သေးသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ သတိုးသမီးလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံလည်း တစ်ဝိုင်းပြီးတစ်ဝိုင်း မျက်နှာပြ စကားပြောဧည့်ခံရသဖြင့် ချွေးစေးလေးများထွက်ကာ မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်ပင် ပျက်ချင်နေလေပြီ ၊ ကျွန်တော်က အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးကို ထုတ်လိုက်ပြီး…
“နန်း… ရော့ ၊ နားထင်နားလေးကို သုတ်လိုက်ဦး”
“အင်း..ကို..ကျေးဇူး… အိုက်လာပြီ ၊ ဝတ်ထားရတဲ့ ဟာတွေကလည်း မသက်သာဘူးရယ်”
“အင်း….ကိုလည်း ရယ်ပြရတာ ပါးညောင်းနေပြီ ၊ နေ့လည် ၁ နာရီထိုးရင် ပြီးပါပြီ”
“ဟုတ်…ကို”
“зәс:…”
“ကို….ဟိုမှာ… ကို့ရန်ကုန်ရုံးကလူတွေ လာတယ်၊ သွားနှုတ်ဆက်ကြအောင်”
နန်းဖူးဝတ်မှုံ ညွန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ရန်ကုန်ကနေ ဒီအထိလာရောက်ကြသော မခိုင်ဇာမြင့် ၊ ဇော်မျိုးနိုင် ၊ သီရိ နှင့် အလုပ်သင်လေး….. နောက်ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းမလေး စုမြတ်နိုးနှင့် သူ၏စေ့စပ်ထားသော ကောင်လေးပါ ပါလာလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံး သူတို့အနားသို့သွားပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်သကြသည်…။
HR မန်နေဂျာ မခိုင်ဇာမြင့်က ကျွန်တော်တို့စုံတွဲကို တွေ့တော့…..
“ဟေ့..ရဲမာန်.. ကွန်ဂရက်ကျူလေးရှင်းပါ”
“ကျွန်တော်က အစ်မတို့ ရန်ကုန်ကလူတွေ မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ”
“မလာလို့ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲအေ…. တို့ HR က မင်းသားကြီးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို”
“အကုန်လုံး ကားစင်းလုံးငှားပြီး လာကြတာလား ၊ ဒီမှာ ညအိပ်မှာမလား”
“မဟုတ်ဘူး… မောင်လေး နေ့ချင်းပြန် ”
“ဟုတ်…အစ်မ ..လာ အထဲဝင် မုန့်စားပါဦး”
“အေး…အေး…”
မခိုင်ဇာမြင့်ပြီးတော့ သီရိနှင့် ဇော်မျိုးနိုင်က သူတို့လက်ထဲက လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းဗူးကို မြှောက်ပြကာ….
“ကိုရဲမာန်…. ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး လက်ဖွဲ့လှလှလေး ပေးခဲ့တယ်နော်”
“ကျေးဇူးပါကွာ… ဟိုနားမှာ တစ်ဝိုင်းလွတ်နေတယ် ၊ မခိုင်ဇာမြင့်နဲ့အတူ တစ်ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုမန်နေဂျာကလည်း….. မင်္ဂလာဆောင်မှာတောင် ညွှန်ကြားချက်ပေးနေတယ်”
“အကျင့်ပါနေလို့ပါကွာ…. မင်းတို့ကလည်း”
“ကျွန်တော်တို့ကလည်း စတာပါဗျာ…. သွားစားပြီနော် ၊ ပြီးရင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမယ်”
“အေး… ငါခဏနေ အဲ့ဝိုင်းကို ပြန်လာခဲ့မယ်”
HR ဌာနက မိတ်ဆွေများကို နှုတ်ဆက်အပြီးတွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်အား..
“ကို…. ဟိုဖက်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ် ၊ တောင်ကြီးက ညီမအမျိုးတွေလာလို့”
“အင်း…အင်း”
“ကိုလည်း…. ကို့သူငယ်ချင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး လိုက်လာခဲ့မယ်”
“ဟုတ်”
သတိုးသမီးနန်းဖူးဝတ်မှုံတစ်ယောက် အမျိုးတွေဆီ သွားနှုတ်ဆက်နေခိုက် ကျွန်တော်သည် ဧည့်ကြိုစားပွဲတွင် လက်ဖွဲ့ငွေထည့်နေသော သူငယ်ချင်း စုမြတ်နိုး၏ ပုခုံးကို အသာတို့လိုက်ပြီး….
“ဟိတ်…”
“အမလေး….လန့်တာဟဲ့…ရဲမာန်….သေနာ”
“ငါ့မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဒီထက်နူးနူးညံညံလေး မခေါ်နိုင်ဘူးလား”
“ဆောတီး…. ငါ့ပါးစပ်က အကျင့်ပါနေလို့ပါ ”
“စောနက နင့်ကောင်လေး မြင်လိုက်ပါတယ်… ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“ကားထဲ ရေဗူးကျန်ခဲ့လို့ သွားယူခိုင်းထားတာ”
“ရဲမာန်.. ရဲမာန်.. နင်တောင် မိန်းမယူပြီပေါ့လေ…. ငါတို့လည်း နောက်နှစ်လောက်ထဲ ယူကြမလို့”
“ငါ့ကိုနှမြောနေတာလား”
“လူကိုတော့ မနှမြောပါဘူး…. နင့်ရဲ့ ချောကလက်ချောင်းကြီးကို နှမြောတာ ၊ အဲ့လိုမှန်းသိရင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုံးက အဝစားခဲ့ပါတယ်”
“ဟား…ဟား… နင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ချောကလက်ချောင်း ရတော့မှာပဲကို”
“နင်နဲ့တော့ ဘယ်တူပါ့မလဲ.. ငါတို့ငယ်ငယ်တုံးက ရူးမိုက်ခဲ့တာတွေတောင် ပြန်သတိရသွားပြီ”
“အဲ့ဒီတုန်းက ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်နော်”
“ဟုတ်ပ…. လုပ်ချင်တာတွေ လျှောက်လုပ်ကြပြီး ဘာအနှောင်အဖွဲ့မှလည်း မရှိဘူးးရယ်… အခုတော့ဖြင့်…”
“အသက်ဆိုတာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ စုမြတ်ကလည်း…. ဟိုမှာ နင့်ကောင်လေး ပြန်လာပြီ ၊ ဟိုနားမှာ ဟိန်းထက်နဲ့ ယုပွင့်တို့ရှိတယ်…. မုန့်စားနှင့်ကြ……. ငါခဏနေ ပြန်လှည့်လာခဲ့မယ်”
“အေး…အေး ၊ ငါ ဘာလက်ဖွဲ့ရမှန်းမသိတာနဲ့ လက်ဖွဲ့ငွေပဲ များများထည့်ခဲ့လိုက်တယ်”
“အေး….ကျေးဇူးပါ စုမြတ် ၊ နင့်မင်္ဂလာဆောင်ကြရင်လည်း ငါပြန်ထည့်ပေးပါ့မယ်”
“အင်း ဟုတ်ပြီ”
ထို့နောက် ကျွန်တော်လည်း လှည့်ပတ်ဧည့်ခံနှုတ်ဆက်ခြင်း သတိုးသမီးဆီပြန်သွားကာ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ရလေသည် ၊ နေ့လည် ၁ နာရီခွဲတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ အခမ်းအနား အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့လေသည်။
ည ၇ နာရီခွဲခန့် အချိန်တွင်ဖြစ်သည်….၊ ကျွန်တော်သည် ရေမိုးချိုး ညနေစာစားသောက်ပြီး သကာလ ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အိပ်ခန်းကြီးထဲတွင် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းတချို့ကို ဖွင့်ကြည့်နေလေသည်၊ ကျွန်တော်သည် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းဗူးများကို ကံစမ်းမဲဗူးလို သဘောထားပြီး ခလောက်ကြည့်ကာ ဘာပစ္စည်းဖြစ်မလဲ ခန့်မှန်းရင်း တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။
လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းအများစုမှာ အိုးခွက်ပန်းကန်များ ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းအချို့နှင့် တိုင်ကပ်နာရီ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်လေသောကြောင့် ဖောက်ရင်းပျင်းလာသဖြင့် ကျွန်းကုတင်ကြီး ပေါ်တက်လှဲလိုက်ရင်း…
“ဝူး…. တနေကုန် ညောင်းလိုက်တာကွာ”
ဟု ငြည်းငြူကာ လက်ကို အပျင်းဆန့်လိုက်လေသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် ရေချိုးပြီး၍ ထမီရင်လျားနှင့် အခန်းထဲဝင်လာသော ဇနီးချောလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက…
“အွန်း…. ညီမလည်း အတူတူပဲ ၊ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်တုံးကတော့ ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားလိုက် ရတာ….. ပွဲရောက်တော့ မြန်မြန်ပဲ ပြီးချင်တော့တယ်”
ဟု ပြောလေသည်…..။
“အယ်…. ကို ကြမ်းပြင်မှာ အမှိုက်တွေပွနေတာပဲ ၊ လက်ဖွဲ့တွေ ညီမနဲ့ အတူတူဖောက်ပါ့မယ် ဆိုတာကို မစောင့်ဘူးတော့”
“ဟဲ…ဟဲ… ညီမကိုစောင့်ရင်း ပျင်းလာလို့ နည်းနည်းလေး စမ်းဖောက်ကြည့်ထားတာ”
“အင်းပါ…ဟုတ်ပါပြီ”
“ကို….လာ.. ကို့အမေအိပ်ယာမဝင်ခင် သွားကန်တော့ရအောင်”
“အွန်း…လာပြီ”
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကြင်စဦးလင်မယားနှစ်ယောက်သည် အမေ့အခန်းထဲသို့ သွားပြီး ရိုသေသမှုနှင့် ဦးချရှစ်ခိုးကြလေသည် ၊ အမေက ဝမ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းကာ
“ဒီလင်မယား အိုအောင်မင်းအောင် ပေါင်းသင်းနိုင်ကြပါစေ”
ဟု ဆုတောင်းပေးသည် ၊ ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ဆုံးမစကားတချို့ပြောကာ မှာကြားလေသည်။
အမေ့အခန်းထဲက ပြန်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်တော့ ကျွန်တော်က ညအိပ်မီးကိုပဲ ချန်ကာ မီးပိတ်လိုက်လေသည်။
“ ဖျောက် ” ( မီးခလုတ် ပိတ်သံ )
“ဟော…ကို့ မီးပျက်သွားတာလား ၊ အဲ….. မီးပိတ်လိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်….”
“လက်ဖွဲ့တွေ ဖွင့်ကြည့်ဦးမယ်လေ ၊ အခုမှ ၈ နာရီလောက် ရှိဦးမှာကို….. အိပ်တော့မလို့လား”
“အိပ်ယာပေါ်မှာ နားကြတော့မယ်လေ… အိပ်တော့မအိပ်သေးဘူးပေါ့… ဟဲဟဲ”
“အမလေး… သူ့ဟဲဟဲကိုပဲ ကြောက်နေရတာ…. ခစ်ခစ် ၊ မီးလေး ခဏတော့ ပြန်ဖွင့်ပါဦး”
“ဟာ…ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ”
“ကိုကလည်း.. ညီမထွက်မပြေးပါဘူး ၊ မအိပ်ခင် ကို့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကန်တော့ချင်လို့”
“အင်း… အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ”
ကျွန်းကုတင်ပေါ်တွင် ကျွန်တော်က ငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေသည်ကို ဇနီးချောလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ပုဆစ်တုတ်လေး ရှစ်ခိုးကန်တော့လေသည် ၊ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်းအဖြစ် ကန်တော့ခံရသည်မှာ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သော်လည်း သူမကိုကြည့်ပြီး ပိတိဖြစ်မိသလိုပင်….. သူမ ကန်တော့ပြီးတော့ ဘယ်လို ဆုပေးရမည်မသိသဖြင့် ကျွန်တော်က ခေါင်းကို ကုတ်နေလေသည် ၊ သူမက…
“ဆုမပေးတော့ဘူးဆိုလည်း… ထတော့မယ်နော်”
“အင်း…အင်း… ရပြီ ထတော့ ၊ ကို့နားလာခဲ့… ဆုပေးမယ်”
“ဟုတ်”
ကျွန်တော်က သူမအား မလိမ့်တစ်ပတ်ဖြင့် အနားကိုခေါ်လိုက်ပြီး နဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်၊ သူမက…
“အင်း…. ဘာများလဲလို့… ကိုကတော့လေ”
“မကြိုက်ဘူးလား..”
“ကြိုက်တယ်…..ထပ်ပေးဦး”
“မွ…မွ…မွ…မွ…”
“အွန်း…….. ကို… ခဏ ညီမ မီးသွားပိတ်လိုက်ဦးမယ်”
“အင်း”
ကျွန်တော်လည်း မွေ့ယာအသစ်စက်စက် နူးအိအိအပေါ်တွက် ပက်လက်လှန်လှဲရင်း သူမကို စောင့်နေလိုက်သည် ၊ သူမက ကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ ခြင်ထောင်ကို ယပ်တောင်နှင့် ခါလိုက်ပြီး ခြင်ထောင်အရင်ချလိုက်လေသည်….. ပြီးနောက် ပက်လက်လှဲနေသော ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားများကို သူမကိုယ်တိုင် ချွတ်ပေးလေသည်။
သူမဝတ်ထားသည့် ညအိပ်ဝတ်စုံဖြစ်သည့် ကတ္တီပါပြောင်ချောအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ကျွန်တော့်ရှေ့တွင်ပဲ ချွတ်ချလိုက်သည် ၊ ကျွန်တော်က သူမ ဘာဆက်လုပ်မလဲဟု လှဲရင်း အသာလေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်… နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက အဝတ်တွေချွတ်ပြီးတော့ ရင်အုပ်ပေါ်ကို လှဲအိပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာတစ်ဝိုက်နှင့် နှုတ်ခမ်းအား အနမ်းတွေ ပေးလေသည်…..။
“အင်း….ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်စ်…အင်း…အင်း”
ချစ်ဇနီးလေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကနေ လည်တိုင်….. ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်ကို လက်ဝါးလေးနှင့် ပွတ်ရင်း နမ်းပေးလေသည် ၊ ကိုယ့်မိန်းမက ပြုစုပေးသည့် အရသာမှာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်….. လည်တိုင်ကို အနမ်းခံရတော့လည်း ယားစိစိနှင့် နို့သီးခေါင်းကို အစုပ်ခံရတော့လည်း ခံစားမှုက တစ်မျိုးလေး…. ဟိဟိ။( FA များကိုတော့ ဒီကနေပဲ တောင်းပန်ပါတယ်…😂😂)
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် မာတောင်လာသည့် ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို သူမလက်လေးနှင့် ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အပေါ်အောက် ဂွင်းတိုက်ပေးရင်း…
“ကို့ဟာကြီးက.. အူယားစရာကြီးတော့….. အကြောတွေ တထောင်ထောင်နဲ့…. ခစ်ခစ်”
“ညီမရဲ့ ပိပိလေးကတော့ ချစ်စရာလေးပါ….”
“တကယ်လား…ခစ်ခစ်”
“ကို.. ညီမစမ်းပြီး ပါးစပ်နဲ့ လုပ်ပေးကြည့်မယ်နော်….. အဆင်မပြေရင်ပြော”
“အား….ရှီး….နန်း… ခဏ သွားနဲ့မထိမိစေနဲ့”
“ဆောတီးကိုလေး နာသွားလား”
“အင်း…”
သူမကတော့ စေတနာဗလပွဖြင့် ပုလွေပေးသော်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိသေးသဖြင့် သွားနှင့် နှစ်ကြိမ်လောက်ထိမိ၍ ဒစ်ဖျားလေး ကျဉ်တက်သွားလေသည် ၊ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တော့ သူမက သတိထားပြီး ဒစ်ဖျားလေးကိုစုပ်ရင်း ဂွင်းထုပေးကာ ပြုစုပေးပြန်သည်…. ကျွန်တော်က သူမခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း…..
“အွန်း….ကောင်းလိုက်တာ… နန်းရယ်…. အင်း… ကျွတ်”
“အား…ရှီး….ကိုပြီးချင်လာပြီ…. တော်တော့… ညီမ.. အင်း”
“လာ… ကို့အပေါ်ကို ခွတက်လိုက်”
သူမက ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်လိုက်တော့ ကျွန်တော်က သူမခါးကိုကိုင်ကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်အထိ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အောက်ကနေ အဖုတ်ကို အားပါးတရ ဂျာပေးလိုက်လေသည်…..။
“ကို….ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…. အဟင့်…. ဟင့်”
“အား…အား..အား… ကို…ကို..ကို… အား… ဟင့်…. ယားတယ်… ဟင့်… အား… အား”
“ပလက်….ပလက်…ပလက်… ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်”
“အား……အင်း ကို အား အား အား အားးး”
“ပလစ်…ပလစ်…ပလစ်… ပလစ်…. ပြွတ်… ပြွတ်”
ကျွန်တော်က အောက်ကနေ ဂျာပေးရင်း လက်ကို အပေါ်သို့မြှောက်ကာ သူမရဲ့ချိုဗူးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ဆွဲလိမ်ပေးလေသည် ၊ စစချင်းတုံးက သူမသည် ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ထိုင်ရသည်ကို အားနာ၍ မထိတထိ လုပ်နေသော်လည်း အခုတော့ ကျွန်တော်အပေါ် ဖိပွတ်နေ၍ အသက်ပင် မနည်းလုရှူနေရသည် ၊ သူမက ကုတင်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ရင်း မပီမပြင်ဝိုးတဝါး စကားတွေပြောကာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားလေသည်..။
“ကိုရေ..ကိုရေ..အား…အား…. အား… ဟင်…. ပြီးပြီ… အား… အား”
“ပြွတ်…ပြွတ်…ပလစ်…ပလစ်…. ပြွတ်.. ပြွတ်”
“ရွှတ်..ကို….အား….အား…. အား… အား……”
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေး တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကနေ ဖယ်လိုက်သည်၊ ထိုအခါမှသာ အသက်ဝအောင် ရှူရလေတော့သည်…..၊ ပြီးနောက် ပါးစပ်နားတစ်ဝိုက် ပေကျံနေသည့် အရည်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် ပွတ်ဆွဲသုတ်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်ကိုတက်ခွကာ လှေကြီးထိုးရိုးရိုးပုံစံဖြင့် စတင်ပြီး ဆက်ဆံလေသည်။
“ဇွိ…..အား…..ကို…အင်း…. အင်း… အင်း.. အင်း”
“မွ…မွ…မွ…ပြွတ်…ပြွတ်စ်.. နန်း… အောက်ကနာသေးလား”
“ဟိုတစ်ခေါက်ကလောက် မနာတော့ဘူးရယ်…. အင်း…. ကို…. အင်း… အင်း… အင်း”
“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”
“အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်းးးး”
ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ပုဇွန်တုတ်ကွေး ဘေးတစောင်း အနေအထား ပြောင်းလိုက်ပြီး ဆောင့်လိုးပေးမိလေသည်..။
“အွန်း…အွန်း….အင်း…အင်း…အင်း”
ဘေးတစောင်းအနေအထား၏ အားသာချက်မှာ သူမရဲ့ ဖင်လုံးဖြူဖြူကျစ်ကျစ်လေးကို ဘေးတိုက်မြင်နေရပြီး ခါးကနေဆွဲကိုင်ကာ ဆောင့်လိုးလျင် အမြင်အာရုံကော အထိအတွေ့ အာရုံပါ တစ်ခါတည်း ခံစားရ၍ ဖီးလ်ပိုတက်စေသည် ၊ တစ်ချက်တစ်ချက် သူမရဲ့ နို့အုံလေးကိုလည်း ဖြစ်ညှစ်ပေး၍ ရလေသည်…..၊ ကျွန်တော့်ရဲ့လီးကြီးကိုလည်း အဖုတ်လေးထဲ အဝင်အထွက် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း နို့အုံလေးကို နယ်ကိုင်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ပြီး အချစ်ပိုမိသည်..။
“ကို…ကို…ကို…အား…အား… အား… အားးးး”
နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးတစ်ယောက် နောက်ထပ်တစ်ခါ ချစ်ခရီးအဆုံးကို ရောက်သွားပုံပေါ်သည် ၊ အဖုတ်အတွင်း ကြွက်သားများက ကျွန်တော့်လီးကို ဖြစ်ညှစ်ရင်း သက်သေထူလေသည် ၊ သူမရဲ့ အထိအတွေ့တွေကြောင့် ပြီးချင်သွားသော်လည်း စိတ်ကိုထိန်းလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမကို လေးဖက်ကုန်း အနေအထား ပြုပြင်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ မုဆိုးဒူးထောက် အနေအထားဖြင့် ဆောင့်လိုးပေးရင်း သူမအတွက် အချစ်ရည်များကို ပက်ဖြန်းပေးလိုက်လေ တော့သည်…။
“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်”
“အား….အား….အား…အား… အား… ကို…. ကို… အား… အား… ဟင့်…. ဟင့်… အွန့်”
“ကိုပြီးတော့မယ်…နန်းရေ….အင်း…. အင်း… အင်း…. အွန်း”
“ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်… ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်”
“အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်း… အွန်း… အွန်း………”
ကျွန်းကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးဖက်ပြီး အမောဖြေနေကြသည် ၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မျက်နှာနားတစ်ဝိုက်ကို အကြင်နာအနမ်းလေးတွေ ပေးနေမိသည်၊ သူမကတော့ အသက်ရှူသံလေးများ မြန်ဆန်နေပြီး ညအိပ်မီး အလင်းရောင်နုနုလေးအောက်တွက် ယခင်ကထက် ပို၍ လှပနေသယောင်….။
ကျွန်တော်က သူမဘေးနား လှဲနေရင်းကနေ အပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်ပြီး နို့အုံလေးကို စုပ်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် နောက်တစ်ခါ ပြန်တောင်မတ်လာသည့် အငယ်ကောင်ကိုလည်း အဖုတ်ဝတွင် တေ့လိုက်ပြန်သည်….၊ သူမက…
“ဟင်.. ကို့ဟာကြီးက ပြန်ထောင်လာပြန်ပြီလား…. မြန်လိုက်တာ”
“ညီမက ချစ်စရာကောင်းတာကိုး… ပြီးတော့ သူက ပြန်ထောင်တာ မြန်တယ်လေ”
“ဟင်… ညီမတော့ သေပါပြီ”
“မွ…မွ….အဟင့်…ယားတယ်…ကို့”
“ခစ်…ခစ်….ခစ်….”
“အာ….ကိုရာ….အင်း…အင်း…အင်း…”
———————-
ထိုနေ့ညက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ကမ္ဘာပေါ်က တခြားသော စုံတွဲတွေလို အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပခဲ့ကြလေသည်။
သုံးလခန့်ကြာသော်……
တည်နေရာ – ဟုမ်းလမ်း၊ ကြည့်မြင်တိုင်မြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့။
အချိန် – စနေနေ့ ၊ မနက် ၇ နာရီခွဲ…..။
အိပ်ခန်းထဲကို မဖိတ်ခေါ်ပဲ ဝင်လာသည့် နေရောင်ကြောင့် အိပ်ပျော်နေရာမှ ကျွန်တော် နိုးလာလေသည်၊ လက်နှင့် ဘေးနားကို စမ်းကြည့်တော့ ချစ်ဇနီးလေးမရှိတော့၊ ကျွန်တော့်ထက် အရင် ထသွားပုံပေါ်သည်…၊ ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် နိုးစက်ပိတ်ပြီး အိပ်လိုက်တော့ ဒီအချိန်ထိ ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အညောင်းဆန့်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းထဲသို့သွားကာ မျက်နှာသစ်ပြီး သွားတိုက်လိုက်လေသည် ၊ ထို့နောက် အခန်းထဲပြန်ဝင်လာပြီး ရေစိုမျက်နှာကို တဘတ်ဖြင့် သုတ်နေရင်းကနေ နန်းဖူးဝတ်မှုံကို အော်ခေါ်ကြည့်လိုက်လေသည်…။
“မိန်းမရေ…မိန်းမ…”
“ကို…. ညီမက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ… ဟင်းချက်နေလို့ ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… မိန်းမ ဘယ်မှာလဲလို့ လှမ်းမေးတာ”
“အခုမှ အိပ်ရာနိုးပြီးတော့… လူများကို လိုက်ရှာနေတယ်…. ဟွန့်”
မီးဖိုခန်းထဲသို့ ရောက်လာတော့ ဘောင်းဘီတိုလေးနှင့် ကျွန်တော့်ဂျိုင်းပြတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည့် ဇနီးချောလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူမက ဆံပင်ကို ကပိုကရိုလေး ထုံးထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ခါးထောက်ပြီး ဟင်းတစ်မျိုးမျိုးကို ယောင်းမနှင့်မွှေကာ ကြော်နေလေသည်..။
“မိန်းမ….ဘာတွေကြော်နေတာလဲ”
“ကြက်သားမွှကြော်အစပ် ကြော်နေတာ….. ရုံးဖွင့်ရင် ဟင်းဂျိုင့်ထုပ်ရအောင်လို့”
“ကို…. ဗိုက်ဆာပြီလား… ခဏစောင့်အုံးနော် ၊ ဒါပြီးရင် ထမင်းကြော်ကျွေးမယ်”
“အင်း…. ဗိုက်မဆာသေးပါဘူး”
ကျွန်တော်က ဟင်းချက်နေသည့် ချစ်ဇနီးလေးကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း ဂုတ်ပိုးလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည် ၊ ဂုတ်ပိုးကိုနမ်းလိုက်တော့ သူမ ဘော်လီမဝတ်ထားကြောင်းကို အပေါ်စီးကနေ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော့်အငယ်ကောင်က အောက်ကနေ ထကြွလာလေသည် ၊ သူမကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ရင်း ဘယ်ဖက်လက်က ရင်သားကို ကိုင်ကာ ညာဖက်လက်က သူမဘောင်းဘီတိုထဲကို ထည့်ပြီး အဖုတ်လေးကို ပွတ်ပေးလေသည်။
“အာ…ကို…ဒီမှာ ဟင်းချက်နေတာကိုကွာ…. အင်း… အု”
“ကိုလို့.. ခဏလေး… ခဏလေး…. ဒီမှာ ကြော်လို့ပြီးတော့မယ်… ကို… ဆိုးတာကွာ”
“အင်း….ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်စ်”
နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့မရမှန်းသိတော့ ဟင်းအိုးခလုတ်ကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ကို ခေါင်းစောင်းကာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်နမ်းလေသည် ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ အဖုတ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးကိုင်ကာ အစိကို ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်….။
ဒီတစ်ပတ်လုံး သူမနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်မအားကြ၍ လိင်မဆက်ဆံဖြစ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမအဖုတ်လေးအား အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် အရည်တွေရွှဲလာပြီး ခြေဖျားလေးကိုထောက်ကာ ကျွန်တော့်လီးရှိမည့်နေရာကို ဖင်ဖြင့်ပွတ်လေသည်၊ ကျွန်တော်က သူမဘောင်းဘီအား လက်ဖြင့် ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဒူးကိုကွေးကာ လီးကို အဖုတ်ထဲ စမ်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်..။
“ကို….အား…ရှီး…ဗြစ်…ဗြစ်”
“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်”
“အင်း…အင်း…အင်း..အင်း… ညီမနို့တွေကို ကိုင်ပေး… အင်း… အင်းးး”
“အွန်း…အွန်း…အွန်း…. အား.. အား.. အား.. အား…. အား….”
ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် အားလပ်ရက်ကို အစပြုသည့် အနေဖြင့် Morning sex လိုက်ကြပြီး တစ်ချီတစ်မောင်း ပြီးကာမှ အနားယူကာ ထမင်းကြော်စားကြသည် ၊ ထမင်းစားနေရင်း ဇနီးဖြစ်သူက……
“ကို… စားပြီးရင် ညီမတို့ ဈေးသွားရအောင် ၊ နောက်တစ်ပတ်အတွက် ချက်စရာ မရှိတော့ဘူး”
“အင်း… ဘယ်သွားမှာလဲ ၊ ကြည့်မြင်တိုင် ညဈေးလား”
“ညဈေးက ညနေလောက်မှ စုံတာရယ်…၊ ညီမက ပန်းသီးရှာလကာရည်တို့ တခြားဟင်းချက် ပစ္စည်းတွေပါ လိုနေလို့ မြေနီကုန်းက City Mart ကိုပဲ သွာလိုက်တော့မယ်”
“အင်း..မိန်းမသဘော”
“နေ့လည်ကြရင်လည်း ကို အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရဦးမှာနော်၊ ကိုဟိန်းထက်တို့ဆီ သွားလည်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
“ဟင့်…”
“မျက်နှာကြီး ဆူပုပ်မနေနဲ့….. ဒီကိုပြောင်းလာပြီး သုံးလလုံးလုံး မအားကြလို့ သန့်ရှင်းရေး ပြန်မလုပ်ရသေးဘူးလေ”
“အင်း……ဟုတ်ပါတယ်လေ”
“စားပြီးရင် ပန်းကန် ညီမကိုပေး… ဆေးလိုက်မယ် ၊ ကို အဝတ်သွားလဲနှင့်… ပြီးရင် သွားကြ ရအောင်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ…ခင်ညာ”
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့လင်မယားနှစ်ယောက် မြေနီကုန်းရှိ City Mart သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည် ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမဝယ်သမျှပစ္စည်းများကို အနောက်ကနေ ခြင်းတောင်းထဲထည့် သယ်ပေးရင်း ဟိုငေးဒီငေးဖြင့် ဈေးဝယ်ကြလေသည် ၊ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာရင်း “ Season ” ပေါင်မုန့်တိုက်နားရောက်တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံက……
“ကို…. ညီမ Season က Black Burger ဝယ်လိုက်ဦးမယ် ၊ လိုက်ခဲ့ဦးမလား”
“အင်း….လျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့”
မုန့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြပြီး ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်ကြိုက်သည့် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်တစ်ခုတွေတော့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်….. နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ သူမရဲ့ ဘာဂါအမဲရောင်ကို ဟိုဒီကြည့်ပြီး လိုက်ရှာနေလေရဲ့။
တစ်နေရာရောက်တော့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ကြက်ဥပူတင်းဗူးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သူ့အမေကို ပူဆာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ အသားဖြူဖြူ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ချစ်စရာလေး…… ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ဒီနှစ်ကုန်လျင်တော့ဖြင့် ချစ်ဇနီး နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် ကလေးယူလိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်မိသွားသည်။
ကလေးမလေးရဲ့ အမေဖြစ်သူက ငွေရှင်းကောင်တာက စာရေးမလေးနှင့် စကားပြောနေသဖြင့် သူမ ဘာပြောနေသည်ကို နားမထောင်သောကြောင့် သူ့အမေရဲ့ ထမီစကို လက်ဖြင့်ဆွဲရင်း ဂျီကျပြန်သည် ၊ ထိုအခါ အမေဖြစ်သူက ကလေးမလေးဖက်လှည့်လာပြီး…
“ဟဲ့…သမီး…ထမီကိုမဆွဲနဲ့လေ…. ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“မေမေ..သမီးကို ကြက်ဥပူတင်း ဝယ်ကျွေး”
ကလေးမလေးရဲ့ အမေဖြစ်သူ အမျိုးသမီးမျက်နှာကို သေချာကြည့်မိလိုက်တော့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် “ဒိတ်” ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည် ၊ အကြောင်းမှာ ချစ်စရာကောင်းသည့် ကလေးမလေးရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ချစ်ဦးဖြစ်သော “မဝသုန်ဖူး” ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်…။
သူ့သမီးလေးကို စကားပြောရင်း အပေါ်မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည် ၊ ဟုတ်ပါသည်…. သူမက ကျွန်တော်ချစ်ခဲ့ဖူးသော ဂိုက်ဆရာမလေး မဝသုန်ဖူးပင်…..။ အသက်ကြီးလာ၍ အနည်းငယ် အမျိုးသမီးဆန်လာတာကလွဲပြီး ဘာမှမပြောင်းလဲသွားချေ။
ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ သူမကလည်း မှတ်မှိသွားပုံပေါ်သည် ၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရိုးသားဖြူစင်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လေသည်၊ ကျွန်တော်နှင့် ဆယ်တန်းဘော်ဒါဆောင်တွင် စတွေ့တုံးက အပြုံးလေးအတိုင်းပင်….။
ကျွန်တော်ကလည်း ယခင်က သိကျွမ်းခင်မင်ဖူးခဲ့သည့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သူမကို ပြန်ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ၊ ထိုစဉ် သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်ပုံရသောသူက သူမတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ပြန်လာခေါ်ပြီး မုန့်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်သွားကြလေသည်။
“ကို…..ဝယ်ပြီးပြီလေ… ဘာတွေငေးနေတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…နန်းရယ်”
“စောနက အစ်မကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပြုံးပြနေတာတွေ့တယ်…. ရုံးက အသိတွေလား”
“မဟုတ်ပါဘူး ၊ အရင်တုန်းက ကို့အသိတစ်ယောက်ပါ”
“ဪ….လာ.. ညီမ မုန့်ဝယ်ပြီးပြီ ၊ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ပြန်ကြရအောင်လေ”
“အင်း….”
ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြပြီး နေထိုင်ရာတိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ၊ နေ့လည်ခင်း အိပ်ရာကနိုးတော့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးကို အတူတူလုပ်ကြလေသည်…၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးချိန်တွင် ရေခဲသေတ္တာထဲက ဘီယာဗူးကို ဖောက်သောက်ရင်း ဝရံတာကနေ လမ်းပေါ်သွားလာနေကြသော ဘဝခရီးသည်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ငေးရင်း နေ့လည်ခင်းက အမှတ်မထင် ပြန်ဆုံတွေ့ကြသည့် မဝသုန်ဖူးနှင့် ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို တွေးမိပြီး မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးမိသွားသည်….။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး၏ အဖြစ်သည်လည်း ဒီလမ်းမပေါ်က ခရီးသည်များလိုပင်….၊ စထွက်သည့်နေရာ မတူခဲ့ကြသော်လည်း ကံတရားအရ လမ်းတစ်ဝက်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခတွေ့ခဲ့ကြလိမ့်မည် ၊ ထို့နောက် သွားရမည့် ခရီးလမ်းကြောင်းတူသည့်သူများ အချင်းချင်း လမ်းအတူတူလျှောက်ခဲ့ဖူးကြလိမ့်မည်……။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးလမ်းကြောင်း မတူကြတော့လျင် ခွဲခွာကြရပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကြရသည် မဟုတ်သလော……။
ဤသဘောတရားအား စိတ်ထဲတွင်တွေးပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမည်မဖော်တတ်သော ခံစားချက်တချို့ကို ဘီယာအေးအေးလေးနှင့် မျှောချလိုက်သည်၊ ထို့နောက် အိမ်ထဲက ချစ်ဇနီးချောလေး၏ ခေါ်သံကိုကြားတော့ အတွေးစကိုဖြတ်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
တွယ်ငြိရာ၌သာ ဆုံးရှုံးရာ….
၂၄ မျက်နှာ
