ကိန်းသေမရှိသော ညီမျှခြင်းများ (အပိုင်း ၂)
ရေးသားသူ – ဂျင်ကလိ

(၁၁)

ကေသီ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာ သူ့ပေါ်ကနေ စီးမိုးပြီး ကြည့်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရ၍ အလန့်တကြားနှင့် တွန်းထိုးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

“ ဖြေးဖြေး …ဖြေးဖြေး … ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘူး။ စိတ်အေးအေးထား။”

တွန်းလိုက်သည့် အရှိန်ကြောင့် နောက်လန်သွားသည်ကို လက်ထောက်ထိန်းရင်း ပျာပျာသလဲ ရှင်းနေသော ကေသီနှင့် သက်တူရွယ်တူလောက်ရှိမည့် အမျိုးသားကို မြင်ဖူးသလိုလို ထင်မိသည်။ ထို့နောက် စူးရှသော မွှေးရနံ့တစ်ခုကြောင့် မှောင်မိုက်ပြီး ဘာမှမသိတော့တာကို ကေသီ ဖျတ်ကနဲ ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းပေါ်မှာ မဟုတ်တော့ပါ။ မီးချောင်းရှည်တစ်ချောင်းကြောင့် လင်းထိန်နေသည့် အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေသည်။ နားမလည်စွာဖြင့် ခုနကလူကို ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်ပျက် အားလျော့စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ ကျွန်မ ဘယ်ရောက်နေလဲ။”

“ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါပဲ သိချင်နေတာ။”

ရေချိုးခန်းဝတ်ရုံလို အဝတ်ကြီး ဝတ်ထားသည့် ဟိုအမျိုးသားကိုမြင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံကြည့်မိရာ ကေသီ့ကိုယ်ပေါ် မှာလည်း သူ့လိုပင် ကာကီရောင် ဝတ်ရုံ ကြီး ရှိနေသည်ကို မြင်ရ၏။ ဖြစ်သလို ပတ်ထားသည့် ခါးစည်းကြိုးကြောင့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းက ပွင့်ဟနေပြီး ကေသီ့ပေါင်တံတွေ အကုန်လုံးက အပြင်ကို ရောက်နေသည်။ ဟိုလူသာ သေသေချာချာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကေသီ့၏ လျို့ဝှက်နေရာတွေကိုပါ လှမ်းမြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ထိုင်ရာက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ခါးစည်းကြိုးကို တင်းတင်းချည်ပတ်လိုက်မိ၏။ ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံ၏ အောက်ဖက်မှာ နောက်ထပ် ဘာအဝတ်အစားမှ မကျန်တော့တာကိုလည်း ခံစားမိသည်။ ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာနှင့် ကေသီ့ကို ကြည့်နေ၏။ သူ့ အကြည့်မှာ မရိုးသားမှု မမြင်ရသည့်အတွက် နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးသွားရသည်။

တလက်စတည်း အခန်းကို လေ့လာကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်ပေပတ်လည်လောက် ရှိမည်ဟု ထင်သည်။ အခန်းထိပ်တဖက်တွင် လက်လေးလုံးလောက် ထူမည့် မွေ့ယာအသေးတစ်ချပ်နှင့် ခေါင်းအုံးလေးတစ်ခု ရှိသည်။ ကေသီ ရပ်နေမိတာကလည်း ဒီဖက်ခြမ်းက အလားတူ မွေ့ယာပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ အားလုံး အဖြူရောင် သုတ်ထားသော အခန်း၏ နံရံတဖက်တွင် အပြာရောင် တံခါးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၍ အပြေးအလွှား တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“ အဲဒါ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာ၊ ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးသွားပြီ။”

ဟိုလူ ပြောသည့်အတိုင်း ဘိုထိုင် အိမ်သာတစ်ခုနှင့် ဘေစင်တစ်ခုကို တွေ့ရ၏။ ပြတင်းပေါက် လုံးဝမရှိသော အခန်း ဖြစ်သည်။ နောက်နံရံတဖက်မှာတော့ ချထားသည့် အိပ်ယာ ၂ ခုကြားတွင် သံချောင်းတွေ နှင့် တံခါးတစ်ခု ရှိနေလို့ ကေသီ ပြေးတွန်းမိပြန်သည်။ သံချောင်းတွေ ဟိုဖက်မှာ သံပြားကြီးပါ တွဲပိတ်ထားသည့် တံခါးက တုတ်တုတ်ပင် မလှုပ်ပါ။

“ အဲဒါလည်း ကျွန်တော် စမ်းပြီးသွားပြီ။”

အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကွန်ကရိပြင်ကျယ် တစ်ခုက ကေသီ့ကို ဆီးကြိုသည်။

“ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

“ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော် သတိရလာတော့ ခင်ဗျားက မေ့နေတုန်းပဲ။ အခန်းထဲမှာ အကုန်လျှောက်စမ်းကြည့်ပြီးတော့ ဘာမှလုပ်လို့ မရတာနဲ့ ခင်ဗျား သတိရလာတာကို ထိုင်စောင့်နေတာ။”

“ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ တိုက်မိတာလား။”

“ ဟုတ်တယ်လေ။ ခင်ဗျား မျက်နှာကို လူတစ်ယောက်က အဝတ်နဲ့ အုပ်လိုက်လို့ ခင်ဗျားဆီ ပြေးမလို့ လုပ်တုန်း ကျွန်တော်လည်း မှောက်သွားတယ်။ သတိရလာတော့ ဒီအခန်းထဲ ရောက်နေတယ်။ ကျွန်တော့် ဖုန်းရော၊ ပိုက်ဆံအိတ်ရော၊ အဝတ်အစားတွေရော မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားလည်း တူတူပဲ မဟုတ်လား။”

ကေသီတို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ရုံတစ်ခုက လွဲရင် ဘာမှမရှိတော့ပါ။ ဖိနပ်ပင် မရှိတော့။

“ ကျွန်တော့်နာမည် ရဲလင်းပါ။ ခင်ဗျားနာမည်ကရော”

“ ကျွန်မ ကေသီပါ။”

တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပြီးတော့မှ ပြောစရာကုန်သွားသလို ၂ ယောက်လုံး ငြိမ်သွားကြသည်။ ကေသီလည်း ခုနက မွေ့ယာလေးပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူတို့ တိုက်မိပြီး ပြဿနာဖြစ်နေစဉ် ရောက်လာကြသူများက လူကောင်းများ မဟုတ်ကြသည်ကတော့ သေချာနေပေပြီ။ ပစ္စည်းတွေ လိုချင်ရင် မေ့နေတုန်း ယူသွားပြီး လူတွေကို လမ်းဘေးမှာ ထားခဲ့လျင် ရသားနှင့် အခုလို ပိတ်လှောင်ခံထားရတာကို နားမလည်ပါ။ သူတို့ကို မြင်သွားလို့ နှုတ်ပိတ်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဟိုနားမှာပင် သတ်ခဲ့လို့ ရနိုင်သည်။ ဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါ။

“ ကျွန်တော့်အမေ နေမကောင်းဘူး၊ ဆေးရုံမှာဗျ။ အဲ့ဒီကအပြန်မှာ ဖြစ်တာ။ အိမ်မှာ တရေးအိပ်ပြီးရင် လူနာပြန်စောင့်ရဦးမှာ၊ အခုတော့ ဒုက္ခပါပဲဗျာ။”

သူ့ဖက်က နံရံကို ကျောမှီချလိုက်ရင်း ရဲလင်းက ငိုသံပါကြီး နှင့် ညည်းသည်။ စစချင်း ဇဝေဇဝါ နှင့် ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော ကေသီလည်း အခုမှ ဝမ်းနည်းဖို့ ကြောက်လန့်ဖို့ သတိရလာသည်။ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တကိုယ်လုံး ပြန့်နှံ့လာသောကြောင့် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း ကျောပြင်ကို နံရံမှာ တင်းတင်းကပ်ထားလိုက်မိ၏။ မျက်စိတွေကို မှိတ်ထားလိုက်မိသော်လည်း မျက်ရည်များက တပေါက်ပေါက် လွင့်ကျလာသည်။

……………………………………………..

(၁၂)

ဘွိုင်လာဆုလိုမျိုး အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ ၂ ယောက် အခန်းထဲဝင်လာသောအခါ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်နေသည့် အင်္ကျီအဖြူနှင့် လူက လှည့်ကြည့်၏။

“ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးပဲ မဟုတ်လား။”

“ အေးဆေးပါပဲ။”

“ ကျန်တဲ့ ကောင်တွေရော”

“ အပြင် ခဏ သွားကြတယ်။”

“ ဟာ …ဆရာကြီးက ကိုးနာရီမှာ စကားပြောမယ်လို့ ခုန လှမ်းပြောတယ်ကွ။”

“ ငါတို့ ၂ ယောက် ရှိရင် ရပါတယ်ကွာ၊ အားလုံး ဝိုင်းပြောစရာမှ မလိုတာ။”

ဝတ်စုံပြာ ၂ ယောက်က အမှုမထားသလို ပြောရင်း အင်္ကျီအဖြူဘေးက ကုလားထိုင်တွေမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အင်္ကျီအဖြူလည်း ကွန်ပျူတ ဖက် ပြန်လှည့်သွားသည်။ ခဏနေတော့ ကျွန်ပျူတာ မှန်ပြင်မှာ လူတစ်ယောက်ပုံ ဖျပ်ကနဲ ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူက မျက်လုံး ၂ လုံးနှင့် ပါးစပ်နေရာမှာသာ အပေါက်တွေပါသော ခေါင်းစွပ်ကြီး နှင့် ဖြစ်သည်။ အောက်မှာတော့ တိုက်ပုံလိုလို ဝတ်ထားသည်ဟု ထင်ရပေမယ့် အင်္ကျီအပေါ်ပိုင်းကို ခေါင်းစွပ်အနားစတွေက ဖုံးထားလို့ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ပါ။

“ ဟေ့ကောင်တွေ ဘယ်လို အခြေအနေရှိသလဲ။”

ကွန်ပျူတာ ရှေ့မှာ လူ ၃ ယောက် ပူးကပ်သွားကြ၏။

“ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာကြီး။”

ဝတ်စုံပြာတစ်ယောက်က ဖြေသည်။

“ ဟို ကောင်လေးကို ရခဲ့လား။”

“ ရခဲ့ပါတယ် ဆရာကြီး၊ သူ့နားမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိလို့ ကောင်မလေးကိုပါ လမ်းကြုံ ဆွဲခေါ်လာပါတယ်။”

“ မင်းတို့ စစ်ပြီးပြီလား။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကောင်လေးက လူပျိုအစစ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ မစစ်ဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းက တော်တော်လှတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ထားတယ်၊ ဆရာကြီး ကြည့်ချင်ရင် ပို့လိုက်ပါမယ်။”

“ အေး ပို့လိုက်၊ ကောင်လေးပုံလည်း ပို့လိုက်။ ဆေးစစ်ထားတဲ့ result တွေလည်းပေး ”

“ ဒါပေမယ့် ဟိုလေ ကောင်လေးပစ္စည်းက နည်းနည်းသေးတယ် ဆရာကြီး၊ အဲဒါ ဆေးထိုးလိုက်ရမလား။”

“ ရီးမှပဲ၊ ဆေးထိုးပြီး ကြီးတာက ဘယ်လိုလုပ် ဈေးကောင်းရမှာလဲ။ မင်းတို့ကောင်တွေ အားယားနေတာပဲ။ ဝယ်လက်မရခင် စပ်ကြားမှာ အချိန်ရသေးတယ်။ ပန့်ဆွဲပေးလိုက်၊ ကြားလား။”

“ ဟုတ် … ဟုတ်ကဲ့”

ဆရာကြီဆိုသူ အမိန့်ကြောင့် အင်္ကျီအဖြူက စပ်ဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဝတ်စုံပြာ ၂ ယောက်ကတော့ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

“ ငါလည်း အားရင် လာကြည့်မယ်။ မင်းတို့ကောင်တွေ သောက်ပျင်း ခိုမနေကြနဲ့၊ ဒါပဲ။”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။”

ဒီတခါတော့ ၃ ယောက်လုံး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။ ကွန်ပျူတာပေါ်က ဆရာကြီးပုံလည်း ဖျပ်ကနဲ ပျောက်သွားသည်။

“ ယောက်ျားလေးခန်းရော မိန်းကလေးခန်းပါ ပြည့်နေလို့ သူတို့ ၂ ယောက်ကို တစ်ခန်းထဲ ထည့်ထားရတာ မပြောလိုက်ရဘူး။”

ဝတ်စုံပြာတစ်ယောက်က ညည်းသလို ပြောလိုက်ရာ အင်္ကျီအဖြူက ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားဖြင့်

“ ဆရာကြီးကို အဲဒီလောက်ထိ အသေးစိတ် လိုက်ပြောနေစရာလား။ စိတ်မထင်ရင် မင်းတို့ပဲ အဆဲခံရမှာ၊။”

“ ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးက လာမယ် လာမယ်ဆိုပြီး တခါမှလည်း လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆဲမယ်ဆိုရင် ဦးရွှေဘကပဲ တို့ကိုဆဲမှာ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး ပန့်ဆွဲတာက တကယ်ကြီးလာလို့လား။”

“ ကြာကြာလုပ်ရင်တော့ ကြီးတာပေါ့ကွ၊ ဒါပေမယ့် တို့က အဲဒီလောက် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ တို့ရောင်းတဲ့အချိန်မှာ ဒီကောင့်ဟာက ဖောင်းကြွနေရင် ပြီးပြီ။ ကျန်တာက ဝယ်တဲ့သူကိစ္စ တို့နဲ့မဆိုင်ဘူး။”

“ အခု သူတို့ ဘာလုပ်နေကြလဲ။”

အင်္ကျီအဖြူက သူ့နောက်ကျောဖက် နံရံပေါ်မှ CCTV မော်နီတာများဆီသို့ မေးငေါ့ပြသည်။

“ ကောင်မလေး ပြန်သတိရလာပြီ။ လောလောဆယ်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ ငေါင်နေကြတယ်။ မင်းတို့ အားတယ် မဟုတ်လား။ စတိုထဲမှာ ပန့်တွေ ရှိတယ်။ ဟိုကောင်တွေ ပြန်လာရင် ကောင်လေးကို ပန့်သွားဆွဲပေးလိုက်ကြ။”

……………………………………………..

(၁၃)

သန်းအောင်မြင့် သတိရလာချိန်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လာပြီး ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ကြောင်း ပြောတော့ ကိုယ့်စိတ်နှင့်ကိုယ် ပြောင်းခဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဆိုရင်ဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာစရာ သတင်းစကား ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟုသာ ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြန်ပြောမိသည်။ တကိုယ်လုံး ပတ်တီးတွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်၏ အနေအထားက ဒီလောက်ပဲ ပြောနိုင်မှာမို့ ဆရာဝန်ကလည်း အသာအယာ ပြုံးပြပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။

အနာသက်သာအောင် ဆေးတွေပေးထားလို့ ခံရခက်လောက်အောင် မနာသည့်တိုင် နာကျင်မှုတွေကို ခံစားသိနေသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လေးရှိနေ၏။ အောက်ပိုင်းကတော့ ဒူး ၂ ဘက်မှာ တန်းတွေခံထားပြီး ပေါင်ခပ်ကားကားလေးနှင့် နေရသည်။ တင်ပါးဆုံကွင်းနှင့် အရိုးတွေကို ပြုပြင်ထားရသောကြောင့် အဲဒါတွေ အသားကျသည်အထိ ဒီအတိုင်းပဲ လနှင့်ချီ၍ နေရဦးမည်ဟု ဆိုသည်။

ဆရာဝန်တွေက ဖုန်းလည်း သုံးခွင့်မပြုသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အပျင်းဖြေစရာမှာ ခြေရင်းမှာ ချိတ်ထားသည့် TV တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်တွေ လာတွေ့ခွင့် ရပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်ဆီကို လာမည့်သူ မရှိပါ။ ခင်မျိုးဆွေလည်း အလုပ်များနေပုံရသည်။ မီးမီးဆိုသည့် ထရန်စ်လေး ရောက်လာမှ ခင်မျိုးဆွေအမေ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြောင်း သိရ၏။

မီးမီးကတော့ ဝတ္တရားကျေပါသည်။ ခင်မျိုးဆွေကြောင့်သာ သိကြရပြီး တွေ့တာလည်း ဘာမှမကြာသေးပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်ကို သူနှင့် ဘဝတူရယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အချိန်ရရင်ရသလို ရောက်လာကာ အားပေးတတ်သည်။ သူမလာနိုင်သည့် နေ့တွေမှာဆိုရင်တော့ သန်းအောင်မြင့် အလုပ်က TV ကြည့်ရင်ကြည့်၊ မကြည့်ချင်ရင် သူနာပြုလေးတွေကို ပိတ်ခိုင်းပြီး အိပ်၊ သို့မဟုတ် လုလုအကြောင်း စဉ်းစားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

လုလုလည်း ခွဲစိတ်မှု အဆင်ပြေရဲလားလို့ ဆရာဝန်တွေကို မေးကြည့်တော့ အဆင်ပြေကြောင်းလောက်သာ သိရသည်။ ဘာမှ များများစားစား မပြောကြ။ များသောအားဖြင့် ဒီလို အပေးအယူလုပ်သူချင်းက ပတ်သက်မှုမရှိကြတာကြောင့် သူတို့ချင်း ရင်းနှီးကြတာကို မသိသည့် ဆရာဝန်တွေက သာမန်လောက်ပဲ ပြောပြကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်က ညီးငွေ့ဖွယ်ရာ အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရန် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက လုလုနှင့် ပတ်သက်တာတွေ တွေးနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ စတွေ့တုန်းက အကြောင်းတွေ၊ ဘောလုံးပွဲ တူတူကြည့်ခဲ့ကြ၊ တူတူ လောင်းခဲ့ကြတာတွေ၊ ၂ ယောက်အတူ ထိုင်ဖြစ်သည့် ဘီယာဆိုင်၊ လဘက်ရည်ဆိုင်တွေ။ ပြောခဲ့ကြသည့် စကားတွေ။ လုလု နှင့် ပတ်သက်ခဲ့တာ မှန်သမျှကို ပြန်တွေးကြည့်သည်။

လုလု ငယ်ငယ်က ဘောလုံးကန် ကောင်းသည်ဟု ပြောကြသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် အဲဒီတုန်းက မဆုံသေးပေမယ့် သိသည့်သူတွေဆီက ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးအသင်းမှာ ကန်ရင် နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်တောင် ဖြစ်လောက်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ကြီးသော လုလုက အမျိုးသမီးအသင်းမှာ မကစားနိုင်ဟု တင်းခံခဲ့သောကြောင့် အရပ်ထဲမှာ အပျော်ကန်ခြင်းမျိုးလောက်နှင့်သာ ပြီးခဲ့ရသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် ရင်းနှီးချိန်မှာတော့ လုလု ဘောလုံးမကန်တော့၊ ဘောပွဲပဲ လောင်းတော့သည်။ အခုလို ယောက်ျားဖြစ်သွားသည့် အချိန်မှာတော့ ပြန်ကစားဖြစ်ဦးမလား မသိပါ။ သန်းအောင်မြင့်တို့ဆီမှာ မကြုံသေးပေမယ့် သူများနိုင်ငံတွေမှာတော့ လိင်ပြောင်းတွေ ဝင်ကစားခွင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်က ဘာလို့ဘောလုံးမကန်တော့တာလဲ မေးတုန်းက

“ အသက်ကြီးပြီလေ”

ဟု လုလုက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ဖြေဖူးသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးရင် ဖြစ်လာမည့် အနာဂါတ်ကိုလည်း တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး တွေးကြည့်မိသည်။ အနာဂတ်က ဘယ်လိုပင်တွေးတွေး သန်းအောင်မြင့်အတွက်တော့ ပျော်စရာတွေ ဖြစ်နေသည်။

ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာသည့်အခါ နာကျင်မှုတွေလည်း တစတစ လျော့ပါးသွားသည်။ အရိုးတွေကို သက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်ကြီးက စိတ်တိုင်းကျသွားတော့မှ သန်းအောင်မြင့် ကုတင်ပေါ်က ဆင်းရသည်။ လူလည်း ကိုယ်ရည်တော်တော် စစ်သွားတာကို သတိထားမိသည်။ ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည့် သူနာပြုဆရာမလေးတွေကတောင် အဆီထုတ်ပစ်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူးဟု ပြောကြသည်။ ချုပ်ရိုးတွေ ကျက်သွားပြီးနောက် လဲတပ်ထားသော ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတွေ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်ပြီဟု ဆရာဝန်တွေ သတ်မှတ်လိုက်ပြီးသည့်နောက် သန်းအောင်မြင့် နာလံထဆောင်သို့ ပြောင်းရသည်။ အဲဒီမှာ ဆက်နေရင်း ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ အသားသေသွားပြီဆိုလျင် တခြားကျန်တာတွေ ဆက်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

နာလံထဆောင်မှာနေရင်း ကြုံရသည်များက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အသစ်တွေ ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် စရောက်သွားသည့်နေ့က သူ့အရင် လူနာတစ်ယောက်သာ ရှိနှင့်သည်။ မန္တလေးမှနေ၍ ရန်ကုန်က အလှပြင်ဆိုင်မှာ လာအလုပ်လုပ်ရင်း ထီပေါက်သောကြောင့် ရသည့်ပိုက်ဆံ အကုန်သုံးပြီး အဝယ်နှင့် ပြောင်းခဲ့သူ မောင်သိန်းဇော် ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“ ဒဲ့ချိန်း မစောင့်ဘူးလား။”

“ လဲမယ့်သူမရှိလို့ အဝယ်နဲ့ပဲ လုပ်လိုက်ရတယ်။”

ရှိသမျှပြောင်သွားလို့ ဆေးရုံကဆင်းရင် အားလုံး တစ်ကနေ ပြန်စရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ပျက်ပုံမရသည့် ကောင်လေး (သို့မဟုတ် ကောင်မလေး) ကို သန်းအောင်မြင့် အားကျမိသည်။ သူကလည်း Package A ယူပြီး စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နိုင်သည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ပြန်အားကျ၏။

“ ငါလည်း အိမ်နဲ့ ခြံရောင်းပြီး လုပ်ရတာပါ၊ သိပ်အထင်မကြီးပါနဲ့”

“ ဒါပေမယ့် ယူက ဒဲ့ချိန်းလည်း ရလိုက်တယ်လေ၊ ပစ္စည်းကလည်း အလတ်ကြီးတွေ၊ နောက်နှစ် ၂၀ လောက် လုပ်စားလို့ရတယ်။”

သူ့စကားကြောင့် သန်းအောင်မြင့် နည်းနည်း ကျောချမ်းသွားရသည်။

“ ငါက လုပ်စားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ ဒီသဘောမျိုးပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အသုံးချလို့ ရတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ကိုယ့်ဖာသာ ဘယ်လိုသုံးသုံးပေါ့၊ တကတည်းမှပဲ အထအန ကောက်နေသေးတယ်။”

မောင်သိန်းဇော်က သူ့စိတ်နှင့်သူ မိန်းမဖြစ်ချင်လို့ ပြောင်းလာသူဆိုတော့ ဒီလိုလုပ်နိုင်ဖို့ သူဘယ်လို ကြိုးစားခဲ့ရကြောင်း၊ မိသားစုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မိန်းမလျာဘဝနှင့် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်းတွေ ပြောပြတတ်သည်။ အခုချိန်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရယ်လို့ ပြောနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်လာလို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ လုလုကြောင့် ပြောင်းမိသည့် သန်းအောင်မြင့်မှာတော့ သူ့လို ပြောစရာတွေမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် နားထောင်သမား သက်သက် လုပ်နေရ၏။

Package A သမား ဖြစ်သည့် သန်းအောင်မြင့်က သူ့လို ဟော်မုန်းကုထုံးတွေ ယူပြီး နာလံထဆောင်မှာချည်းပဲ မနေရပါ။ Package ထဲမှာ ပါတာတွေ လုပ်ဖို့ ခဏခဏ ပြန်သွားနေရသည်။ အကြာဆုံးကတော့ မိန်းမကိုယ်လုံးမျိုး ဖြစ်အောင် ပြန်ပြင်ရသည့် အချိန်နှင့် မျက်နှာကိုပြင်သည့် အခါတွေ ဖြစ်သည်။ နာလံထဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာတိုင်း တသွေးတမွေး ပြောင်းလဲလာသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်၍ မောင်သိန်းဇော် ဆွေ့ဆွေ့ခုန်အောင် သဘောကျနေတတ်သည်။

သန်းအောင်မြင့် နောက်မှ ရောက်လာသည့် အေးချမ်းကတော့ နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်ရှည်လများ သွားအလုပ်လုပ်၍ ပိုက်ဆံစုပြီး ပြောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူလည်း အဝယ်နှင့်ပဲ ဖြစ်သည်။ အတွေ့ အကြုံစုံပြီး စာအကြောင်း ကဗျာအကြောင်းတွေ စိတ်ဝင်စားသည့် အေးချမ်းနှင့် သန်းအောင်မြင့်တို့ ခဏချင်းပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။

ဆေးရုံကဆင်းရင် ကလျာမိမိချမ်းလို့ နာမည်ပြောင်းရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိမိလို့ အခုကတည်းက အပြောကျင့်နေသော အေးချမ်း ပြောပြတော့မှ တခြားနိုင်ငံများတွင် အသက်ကြီးလာသော အမျိုးသမီးများက အမျိုးသမီးငယ်များ၏ အင်္ဂါကို ဝယ်လဲကြသည့်အကြောင်းတွေ သန်းအောင်မြင့် ကြားဖူးရ သည်။ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတို့၏ မျိုးပွားအင်္ဂါကို အစုံလိုက် ပြောင်းတပ်လိုက်လျင် ပြန်လည်နုပျို လန်းဆန်းလာပြီး လိင်မှုကိစ္စမှာလည်း ခံစားချက်တွေ ပြန်ကောင်းလာသည်ဟု ယူဆကြ၍ ဖြစ်သည်။

“ ဒီမှာလည်း အခု အဲဒါမျိုး လိုက်လုပ်နေတာတွေ ရှိနေပြီ ထင်တာပဲ။”

“ ဒဲ့ချိန်း လုပ်ကြတာတော့ သိတယ်။ မိန်းကလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်တွေက ဒီအတိုင်း ရောင်းပါ့မလား။”

အေးချမ်းက မျက်မှန်ကိုင်းကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ပြုံးသည်။

“ ဝယ်လိုအားရှိရင် ရောင်းလိုအားက ဈေးကွက်ဆီကို ရောက်လာတတ်တာပဲလေ။ တချို့တွေကတော့ ငွေကြေး မပြေလည်လို့ ရောင်းကြတယ်။ အများဆုံးကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေ မှောင်ခိုရောင်းတဲ့ သူတွေဆီက လာတာပေါ့။ မိမိ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆီမှာဆိုရင် မိန်းကလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် တစ်ယောက် ပျောက်သွားတယ်ဆိုရင် အဲဒီဂိုဏ်းတွေ လက်ချက်ဖြစ်ဖို့ ၇၅% လောက် ရှိတယ်။”

ငွေလိုလို့ ရောင်းသူတွေကတော့ ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီနည်းနှင့် အတုပြန်လုပ်ထားလိုက်ကြသည်။ လက်ရာကောင်းရင် ကောင်းသလို အစစ်နှင့် မခြားပါ။ ဆီးသွား၍ ရသည်။ လိင်ဆက်ဆံလိုပါက ဆက်ဆံနိုင်သည်။ သို့သော် ကလေးတော့ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ အာရုံခံစားနိုင်သည့် အကြောများ မရှိတော့၍ လိင်ဆက်ဆံသည့်အခါ မိန်းမအင်္ဂါအစစ်က ပေးသည့် ခံစားမှုမျိုးလည်း မရတော့ပါ။

“ သိပ္ပံပညာ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်တိုးတက် ခံစားမှု အာရုံကိုတော့ မပေးနိုင်တာ အဲဒါက သက်သေပဲ။”

ဟု အေးချမ်းက မှတ်ချက်ချသည်။

“ ဒီမှာ မင်းတို့ ဝယ်တာကြတော့ကော”

အေးချမ်း နှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ တရားဝင်လုပ်တာပါ။ မှောင်ခိုဝယ်တာက ဈေးလည်းကြီးတယ်၊ နောက်ပြီး မိမိကြောင့် သူတပါး မထိခိုက်စေချင်ပါဘူး။ သူတို့လိုတာ ဖြုတ်ယူပြီးရင် ကောင်မလေးတွေကို အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေက….”

အေးချမ်းက လည်ပင်းနားမှာ လက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဆွဲပြသည်။ သတ်ပစ်လိုက်သည် ဆိုသည့် သဘော ဖြစ်သောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ကျောချမ်းသွားမိ၏။ သိပ္ပံပညာ၏ တိုးတက်မှုကြောင့် သားကောင်ဖြစ်ရသည့် မိန်းကလေးငယ်များအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ တရားဝင်မှာတောင် ဈေးအမျိုးမျိုး ရှိတယ်။ ငယ်လေ ဈေးကောင်းလေပဲ။ အဲဒါကြောင့် မိမိတို့က ယူ့ကို အားကျနေတာ။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ မိမိဝယ်လိုက်တဲ့ မိန်းမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျထားတဲ့ ကလေး ၂ ယောက်အမေ အသက် ၃၀ ကျော် ။ မလိုတော့လို့ ရောင်းတာတဲ့။ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီလောက်တန်ပဲရလို့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။”

“ များဟာက ကလေးအမေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ထောင် ၃ ဆက် ကျဖူးတယ်တဲ့၊ နှုတ်ခမ်းသားကြီးတွေကလည်း တွန့်လိမ်ပြီး လန်ထွက်နေတယ်။ ဆရာဝန်ကြီးတွေက ဖြတ်ပြီး ပြန်လုံးပေးလိုက်လို့ တော်သေးရဲ့။”

“ သွေးမဆုံးသေးတာပဲ တော်သေးတယ်လို့ မှတ်ရတာပေါ့ဟာ။”

သူတို့ ၂ ယောက် အပြန်အလှန် ပြောနေကြတာကို ကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့်မှာ ၂၄ နှစ် သမီး လုလု၏ အမှန်အကန် ပစ္စည်းနှင့် သားအိမ်ကို ရလိုက်ခြင်း အတွက် ဂုဏ်ယူရတော့ မလိုလို၊ သူတို့ ၂ ယောက်ကိုပဲ သနားရတော့ မလိုလို အီလည်လည်ကြီး ခံစားရသည်။

သန်းအောင်မြင့်ထက် သူတို့က သာတာ တစ်ချက်တော့ ရှိပါသည်။ သူတို့က အဓိက ပစ္စည်းကိုပဲ ဝယ်လဲခဲ့တာ ဖြစ်သောကြောင့် အပေါ်ပိုင်းတွေက ဆီလီကွန်နှင့် ဖူးကြွလှပနေကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ လုလုဆီက အရှိအတိုင်း ယူခဲ့တာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ၂ ယောက်လိုတော့ တတုံးတခဲ မောက်ကြွားနေခြင်းမျိုး မရှိပါ။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် ကျေနပ်ပါသည်။ နောက်ပြီး လုလုက ယောက်ျားစိတ်ပေါက်နေပေမယ့် အထက်ပါပစ္စည်းက တန်းဝင်သည့် သူဖြစ်ပါသည်။

နောက်ပြီး သူတို့နှင့် အတူတူနေရတာက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အကျိုးရှိသည်။ သန်းအောင်မြင့်က တဒင်္ဂ မိုက်မဲမှုနောက်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ လိုက်လာသူ ဖြစ်ပေမယ့် အေးချမ်းနှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့က သူတို့ ဘဝတလျှောက်မှာ ဒီအတွက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ လေ့လာခဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် လိင်ပြောင်းပြီးနောက်မှာ ဆောင်ရန်ရှောင်ရန်တွေကို သူတို့ဆီက လေ့လာသင်ယူရ၏။ သူတို့ ဘာကြောင့်၊ ဘာလိုချင်လို့ ဒီလိုပြောင်းရတာလဲလို့လည်း စောကျောကြည့်မိသည်။

သန်းအောင်မြင့်၏ ရည်ရွယ်ချက်က လုလု ဖြစ်သည်။ လုလု စိတ်ချမ်းသာဖို့၊ တနည်းဆိုရသော် လုလုကို ရဖို့ မွေးရာပါ ပစ္စည်းနှင့် ရင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဒီကောင်လေး (အခုတော့ ကောင်မလေး) နှစ်ယောက်က ဘာကိုမျှော်လင့်ကြပါသနည်း။ ခုနက အေးချမ်းပြောသလို အတုလုပ်၍ မရနိုင်သည့် ခံစားမှုကို လိုချင်ကြ၍လား။

ယောက်ျားက မိန်းမစိတ်ပေါက်နေတာ သို့မဟုတ် မိန်းမက ယောက်ျားစိတ် ဖြစ်နေတာတွေနှင့် ပတ်သက်လို့ သန်းအောင်မြင့်စိတ်ထဲမှာ အရင်တုန်းက ဘယ်လိုမှမနေပါ။ အလိုက်အထိုက် ဆက်ဆံပြီး ဒီလိုပဲ နေလိုက်သည်။ တိုးတက်လာသည့် ဆေးပညာကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ လိင်ကို လိုသလိုပြောင်း၍ ရနိုင်လာတာတွေကို သိနေမြင်နေရပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အတွက်ကတော့ ကိုယ်နှင့် ဘယ်လိုမှ မသက်ဆိုင်ခဲ့သော အရာတွေ ဖြစ်သည်။

လုလုကို ချစ်မိခဲ့ပြီးနောက်တွင် အမြင်တမျိုး ပြောင်းခဲ့သည်ကိုတော့ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် အမြတ်တနိုး ချစ်ရသော လုလုက ယောက်ျားစိတ်ပေါက်ပြီး ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်နေသောအခါမှာတော့ မခံစားနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ လောကကြီးမှာ ဒီလိုမျိုး မိန်းမကနေ ယောက်ျားစိတ်ပေါက်တာတွေ၊ ယောက်ျားကနေ မိန်းမဖြစ်ချင်တာတွေ မရှိရင်ကောင်းမှာပဲဟု တွေးတတ်လာသည်။ တနည်းဆိုရသော် (မပြစ်မှားဝံ့သည့် လုလုမှ လွဲ၍) အဲဒီလို လူတွေကို မကြည်မလင် ကြည့်တတ်လာခဲ့သည်။ လိင်ပြောင်းသူတွေကို လက်သံပြောင်ပြောင် နှင့် အွန်လိုင်းပေါ်မှာ နှိပ်ကွပ်နေသော စိုင်းလင်ဗန်း၏ ပရိတ်သတ်တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုလု စိတ်ကြည်ပုံရသည့် အခါမျိုးကြရင် စိုင်းလင်ဗန်းပို့စ်တွေ ဖတ်ပြမိသည်။ စိတ်လိုရင်တော့ လုလုက ရယ်ရယ်မောမော နားထောင်ပါသည်။ စိတ်အခန့်မသင့်သည့် အခါမျိုးနှင့် သွားတိုက်ဆိုင်ရင်တော့

“ အဲဒီ စာရေးဆရာက ပန်းသေနေလို့ အဲဒါမျိုးတွေ ရေးတာ ဖြစ်မယ်။”

ဟု မိန်းမမဆန်စွာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း မှတ်ချက်ချတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သန်းအောင်မြင့်သည်လည်း စိုင်းလင်ဗန်း သရော်တတ်သည့် လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

တခါတလေကြတော့လည်း ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့ပါလိမ့်ဟု တွေးမိတတ်သည်။ လုလုကိုချစ်လို့ ဆိုသည့် အဖြေက အရင်ဆုံးရသည့် အဖြေဖြစ်သလို နောက်ဆုံးမှာ ထွက်လာတာကလည်း ဒီအကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ လုလုသည်လည်း တခြား နာလံထခန်းတစ်ခုထဲမှာ သူလိုလူတချို့နှင့် အတူ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ဖုန်းမခေါ်ရုံမျှမက မက်ဆေ့ချ်လေးပို့ပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းဖော်တောင်မရသည့် လုလုကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတာတော့ အမှန်ပင်။ သူအဖြစ်ချင်ဆုံး ဘဝကို ဖြစ်ခွင့်ရသွားလို့ အပျော်လွန်ပြီး သတင်းမေးဖို့ မေ့နေတာကြောင့်ဟုသာ စိတ်ကို ကျိတ်ဖြေရ၏။

သန်းအောင်မြင့်ဖက်ကစပြီး ဖုန်းခေါ်ရင်ဖြစ်ဖြစ် မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရပေမယ့် လက်တွန့်နေရသည့် အကြောင်း ရှိသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရလျှင် လုလု လုံးဝ အံ့သြမင်သက်သွားစေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ လုလု နှင့် ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီသော၊ လုလုနှင့် သူနှင့် တွဲသွားချိန်တွင် ယောက်ျားအားလုံးက လုလုကို မနာလိုဖြစ်ကြရမည့် အနေအထားမျိုးသို့ မရောက်မချင်း လုလုနှင့် မတွေ့ချင်ပါ။ ရှိသမျှငွေတွေ အကုန်ပုံပြီး သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ ဒီလိုရည်ရွယ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမတက်ခင်က ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ လုပ်ဖို့ ပန်းချီဆရာနှင့် အတူဆွဲခဲ့သည့် ပုံကို နောက်ပိုင်းမှာ သေသေချာချာ ကြည့်မိတော့ ယောက်ျားစိတ်ပေါက်နေသော လုလု လိုက်ငေးခဲ့သော၊ သဘောကျသည်ဟု ဖွင့်ပြောခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးတွေနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် ၊ တနည်းပြောရရင် လုလုကြိုက်တတ်သည့် မိန်းမပုံမျိုး ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လုလု သဘောကျသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

………………………………………

(၁၄)

ဝုန်းကနဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူ ၄ ယောက် ဝင်လာသောကြောင့် ရဲလင်း နှင့် ကေသီ အလန့်တကြား ထရပ်မိကြသည်။ အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်လာသူတွေက ကေသီ့ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ ရဲလင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ သွားကြ၏။

“ ဟေ့ကောင် အင်္ကျီချွတ်စမ်း”

မာမာထန်ထန် ပြောလိုက်သည့် အသားညိုညို ဂင်တိုတို လူ၏ လက်ထဲမှ အနက်ရောင် ပစ္စတို သေနတ်ကိုကြည့်ရင်း ရဲလင်း ဇောချွေးတွေ ပြန်လာသည်။ နောက်ထပ် ၂ ယောက် လက်ထဲမှာလည်း အနက်ရောင် ရာဘာတုတ်များ ကိုင်ထားကြသည်။ တုတ်ထိပ်က သတ္တုခွေများက အလင်းရောင်မှာ ပြောင်လက်နေကြ၏။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ စက္ကူဗူး ခပ်ရှည်ရှည်တစ်ခု ကိုင်ထားသည်။

“ ဘာလို့ ချွတ်ရမှာလဲဗျ”

ဟန်ကိုယ့်ဖို့လုပ်ပြီး ခပ်တည်တည် ပြန်ပြောလိုက်သည့် စကားမဆုံးသေးမီ ရာဘာတုတ် တချောင်းက မျက်နှာပေါ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျလာသည်။ လက်ကာလိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွားသည်။ မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်တွေ လတွေ တလက်လက်ထပြီး ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားစဉ် နောက်တစ်ယောက်ကပါ ကျောပြင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်၍ ရဲလင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေလဲသွားသည်။

“ ဟေ့ကောင် ပြန်ထပြီး အင်္ကျီချွတ်စမ်း။”

“ မထဘူးဗျာ”

ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်မိလို့ တုတ်ချက်တွေ ကျမလာမီ လက်ကို မြှောက်ကာလိုက်မိပေမယ့် ရဲလင်း ထင်သလို အရိုက်မခံရပါ။ သို့သော် တဂျစ်ဂျစ် မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ရဲလင်းတကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ထွက်သွားသည်။ နာလွန်း၍ တင်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ပြီး အော်ညည်းနေမိ၏။ ရာဘာတုတ်၏ ထိပ်ပိုင်းက ကျဉ်စက် အဖြစ်လည်း သုံးနိုင်သည်။ သူနှင့် ထိသည့်နေရာသာမက တကိုယ်လုံး အနှံ့ပြန့်သွားအောင်နာ၏။

“ ထစမ်း၊ ထစမ်း၊ မထမချင်း လုပ်နေမှာနော်”

“ ထလိုက်ပါရှင်၊ သူတို့ပြောသလို လုပ်လိုက်ပါ။ ရှင်တို့ကလည်း တော်ကြပါတော့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။”

ငိုသံလေးနှင့် ပြောလိုက်သော ကေသီ့အသံကို အားတင်းကာ ဒယီးဒယိုင် ထရပ်ရင်း ကြားရသည်။ နံရံကို ကျောမှီရပ်မိချိန်မှာ ကေသီ့ဖက်ကို လှမ်းကြည့်မိတော့ ကုပ်ကုပ်လေးထိုင်ရင်း နံရံကို ခေါင်းစိုက်ထားတာ မြင်ရသည်။ ရဲလင်း နှိပ်စက်ခံနေရတာကို မကြည့်ဝံ့လို့ ဖြစ်မည်။

စိတ်လျှော့ပြီး ခါးစည်းကြိုးကို ဖြေချလိုက်ရာ သေနတ်ကိုင်ထားသည့် လူက အင်္ကျီကို ဂုတ်ကနေဆွဲယူလိုက်၍ သူ့လက်ထဲပါသွားပြီး ရဲလင်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်ကျမှ စက္ကူဘူးရှည် ကိုင်ထားသူက ကော်နှင့်လုပ်ထားသည့် ပြွန်တံရှည်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်တာ နှင့် ဘာမှန်း ရဲလင်း သိလိုက်ပါသည်။ အမျိုးသားများ လိင်အင်္ဂါ ရှည်အောင် ကြီးအောင် လေ့ကျင့်ကြသည့် ပန့်နှင့် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲဆိုတာ နားမလည်ပါ။

“ ဟေ့ကောင် မင်းဟာကို ဒီအပေါက်ထဲထည့်၊”

ရဲလင်းက ကြောင်တောင်တောင် နှင့် ပြန်ကြည့်တော့ သေနတ်သမားက နားရင်းတစ်ချက် အုပ်ပစ်လိုက်လို့ နားတွေ အူထူသွားရသည်။

“ မသာလေး မင်းကို ကောင်းဖို့ လုပ်ပေးနေတာကွ၊ ကြောင်တောင်တောင် လာမလုပ်နဲ့”

မလုံမလဲနှင့် ကေသီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ကေသီကလည်း တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာပြန်လွှဲသွားတာ မြင်သည်။ ရဲလင်း စိတ်လျှော့ပြီး သူ့ဟာလေးကို အပေါက်ထဲ ထည့်တော့ ချောင်နေသည်။

“ သောက်ကျိုးတော့နည်းပြီ၊ လေမလုံရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ဟေ့ကောင် တောင်လာအောင် လုပ်စမ်း”

“ ဟေ့ကောင် ဂွင်းထုစမ်း၊ လုပ်လေ၊ မင်း အသားနာချင်လို့လား”

တစ်ယောက်တပေါက် ဝိုင်းအော်ကြရင်း ရာဘာတုတ်ထိပ်ပိုင်းက အဝတ်မဲ့ ပုခုံးနားကို တိုးကပ်လာသည်။ ရဲလင်းလည်း မတတ်သာတော့ဘဲ သူ့ဟာ ထလာအောင် လက်နှင့် ဆွရတော့သည်။ လက်နက်ကိုင် လူ ၄ ယောက်က ဝိုင်းထားသည့် အချိန်၊ အနှိပ်စက်ခံထားရသည့် အချိန်မှာ ဘယ်သူက ကာမစိတ် ထလာမည်နည်း။ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် တက်မလာပါ။

“ မရဘူးဗျ။”

“ မင်းက ပန်းသေနေတာလား။”

“ မသေပါဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားတို့တွေ ဒီလောက်ကြီး ဝိုင်းအုံထားတဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ထလာမှာလဲဗျ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။”

လူ ၄ ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ ငါ အကြံရပြီ”

လက်အားနေသည့် တစ်ယောက်က ကေသီ့ကို ဒရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်လာသည်။

“ ရှင်တို့ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”

“ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ကြပါနဲ့ ကျွန်တော် ရအောင်လုပ်ပါ့မယ်။”

ရဲလင်းနှင့် ကေသီက အမောတကော ပြောလိုက်ကြပေမယ့် သူတို့က အရေးမစိုက်ပါ။ တုတ်ကိုင်ထားသူတစ်ယောက်က ကေသီ့ကို အသလွတ်ကြီး ကျဉ်စက်နှင့် တို့လိုက်ရာ ကေသီ နာကျင်စွာအော်ရင်း ရေချိုးခန်း နံရံဖက်ဆီသို့ လဲကျသွားသည်။ ကေသီ့ကို ဆွဲခေါ်လာသူက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်ထူလိုက်ရင်း

“ နင်မြင်တယ်နော် ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်တတ်တယ်ဆိုတာကို၊ ခိုင်းတာလုပ်ရင် အသားနာသက်သာမယ်။ ကြားလား”

“ ဟုတ်ကဲ့”

ကေသီ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် ခေါင်းလေးညိတ်သည်။

“ နင့် အင်္ကျီချွတ်”

“ ရှင်”

“ မရှင်နဲ့ ကိုယ့်ဖာသာ ချွတ်ရင် သက်သာမယ်၊ ငါတို့ ချွတ်ပေးရရင် နင် မချိမဆန့် နာရလိမ့်မယ်။”

ကေသီက ဟီးကနဲ ငိုချလိုက်၍ ရဲလင်းလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ နှမချင်း စာနာကြပါရှင်၊ ကျွန်မ ရှက်လို့ပါ။ မဟုတ်တာတွေ မခိုင်းကြပါနဲ့၊ ကျွန်မက မိန်းကလေးပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။”

“ ငိုမနေနဲ့၊ ရှက်မနေနဲ့၊ နင် သတိမေ့နေတုန်းက နင့်တကိုယ်လုံး ငါတို့ ဖြဲလှန်ကြည့်ပြီးသွားပြီ။ နင့်အမွှေး ဘယ်နှစ်ပင်ရှိတယ်ဆိုတာကအစ ငါတို့သိတယ်။ ချွတ်ဆိုရင် ချွတ်၊ အရိုက်ခံမလား၊ ကျဉ်စက်နဲ့ အတို့ခံမလား။”

ပြောပြောဆိုဆို တုတ်ကြီးက မျက်နှာနားသို့ ဝဲသွားသောကြောင့် ကေသီ တဟင့်ဟင့် ရှိုက်ရင်း ထလာသည်။ တုတ်ကိုင်ထားသူက တရွယ်ရွယ် လုပ်နေသောကြောင့် မျက်ရည်တွေကျရင်း ကေသီ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ဒီနားကိုလာ။”

ကေသီ့ကို ရဲလင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဆွဲလာသည်။ ရင်ဘတ်နှင့် ပေါင်ကြားကို လက်ကလေးတွေ နှင့် ကာထားရန် လုပ်လိုက်သေးပေမယ့် တစ်ယောက်က တဂျီဂျီမြည်နေသော ကျဉ်စက်နှင့် ထိုးမလိုလို ရွယ်လိုက်တာကြောင့် ကေသီ့လက်တွေ ဘေးတဖက် တချက်စီမှာ တွဲလောင်းကျသွားသည်။ မျက်စိမှိတ်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ကျနေသည့် မျက်နှာနီနီလေးကို ရဲလင်း မကြည့်ရက်သလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့်

“ ဟေ့ကောင် ဒီမှာ ကြည့်စမ်း နို့လေးတွေ မလှဘူးလား။ လုံးတင်းနေတာပဲ။ သေချာကြည့်။ အဖုတ်မွှေးလေးတွေကလည်း ဟိုဖက်ဒီဖက် ဘီးနဲ့ ခွဲထားသလို ညီနေတာပဲ။ ကြည့်ကြည့် သေချာကြည့်။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မင်းဟာကို တောင်အောင်လုပ်”

ကေသီ့ကို အဝတ်အစားချွတ်ခိုင်းရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရဲလင်း အခုမှ သိတော့သည်။ သူတို့ အတင်းကြည့်ခိုင်းလို့ ကြည့်ပါသည်။ မျက်နှာသာမက တကိုယ်လုံး နီမြန်းနေသည့် ကေသီ့ကိုကြည့်ရင်း ရဲလင်းကောင်က လုံးဝထောင်မလာပါ။ လက်ညောင်းအောင် ဆွသော်လည်း နဂိုနေအတိုင်းသာ ရှိ၏။ ဟိုလူတွေလည်း စိတ်တိုလာပုံရသည်။

“ ကောင်မလေး နင်က သူ့ဟာကို ကိုင်ပြီး ဆွပေးလိုက်စမ်း။ ဟိုကောင် … မင်းက သူ့ နို့တွေကို ကိုင်ပြီး ဖီးလ်ယူ”

“ အဲ့လိုကြီးတော့ မလုပ်ချင် ….”

စကားတောင် မဆုံးလိုက်ရ ဝုန်းကနဲ ဝုန်းကနဲ အသံ ၂ ချက်နှင့် အတူ ရဲလင်း မျက်လုံးထဲမှာ မီးဝင်းဝင်းတောက်သွားသည်။ အံကြိတ်တင်းခံရင်း ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားသည့် အချိန်မှာ တဂျီဂျီ အသံတွေ အနားကို ကပ်လာသောကြောင့် ကဗျာကရာ မော့ပြီး ရပ်လိုက်ရသည်။

“ ကောင်မလေးကတောင် ဘာမှမပြောတာ မင်းက အဖြစ်သည်းနေရလား။ ကောင်မလေး လုပ်ပေးလိုက်၊ ဒီကောင့်ကို ရိုက်တာ မြင်တယ်နော်၊ နင့်ကိုလည်း တို့က ညှာမှာမဟုတ်ဘူး။”

လုံးဝ စာနာမည့်သူများ မဟုတ်တာကို သဘောပေါက်လိုက်လို့လား မသိပါ။ ရဲလင်း ညီလေးပေါ်ကို လက်ချောင်းနုနုလေးတွေ မရဲတရဲနှင့် ရောက်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင် နို့ကို ကိုင်လေ၊ အသာလေး ဖြည်းဖြည်းပွတ်၊ ဟုတ်ပြီ၊ နင်က ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ လက်ငါးချောင်းနဲ့ သေသေချာချာဆုပ်။ ပြီးရင် ဒီလို… ဒီလို လုပ်”

တစ်ယောက်က လက်ဟန်အမူအရာနှင့် ပြသည်။ နောက်တစ်ယောက်က ခြိမ်းခြောက်သည့် သဘောနှင့် ကေသီ့ ပုခုံးပေါ် တုတ်တင်ထားသောကြောင့် ကေသီ့လက်ကလေးတွေ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် လှုပ်ရှားလာ၏။ ကေသီ့ရင်သားလေးတွေက ချောမွတ်ပြီး တင်းအိနေပါသည်။ မကြီးလွန်း မသေးလွန်း အနေတော် အရွယ်အသားစိုင် နုနုတွေက တခြားအချိန်မှာဆိုရင် ရဲလင်းကို နှိုးဆွနိုင်မှာ သေချာပေမယ့် သူတို့ ၂ ယောက်အပါအဝင် လူ ၆ ယောက်နှင့် ပြည့်ကျပ်နေသော အခန်းထဲမှာ ရမ္မက်စိတ်တွေ ထလာရလောက်အောင် ရဲလင်းစိတ်က မယုတ်မာနိုင်ပါ။

“ သူတောင်းစား ဒါတောင် မရဘူးလား။”

ဟိုလူတွေကလည်း စိတ်ရှည်ကြပုံမရ။ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘာကြောင့် သူတို့တွေ စိတ်အားထက်သန်နေကြမှန်း ရဲလင်း နားမလည်ပါ။ ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်တာက သေချာပါသည်။ ထုံးစံအရဆိုရင် ရုပ်ရည် သနားကမားနှင့် ချစ်စရာ ကိုယ်လုံးလေးရှိသော ကေသီက ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးရှင်တွေက ကေသီလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး နှင့် ရှိနေတာတောင်မှ ရှိသည်ဟုပင် ထင်သည့်ပုံမရဘဲ ရဲလင်းပစ္စည်း ထောင်ဖို့ကိုသာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“ နင် ပုလွေမှုတ်တတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ ရှင်”

“ မရှင်နဲ့ ။ မမှုတ်ဖူးရင်တောင် ဟိုကားတွေထဲမှာ မြင်ဖူးမှာပေါ့။ အဲ့ဒီကားတွေ မကြည့်ဖူးဘူးလို့တော့ ပြောင်မငြင်းနဲ့နော်၊ ဒီမှာ တွေ့လား”

နဖူးကို တုတ်နှင့် ခပ်ဆဆ ထိုးလိုက်၍ ကေသီ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။

“ ကြည့်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။”

တစ်ယောက်က ကေသီ့နားနားသို့ ကပ်၍ အော်လိုက်ရာ ကေသီ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် ခေါင်းလေး ညိတ်ပြရှာ၏။

“ ဒါဆို သူ့ကို မှုတ်ပေးလိုက်”

ကြားထဲက အားနာမိသွားသော ရဲလင်း မနေနိုင်တော့ပါ။ ကေသီ့ကို အလွန်သနားသွားမိသည်။

“ ကျွန်တော် ရအောင် လုပ်ပါမယ်ဗျာ။ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးကြပါနဲ့။”

“ ဟေ့ကောင်၊ မင်းအလုပ်မဟုတ်ဘူး။ သူ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ ကောင်မလေး… ငါတို့ စကားနားထောင်ပါ။ တို့ပြောသလို မလုပ်ရင် နင့်ကို ရိုက်ရုံတင်မကဘူး အခန်းပြင် ဆွဲထုတ်ပြီး နင့်ကို ငါတို့တွေ တစ်ယောက်တလှည့် တက်လုပ်ပစ်လိုက်မယ်။ ဘာမှတ်လဲ။”

နီမြန်းနေသော ကေသီ့မျက်နှာလေး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။ ရဲလင်း မကြည့်ရက်သည့်အတွက် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်မိပါသည်။

“ ဒီကောင့်ကို မှုတ်ပေးလိုက်ရတာက နင် အလုံးအထည် မပျက်ဘူး။ ငါတို့ တက်လုပ်ပြီဆိုရင်တော့ နင့်ဟာလေး မကွဲရင် ကြိုက်သလိုပြော။”

သူတို့ ခြိမ်းခြောက်မှုက ထိရောက်ပါသည်။ ကေသီ ဒူးထောက်ကျသွား၏။ ရဲလင်း ယောင်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နံရံနှင့်သာ တိုးမိ၏။

“ ဟိုကောင်လေး မင်းရော ဖင်ကွဲအောင် ခံချင်သလား။”

လက်ခုပ်ထဲက ရေဖြစ်နေရသည့် ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရဲလင်း ရင်ထဲက ယောက်ျားမာနက ခေါင်းထောင်ထလာသည်။ မထူးဇာတ်ခင်း၍ သေချင်သေပါစေ ရင်ဆိုင်တော့မည်ဟု ရှေ့တိုးဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် ကေသီက အသာဆီး တွန်းထားသည်။

ရဲလင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ကေသီကတော့ မော့မကြည့်ပါ။ ပျော့တွဲတွဲ ဖြစ်နေသည့် ရဲလင်းပစ္စည်းကိုသာ သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာ ၂ ခုကြား ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ခံစားလိုက်ရသည့် နူးညံ့နွေးထွေးမှု တစ်ခုက ရဲလင်းကို မင်သက်မိသွားစေသည်။ မှန်ရာကို ဝန်ခံရသော် ဒါမျိုး ရဲလင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါ။ ပထမဆုံးသော အတွေ့ အကြုံ ဖြစ်သည်။ ကေသီ့အတွက်လည်း ပထမဆုံးဖြစ်ကြောင်း အစပိုင်းမှာ အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်နေခြင်းက သက်သေခံနေသည်။ ဒါပေမယ့် မလုပ်ဖူးသည့်တိုင် မြင်ဖူးနေကြမို့လား မသိပါ နောက်ပိုင်းကြတော့ တော်တော် အဆင်ပြေလာသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလို့ မျက်စိမှိတ်ကာ ငူငူကြီး ရပ်နေမိသည့် ရဲလင်း၏ ညီတော်မောင်ကလည်း စတင်ရုန်းကြွလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရဲလင်း မျက်လုံးထဲတွင် စောစောတုန်းက သတိရလာစမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ဖရိုဖရဲနှင့် အောက်စလွတ်ကာ ထိုင်နေသော ကေသီ့ပုံလေးကို ပြန်မြင်ယောင်လာ၏။ သူနှင့် တစ်ခန်းထဲ အတူရှိနေသူသည် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပါလားဟု ရဲလင်း ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်း ရင်တွေခုန်လာ၏။

“ ရပြီ ဖယ်လိုက်”

ရဲလင်း အလန့်တကြား ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကေသီ နောက်သို့ဆုတ်သွားချိန်တွင် တန်းတန်းမတ်မတ် ထောင်ထလာသော သူ့ညီလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်ပေမယ့် ခုနက အပေါက်ထဲကိုတော့ စီးစီးပိုင်ပိုင် ဝင်သွားသည်။

“ ဒါကို ကိုင်ထား”

လက်ထဲရောက်လာသော ပြွန်ကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကိုင်ထားရင်း ကော်အကြည်သားကြောင့် လှမ်းမြင်နေရသည့် ညီလေးကို ကြည့်နေစဉ် ထိပ်မှာပါသည့် ဒိုင်ခွက်လိုလိုအောက်က ခလုတ်ကို တစ်ယောက်က နှိပ်လိုက်သည်။ ကျီကနဲ အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ရဲလင်း ညီလေးလည်း ထုံထုံတင်းတင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။ နာလိုလို ကျင်သလိုလိုလည်း ခံစားရ၏။ ကြည့်နေရင်းပင် ရဲလင်းပစ္စည်းက ဘေးကို ကားထွက်လာသည်။ ရှေ့ကိုလည်း ရှည်ထွက်လာသည်။ ဒီလိုပန့်တွေနှင့် ပတ်သက်လို့ ကြားဖူးတာတွေ မှန်သလိုလိုတော့ ရှိသားဟု ရဲလင်း တွေးမိသည်။ တစထက်တစ သူ့ဟာကြီးက ပြွန်ထဲမှာ ပြည့်လုလု ဖြစ်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင်လေး တောင့်ထားနော်၊ ပြန်ကျမသွားစေနဲ့၊ ကျသွားရင် ကောင်မလေးကို ထပ်စုပ်ခိုင်းမှာ”

ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် ရဲလင်း ကြိုးစား၍ စိတ်ကို တင်းရသည်။ ခုနက သူ့ကို ရင်ခုန်စေခဲ့သော ကေသီ့ပုံလေးကို ကြိုးစား၍ ပြန်လည် မြင်ယောင်ရ၏။ ကေသီကတော့ ရဲလင်းရှေ့နားမှာ ဒူးကိုပိုက်၍ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကလေး ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်တွေ အုပ်နေသောကြောင့် မျက်နှာကိုတော့ မမြင်ရပါ။

ခဏနေတော့ ရှူးကနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါ့ပါးသော ခံစားမှုကို ရလိုက်သည်။

“ အစပိုင်းမို့ ၃ မိနစ်ပဲ ထားတာ၊ နောက်ဆိုရင် ၅ မိနစ် ထားရမယ်။ ခုခဏနား။ ငါက ပြန်လုပ်ဆိုရင် ခလုတ်ပြန်နှိပ်လိုက်၊ ကောင်မလေး သွားလို့ရပြီ”

ကြမ်းပြင်မှာကျနေသော သူ့ဝတ်ရုံကို ပြန်ကောက်ခြုံရင်း ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးနှင့် ကေသီ သူ့နေရာသူ ပြန်သွားရှာတာကို ကြည့်ရင်း ရဲလင်း ရင်ထဲမှာ မကောင်းပါ။ ကေသီ့ပုံစံက ရိုးသားသည့် မိန်းမကောင်းလေးဆိုတာ သိသာပါသည်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနှင့် သူ့ချစ်သူကို BJ ပေးဖို့ ဝန်လေးချင်မှ လေးပါလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် အခုမှတွေ့ရသည့် ဘာမှန်းမသိသူ တစ်ယောက်ကို လုပ်ပေးရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ရွံ့စရာ ရှက်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

သူတို့က ရဲလင်းကို နောက်ထပ် ၃ မိနစ်စီ ၂ ကြိမ် လုပ်ခိုင်းသည်။

“ အကျင့်ရရင် ၅ မိနစ် စီလုပ်မယ်။ အမှန်တော့ ဂျယ်ဆွတ်ပြီး ထည့်ရတာကွ၊ အခု ငါက မေ့လာတာ၊ ကောင်မလေး တံတွေးတွေ စိုနေတော့ အတော်ဖြစ်သွားတယ်။”

ဒီတိုင်းဆိုရင် ရဲလင်း နောက်ထပ် ဒါတွေ ကြုံရဦးမည်မှာ သေချာနေသည်။ ကြားထဲက သိက္ခာမဲ့သော အလုပ်ကို လုပ်ပေးခဲ့ရသော ကေသီ့ကိုလည်း အလွန်ပဲ အားနာနေမိသည်။ ဟိုလူတွေထဲက တစ်ယောက်က ပြန်ထွက်ခါနီးတွင် မျက်နှာကြပ်ကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း

“ ဟိုမှာတွေ့လား၊ ကင်မရာလည်း ရှိတယ်၊ စပီကာလည်း ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ငါတို့ အမြဲစောင့်ကြည့်နေတယ်။ လှမ်းပြောလို့ရတယ်။ မဟုတ်တာလုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

ပြီးတော့ တံခါးဘေးနံရံမှ အချိုင့်ရာလေးတစ်ခုကို လက်ကုပ်ဆွဲလိုက်ရာ အံဆွဲတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“ ခဏနေလို့ ငါတို့လှမ်းပြောရင် ဒါကိုဆွဲဖွင့်လိုက်၊ ထမင်း ၂ ပန်းကန် တွေ့လိမ့်မယ်။ စားပြီးရင် ရေဆေးပြီး ဒီမှာ ပြန်ထည့်ထား။ ပြန်မထည့်ရင် ထမင်း နောက်ထပ် ငတ်ပြီသာမှတ်”

သူတို့ ထွက်ပြီးသည်နှင့် ဂျိန်းကနဲ တံခါးပြန်ပိတ်သွားသည်။ ကေသီ့က ရဲလင်းကို ကျောပေး၍ သူ့ဖက်က နံရံကို မျက်နှာမူပြီး ထိုင်နေသောကြောင့် နံရံကို စိုက်ကြည့်နေတာလား၊ မျက်လုံးမှိတ်ထားသလား၊ မျက်ရည်တွေပဲ ကျနေသလားဆိုတာ မသိနိုင်ပါ။ အခုထိ အဝတ်ပြန်မဝတ်ရသေးသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အရင်ထက် ထွားကျိုင်းရှည်လျားနေသော ညီလေးကို တွေ့ရသည်။

…………………………………….

(၁၅)

မှန်ပြတင်းပေါက် သေးသေးလေးကနေ မြင်ရသည့် ရန်ကုန်မြင်ကွင်းက မပြည့်စုံပါ။ နေရောင်ခြည်ကွက်ကျား ထိုးကျနေသည့် တိုက်နံရံများ၊ ပြတင်းပေါက် အချို့ နှင့် ဝရန်တာ တစ်ခု နှစ်ခု၊ ထောင့်နားလေးကနေ ကပ်ကပ်သပ်သပ် ကြည့်ရင် မြင်ရသည့် လမ်းသွားလမ်းလာတွေ။ ဒါပေမယ့် အားလုံးက သန်းအောင်မြင့်အတွက် ပျော်စရာလို ဖြစ်နေသည်။

မနေ့ညနေက ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီး ဒီအခန်းကျဉ်းလေးကို ပြန်ရောက်လာသည်။ လပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခဲ့သော အခန်းကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းရင်း မိုးချုပ်သွားသည်။ လူလည်း တော်တော်ပင်ပန်းသွားလို့ စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်မပျော်။ မျက်လုံးတွေက ကြောင်နေသည်။ တနည်းအားဖြင့် အနာဂါတ်ကိုပဲ မြင်နေသည်။

မသုံးတာကြာပြီ ဖြစ်သည့် Facebook ကို ဖွင့်၍ လုလုကို ရှာမိသည်။ အရင်က သုံးသည့် ယောက်ျားလိုလို မိန်းမလိုလို အင်္ဂလိပ်နာမည်နှင့် လုလု account ကို မတွေ့တော့ပါ။ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ပြီးတော့မှ လုလု နာမည်ပြောင်းလိုက်နိုင်သည်ဟု တွေးမိ၍ Friend list မှာ တစ်ယောက်ချင်းကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် မင်းခန့်အောင်ဆိုသည့် အမည်သစ်နှင့် လုလုကို သွားတွေ့သည်။

ဆိုင်ကယ်အသစ်ကြီး တစ်စီးနှင့်အတူ နိုင်ငံခြား ဘောလုံးအသင်း အင်္ကျီအမျိုးမျိုး နှင့် ယောက်ျားဆန်ဆန် ရိုက်တင်ထားသည့် ဓာတ်ပုံအသစ်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသည်။ လုလု အရင်က ဒါမျိုး မလုပ်တတ်ပါ။ ဘောပွဲ ကြေးကြည့်ဖို့လောက်သာ Facebook သုံးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် ကြိုတင် ယူဆထားသည့် အတိုင်းပင် လုလုက ယောက်ျားလေးပုံစံနှင့် အလွန်ကြည့်ကောင်းနေပါသည်။ အလွန်ချောပါသည်။ တစ်ပုံချင်းလိုက်ကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့် ရင်တွေ ခုန်လာသည်။ လက်တွေ တုန်လာရသည်။ လုလုနားကို ချက်ချင်း အပြေးရောက်သွားချင်လာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းသွားတာတောင် မသိလိုက်ရဘဲ နောက်ပိုင်းမှာလည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့တာကိုတောင် မေ့နေမိ၏။

လုလုနဲ့ တူယှဉ်တွဲပြီး သွားနေသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မျက်စိထဲ ပြန်မြင်ယောင်မိရင်း ရင်ထဲမှာ တသိမ့်သိမ့် တနွေးနွေး ခံစားရသည်။ အဲ့ဒီလိုနေရဖို့ ရက်တွေ မဝေးတော့ဟု တွေးကာ ပျော်သည်။ မောလည်း မောသည်။ သန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ ပီတီတွေ ဖြာနေမိရင်း အိပ်ပျော်အောင်အိပ်ဖို့ လိုတာကို သတိရလာသည်။ အအိပ်ပျက်လျင် အလှပျက်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဆေးရုံက ပေးလိုက်သည့် အိပ်ဆေး တစ်လုံးသောက်၍ စိတ်ကိုလျှော့ကာ အိပ်ပစ်လိုက်၏။

မနက်ကြတော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းပင် သန်းအောင်မြင့် နိုးလာသည်။ အရင်ဆုံး သတိရလိုက်တာက လုလု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့မှ ဒီနေ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာကို ပြန်သတိရသည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ အမျိုးသမီး အဝတ်အစား လုံးဝမရှိပါ။ ဆေးရုံက ပေးထားသည့် ပဂျားမား ညဝတ် ဝတ်စုံလိုလို ၂ စုံပဲ ရှိသည်။ အဲဒါတွေ ဝတ်ပြီးတော့ပဲ မနေ့က ဆေးရုံက ဆင်းလာခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ ပိုက်ဆံ အထိုက်အလျောက် ကျန်ပါသေးသည်။ ဒါပေမယ့် အမျိုးသမီး အဝတ်အစားဆိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေချိန်မှာ ကြည့်ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလား ခွဲခြားကြည့်မိဖူးတာကလွဲရင် သန်းအောင်မြင့်နှင့် လုံးလုံး မနီးစပ်သည့် ဘာသာရပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဆေးရုံကပေးသည့် Package A ဆိုသည်ထဲတွင် အဝတ်အစားလည်း ပါသင့်သည်ဟု သန်းအောင်မြင့် တွေးမိသည်။

“ ခင်မျိုးဆွေကိုပဲ အကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် ဒီဘဝကို ရောက်နေသည့် အကြောင်းကို သိသူကလည်း သူတစ်ယောက်ထဲသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ စစချင်းမှာ မိန်းမသံပေါက်အောင် လည်ချောင်းကို ခွဲစိတ်အသံပြောင်းထားသည့် သန်းအောင်မြင့် အသံကို ခင်မျိုးဆွေ မမှတ်မိပါ။ အကျိုးအကြောင်းပြောပြမှ သိသွားသည်။ ဒါပေမယ့် ကံဆိုးချင်တော့ သန်းအောင်မြင့် ဖုန်းဆက်ချိန်မှာ ခင်မျိုးဆွေအမေ ဆေးရုံရောက်နေသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ သေသေချာချာ မမေးဘဲ အဝတ်အစား လိုက်ဝယ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မိပြီးမှ သန်းအောင်မြင့် အလွန်အားနာသွားသည်။

“ ငါ မသိလို့ပါ သူငယ်ချင်းရာ၊ နောက်မှပေါ့”

“ မီးမီး အားလား မသိဘူး။ ငါနင့် ဖုန်းနံပါတ်ပေးလိုက်မယ်။ သူကတော့ အားရင် ကူညီမှာပါ။”

“ တကူးတက ဆိုရင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့”

“ ရပါတယ်ဟာ၊ မီးမီးက ကူညီတတ်ပါတယ် ဟ ”

ခင်မျိုးဆွေ ဖုန်းချသွားပြီး ဘာမှမကြာမီမှာပင် နောက်ဖုန်းတစ်ခု ဝင်လာသည်။

“ အစ်ကို ..အဲ …အစ်မ.. မီးမီးပါ။ မမဆွေ လှမ်းပြောလို့၊ သမီး ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”

သန်းအောင်မြင့် အခုအချိန်မှာ အလိုချင်ဆုံးက လုလုဆီမသွားမှီ အလှဆုံး အဝတ်အစားတွေရဖို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အားမနာနိုင်တော့ဘဲ အဝတ်အစား လိုက်ဝယ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်၏။

“ ဖြစ်တာပေါ့။ ဒါမျိုးဆို သိပ်ဝါသနာပါတာ။ အစ်မ အခု ဘယ်မှာလဲ။”

“ ငှားထားတဲ့ အခန်းမှာလေ။”

“ အစ်မ ဘယ်ကို လာမလဲ၊ တနေရာ ချိန်းလိုက်ကြမယ်လေ။”

ပဂျားမားနှင့်တော့ အပြင်မထွက်ချင်။ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြတော့ မီးမီးက ရယ်သည်။

“ ရပါတယ် အစ်မရယ်။ လိပ်စာပေး၊ သမီး လာခဲ့မယ်။ နှစ်နာရီလောက်တော့ စောင့်နော်။ ဒီဖက်မှာ ဂျူတီ ချိန်းရဦးမယ်။”

“ အိုကေ၊ အိုကေ စောင့်နေမယ်။”

ရေချိုးပြီးတော့ အောက်ကို ခဏဆင်း၍ အနားက ဆိုင်တဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ထုပ် ဝယ်လာပြီး မနက်စာ စားလိုက်သည်။ မနက် ၁၁ နာရီကျော်လောက်တွင် သူ၏ ဟန်ပန်အတိုင်း တက်ကြွဖျတ်လတ်စွာဖြင့် မီးမီး ရောက်လာသည်။

“ ဟာ အစ်ကို … ဪ.. အစ်မ၊ လှလိုက်တာ အစ်မရယ်။ ဆေးရုံမှာ တွေ့တုန်းကနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး။ အရမ်းအရမ်းကို ပိုကြည့်ကောင်းလာတယ်။”

အနက်ရောင် စကပ်တိုတိုလေးက မီးမီး၏ ပေါင်တံ သွယ်သွယ်စင်းစင်းလေးတွေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်ဟု သန်းအောင်မြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

“ သဘောကျသလား။ အစ်မနဲ့ဆို ပိုလိုက်မှာ။”

အကြည့်ကို ရိပ်မိသည့် မီးမီးက ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် ပြောသည်။

“ သမီး အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားတာ အစ်မရဲ့။ ဆေးရုံက မဆင်းခင်ကတည်းက ဝယ်ပြီး ပို့ပေးထားလိုက်ရင် အစ်မ ဒီပုံနဲ့ ဆင်းလာစရာ မလိုဘူး။ ”

“ အခုလည်းရပါတယ်။ ငါကလည်း သွားစရာပေါ်မှ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ သတိရတယ်လေ။”

မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သည်။ ရှေ့က နောက်ကလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ သန်းအောင်မြင့်ပင် မနေတတ်သလိုလို ဖြစ်လာ၏။

“ အစ်မ ဆံပင်လည်း လုပ်ရမယ်။ ရှည်နေတာက ပုံမကျဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်မ အတွင်းခံဆိုဒ်က ဘယ်လောက်လဲ။”

“ ဟို .. အဲဒါ … မသိဘူး”

“ ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်မက ဆီလီကွန်ထည့်တာမှ မဟုတ်တာ။”

သန်းအောင်မြင့်မှာ ဆေးရုံက ပေးထားသည့် ဘော်လီလိုမျိုး ဆီလီကွန်အကြည်သား အတွင်းခံတစ်ထည် ရှိသည်။ ဘယ်လိုဆိုဒ်မျိုးလဲတော့ မသိပါ။ ပြောင်းတပ်ထားသည့် ရင်သား ပုံစံကျစေဖို့ ဝတ်ခိုင်းလို့ ဝတ်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း မဝတ်လည်း ရပြီဟု ပြောပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်က ရင်ဘတ် လှုပ်စိလှုပ်စိ နှင့် မနေတတ်တာကြောင့် ဆက်ဝတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုလု အပေါ်ပိုင်းတွေက သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်ပေါ်ရောက်လာမှ နည်းနည်းပိုကြီးလာသလို ရှိပြီး အခုနောက်ပိုင်းမှာ ကျပ်ချင်ချင် ဖြစ်နေပေမယ့် ပေတေ၍ ဝတ်နေရသည်။

ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားသည့် တင်ပါးတွေ အတွက်လည်း ဒါမျိုးဝတ်ရသည်။ အဲဒါကတော့ အိုက်လို့ သူတို့က ဝတ်စရာ မလိုတော့ဟု ပြောလာပြီးနောက်ပိုင်း ဆက်မဝတ်တော့ဘဲ နေခဲ့သည်။ နာလံထဆောင်မှာတုန်းက အေးချမ်း နှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် နှင့် လေသလပ်ခံတာက အနံ့အသက်ကောင်း၍ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သည်ဟု ပြောဖူးတာကြောင့်လည်း ပါပါသည်။

“ ဒီတိုင်းတော့ မရဘူး။ ခဏလေး အစ်မ။”

မီးမီး လှစ်ကနဲ ပြန်ထွက်သွားပြန်သည်။ ဆယ်မိနစ်တောင်မကြာဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။

“ တက်မလာခင် အောက်မှာ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် မြင်ခဲ့လို့”

အပ်ချုပ်ဆိုင်တွေမှာ သုံးသည့် ပေကြိုးရှည်လေးကို မြှောက်ပြရင်း မီးမီး ပြောသည်။ ခုဏ ဒါဆင်းဝယ်တာ ဖြစ်မည်။ ပြီးတော့ သန်းအောင်မြင့်၏ ရင်၊ ခါး၊ ကျော၊ ခြေထောက် အကုန်လျှောက်တိုင်းတော့သည်။

“ ဒီတိုင်း တိုင်းလို့ရသလား။”

“ အစ်မ အင်္ကျီက ပါးသားပဲ ရမှာပါ။”

ရင်ဘတ်ကိုတော့ မီးမီးက အပေါ်ကလည်း တိုင်းသည်။ အောက်ခြေကလည်း ပတ်တိုင်းသည်။ ပြီးတော့ လက်လေးတွေ ချိုးရင်း ပါးစပ်က ပွစိပွစိနှင့် တွက်နေ၏။

“ ရပြီ ခဏစောင့်၊ အစ်မ သမီးနဲ့ အပြင်လိုက်ခဲ့ဖို့ တစ်စုံလောက် ပြေးဝယ်လိုက်မယ်။ ဘယ်လိုမျိုးကြိုက်သလဲ အစ်မ”

“ မပြောတတ်ဘူး။ ဟိုလေ … သိပ်လည်း ပုံမတုံးဘူး။ သိပ်လည်း မဟော့တဲ့ ပုံမျိုးပေါ့”

“ အင်း … ဟုတ်ပြီ”

လှစ်ကနဲ ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်တာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် လှမ်းဆွဲပြီး လက်ထဲကို ပိုက်ဆံကဒ် ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။

“ အဆင်ပြေတာသာ ဝယ်ခဲ့ပါ။”

ဒီတခါတော့ နာရီဝက်ကျော်လောက် ကြာသည်။ အတိုတွေ အပြတ်တွေ လုပ်လာမှာ ကျိတ်ပြီး စိုးရိမ်ခဲ့ရပေမယ့် မီးမီး ဝယ်လာသည့် အထုပ်ထဲက ပုံစံ ခပ်ရှင်းရှင်း ဘလောက်စ်တစ်ထည်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည် ထွက်လာသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် စိတ်သက်သာသွား၏။ ကွင်းထိုးဖိနပ် အပြာလေးတရံလည်းပါသည်။ ဝါဖျော့ဖျော့ အတွင်းခံ တစ်စုံကို ကိုင်ပြီး သန်းအောင်မြင့် နည်းနည်းတော့ ငိုင်သွားသည်။ ဒီလိုငိုင်တာကို မီးမီးက တမျိုးထင်သွားပုံရ၏။

“ အဲဒါကတော့ ဆိုဒ်ပဲ ကြည့်ယူလာတာ။ အခုထွက်တော့မှ အစ်မစိတ်ကြိုက် ကြည့်လေ။ ဒီတံဆိပ်က ဆိုဒ်မှန်တယ်။ အသားလည်း ကောင်းတယ်။ သမီး ဝတ်နေကြ။”

“ ရပါတယ်။”

သန်းအောင်မြင့်က ဘယ်လို အဝတ်အစားလဲရပါ့မလဲဟု ငိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအခန်းထဲမှာက ကုတင်တစ်လုံး စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မီးမီးကို ထားခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လဲရမှာကိုလည်း စိတ်ထဲမှာ အားနာသလိုလို ဖြစ်မိသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် မီးမီးက ယောက်ျားချင်းလို့လည်း ဆိုနိုင်သည်။ အခုအခါမှာ မိန်းမချင်းလို့လည်း ဆိုနိုင်ပြန်သောအခါ ကိုယ်က ရှက်ပြမနေသင့်ဟုလည်း တွေးမိပြန်၏။

“ အမ အင်္ကျီချွတ်လိုက်”

မီးမီးက အတွင်းခံတွေက တံဆိပ်တွဲလောင်းတွေကို ပါးစပ်နှင့် ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြီး သန်းအောင်မြင့်ကို လှမ်းပေးသည်။ မထူးဇာတ်ခင်းရတော့မည်ဟု သဘောပိုက်လိုက်သော သန်းအောင်မြင့်က အင်္ကျီကိုရော ဆီလီကွန်အတွင်းခံကိုပါ ချွတ်ချလိုက်တော့ မီးမီးက အနားကို ကပ်လာပြီး ကိုယ်လုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။

“ အရမ်းသပ်ရပ်တာပဲ။ သေသေချာချာကြည့်မှ အဆက်တွေကို ရေးရေးလေးပဲ တွေ့တယ်။ အဲဒါကလည်း နောက် ၆ လ တစ်နှစ်ဆို ဘာမှမရှိတော့ဘူး အစ်မရဲ့။ အစ်မ ပိုက်ဆံကုန်ခံရကျိုးနပ်တယ်။”

အတွင်းခံကို နောက်ကနေ ဂျိတ်ချိတ်ပေးရင်း မီးမီးပြောသည်။ ခွက်တွေ ပုခုံးကြိုးတွေကို နေသားကျအောင်လည်း ညှိပေးသည်။ အောက်ပိုင်းကို ချွတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာတော့ မီးမီးက သမန်ကာရှန်ကာ တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်လို့ သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာပူရ နည်းနည်းသက်သာသွား၏။ ဒါပေမယ့် အောက်ခံဘောင်းဘီလေးကိုတော့ ခပ်မြန်မြန် ဝတ်လိုက်မိ၏။ ဂျင်း ဘောင်းဘီကတော့ ပေါင်နှင့် တင်ပါးမှာ နည်းနည်းကျပ်သလို ခံစားရသည်။ ခါးကတော့ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ အင်္ကျီကလည်း သန်းအောင်မြင့်၏ အခုကိုယ်လုံးနှင့် အတော်ပဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းပေါ်ရောက်တော့ သန်းအောင်မြင့် တွေ့သမျှ မိန်းကလေးတိုင်းကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ဒါပေမယ့် အရင်က ကြည့်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။ သူတို့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို လိုက်ကြည့်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်တာတွေ့ လျှင် စိတ်ထဲကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ် တင်ကြည့်သည်။ အများစုက အချိုးအစား ညီညွတ်စွာ ကြည့်ကောင်းကြသည်ကို မြင်တော့ ငါဆိုရင် ကြည့်ကောင်းပါ့မလားဟု စိတ်ငယ်ရပြန်သည်။

မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်သို့ အရင်ဆုံးခေါ်သွားသည်။ မိန်းမတွေ ဆူညံနေသော ဆိုင်ထဲကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘာပုံ ဘယ်လို ညှပ်ပါလို့လည်း မပြောတတ်တော့ ကြည့်လုပ်ပါဆိုပြီး မီးမီးကို အာဏာကုန် လွှဲအပ်လိုက်ရသည်။ သိပ်အများကြီးလည်း မရှည်သေးသည့် ဆံပင်ကို ဆိုင်ကလည်း မီးမီး ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါသည်။ တကယ်လည်း တော်တော်ကြည့်ကောင်းသွားသည်ဟု ထင်မိသည်။

“ အပြင်ရောက်တဲ့အခါ အစ်မကို လူတွေ မကြည့်ကြရင် သမီးကို ကြိုက်သလိုပြော”

ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်က အထွက်မှာ မီးမီးက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် တိုးတိုးကပ်ပြောသည်။ သူ့ အပြောကြောင့် သန်းအောင်မြင့်မှာ အပြင်ရောက်တော့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်တတ်သလို ဖြစ်နေ၏။ သူပြောသလို လူတိုင်း မဟုတ်ပေမယ့် ယောက်ျားတော်တော်များများက လှည့်ကြည့်သွားတာ မြင်ရတော့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ခံစားရ၏။

“ အစ်မက ခုနပြောသလိုပဲ သိပ်မရိုး သိပ်မဆန်းတာမျိုး လိုချင်တာပေါ့နော်။”

“ အင်း … စမတ်ကျကျ ပုံမျိုးပြောရမလားပဲ။ ကိုယ့် အသက်အရွယ်နဲ့ လိုက်တာမျိုးပေါ့လေ။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ အစ်မကို အခုအတိုင်းမှာ အသက် ၃၀ ကျော်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ဘူး။ အလွန်ဆုံး အစိတ်လောက်ပဲ မှန်းကြမှာ။”

“ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မီးမီးရယ်”

“ မယုံရင် စောင့်ကြည့်ပေါ့။ ဟဲဟဲ။ အဲ … အစ်မ မြန်မာဝတ်စုံရော သဘောကျသလား။”

“ ကျတာပေါ့”

သန်းအောင်မြင့် မဆိုင်းမတွပင် ဖြေမိသည်။ မြန်မာဆန်ဆန် ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတွေကို လုလု ဘယ်လောက် သဘောကျတတ်သလဲဆိုတာ သန်းအောင်မြင့် အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ မြန်မာဆန်ဆန် လှလှပပ မိန်းကလေးတွေကို တွေ့ရတိုင်း “ရင်ထဲမှာ အေးသွားတာပဲဗျာ” ဟု လုလု ပြောတတ်သည်။

“ မနက်ဖြန် ဝတ်သွားဖို့အတွက် မြန်မာဝတ်စုံတစ်စုံ လိုချင်တယ်။ ကျန်တာတွေက နောက်နေ့မှဆိုလည်း ရတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံကတော့ အဆင်ပြေတာ တွေ့ရင် ရသလောက် ဝယ်မယ်။”

“ အဲဒါတော့ မလွယ်ဘူး အစ်မ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ မြန်မာဝတ်စုံက ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်ရှိမှ ကောင်းတာ။ အဲဒါမျိုးက ကိုယ်နဲ့တိုင်းပြီး သေသေချာချာ ချုပ်ဝတ်မှ ကောင်းတာမျိုး”

“ ရယ်ဒီမိတ် မရှိဘူးလား။ အသင့်ချုပ်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေ မြင်ဖူးသလိုပဲ”

“ ရှိတော့ ရှိတာပေါ့ အစ်မရယ်။ ဒါပေမယ့် ခုနပြောသလို ကိုယ်နဲ့ အံကိုက်ဖြစ်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။”

“ အနီးစပ်ဆုံး အဆင်ပြေတာကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းမယ် ဆိုရင်ရော ရမလား။”

“ ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒါလည်း ဒီနေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ တောင်းသလောက်ပေးမယ် ဆိုရင်ရော၊ လုပ်ပါ မီးမီးရယ်။ မနက်ဖြန် ဝတ်သွားဖို့ တကယ်ကို အရေးတကြီး လိုနေလို့ပါ။ ဘယ်လောက်ကျကျ ပေးမယ်။ တစ်စုံရရင် တော်ပြီ။ ကျန်တာတွေ နောက်တစ်လလောက်နေမှ ရမယ်ဆိုလည်း ဖြစ်တယ်။”

မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့် လုလုရှေ့ကို အရောက်သွားနိုင်ဖို့ စိတ်လောနေသည့် သန်းအောင်မြင့်က ကလေးမုန့်ပူဆာသလို အတင်းပြောတော့ မီးမီး သက်ပြင်းချသည်။

“ အသိတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆိုင်တော့ ရှိတယ်။ နာမည်ကြီးပဲ။ အစ်မ ပြောသလို အမြန်ကြေး တနင့်တပိုး ပေးရင်တော့ သူတို့ လုပ်ပေးမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကိုပဲ အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့။”

………………………………………..

(၁၆)

“ အခု ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ မသိဘူးနော်။”

ကေသီ့ဆီက ပထမဆုံးစကားသံ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်းကို မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းက ကေသီ့ကို မျက်နှာပူသည် အားနာသည်။ ကေသီကတော့ အရှက်ကြောင့် ဖြစ်မည်။ သူတို့ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြသည်မှာ တော်တော်ကြာပြီ ထင်ပါသည်။ ဒီကြားထဲမှာ ဟိုလူတွေ နောက်ထပ် ရောက်လာပြီး နှိပ်စက်လို့ ရဲလင်းလည်း နောက်ထပ် ၂ ကြိမ် ပန့်ဆွဲခဲ့ရသည်။ အားနာပေမယ့် သူ့ပစ္စည်းက ဘယ်လိုမှ ထောင်မလာလို့ ကေသီလည်း နောက် ၂ ကြိမ် ပုလွေမှုတ်ပေးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကေသီ အရှက်နည်းနည်းလျော့သွားပြီ ထင်သည်။

“ အချိန် အသာထား၊ နေ့လား ညလားတောင် မသိဘူး”

ရဲလင်း ပြန်ပြောလိုက်တော့ ကေသီလည်း တိတ်သွားသည်။ မှတ်မိသမျှဆိုရင် သူတို့ လမ်းမှာ တိုက်မိပြီး ဒီလူတွေနှင့် တိုးတာက ညကိုးနာရီဝန်းကျင်လောက်မှာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိမေ့ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူတို့ မသိကြ ပါ။ သတိရလာကတည်းက ဒီအခန်းထဲမှာ နေ့မသိ၊ ညမသိ နေခဲ့ကြရသည်။

ထူးတော့ ထူးဆန်းသည်။ ဒီလူတွေက သူတို့ကို နှိပ်စက်ပေမယ့် ရဲလင်း ပစ္စည်းကြီးလာအောင် လုပ်နေကြသည်။ ကောင်မလေးချောချော တစ်ယောက်က မှုတ်ပေးတာတောင် ခံနေရသေး၏။ တော်တော်ကို နားလည်ရခက်သော အခြေအနေဖြစ်သည်။ အစားလည်း မှန်မှန်ကျွေးသည်။ မျက်နှာကြပ်မှာတပ်ထားသည့် စပီကာကနေ သူတို့ လှမ်းပြောလို့ အံကို သွားဖွင့်လိုက်လျင် ထမင်း ၂ ပန်းကန်က ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထမင်းပေါ်တွင် ဟင်းအရည် တမျိုးမဟုတ် တမျိုး ဆမ်းပေးထားပြီး ဟင်းတတုံးစီ သို့မဟုတ် ငါးခြောက် တဖဲ့စီလောက်တော့ ပါတတ်သည်။

ဝတ်စုံ အပိုတစ်စုံစီလည်း ပေးသည်။ ပဝါခပ်ကြီးကြီး တစ်ထည်စီနှင့် သွားတိုက်ဆေး ဆပ်ပြာတွေလည်း ပေးထားသည်။ သွားပွတ်တံ လက်ကိုင်ရိုးကို ဖြတ်ထားလို့ တိုက်ရတာတော့ ခက်သည်။ ရေချိုး ချိန်ဆိုပြီး လှမ်းပြောရင် ရေချိုးရသည်။ သူတို့ ပြောချိန်မှာ ရဲလင်း ပေကပ်ပြီး ထိုင်နေမိလို့ ကော့နေအောင် အရိုက်ခံခဲ့ရသေး၏။

လေဝင်လေထွက် လုပ်စရာဆိုလို့ နံရံတွေအပေါ်ဖက် မျက်နှာကြပ်နားတွင် သံဆန်ကာကွက် သေးသေးလေးတွေပဲ မြင်ရပေမယ့် အခန်းထဲမှာ ပူခြင်း အေးခြင်း မရှိ၊ အိုက်ခြင်း မွန်းခြင်းမရှိ အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသည့် အခန်းတစ်ခုလို့ပဲ ယူဆရသည်။ နံရံတွေကို ထိရိုက်ကြည့်မိသလောက်ဆိုရင် တော်တော်ထူထဲမည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

သူတို့ဆီရောက်လာကြသည့် လူတွေက လမ်းမှာ သူတို့ကို မေ့ဆေးနှင့် ဖမ်းစဉ်က လူတွေပဲလား ဆိုတာကိုတော့ ရဲလင်း သေသေချာချာ မမှတ်မိပါ။ သေနတ်တွေ ကျဉ်စက်တွေ ကိုင်ထားကြပြီး လက်သံပြောင်ပြောင် နှိပ်စက်တတ်ကြသည့်အတွက် တစ်ယောက်မှ လူကောင်း မဟုတ်နိုင်ဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရဲလင်းဖက်က သေချာပါသည်။

စပီကာက အသံထွက်မလာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူတွေ ဝုန်ဒိုင်းကျဲ ဝင်မလာရင် အခန်းက လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြင်ပကအသံ တစုံတရာ ကြားရနိုင်မလားဟု ရဲလင်း အာရုံစိုက် နားစွင့်ကြည့်သေးပေမယ့် ဘာသံမှ မကြားရပါ။ အခန်းထဲမှာ သူတို့ ၂ ယောက်၏ လှုပ်ရှားသံသာ တခါတရံ ရှိနေတတ်သည်။ သူတို့ချင်းလည်း မျက်နှာပူစရာ အဖြစ်တွေကြောင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်ကြ၊ စကားမပြောဖြစ်ကြတာကြောင့်လည်း အခန်းက ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ ကေသီက တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ချိုးဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်တော် ကေသီ့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလူတွေက …”

“ မပြောပါနဲ့ရှင်၊ ထားလိုက်ပါတော့။”

“ ဟိုလေ ကျွန်တော့်ဖက်က …ဆန္ဒ ..ဟိုဒင်းလေ”

“ တော်ပါတော့ရှင်၊ ရှင်ရော ကျွန်မပါ ဝဋ်ခံနေရတယ်လို့ပဲ ထားလိုက်ပါ။ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့။”

ငိုသံပါလေး နှင့် ပြောလိုက်တော့ ရဲလင်း သနားပြီး ကေသီ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နံရံကိုမှီပြီး စိတ်ပျက် အားလျော့စွာ ထိုင်နေသည့် ကေသီ့မျက်နှာလေးက နွမ်းနယ်နေသည်။ ရဲလင်းကို ရီဝေဝေ တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်နှာပြန်လွှဲသွားသည်။

“ ကေသီ့ကို ကြည့်ရတာ အားနည်းနေသလိုပဲ။ ခဏအိပ်လိုက်ပါလား။”

“ အိပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်လို့မရဘူး။”

“ မီးရောင်လင်းနေလို့ ထင်တယ်။ အင်္ကျီအပိုက ခါးစည်းကြိုးကို ဖြုတ်ပြီး မျက်လုံးမှာစည်းပြီး အိပ်ကြည့်ပါလား။”

“ အင်း …စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

မျက်နှာကို အဝတ်စည်း၍ ကေသီ ခွေခွေလေး လှဲချလိုက်သည်။

“ စိတ်ကိုလျှော့ပြီး အိပ်လိုက်၊ ထမင်းရောက်လာရင် ကျွန်တော် နိုးမယ် သိလား။”

…………………………………………………

(၁၇)

တိမ်တအုပ်အကွယ်က ထွက်လာသော ဝါလဲ့လဲ့ နေရောင်ကြောင့် သန်းအောင်မြင့်နားတဝိုက်မှာ အရာရာက ပိုတောက်ပသွားသည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေ ပိုပြီးစိမ်းလာသည်။ လမ်းပေါ်မှာရှိသူ၏ မျက်နှာက ပိုကြည်လင် လင်းလက်လာသည်။ အရာရာက ပိုလှနေသလို ထင်ရသည်။ ခပ်အေးအေး တစ်ချက် ဖြတ် သွားသည့် လေပြည်က သန်းအောင်မြင့် ဆံပင်တွေကို ကလူကျီစယ်သွားတော့ လက်နှင့် ကပျာကယာ ပြန်သပ်လိုက်မိသည်။ မနက်စောစောထ၍ ပြင်ဆင်ခဲ့သမျှလေး ပျက်စီးမသွားစေလိုပါ။

သန်းအောင်မြင့် ရင်တွေခုန်နေသည်။ လှမ်းလိုက်သော ခြေတလှမ်းတိုင်းက ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို ပိုထိရှအောင် လုပ်နေ၏။ ဝတ်နေမကြသည့် ထမိန်စကပ်၏ အနည်းငယ် မာခေါက်ခေါက် ဖြစ်နေသည့် အနားတွေက ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေမျက်စိနားတဝိုက်နှင့် ခြေဖမိုးကို ပွတ်ဆွဲသွားတတ်ကြသည်။ စီးနေကြမဟုတ်သည့် ဖိနပ်နှင့် လမ်းလျှောက်ရတာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အားတင်း၍ ဆက်လျှောက်သည်။ နားထဲမှာလည်း ခြေထောက်ကို ဖြစ်နိုင်ရင် မျဉ်းတပြေးထဲဖြစ်အောင်ချ ဆိုသည့် မီးမီးစကားကို ပြန်ကြားနေ၏။ ဒီဝတ်စုံကို မီးမီးတောင် အလွန်သဘောကျခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့် အစမ်းဝတ်ကြည့်တာကိုတောင် ဖုန်းလေးနှင့် ဓာတ်ပုံတွေ တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်သွားသည်။

သူမင်္ဂလာဆောင်သည့်အခါကြရင်လည်း ဒီဝတ်စုံနှင့်လာဖို့ ကြိုမှာသေး၏။ ထို့ကြောင့်လည်း မနေ့က လောဘတကြီးနှင့် အမြန်ကြေးပေး၍ ပြင်ခိုင်းပြီး ယူလာသော မြန်မာဝတ်စုံတွေထဲက ဒီတစ်စုံကို ဒီနေ့အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနေ့က ဝယ်လာတာတွေထဲက ပေါ့ပါ့ပါးပါး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိမည့် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လာမိရင် ကောင်းသားဟု ကားပေါ်မှာ တောင့်တောင့်လေး ထိုင်လိုက်လာရင်း စဉ်းစားမိပါသေးသည်။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးအမြင်က အရေးကြီးသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်အားပေးရ၏။ ဒီနေ့ သန်းအောင်မြင့်ကို လုလုမြင်ရမည့်ပုံသည် သူ့ဘဝတလျှောက်လုံး မျက်လုံးထဲမှာ စွဲကျန်သွားစေဖို့ အရေးကြီးပါသည်။

သန်းအောင်မြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် အပြာရောင်ရင့်ရင့် ပိုးသားအင်္ကျီက ကိုယ်ပေါ်မှာ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် လုံလုံခြုံခြုံနှင့် အပေါ်ပိုင်းကောက်ကြောင်းတွေကို ကဗျာဆန်ဆန်၊ မဟာဆန်ဆန် ဖော်ပြနေသည်။ အောက်မှာ အပြာနှင့် အနက် ရောနေသော ချိတ်ထမိန်စကပ်က Package A အစွမ်းဖြင့် လန်းဆန်းနေသော သန်းအောင်မြင့်၏ ခါး၊ တင် နှင့် ခြေတံတွေကို တင့်တယ်စွာ အချိုးကျနေစေ၏။ မိတ်ကပ်ပါးပါးနှင့် နှုတ်ခမ်းနီတို့ကလည်း ပန်းချီဆရာတောင် နှစ်ထောင်းအားရဖြစ်ခဲ့သည့် မျက်နှာအလှကို ပိုပြီး ကြွကြွရွရွ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်ပါသည်။

အိမ်နားမှာ အလှပြင်ဆိုင်တစ်ခုရှိတာကို ပြောင်းလာသည့် နေ့ကတည်းက သန်းအောင်မြင့် သတိထားမိခဲ့သည်။ မနက်က ဆိုင်တံခါး ဖွင့်ဖွင့်ချင်း အလောတကြီး ရောက်လာသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရင်း

“ ပွဲနေပွဲထိုင်ဆို ကြိုပြောထားရတယ် ညီမရဲ့”

“ အခုမှ အရေးပေါ်ဖြစ်လာလို့ပါ။ အများကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ကောင်းရုံပါပဲ။ အချိန်လည်း သိပ်မရလို့ပါ။”

“ ခပ်ပါးပါးပဲပေါ့”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ မျက်နှာပြောင်ကြီး ဖြစ်မနေရင် ပြီးတာပါပဲ။”

“ ကဲကဲ ထိုင်၊ ညီမက တခါထဲ အဝတ်အစား လဲလာတာကိုး၊”

“ ပြီးတာနဲ့ ကားဂိတ်တန်းဆင်းရမှာမို့ပါ။”

အရေးပေါ်ဆိုတာကို ဘယ်လို နားလည်သွားမှန်း မသိသည့် ဆိုင်ရှင်က ခပ်မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါသည်။

“ ဟိုဒင်းလေ၊ မိတ်ကပ် လိမ်းထားမှန်းလည်း မသိသာတာမျိုး”

မိတ်ကပ် ထူလပျစ်ကြီးနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားမှာလည်း သန်းအောင်မြင့် ကြောက်သည်။ အရင်က ပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ ပြင်လွန်းပြီး ဖင်ချွန်းလာသော မိန်းမတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီလို မိန်းမမျိုးတွေ့ရင် လုလုက ဟာသလုပ်တတ်တာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သတိရနေပါသည်။

“ အေးပါကွယ် …အေးပါ”

ပြင်ပြီးလို့ မှန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့ သူများတွေ ဘယ်လိုမြင်မလဲတော့ မသိပါ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်မိသည်။ လုလုလည်း သဘောကျလောက်မည် ထင်သည်။ ဈေးဦးပေါက်မှာ အလောတကြီး ရောက်လာသည့် ကာစတန်မာကို ဆိုင်ရှင်က ဆံပင်တွေဘာတွေလည်း ဆေးတွေဘာတွေ ဖြန်းပြီး သေသေချာချာ လုပ်ပေးလိုက်သေး၏။

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မရယ်။ သွားလိုက်ဦးမယ် ကားနောက်ကျမှာစိုးလို့”

ပိုက်ဆံရှင်းပြီးသည်နှင့် သန်းအောင်မြင့် ကားငှားပြီး ကားဂိတ်ကို ပြေးရသည်။ တလမ်းလုံးလည်း ဆံပင်ပုံမပျက်အောင်၊ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေ မကြေမွအောင် သတိနှင့် လိုက်လာခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သန်းအောင်မြင့် လုလု ရှိမည်ထင်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမှာ အသိတွေတိုး၏။ သန်းအောင်မြင့်ကို သူတို့ မမှတ်မိကြ။ သန်းအောင်မြင့်ကလည်း မခေါ်ပါ။ ဘူးကျသည့် သူတွေကလည်း ခပ်ပြောင်ပြောင်ပင် ငမ်းကြသည်။ အရင်ကတည်းက သိသည့် တချို့ချာတိတ်တွေကို နားရင်းပြေးရိုက်လိုက်ချင်ပေမယ့် မသိဟန်ပြုပြီး ဆက်လျှောက်ရသည်။ အမှန်ပြောရရင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မှတ်မိသွားကြမှာကို ကြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုလုနှင့် မတွေ့မှီ သန်းအောင်မြင့် အခြေအနေကို ဘယ်သူမှ မသိစေလိုပါ။

အထူးသဖြင့် အလုပ်ထဲက လူတွေကို ရှောင်ဖို့လိုသည်။ မိန်းမသားအဖြစ်နဲ့တော့ ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ချင်ပါ။ လုလုနှင့် တွေ့ပြီးလျင်တောင်မှ ဖြစ်နိုင်လျင် သူတို့ ၂ ယောက်အကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သန်းအောင်မြင့် ဒီလိုဖြစ်သွားသည့် အကြောင်းကို ဒီကမိတ်ဆွေတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို အသိပေးဖို့ တော်တော် သတ္တိမွေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လုလုက သူ့ဖက်က ရပ်တည်ပေးမည် ဆိုလျင်တော့ သန်းအောင်မြင့် ဘာမဆို ရင်ဆိုင်ရဲမည် ထင်ပါသည်။

တနေရာမှာတော့ ရှေ့က မောင်းလာသည့် ကားတစ်စီးက သန်းအောင်မြင့်နားနီးမှ အရှိန်တော်တော် လျှော့လိုက်သည့်အတွက် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကားအရောင်နှင့် နံပါတ်ကို မြင်လိုက်တော့ ပိုလန့်သွားရ၏။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် မောင်နှမလိုခင်သော တက္ကသိုလ်က ဆရာမလေး။ တော်သေးသည်။ ကားက လုံးဝ ရပ်မသွား။ ပိန်ခြောက်ခြောက် နှင့် အကြောင်းမသိရင် ယောက်ျားလေးလို့ ထင်ရသည့် ဆရာမလေးက သန်းအောင်မြင့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ကားကို ဖြေးဖြေးလေး မောင်းသွားသည်။ မြင်ဖူးသလိုရှိလို့ ကြည့်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမတူအောင် ချောမောလှပသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို အားကျစိတ်ဖြင့် ကြည့်သွားတာလားဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သိပေမည်။ ကားလွန်ပြီး တဖြေးဖြေး ဝေးသွားမှ သန်းအောင်မြင့် သက်မ ချနိုင်တော့၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ လျှောက်လာသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က သန်းအောင်မြင့်ကို သေသေချာချာ ကြည့်သွား၏။ သူ့ကို သန်းအောင်မြင့် မသိပါ။ ထို့ကြောင့် မြင်ဖူးလို့ ကြည့်တာ မဟုတ်ဘဲ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေလို့ ကြည့်သွားတာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မိသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိရင်း ရင်ထဲဖိုသွားရသည်။ တချိန်ချိန်မှာ သန်းအောင်မြင့်သည်လည်း လုလုလက်ချက်ဖြင့် ဒါမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဒီလိုတွေးမိပြန်တော့ ရှက်သလိုလို၊ ကြောက်သလိုလို ရင်ထဲမှာ ဖိုလှိုက်လာရသည်။

“ ရှင်တို့ ဗိုက်ကြီးလို့များတော့ အရဲကိုးပြီး ရိုးရိုးမွေးဖို့ မကြံလေနဲ့၊ ကိုယ်ဝန်ရှိတာ သိတာနဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ မပြတ် ပြနေ။ ဗိုက်ခွဲပြီးတော့ မွေး။”

ဆိုသည့် ဆေးရုံက အိုဂျီဆရာဝန်မကြီး စကားသံကိုလည်း နားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်လာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းစဉ်မှာ ပေးသည့် ဆောင်ရန်၊ ရှောင်ရန် စာရင်းများထဲမှာ အဲ့ဒါလည်း ပါတာကို မှတ်မိနေသည်။

သန်းအောင်မြင့် ဦးတည်ရာက လုလုတို့အိမ် ဖြစ်သည်။ အိမ်နှင့်ဆိုင် တွဲထားတာဆိုတော့ ဘယ်မှမသွားရင် အိမ် သို့မဟုတ် ဆိုင်မှာပဲ ရှိလိမ့်မည် ထင်သည်။ စတွေ့တွေ့ချင်းတော့ လုလု အံ့သြသွားမည် ထင်သည်။ မှတ်မိချင်မှတောင် မှတ်မိလိမ့်မည်။ မှတ်မိရင်လည်း အရမ်းအံ့သြသွားလိမ့်မည်။ ထို့နောက် …

လုလုနှင့် ချစ်သူတွေ ဖြစ်ပြီးရင် သန်းအောင်မြင့် အရင်ကတည်းက အတူတူသွားချင်ခဲ့သော နေရာ သုံးခုရှိသည်။ ရေကြည်ဦးဘုရား၊ ကန်သုံးဆင့် နှင့် ငဝန်မြစ်ကမ်းဘေးမှ နှီးဘုရားတို့ ဖြစ်သည်။ ညနေစောင်းဆိုရင် အလွန်လှသော နှီးဘုရားသို့ ဒီညနေတော့ သွားခွင့်ကြုံမည်ဟု ရင်ထဲက မျှော်လင့်နေမိ၏။

ဒါပေမယ့် ဝေါကနဲ ဘေးက ဖြတ်တက်သွားသော ဆိုင်ကယ်တစ်စီးက သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကူးတွေကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်၏။ အလန့်တကြားဖြင့် ဘေးကပ်ပြီး ခြေစုံရပ်လိုက်သော သန်းအောင်မြင့်ကို နောက်မှာ ထိုင်လိုက်လာသူ မိန်းကလေးက လက်ကလေးပြပြီး တောင်းပန်သွားသည်။ မောင်းသည့် သူကတော့ လှည့်တောင်ကြည့် မသွားပါ။

အရင်စိတ်ဆိုရင် သန်းအောင်မြင့် နှုတ်ဖျားက ဖရုဿ ဝါစာတွေ တနင့်တပိုး ထွက်လာမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီတကြိမ်မှာတော့ သည်းခံလိုက်ပါသည်။ သားသားနားနား ဝတ်ထားပြီး ထမီစွန်တောင်ဆွဲ၍ လမ်းလယ်မှာ ရန်တွေ့သည့် မိန်းမမျိုးကို လုလု ကြိုက်မည်မဟုတ်ပါ။ လူရမ်းကား ဆိုင်ကယ်သမားကို လုလု မျက်နှာ ထောက်၍ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါသည်။

“ ဟာ”

လုလုတို့ လမ်းထိပ်နားတွင် ခုနက ဆိုင်ကယ် ရပ်ထားတာကို ထပ်တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်လိုက်လာသူ နှစ်ယောက်က ဘေးမှာ ရပ်စကားပြောနေကြ၏။ ဆိုင်ကယ်သမား၏လက်က ကောင်မလေး ပုခုံးပေါ်တင်ထားပြီး ကောင်မလေးက ဆိုင်ကယ်သမားခါးကို လှမ်းကိုင်ထားသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကြည့်နေဆဲမှာ ဆိုင်ကယ်သမားက ခေါင်းမှာ စွပ်ထားသည့် ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်၏။

သန်းအောင်မြင့်နားက ကမ္ဘာကြီး ပတ်ချာလည်သွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် သန်းအောင်မြင့် ပြားချပ်သွားသည်။ ရှေ့သို့လှမ်းထားသော ဘယ်ခြေနောက်ကို ညာခြေက မလိုက်နိုင်၊ ခြေစုံလည်း မဟုတ် တဝက်တပျက် အနေအထားမှာ သန်းအောင်မြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

“ လုလုရယ်”

နှုတ်ဖျားက မဟုတ်၊ ရင်ထဲမှာ ဟိန်းလာသော အသံဖြစ်ပါသည်။ တကယ်ထွက်လာတာက မျက်ရည်တွေ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရီဝေဝါးသွား၏။ ငြိမ်သက်နေသော သန်းအောင်မြင့် ပုခုံးနှင့် ကျောပြင်က တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ကနဲ လှိုက်ကနဲ တက်လာတိုင်း ဘေးပတ်လည်က လူသံ ကားသံတွေ နားထဲမျာ ပျောက်ပျောက်သွား၏။

မျက်တောင်ကိုတဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာထိန်းရင်း ခြေအစုံကို ပြန်လှည့်ဖို့ အားယူရသည်။ ကောင်မလေး၏ နဖူးဆံစတွေကို လက်နှင့် လိုက်ဆွဲ၍ စရင်း ပြုံးနေသည့် လုလုအပြုံးက သန်းအောင်မြင့် ရင်ကိုသာမက တကိုယ်လုံးကို ညှစ်ချေနေသည်။ တဆတ်ဆတ်တုန်သော ဒူးတွေကို ကြိုးစားထိန်းရင်း သန်းအောင်မြင့် လုလုတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာ အမူအရာမှာတော့ ဘာဆိုဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုက ဆီးကြိုသည်။

……………………………………………..

(၁၈)

ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ ရက်စက်တတ်သူလား၊ ကျီစယ်တတ်သူလား ဒါမှမဟုတ် အံစာတုံးပစ်၍ ကျပန်းဆုံးဖြတ်တတ်သူလား။ သန်းအောင်မြင့် မစဉ်းစားတတ်တော့ပါ။ ယောက်ျားလေး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်လျှောက်ဖို့ လုပ်နေသည့် လုလုကိုလည်း အပြစ်မတင်လိုပါ။ မတင်ရက်ပါ။ သန်းအောင်မြင့် ပေးခဲ့သည့် အကူအညီတွင် ဘယ်လို နှောင်ကြိုးမှ မထားခဲ့။ အပြန်အလှန် အလဲအလှယ်လုပ်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်းက သူဖြစ်လိုရာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ လုလုဖက်ကလည်း ဘယ်လို ကတိကဝတ်မှ မရှိခဲ့သည့်အတွက် သူ့လမ်းကို သူသွားခြင်းက လုလု အလွန်ဟု ဆို၍ မဖြစ်ပါ။

ရန်ကုန်ကို ပြန်လာရင်း ရထားပေါ်မှာ သန်းအောင်မြင့် အတွေးထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ကားဂိတ်ကို မရောက်ဘဲ ခြေထောက်တွေက ဘူတာရုံသို့ ဘယ်လို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည် ဆိုသည်ကိုလည်း ပြန်မမှတ်မိတော့သလိုပင်။

အချစ်ဆိုသည်မှာ ရယူခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပေးဆပ်ခြင်းလည်း ဟုတ်နိုင်ပါသည်။ ထိုအကြောင်း ၂ ခုလုံးနှင့် ကင်းလွတ်၍ တည်ချင်လည်း တည်ပါလိမ့်မည်။ ဆုံးဖြတ်သူ သို့မဟုတ် သုံးသပ်သူ၏ သဘောထားရပ်တည်ချက်ကသာ အဖြေကို ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ခြင်းက အဆုံးသတ်တစ်ခုဟု သန်းအောင်မြင့် မယူဆပါ။ ဒါပေမယ့် လုလုကို အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူ တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ထိုသို့ ယူဆမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်သွားခြင်းမှာ အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခု ရှိသလားဟု လမ်းမှာ တလျှောက်လုံး စဉ်းစားခဲ့သည်။ အသက် ၃၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်ပေမယ့် တွက်ကြည့်လျင် ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမည့် ခရီးက များစွာကျန်သေးသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက်ရပ် တည်သွားနိုင်မည်လား၊ လုလုကို ထည့်တွက်လို့ မရတော့သည့် ရှေ့ခရီးကို သန်းအောင်မြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်လား။ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရသည်။

တကယ်တမ်းဆိုရင် လုလုက သန်းအောင်မြင့်၏ စိတ်ကူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ရင်ဆိုင်နေရသည်က၊ ရှေ့မှာကြုံတွေ့ရမှာက လက်တွေ့ဖြစ်သည်။ လုလုကို ချစ်ခဲ့သည်။ ချစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ နောင်ဆက်၍လည်း ချစ်သွားဦးမည် ဖြစ်သည်ကလည်း အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စိတ်ကူးနှင့် အိပ်မက်ကို ထားခဲ့ချင်လျင် လက်တွေ့နှင့် အမှန်တရားကို ဆုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ လုလုကို ချစ်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နေရခြင်းက ဝဋ်ကြွေး တစ်ခု ဖြစ်မည်ဆိုလျင် သန်းအောင်မြင့်ဖက်လည်း ကျေအောင်ဆပ်ဖို့သာ ရှိပါတော့သည်။

ဆေးရုံမှာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လုလုအောင် အမည်ကိုယူ၍ လုလုအောင်အဖြစ် ဆက်လက်၍ ရပ်တည်ရှင်သန်နေခြင်းက (အနည်းဆုံးတော့ သန်းအောင်မြင့် အတွက်) အဓိပ္ပါယ် တစ်ခုခုတော့ ရှိပါလိမ့်မည်။

သန်းအောင်မြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည်လိုက်မိ၏။ စိမ်းပြာရောင်ရင့်ရင့် အင်္ကျီ၊ အနက်ရောင် စကပ်ရှည်နှင့် ရှိသင့်သည့် အမို့အဖောင်းတွေ ရှိသော မိန်းမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို မြင်သည်။ Package A ၏ အစွမ်းက သန်းအောင်မြင့်ကို မယုံနိုင်စရာ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်ကို လက်မခံချင်၍ မရတော့ပါ။ မီးမီးကလည်း သန်းအောင်မြင့်နှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်မည်လို့ ထင်တာတွေ ရွေးချယ် ဆင်မြန်းပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီနေ့ နာမည်ပြောင်းဖို့ ကိစ္စနှင့် ဆေးရုံကို သွားဖို့ရှိသည်။ သန်းအောင်မြင့် ယူခဲ့သည့် Package ထဲမှာ ထိုဝန်ဆောင်မှုလည်းပါသည်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး တစ်ဦးက အသင့်စောင့်နေသည်။ သန်းအောင်မြင့်လို တစ်ယောက် ဒီနေ့လိုက်လာမည် ပြောပေမယ့် တော်တော်နှင့် ရောက်မလာ။ ဒီနေ့မလာဖြစ်တော့ဟု လှမ်းအကြောင်းကြားတော့မှ သန်းအောင်မြင့်ကို ဆေးရုံက အမျိုးသမီးက လဝကရုံးသို့ ခေါ်သွားသည်။ လုပ်စရာရှိသည်တို့ကို အွန်လိုင်းမှာ လုပ်ထားပြီး ဖြစ်ပေမယ့် ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးရမှာ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရမှာတွေ ကျန်သေးသည့်အကြောင်း လမ်းမှာ ရှင်းပြသွားသည်။

ကံကောင်းချင်တော့ သန်းအောင်မြင့် တန်းစီရမည့် ကောင်တာမှာ လူရှင်းနေသည်။

“ ရှင်တို့က ဘယ်ကတုန်း”

ကောင်တာက အမျိုးသမီး အရာရှိက သန်းအောင်မြင့်တို့ ၂ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး အလန့်တကြား မေးသည်။

“ ကျွန်မ က xxxx ဆေးရုံကပါရှင့်၊ ကျွန်မတို့ ကာစတန်မာ နာမည်ပြောင်းဖို့ကိစ္စ လာတာပါ။ အွန်လိုင်းကလည်း ပုံစံကျပြီးပါပြီ။ ဖောင်နံပါတ် C-078 ပါ။ ဒီမှာ ပါရှင့်”

ဆေးရုံဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ပရင့်ထုတ်ထားသည့် စာရွက်တစ်ထပ်ကို ကောင်တာပေါ် ပျာပျာသလဲ တင်ပေးလိုက်သည်။ အရာရှိမက ကောက်ယူ လှန်လှော စစ်ဆေးရင်း

“ ကျွန်မက ဟိုအဖွဲ့ ဒီအဖွဲ့တွေက လူတွေ ထင်လို့ပါ။ စိတ်မရှိပါနဲ့။ ထင်တော့ထင်သားပဲ ၂ ယောက်ထဲဆိုတော့ ဟင်း ..ဟင်း ..”

“ ဘာ အဖွဲ့တွေလဲဟင်”

စိတ်ဝင်စားသွားသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။ အရာရှိမက သူ့ရှေ့က ကွန်ပျူတာထဲမှာ ဂဏန်းတွေ ရိုက်သွင်းနေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ ဘာအခွင့်အရေး၊ ညာအခွင့်အရေးတွေလေ၊ ကျွန်မတို့ ကောင်တာမှာ အားလုံး ကွန်ပလိ ဖြစ်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ မှတ်ပုံတင် အသစ် ထွက်လာဖို့က ၃ ရက်တော့ ပြန်ချိန်းရတာပဲ။ အဲ့ဒါကို သူတို့တွေက လက်မခံကြဘူး။ နည်းနည်း စောင့်ရမယ် ပြောလိုက်တာနဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံတာလား၊ တန်းတူ အခွင့်အရေး မပေးချင်တာလား ဘာညာနဲ့ ပွက်လောရိုက်ကုန်တော့တာပဲ။ သူတို့ပါလာရင် တကယ် စိတ်ညစ်ရတယ်။ ”

“ ဒီကောင်တာက အဲ့ဒီအတွက် သီးသန့်လား”

“ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့က male to female ၊ ဟိုဖက်ထိပ်က ဟာက female to male”

အမျိုးသမီးကနေ အမျိုသားပြောင်းသည့်ဖက်ကို သန်းအောင်မြင့် ပေစောင်းစောင်းနှင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ လုလုများ ရောက်နေမလားလို့ မရဲတရဲ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ရပေမယ့် ဟိုဖက်ကောင်တာက လူရှင်းနေသည်။ သန်းအောင်မြင့်ထက် စော၍ ဆေးရုံက ဆင်းသွားသော လုလုက အခုလောက်ဆို ယောက်ျားလေး မှတ်ပုံတင်အသစ်၊ နာမည်အသစ် နှင့် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေလောက်ပေပြီ။

“ လူ ရှင်းတယ်နော်”

“ တခါတလေလည်း ရှင်းတယ်။ တခါတလေလည်း များတယ်။ ဒါပေမယ့် လာလုပ်တဲ့ လူက တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ပါ။ သူတို့အဖွဲ့တွေ ပါလာမှ ရှုပ်တာ။”

ဒီအမျိုးသမီးက အဲ့ဒီအဖွဲ့တွေကို တော်တော် အမြင်ကပ်နေပုံရသည်။ သူ့ အံဆွဲထဲက စာရွက်တစ်ထပ်ကို ဆေးရုံမှ လိုက်လာပေးသည့် အမျိုးသမီးလက်သို့ လှမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ အစိုးရကတောင် ဥပဒေထုတ်ပြီး ခွင့်ပြုပေးထားတာပဲ။ ကျွန်မတို့က လုပ်ပေးမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် နာမည်ပြောင်းတာ၊ လိင်ပြောင်းတာကို တနေရာထဲမှာ ပြင်ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ထည့်ပေးလိုက်ရင် စစ်စတမ်က သူ့ဖာသာ လုပ်တယ်ဆိုပေမယ့် ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ ဒီပါ့မန့်အလိုက် သေချာ ပြန်စစ်ရသေးတယ်။ မပြောင်းသေးခင်က ဟာတွေကို ဘက်ကပ်လုပ်ပြီး လိုရင် ပြန်ကြည့်လို့ရအောင် အသစ်နဲ့ လင့်ပြန်ချိတ်ပေးထားရတယ်။ ကျွန်မတို့ အချိန် ၃ ရက်ယူတာ မလွန်ပါဘူး။ ဒီမှာ ပုံစံလေးတွေ တင်သွားရုံဆိုပေမယ့်၊ ဒီက ကျော်တာနဲ့ ဝန်ကြီးဌာန ၇ ခုလောက်ဆီ ရောက်ပြီး ဆက်လုပ်ကြရတာ။”

“ အဲဒါတွေ အကုန်လုံး အစ်မ လိုက်လုပ်ရတာလားဟင်”

“ အဟီး၊ ကျွန်မက ဒီမှာ စစ်ပြီးတော့ တင်ပေးလိုက်ရုံပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် နှင့် အရာရှိမှ စကားပြောနေစဉ် ဆေးရုံဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ပုံစံတွေကို သွက်သွက်လက်လက် ဖြည့်နေသည်။

“ နာမည် ဘယ်လို ဖြည့်လိုက်ရမလဲဟင်၊ နာမည်ပါမှ ဓာတ်ပုံမှာ တခါထဲ တွဲလို့ရမှာ ”

“ လုလုအောင်”

……………………………………..

(၁၉)

လာနေကြ လူတွေထဲမှာ ဒီလူ လက်သံအပြောင်ဆုံးဆိုတာ သိထား၍ အသင့်တောင့်ခံထားသည့်တိုင် ဖြန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ရဲလင်း ခေါင်းလည်းလည်ထွက်သွားသည်။

“ မင်း တမင်လုပ်တာ”

“ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် မဟုတ်တာလုပ်ရင် ခင်ဗျားတို့ လှမ်းမြင်နေရမှာပဲ ဥစ္စာ၊ မလုပ်ပါဘူး။”

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီပန့်က ပျက်နေတာ နည်းနည်းတော့ ကြာပြီ ။ ခလုတ်နှိပ်ပေမယ့်လည်း လေမစုပ်တော့။ ထို့ကြောင့် ရဲလင်းက ကေသီ့ကို ခဏမှုတ်ခိုင်းပေးပြီး ကောက်စွပ်ထားလိုက်ကာ သုံးလေးကြိမ်လောက် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စကို ကေသီတောင် မသိရှာပါ။

“ တော်သေးတာပေါ့၊ ကင်မရာကို ဇွန်းဆွဲကြည့်လိုက်မိလို့”

ပြောရင်းနှင့် နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ ဒီတခါတော့ လည်ထွက် မသွားအောင် ရဲလင်း တောင့်ခံလိုက်နိုင်သည်။ အခုနောက်ပိုင်း သူတို့က ကိုယ်တိုင် လာလုပ်မခိုင်းတော့ပါ။ ရဲလင်းကို ပန့်ပေးထားပြီး သူတို့ လှမ်းပြောရင် လုပ်ရသည်။ မလုပ်မိပါက ဆွေမျိုးမေ့အောင် နှိပ်စက်ခံရသည်။ တခါတလေ ကေသီပါ အဆစ်ပါပြီး အရိုက်ခံရလို့ နောက်တော့ ရဲလင်းလည်း မပျက်မကွက် လုပ်ပေးပါသည်။ စက်က သူ့ဖာသာ ပျက်သွားတာလည်း တကယ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

“ နောက်တစ်ခု သွားယူလိုက်”

သူတို့ထဲက နည်းနည်း ပိုသြဇာရှိပုံရသည့် တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ပန့်သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏနေတော့ သွားယူသူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ခါတိုင်းလို ခလုတ်နှိပ်ရသည့် စက်မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုက်နှင့် ဆက်ထားသည့် ဘောလုံးကို လက်နှင့် ညှစ်ပေးရသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

“ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်။”

“ ဒါပဲရှိရင် ဒါနဲ့ပဲလုပ်၊ မင်း ဒီလောက်တော့ လုပ်တတ်တယ် မဟုတ်လား။”

ရဲလင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ တစ်ယောက်က ကေသီ့ကို ဆံပင်ကဆွဲပြီး အနားသို့ ခေါ်လာသည်။

“ ထပ်လုပ်ပေးလိုက်”

ဒီကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်ရင် လုံးဝ စိတ်လျှော့ထားလိုက်ပုံရသည့် ကေသီက ရဲလင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၍ နောက်တကြိမ် ထပ်မှုတ်ပေးသည်။ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့ ရဲလင်းက သူတို့ရှေ့မှာပင် ပန့်ကိုစွပ်ပြီး လုပ်ပြလိုက်ရသည်။ ဒါတောင်မှ ကိစ္စပြီးလို့ ပြန်အထွက်မှာ ရဲလင်း နားရင်းတစ်ချက် အအုပ်ခံလိုက်ရသေးသည်။

“ နောက်တခါ လူလည်ကြရင် ဟိုကောင်မပါ နာမယ်မှတ်။”

နှစ်ခါပြန် မှုတ်ပေးလိုက်ရလို့ ရဲလင်း အားနာနေမိပေမယ့် ကေသီကတော့ ဘာမှမထူးခြားသလိုပင်၊ ပန့်အသစ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး

“ သွေးပေါင်ချိန် စက်လိုပဲနော်။”

ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခု အမည်ကြားတော့ ရဲလင်း စိတ်က မိခင်ဆီ ရောက်သွားသည်။

တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်ကို ပြောဖြစ်ခဲ့ကြပြီးပြီဆိုတော့ ရဲလင်းအမေအကြောင်းကို ကေသီလည်း သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမေကို ဆေးကုဖို့ ရဲလင်း ပစ္စည်းဖြုတ်ရောင်းဖို့ ကြံဖူးတာကိုတော့ ပြောပြမနေတော့ပါ။ ကေသီကလည်း နယ်မှာကျန်ခဲ့သော သူ့မိသားစုအကြောင်း၊ အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။ တခါတလေလည်း ကျောင်းနေတုန်းက အကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ကြ၏။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရည်းစားရှိသလား၊ ထားဖူးသလားဆိုတာကိုတော့ မမေးဖြစ်၊ မပြောဖြစ်ကြပါ။

“ ကျွန်တော့်အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား မသိပါဘူးဗျာ။”

“ အစားထိုးရင် အဆင်ပြေမယ်ဆိုတော့ အခု ကောင်းနေလောက်ပါပြီ ရဲလင်းရယ်။”

“ လူကောင်းပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ရင် စိတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မနဲ့ ညီလေးက သူ့ကို ညာထားနိုင်ရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။”

“ ကျွန်မ အဖိုးနဲ့ အဖွားကတော့ ကျွန်မကို ရန်ကုန်မှာပဲ အလုပ်လုပ်နေတယ် ထင်မှာ။ ရှင့်ထက် စာရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့လေ။”

“ လူပျောက်ရင်တော့ ရဲတိုင်ကြမှာပဲ။ ရဲတွေ ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မြန် ရှာတွေ့ပါစေပဲ ဆုတောင်းတယ်။ ဒီလူတွေက လူကုန်ကူးဂိုဏ်းလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို တနေရာရာကို ရောင်းမစားခင် ပြန်လွတ်မှ ဖြစ်မယ်။”

“ ကျွန်မလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်နေတာ။ ဒါပေမယ့် နောက်တနေရာက ဒီနေရာလို မဟုတ်ဘဲ ထွက်ပြေးလို့ လွယ်မယ် ဆိုရင်တော့ မဆိုးဘူး ထင်တယ်နော်။”

“ ကျွန်တော်လည်း မတွေးတတ်တော့ပါဘူးဗျာ။”

ရဲလင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် နှင့် လှဲချလိုက်သည်။ အိပ်ပျော်မည်ဟုတော့ မထင်ပါ။

………………………………………………

(၂၀)

မှတ်ပုံတင်အသစ်က ၃ ရက်နေမှရမည်။ ကဒ်အသစ်ဆိုသော်လည်း ဓာတ်ပုံ ၊ နာမည် နှင့် လိင်သာပြောင်းခြင်းဖြစ်ပြီး နံပါတ်က အရင်နံပါတ်အတိုင်း ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည်။ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ သန်းအောင်မြင့် ဘာမှလုပ်စရာမရှိ။ မှတ်ပုံတင်ရတော့မှ အဲ့ဒီက ထောက်ခံစာနှင့်အတူ ဘဏ်ကဒ်နှင့် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်တွေ သွားပြောင်းရမည်။ အဲ့ဒါတွေကတော့ ၁ ရက်နှင့် ပြီးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဆရာဝန် နှင့် ပြန်ပြရမည့် ရက်ကလည်း ၁၀ ရက်လောက် လိုနေသေးသည်။ ထို့ ကြောင့် အခန်းထဲမှာပဲ လှိမ့်အိပ်နေမိသည်။ ဆာရင် အသင့်စား အစားအစာ တစ်ခုခု ထလုပ်စားလိုက်သည်။ ရေသောက်သည်။ စာဖတ်သည်။

သန်းအောင်မြင့် အပြင်လည်း မသွားချင်ပါ။ အသွင်သစ်၊ ဝတ်နေကြမဟုတ်သည့် အဝတ်အစားသစ်တွေ နှင့် အသားမကျသေးချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ဟောင်းကြီး တစ်ခုကို အသစ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ညာပြီး မတိုးဝင်ချင်ပါ။ နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ လုလုအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိအောင် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်၏။ ကြိုးစားမှုက အောင်မြင်သည့်အခါ အောင်မြင်သည်။ မအောင်မြင်သည့်အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ထဲကနေ လက်ညိုး ငေါက်ငေါက်ထိုး၍ အပြစ်တင်သည်။ မိုက်မဲမှု ဟူသည်မှာ ဆုံးရှုံးခြင်းသာ ရတတ်ပါလားဟု တွေးရင်း မျက်ရည်ဝဲရသည်။ ရှေ့ဘဝ ခရီးကို ရင်မောစွာ မျှော်ကြည့်မိရင် ခုနဝဲနေသည့် မျက်ရည်က ကျချင်ချင် ဖြစ်လာသည်။ အရင်က သန်းအောင်မြင့် ဒီလို ဘယ်တုန်းကမှ အားမငယ်ခဲ့ဖူးပါ။ ဝမ်းမနည်းခဲ့ဖူးပါ။ ကြုံလာသမျှ အခက်အခဲတိုင်းကို ရအောင်ကျော်ဖြတ်မည်ဟုပဲ စိတ်ရှိခဲ့သည်။

“ သောက်သုံးမကျတဲ့ ဟော်မုန်းတွေ၊ ငိုဖို့ပဲ တတ်သလား။”

အနားရှိတာတွေ နှင့် နံရံကို ကောက်ပစ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းညူလိုက်မိသည်။ ဒေါသက အားငယ်စိတ်ကို မချေဖျက်နိုင်သောအခါ ပို၍ ဝမ်းနည်းရသည်။ နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်၍ အော်ငိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာသည်။ ခုနက နံရံကို ပစ်လိုက်သည့် ပစ္စည်းတွေထဲတွင် ပါသွားသော ဖုန်းက မပျက်စီးသွားသည့်အပြင် ထပင်မြည်လိုက်သေးသည်။ ဒီနံပါတ်ကို ပြောင်းပစ်ရမယ်ဟု စဉ်းစားရင်းပင် ထသွားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်မိသည်။ မကိုင်ခင်က လုလု ဖြစ်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက လှစ်ကနဲ ဆုတောင်းမိခဲ့သေးပေမယ့် ကြည့်လိုက်တော့ ခင်မျိုးဆွေ ဖြစ်နေသည်။

“ ဟယ်လို”

“ သန်းအောင်မြင့် နင်ရန်ကုန် ပြန်ရောက်နေလား။”

“ အေး”

“ ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပါလား ဟင်”

“ ပြောလေ”

ကိုယ့်ကို ကူညီခဲ့သူဆိုတော့ ပြန်ကူညီရမည့် ဝတ္တရားရှိပါသည်။ သန်းအောင်မြင့် အတွက်လည်း ခင်မျိုးဆွေကို ကူညီခြင်းကြောင့် စိတ်အပြောင်းအလဲ ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပြီး ဘာမှသုံးစားလို့ မရတော့ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မှတ်ထားမိသည့် ဘဝမှာ အသုံးဝင်သော နေရာတစ်ခု ရှိလာခြင်းက ကောင်းပါသည်။

“ ရဲလင်း ပျောက်နေတယ်။”

“ ဘယ်လို”

“ မေမေ့ကို ဆေးရုံမှာ စောင့်ပေးပြီးတော့ နားဖို့ ပြန်သွားတာ။ ပြန်ရောက်မလာတော့ဘူး။ ဒီနေ့နဲ့ ဆို ၄ ရက် ရှိပြီ။ နင် အားရင် ငါ့ကို ဝိုင်းရှာပေးပါလားဟင်”

“ အေးအေး၊ နင်ဘယ်မှာလဲ၊ ငါလာခဲ့မယ်။”

အိမ်လိပ်စာပေးပြီး ခင်မျိုးဆွေ ဖုန်းချသွားသည်နှင့် သန်းအောင်မြင့်လည်း အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်သည်။ ဒီတော့မှ မျက်နှာပေါ် မှာ ခြောက်လုလု မျက်ရည်စီးကြောင်း ၂ ခုရှိတာကို သတိထားမိသည်။ ခင်မျိုးဆွေဆီက ဖုန်းလာသည့်အချိန်မှာ မျက်ရည်တွေကျနေမှန်း သန်းအောင်မြင့် မသိခဲ့ပါ။ ဒါပေမယ့် ခင်မျိုးဆွေ အတွက်က ပိုအရေးကြီးနေလို့ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ခဏဘေးချိတ်ကာ မျက်နှာသစ် အဝတ်လဲပြီး ခပ်မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ခင်မျိုးဆွေက သူ့အမေအိမ်မှာ ရှိနေသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးချိန်မှာ ဖုန်းထဲမှာပဲ စကားပြောဖြစ်ပြီး လူချင်း မဆုံဖူးသေးတော့ သူတို့အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ခင်မျိုးဆွေ ကြောင်ကြည့်နေသည်။ မီးမီးက နှုတ်ဆက်လိုက်တော့မှ မှတ်မိသွားသည်။ ဒါပေမယ့် မောင်အတွက် ရတက်မအေး ဖြစ်နေပုံရသည့် ခင်မျိုးဆွေက ထွေလီကာလီတွေ ပြောမနေဘဲ ဖြစ်စဉ်ကို သူသိသလောက် ရှင်းပြသည်။

“ မေမေက ဆေးရုံမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အလုပ်က လွှတ်လို့ အရေးတကြီး နယ်ဆင်းသွားရတယ်လို့ ပြောထားတယ်။”

“ အန်တီမေက ယုံလား။”

“ သိပ်မသင်္ကာဘူး။ ရဲလင်းက မေမေ အခုလို ဖြစ်နေချိန်မှာ သူ့ကို နယ်လွှတ်ရင် အလုပ်ထွက်လာမယ့် ကောင်။ သူ့သားအကြောင်း သူသိတယ်လေ။ သူ့ အလုပ်ထဲက ကောင်လေးတွေကပါ ဝိုင်းညာပေးထားလို့ အောင့်သက်သက်နဲ့ ငြိမ်ကြည့်နေတာ။”

“ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”

“ ငါတို့ ရဲတိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့လည်း ရှာမှ ဖြစ်မယ်လေ။ နင် ငယ်ငယ်က စုံထောက်ဝတ္တုတွေ အရမ်းဖတ်တာ ငါသတိရပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်တာ၊ နင်လည်း လိုက်စုံစမ်းပေးပါလားဟင်”

“ ငါက”

အမျိုးသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည့် သန်းအောင်မြင့် ပုံစံကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ခင်မျိုးဆွေ ငိုင်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲ ရှိတာကို တတွတ်တွတ် ဆက်ပြောနေသည်။

“ စုံထောက်ကားတွေ ကြည့်ရင်လည်း နင်က တရားခံလို့ မှန်းလိုက်ရင် အမြဲမှန်တယ်။ ဆားပုလင်း သန်းအောင်လို့တောင် ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား။”

“ အစ်မက အခုဆို ဆားပုလင်း လုလုအောင် ပေါ့နော်။”

လုလုအောင်လို့ နာမည်ပြောင်းမှာကို ကြိုသိထားသည့် မီးမီးက ဝင်ပြောသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း ငိုင်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ စုံထောက်ဝတ္တုတွေ ဖတ်တာ၊ တရားခံမှန်းရင် မှန်နေတာတွေ မပါရင်တောင်မှ ခင်မျိုးဆွေက သန်းအောင်မြင့် မလွဲမသွေ ကူညီရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ခင်မျိုးဆွေခင်မျာ မောင်အတွက် ပူပန်ရသလို ဝေဒနာရှင် မိခင် စိတ်ထိခိုက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်ပြီး မရှူနိုင် မကယ်နိုင် ဖြစ်နေတာကို စာနာမိသည်။

“ အေးပါဟာ၊ ငါလည်း အားနေတာပဲ။ နင့်ကို ဝိုင်းကူပေးမယ် စိတ်ချ။”

“ ဒါဆို တို့ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”

“ အခြေအနေ ဘာထူးသေးလဲလို့ ရဲစခန်းကို အရင်သွားမေးကြရအောင်။”

မီးမီး ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်၍ သူတို့ သူငယ်ချင်း တေဇာ ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ တေဇာက သူ့ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းကိုရောက်တော့ စခန်းမှူးက အမှုလိုက်အရာရှိကို သူတို့ဆီလွှတ်ဖို့ လုပ်နေကြောင်း ဆီးပြောသည်။

“ သတင်းရလို့လား စခန်းမှူးကြီး”

“ နေဦး အိုင်အိုကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ ထိုင်ကြပါဦး ”

စခန်းမှူး စားပွဲရှေ့က ခုံတွေမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် ရဲအုပ်မင်းစိုး ဆိုသူကို လှမ်းခေါ်ပြီး ခင်မျိုးဆွေ နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ အမှုလိုက်အရာရှိက ခင်မျိုးဆွေကို ဝတ်ကျေဝတ်ကုန် နှုတ်ဆက်သော်လည်း သန်းအောင်မြင့်ဆီကိုသာ မျက်စိရောက်နေသည်။ ရဲမျက်လုံး နှင့် စူးစူးကြည့်တာ ခံရတော့ နည်းနည်း အနေခက်သလိုလို ရှိတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ နေမိသည်။

“ ဒီလိုခင်ဗျ။ ကေသီဆိုတဲ့ ကလေးမကို သိကြသလား။”

ခင်မျိုးဆွေက ခေါင်းရမ်း ပြလိုက်ပြီး မီးမီး နှင့် တေဇာကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူတို့ကလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်၍ ခေါင်းခါပြကြ၏။ အမှုလိုက်အရာရှိက သူ့လက်ထဲက တက်ဘလက်ကို ဖွင့်ပြီး ဓာတ်ပုံ ပြသည်။ ခပ်ချောချော ကလေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။ ခင်မျိုးဆွေ နှင့် မီးမီးက ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တေဇာ့ဘက်ကို ထိုးပေးသည်။ တေဇာလည်း သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး

“ ကျွန်တော် တခါမှ မမြင်ဖူးဘူးခင်ဗျ။ သူက ရဲလင်း ပျောက်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့လား။”

ငြိမ်ကြည့်နေသည့် စခန်းမှူးက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး

“ ဒီကလေးမလေးလည်း ပျောက်နေတယ်လို့ တိုင်ချက်ဖွင့်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အစပိုင်းတော့ အဆက်အစပ်ရှိမယ် မထင်ဘူးပေါ့နော်။ ဒါပေမယ့် တယ်လီဖုန်း ကုမ္ပဏီကနေရတဲ့ အချက်တွေအရ မောင်ရဲလင်းရော၊ အဲ့ဒီကေသီရော သူတို့ဖုန်းတွေ ပိတ်သွားတယ်။ မပိတ်ခင် နောက်ဆုံး ရှိနေတဲ့ နေရာနဲ့ အချိန်က တူတူဖြစ်နေတယ် ခင်ဗျ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကိုမင်းစိုးကို ဒီက ညီမတို့ဆီ လွှတ်မလို့ လုပ်နေတာ။”

“ ဒီကလေး ၂ ယောက်က မောင်လေးရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ မောင်လေးက တစုံတရာ ပတ်သက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဒီကောင်မလေးကို ကျိန်းသေသိကြမှာပါ။ ဆရာတို့က ခိုးရာလိုက်သွားကြတာမျိုး ထင်လို့လား ရှင့်”

“ လူငယ်တွေဆိုတော့ ဒီတချက်ကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားတဲ့ သဘောပါပဲ။ တိုက်ဆိုင်တာလည်း ရှိနေတယ်လေ။”

“ ရဲလင်း သိတာကို ကျွန်တော် မသိတာ မရှိပါဘူး ဆရာ။ ဒီကောင်က အခုထိ ရည်းစားလည်း တစ်ယောက်မှ မထားဖူးပါဘူး။ ဒီကောင်မလေးနဲ့ သူနဲ့ သမီးရည်းစား ဖြစ်တယ်ဆိုရင်လည်း ရဲလင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ကျိန်းသေပြောမှာပါ။”

“ ဟုတ်တယ်ဆိုရင်တောင် အခုလို အချိန်မျိုးမှာ မောင်လေးက မိန်းမခိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့အမေ ဆေးရုံတင်ထားရတာ ဆရာတို့လည်း သိပါတယ်။”

တေဇာနှင့် ခင်မျိုးဆွေ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ရှင်းပြနေချိန်မှာ မီးမီးက ခပ်ငေးငေးလေး စဉ်းစားနေသည်။

“ ဒီညီမကရော ဘာတွေသိလဲ”

မီးမီးပုံစံက တစ်ခုခုကို ချင့်ချိန်နေသည့် ဟန်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိပုံရသော စခန်းမှူးက မေးသည်။

“ ဟုတ်ပါတယ်။ ရဲလင်းမှာ ရည်းစား မရှိပါဘူး။ မိန်းမ ခိုးပြေးတာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရဲလင်းက အန်တီ နှလုံးအစားထိုးဖို့ သူ့..သူ့ ..ဟာကို ဖြုတ်ရောင်းဖို့တောင်ာလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ မိန်းမယူမယ့်သူ ရည်းစားရှိတဲ့သူက ဒီလို ဘယ်လုပ်မှာလဲ။ ”

“ ဟင် …. ဘယ်တုန်းက ရောင်းလိုက်တာလဲ၊ အစ်မတို့ကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ မီးမီးရယ်။”

“ မရောင်းဖြစ်လိုက်ဘူး မမဆွေ၊ နောက်ဆုံးနေ့ကြမှ ဝယ်မယ့်ဖက်က မယူဖြစ်တော့လို့ အစီအစဉ် ပျက်သွားတယ်။ သမီးတစ်ယောက်ပဲ သိပါစေ၊ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါနဲ့ ဆိုလို့ မပြောဖြစ်တာပါ။ ရောင်းလည်း မရောင်းဖြစ်လိုက်ဘူးလေ။”

သန်းအောင်မြင့် မျက်စိကိုမှိတ်၍ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။ ရဲလင်းက မိခင် ဆေးကုဖို့အတွက် သူ့ပစ္စည်းကို ဖြုတ်ရောင်း ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်သည့် ကျန်းကျန်းမာမာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ပစ္စည်း ဖြုတ်ပေးခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။ တချိန်က သန်းအောင်မြင့်တို့ မျက်လုံးထဲတွင် နှပ်ချေးတွဲလောင်း ကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည့် ရဲလင်းက အခုတော့ မိခင် အတွက် စွန့်လွှတ်ဝံ့သူ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလေပြီ။ သန်းအောင်မြင့်သည်သာ ….။

ဝဲလာသည့် မျက်ရည်ကို မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ကာ ထိန်းရင်း ရှေ့မှာ ပြောနေကြသည့် အကြောင်းအရာတွေဆီ အာရုံပြန်ပို့ရသည်။ ဒီကြားထဲ အမှုလိုက်ရဲအုပ်၏ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေကို မမြင်ယောင်ပြုရန်လည်း ကြိုးစားရပြန်သေး၏။

“ အေးဗျာ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူတို့ ၂ ယောက် ပတ်သက်မှု မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဖုန်းတွေက တပြိုင်ထဲ နီးပါး တနေရာထဲမှာ ပိတ်သွားတယ်ဆိုတော့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားကြတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ယူဆကြရတော့မှာပေါ့။”

“ အဲ့ဒီ ကေသီရဲ့ မိသားစုကိုရော ရဲလင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ မေးပြီးပြီလား။”

ရောက်ကတည်းက ငြိမ်နေသော သန်းအောင်မြင့်က ဝင်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို သူနှင့် လုလုလို ကိစ္စမျိုးများ ဖြစ်နေသလားလို့ အတွေးပေါက်လိုက်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

“ မမေးရသေးဘူးဗျ။ ဖုန်းကုမ္ပဏီက ဒေတာတွေက ခုနမှ ကျနော်တို့ သိရတာ။ ကောင်မလေးက နယ်က လာအလုပ်လုပ်တာ၊ ရန်ကုန်မှာ မိသားစု မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ထဲ အခန်းငှားနေတယ်။ သူနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကပဲ လူပျောက်လာတိုင်ပေးသွားကြတာ။”

“ သူ့ အလုပ် လိပ်စာလေး ရမလား မသိဘူး။ ဒီဖက်က သူ့ကို မသိပေမယ့် သူ့ဖက်က ရဲလင်းကို သိနိုင်စရာများ ရှိမလားလို့ သွားမေးကြည့်ချင်လို့ပါ။”

“ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။”

သန်းအောင်မြင့်ဖက်ကိုသာ မဲနေပုံရသော အမှုလိုက် အရာရှိက ပျာပျာသလဲပင် စာရွက်လေး တစ်ရွက်နှင့် ချရေးပေးသည်။ ပြီးတော့ တေဇာနှင့် မီးမီးတို့ နောက်မှာ ခပ်ကွယ်ကွယ် ထိုင်နေသည့် သန်းအောင်မြင့် လက်ထဲကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် လာထည့်ပေး၏။ အခြေအနေကို ရိပ်မိပုံရသော မီးမီး လှစ်ကနဲ ပြုံးလိုက်တာကို မြင်ရသည်။

နောက်ထပ်လည်း ထွေထွေထူးထူး ပြောစရာ မရှိတော့တာ နှင့် နှုတ်ဆက်၍ ပြန်ကြသည်။ ကြိုးစားပါမည်။ အခြေအနေ ထူးခြားရင် အကြောင်းကြားပါမည်ဟု စခန်းမှူးကတော့ ကတိပြုပါသည်။ ပြန်အထွက်မှာ မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်အနားကပ်ပြီး အသံတိုးတိုးနှင့်

“ အစ်ကို …အဲ .. အစ်မ .. ဟို ရဲအုပ်ဆီက ဖုန်းနံပါတ်တောင်းပေးပါလား။ အခြေအနေ သိချင်ရင် တိုက်ရိုက်မေးလို့ရတာပေါ့။”

“ အဲ့ဒါက .. ဟို …ဟို …”

“ လုပ်ပါ အစ်မရယ်၊ ဟိုမှာ လှမ်းကြည့်နေတယ်။ အစ်မ တောင်းရင် သူပေးမှာ ကျိန်းသေတယ်။”

ခင်မျိုးဆွေ၏ မျက်နှာ အမူအရာကလည်း တောင်းချင်သည့်ပုံ ရှိနေတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် သက်ပြင်းချ၍ ပြန်လှည့်လိုက်ရသည်။

“ ဟိုလေ … ဆရာ့ ဖုန်းနံပါတ်လေးများ ရနိုင်မလား။ အကြောင်းရှိရင် ဆက်သွယ်လို့ ရအောင်ပေါ့။”

“ အာ …ရပါတယ်။ ရပါတယ်။ ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကဒ် ယူသွားပါ။”

ပျာပျာသလဲပင် အိတ်ထဲက နာမည်ကဒ်တစ်ခု ထုတ်ပေးသည်။

“ ဒါနဲ့ ဘာတော်လဲဟင် မောင်ရဲလင်းနဲ့”

“ ညီအစ်ကို ….အဲလေ.. မောင်နှစ်မ ဝမ်းကွဲတွေပါ။”

“ စိတ်ချပါဗျာ၊ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမှာပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့ …ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

စကားများများပြောရင် မှားကုန်မှာ စိုးတာကြောင့် ကဒ်ကို ဖြတ်ကနဲ ဆွဲယူပြီး စောင့်နေကြသူတွေဆီ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ နောက်က ကြည့်နေမည်ကို သိတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ခြေလှမ်းတွေတောင် မှားချင်ချင် ဖြစ်ရသည်။ သူတို့ဆီ ပြန်ရောက်တာနှင့် ကဒ်ကို ခင်မျိုးဆွေလက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

“ အစ်မက အဲ့ဒီ ကေသီ့ရုံးကို သွားချင်တာလား။”

“ သွားချင်တယ်။ ရဲလင်း အလုပ်ထဲကိုလည်း သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။”

“ လိပ်စာအတိုင်းဆိုရင် ကေသီ့အလုပ်က ပိုနီးမယ်။ ရုံးဆင်းချိန်လည်း နီးနေပြီဆိုတော့ ရဲလင်း ကုမ္ပဏီကို မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့။”

ခင်မျိုးဆွေ ဝင်ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည့်အတွက် ကေသီ့ရုံးကို သွားဖို့ အတည်ဖြစ်သွားသည်။ မီးမီးက အလုပ်ဝင်ရတော့မှာမို့ ပြန်သွားပြီး သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေပဲ တေဇာ မောင်းသည့် ကားနှင့် ဟိုရဲအုပ်ပေးသည့် လိပ်စာအတိုင်း လာခဲ့ကြသည်။

ကေသီ့ ကုမ္ပဏီကို ရောက်တော့ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး ရဲလင်းပုံကို ပြသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကေသီ့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ရဲလင်းဆိုသူနှင့် ပတ်သက်၍ ကေသီ မပြောဖူးပါဟု ဆိုကြသည်။

“ ကေသီက ရည်းစားမရှိပါဘူး။ ဒီကောင်မလေးက တမျိုးပဲ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ရည်းစားထားဖို့ အသင့်မဖြစ်သေးသလို ခံစားချက်ရှိတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ခင်ကတည်းက မြှောက်ပေးတယ်။ အောင်သွယ်ပေးတယ်။ တစ်ခုမှ အဆင်မပြေဘူး။”

ကေသီနှင့် အလွန်ခင်သည်ဆိုသော မနီနီ ဆိုသည့် အမျိုးသမီးက ရှင်းပြသည်။

“ ရုပ်ကလေးလည်း ချောတယ်။ အဲ … ရှင့်လောက်တော့ မချောဘူးပေါ့နော်။ သူ့ကို သဘောကျတဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက စိတ်မဝင်စားဘူးတဲ့။ ”

ဒီကိုရောက်ကတည်းက ဦးဆောင်၍ သိလိုရာမေးနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို ဦးတည်၍ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂိုထဲက ဒီမှာ သဲလွန်စရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပုံမရသော ခင်မျိုးဆွေက ဘေးမှာသာ ရပ်နေသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း အများကြီး ထင်မထားပါ။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်းအကြောင်းကို ဘာဆိုဘာမှ မသိသေးသည့်အတွက် သေချာအောင် လုပ်ချင်လို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တနေ့ ရဲလင်း အလုပ်ကို သွားမေးရင်တော့ ဒီထက် ရေရေရာရာ သိရမည်ထင်ပါသည်။

အပြန်လမ်းမှာ ခင်မျိုးဆွေက သူခေါင်းခဲနေသည့် အကြောင်းအရာ နောက်တစ်ခုကို ပြောပြသည်။

“ အမေ့ကို ကြာကြာလိမ်လို့ရမယ် မထင်ဘူး။ စိတ်ညစ်လိုက်တာဟယ်။”

“ အန်တီမေ့ကို ငါရှင်းပေးပါမယ်။ အခု နင် ပြန်မှာလား။”

“ ဟင့်အင်း … ဆေးရုံသွားမှာ။”

“ ငါလိုက်ပြောပေးမယ်။ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။”

“ နင်ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”

“ နင်သာ အမူအရာ မပျက်စေနဲ့၊ ငါ့နောက်ကနေ ဖော်လိုလိုက်ပေး။”

ရဲစခန်းမှာ ရခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးကို ခု‌နေချပြလိုက်ရင် ခင်မျိုးဆွေ လက်ခံမှာ မဟုတ်မှန်းသိလို့ သန်းအောင်မြင့် ကြိုပြောမနေတော့ပါ။

“ တေဇာရော လိုက်မလား။”

“ မလိုက်တော့ဘူး အစ်မ၊ အန်တီက ကျွန်တော့်ကိုမြင်ရင် ဟိုကောင့်အကြောင်း မေးမှာ၊ ကျွန်တော် ကားထဲကပဲ စောင့်မယ်။”

ပထမတော့ တေဇာ့ကို ပြန်လိုက်တော့လို့ ပြောမလို့ စိတ်ကူးထားသည်။ ဒါပေမယ့် သူနှင့် မီးမီးကို သင်ပေးရမှာတွေ ရှိနေသေးလို့ စောင့်ခိုင်းထားပြီး ခင်မျိုးဆွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်က ဆေးရုံပေါ်တက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းဖျက်ပြီး လူနာစောင့်ပေးနေသည့် အငယ်ဆုံးကောင်လေးက သန်းအောင်မြင့်တို့ ရောက်သည်နှင့် မုန့်စားဖို့ ထွက်သွားသည်။

“ မေမေ၊ ဒါဘယ်သူလဲ သိလား။”

အန်တီမေက မမှတ်မိပါ။ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာကို အနားတိုးကပ်ပြလိုက်ပြီး

“ သန်းအောင်မြင့်လေ အန်တီရဲ့”

“ သောက်ပလုပ်တုတ်၊ နင်က … မဟုတ်တာ။ သန်းအောင်မြင့်က ယောက်ျားကြီးပါဟယ် … ဘယ်လို ဖြစ်ကြတာလဲ”

“ ဒီလိုပါပဲ အန်တီမေရယ်။”

“ ဟုတ်တယ် မေမေ၊ အဲဒါ သန်းအောင်မြင့်၊ သူက အခု မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီ။”

ခင်မျိုးဆွေ ဝင်ရှင်းပြသော်လည်း ယုံနိုင်ပုံမရသေးသော ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အန်တီမေ သန်းအောင်မြင့်ကို စိတ်မသက်သာစွာ ကြည့်သည်။

“ မေမေက တူပဲ လိုချင်တာလား။ တူမ မလိုချင်ဘူးလား။”

“ မဟုတ်ပါဘူးဟယ်။ တခြား မိန်းမရှာတွေ လုပ်ကြတာတော့ ငါသိပါတယ်။ သန်းအောင်မြင့် နင်က ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီစိတ် …. ဒါပေမယ့် … အေးပါလေ။ နင်တို့ခေတ်ကိုက ငါလည်း မပြောချင်တော့ပါဘူး။ သန်းအောင်မြင့် ရယ်။ နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဇွတ်တရွတ်ဟဲ့၊ ငါမှတ်မိတယ်။ ဒါနဲ့ … အခု နင်တို့ ဘယ်မှာတွေ့လာကြတာလဲ။”

သန်းအောင်မြင့် လိုချင်တာ ဒီအကွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အခုလိုပုံ မြင်လိုက်ရလို့ အန်တီမေ အလွန်အံ့သြသွားမှာကို ကြိုတွက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် အံ့သြစရာတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။

“ ရဲလင်းကိစ္စနဲ့ ရဲစခန်းသွားကြတာ အန်တီမေရေ”

ဝုန်းကနဲ ပြောချလိုက်တော့ အဖွားကြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိသွားသည်။ ထင်မထားသည့် ခင်မျိုးဆွေလည်း အလန့်တကြား နောက်ကို ဆုတ်သွား၏။

“ ငါ့သားလေး ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ ရန်ဖြစ်တာလေ။ ဒီကအပြန် မီးမီးနဲ့ မုန့်သွားစားတာ ကောင်လေး ၂ ယောက်က မီးမီးကိုစလို့ ဒီကောင်က ဒေါသထွက်ပြီး လိုက်ထိုးတာ ကွဲပြဲပြီး ကောင်လေးတွေ တစ်ယောက် ၅ ချက်လောက် ချုပ်လိုက်ရတယ်။ သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

“ အခု ဘယ်မှာလဲ။”

“ အချုပ်ထဲမှာလေ။ အဲ့ဒီစခန်းမှာ ကျွန်တော့်အသိ ရဲအုပ် ကိုမင်းစိုးဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် အထဲမှာ ကောင်းကောင်းနေရအောင် ကျွန်တော် လိုက်အပ်ပေးပြီး ပြန်လာတာ။”

“ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနော်။”

“ မဖြစ်ပါဘူး အန်တီရယ်။ ချာတိတ်တွေက ဆေးသမား ငပိန်လေးတွေဆိုတော့ နည်းနည်း အထိနာသွားတဲ့ သဘောပါပဲ။”

“ ဟဲ့နေဦး နင်က မီးမီးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”

မထင်သော အကွက်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်မှာ အဖြေရှိပါသည်။

“ အန်တီမေကလည်း ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ဖို့ မီးမီး ကူညီပေးထားတာလေ။”

“ ဪ … နင်တို့က လိုင်းတူတွေဆိုတော့ …. ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း မီးမီးက တမျိုးဖြစ်နေတာကိုး၊ လျော်ကြေးပေးရမှာလား ဟိုကောင်လေးတွေကို၊ ဆေးဖိုးဝါးခပေးရင် မပြီးဘူးလား။ ခင်မျိုးဆွေ နင်က မြုံနေတယ် ဟုတ်လား။ နင့်မှာ လျော်ပေးစရာ မရှိဘူးလား”

“ မဟုတ်ပါဘူး မေမေ …မေမေ …စိတ်ပူမှာ စိုးလို့ပါ။”

ခင်မျိုးဆွေ လေပျော့လေးနှင့် ဝင်ပြောသည်။

“ ရဲလင်းက မပေးဘူးတဲ့ အန်တီမေ။ အဲ့ဒါကို ကိုမင်းစိုးနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ထောင်ကျရင်တောင် ၁ လ ၂ လထက် မပိုဘူးတဲ့။ ချုပ်ရက်ကို အဲဒီထဲက နှုတ်မယ်ဆိုရင် အမိန့်ချတာနဲ့ လွတ်မှာပဲတဲ့။ အချုပ်ထဲမှာ သူ အပြင်မှာ နေသလို နေရပါစေမယ်လို့ အာမခံလိုက်တယ်။ အန်တီ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်လည်း အားနေတော့ နေ့တိုင်းသွားကြည့်နေမှာပါ။”

အန်တီမေ့ပုံစံက စိုးရိမ်မှုရှိနေပေမယ့် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ထိခိုက်သွားသည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်လို့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။ ခင်မျိုးဆွေ ကြည့်ရတာ အခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပုံရသည်။ ဘာပဲပြောပြော ရဲလင်း ရောက်မလာနိုင်သည့် ကိစ္စအတွက် အခိုက်အတန့်တစ်ခု အထိတော့ အဆင်ပြေသွားရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တာက ဟို ကိုမင်းစိုးဆိုသည့် လူ၏ အပိုင်းသာ ရှိတော့သည်။

…………………………………………….

(၂၁)

လှဲနေရာမှ ထလာသော ကေသီက နံရံက အံဆွဲကို သွားဖွင့်သည်။

“ ဟင် … ထမင်းလည်း မလာသေးဘူး။”

“ ဆာနေပြီလား”

“ ဆာတယ်ရယ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။”

ညည်းညည်းလေး ပြောလိုက်ရင်း သူ့အိပ်ယာဆီ ပြန်လှည့်သွားသော ကေသီ့တင်ပါး အောက်နားလောက်မှာ အနီရောင် အကွက်လေးတစ်ခု မြင်လိုက်ရသည်။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပင် စိုစွတ်နေတာ သိသာ၏။

“ ကေသီ …တင်ပါးနောက်မှာ ပေနေတယ်။”

“ ဪ .. အင်း ..အင်း”

လက်နှင့် နောက်ပြန် စမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်ပေမယ့် ကေသီ တွေတွေလေး ဖြစ်သွားသည်။

“ အဲ့ဒါ ဟိုဟာလား။”

သူတို့နှစ်ယောက် အခြေအနေက ရှက်စရာလည်း မကျန်တော့ပြီမို့ ရဲလင်း သိလိုရာကို ခပ်တည်တည်ပင် မေးကြည့်လိုက်သည်။

“ ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက် စိတ်ရောလူရော ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာမှ သူက လာရသေးတယ်။”

“ ကေသီ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားရတော့မှာပေါ့၊ သိပ်များလာရင်တော့ ရေဆေးလိုက်မယ်။”

ရဲလင်း ခေါင်းထဲမှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာတာကြောင့် အပေါ်က ကင်မရာဖက်သို့ လှည့်၍ အသံခပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့်

“ ဟေ့လူတွေ၊ ဒီမှာ ကောင်မလေးက ရာသီလာနေတယ်။ ဒီအတိုင်းထားရင် ရောဂါဖြစ်ကုန်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပေးမလဲ။”

“ အို … ဘာလို့သွားပြောတာလဲ”

“ စမ်းကြည့်တာပါ။”

ရဲလင်း ထင်သည့်အတိုင်းပင် စပီကာဆီက “ခဏစောင့်” ဆိုသည့် အသံထွက်လာ၏။ ခဏနေတော့ အပြင်ဖက်က ခြေသံလိုလို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စပီကာက အသံထွက်လာသည်။

“ ကောင်မလေး အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်”

ကေသီ သွားဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးသုံး ဂွမ်းထုပ် ပါကင်ထုပ်တစ်ခုကို အတွင်းခံဘောင်းဘီ အသစ်စက်စက် တစ်ထည်နှင့် ပတ်၍ ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကေသီ အထုပ်ကလေး ကိုင်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ တော်တော်ကြာတော့ တွေးတွေးဆဆ ပုံလေးဖြင့် ပြန်ထွက်လာ၏။

“ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာ”

“ ကေသီလည်း စဉ်းစားမိတယ်။”

“ ဘာကိုလဲ။”

“ ကဲပါ ရှင် အရင်ပြော။”

“ သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒါတွေ ဘာလို့ အဆင်သင့် ရှိနေရတာလဲ။ ပြောလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင် ရောက်လာတယ်ဆိုတော့၊ တခြားကနေ သွားဝယ်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီအနီးတဝိုက်မှာ မိန်းမတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ သူတို့ထဲမှာလည်း မိန်းမတွေ ပါချင်ပါနေလိမ့်မယ်ဗျ”

“ ဒါပဲလား”

“ အင်း …ကျန်တာတော့ ဆက်မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး။ အဟီး။ ဒါနဲ့ ကေသီ စဉ်းစားမိတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ”

“ ကေသီတို့ ဒီထဲကို ရောက်တာ တစ်လ ပြည့်တော့မယ်။”

“ ဟင် … ဘယ်လိုသိတာလဲ။”

“ အဖမ်းခံရတဲ့နေ့က ကေသီ အဲ့ဒါ လာပြီးခါစ နောက်တစ်ရက်လေ။ အခု ဒီနေ့ လာတယ်ဆိုတော့ အချိန် တစ်လနီးပါး ရှိသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”

“ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် တွေးမိတာထက် ကေသီ သတိထားမိတာက ပိုလက်တွေ့ကျတယ်။”

တစ်လလောက်ရှိပြီ ဆိုသည့် အသိက ရဲလင်းကို ငိုင်သွားစေသည်။

“ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

မျက်စိမျက်နှာ ပျက်သွားသော ရဲလင်းနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ရင်း ကေသီက မေးသည်။

“ ကျွန်တော့်အမေ အခုလောက်ဆို ဆေးရုံက ဆင်းပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်မှာမရှိရင် သူရင်ကျိုးတော့မှာပဲ။ နှလုံးသာပြန်ဖောက်ရင် ဒုက္ခရောက်တော့မှာ။”

ရဲလင်းကို ဘယ်လို အားပေးရမှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသော ကေသီလည်း ရော၍ ငိုင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အပေါ်က စပီကာထဲမှာ ငှက်ဆိုးထိုးသံကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“ ထမင်းရပြီ၊ ထမင်းရပြီ။ မြန်မြန်စားကြ၊ ပြီးရင် ထုံးစံအတိုင်း ပလွေမှုတ်ရမယ်၊ ပန့်ဆွဲရမယ်။ ငိုင်မနေကြနဲ့”

……………………

(၂၂)

သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေကို ရဲလင်းရုံးသို့ တေဇာက လိုက်ပို့ပေးသည်။ မီးမီးကတော့ အလုပ်ဆင်းရမှာမို့ ဒီနေ့ လိုက်မလာပါ။ လမ်းမှာ တေဇာက လိပ်စာကဒ်လေးတစ်ခု ပြသည်။

“ ကျွန်တော် ဟိုကောင့်အခန်းထဲမှာ ဘာသဲလွန်စ ရမလဲလို့ ရှာရင်းနဲ့ တွေ့တာ။ နည်းနည်း ထူးခြားတယ်ထင်လို့ ယူလာတာ အစ်မ”

“ ရွှေဝါးပင် ဖောင်ဒေးရှင်း” ဆိုသည့် နာမည်နှင့် ဝက်ဆိုက်လိပ်စာတစ်ခု၊ အီးမေးလ်တစ်ခု တွေ့ရတာကလွဲရင် တခြားအချက်အလက် ဘာမှမပါသည့် ကဒ်ပြားကို သန်းအောင်မြင့်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“ ငါ့ကိုပေးထား”

ဖုန်းနှင့် ထိုဝက်ဆိုက်ကို ဝင်ကြည့်တော့ ထူးထူးခြား မတွေ့ရပါ။ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း အစားထိုးရန် လိုအပ်နေသူတွေကို ကူညီပေးနေကြောင်းလောက်သာ ရေးထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူတို့ အကျိုးဆောင်ပေးခဲ့သည့် လူနာများ၊ အလှူရှင်များစာရင်း နှင့် ဓာတ်ပုံတချို့လည်း တင်ထားသည်။ သန်းအောင်မြင့် သိသည့်သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရပါ။ ဖောင်ဒေးရှင်းကို ကူညီနေသည်ဆိုသည့် သူတွေ၏ ဓါတ်ပုံများလည်းပါသည်။ အဲ့ဒီထဲမှာတော့ ခပ်ဟော့ဟော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပုံ ပါသည်။ စိတ်ဝင်စားလို့ တေဇာ့ကို ပြကြည့်တော့ တက်သစ်စ မော်ဒယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ပြောသည်။

“ တကိုယ်လုံး အင်တွေချည်းပါပဲ အစ်မရာ။ စပွန်ဆာကောင်းလို့ ဒီလောက်ဖြစ်လာတာ။”

တေဇာက သန်းအောင်မြင့် တကိုယ်လုံးနီးပါး ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားသည်ကို မသိ၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အီလည်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ အမေ့အတွက် ရဲလင်း လိုက်ရှာရင်း ချိတ်မိတာထင်တယ်။”

“ ဟုတ်တယ် အစ်မ၊ မီးမီးကို မေးကြည့်တော့ အန်တီ့အတွက် နှလုံးရမလိုလို လာပြောတာတဲ့၊ ဒါပေမယ့် တောင်းတဲ့ပိုက်ဆံ များလို့ ရဲလင်းက မယုံလို့ ဆက်မလုပ်တာလို့ ပြောတယ်။”

“ အင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကူညီမယ်ပြောပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတာ ပုံမှန်မှ မဟုတ်တာ။”

ရဲလင်း ရုံးကိုရောက်တော့ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လူငယ်လေးတွေ နှင့် တွေ့သည်။ သူတို့ကလည်း ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေးနှင့် ရဲလင်းတို့ ပတ်သက်မှုကို မသိကြောင်း ပြောကြ၏။

“ တိုက်ဆိုင်တာဖြစ်ဖို့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။ သူ့မှာ ရည်းစားမရှိလို့ ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းစတာ အမြဲခံနေရတဲ့ကောင်က ရည်းစားသာ ရလို့က ကျွန်တော်တို့ကို မကြွားဘဲ မနေဘူး။ သိကိုသိရမှာပဲ။”

ဂျိုးဆက်ဆိုသည့် ချာတိတ်တစ်ယောက်က အခိုင်အမာ ပြောသည်။ လက်လျှော့၍ ပြန်မလို့ ပြင်နေတုန်း သူဌေးက တွေ့ချင်လို့ပါဆိုပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လာပြောတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေ သွားတွေ့ကြသည်။ တေဇာကတော့ ကားထဲက ပြန်စောင့်နေ၏။

နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် ဦးနန္ဒထွန်းက အသက် ၄၀ ကျော်လောက်တော့ရှိမည်။ ခင်မျိုးဆွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်၍ လိုအပ်တာရှိရင် သူ့ဖက်က အချိန်မရွေး ကူညီပေးဖို့ ကတိပြုသည်။ ထူးခြားတာက ခင်မျိုးဆွေကို မိတ်ဆက်မပေးပါဘဲနှင့် ရဲလင်းအစ်မမှန်း ဦးနန္ဒထွန်းက သိနေပြီး သန်းအောင်မြင့်ကိုတော့ စူးစမ်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ခဏခဏ ကြည့်တတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်မ မောင်နဲ့ တချိန်တည်းမှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လည်း ပျောက်သွားတော့ ရဲကလည်း လူငယ်ချင်း ခိုးရာလိုက်ပြေးသလိုလို ထင်နေတယ်။ ကျွန်မ တို့ တတ်နိုင်သလောက် လိုက်စုံစမ်းတော့လည်း အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ ရဲလင်းက ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်မှု မရှိကြပါဘူး။”

“ သူတို့ တူတူ ပျောက်သွားတယ်လို့ ရဲက ဘာကြောင့် ပြောနိုင်တာလဲ။”

ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေး ပျောက်ဆုံးနေ၍ တိုင်ချက်ဖွင့်ထားခြင်း နှင့် ဖုန်းကုမ္ပဏီကရသည့် အဖြေကို သန်းအောင်မြင့်က ဝင်ရှင်းပြပေးမိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက သန်းအောင်မြင့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း နားထောင်သည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြီး

“ မပတ်သက်ပေမယ့် တိုက်ဆိုင်တာတော့ အသေချာပဲဗျ။ သူတို့ ၂ ယောက် မပတ်သက်မှန်း ရဲက သိရင် တတ်နိုင်သမျှတော့ လုပ်ကြမှာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်တဲ့ ကြီးကြီးပိုင်း ရဲအရာရှိတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားတွေ့ပြီး မြန်မြန်ရှာပေးကြဖို့ အကူအညီတောင်းပေးပါမယ်။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊ ကျွန်မတို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး”

ခင်မျိုးဆွေက နှုတ်ဆက်လိုက်၍ သန်းအောင်မြင့်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး

“ ခဏလေး၊ ကျွန်တော့် ကဒ်ယူသွား၊ အကူအညီလိုရင် အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်ပါ။ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပါ့မယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်တစ်လုံးထဲမှ ကဒ်ပြား ၂ ခု ထုတ်လိုက်ပြီး ခင်မျိုးဆွေကို တစ်ကဒ်ပေးလိုက်သည်။

“ ဒီညီမက ရဲလင်းနဲ့ ဘာတော်သလဲ မသိဘူး။”

သန်းအောင်မြင့် ရုတ်တရက် ကြောင်သွားစဉ် ခင်မျိုးဆွေက ဝင်ဖြေသည်။

“ အစ်ကို …အဲလေ ..မောင်နှစ်မဝမ်းကွဲတွေပါ။”

ဦးနန္ဒထွန်း ပြုံးလိုက်၍ အံဆွဲကို ဖွင့်ပြီး နောက်ထပ် ကဒ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်၍ သန်းအောင်မြင့်ကို ကဒ် ၂ ကဒ်ပေးသည်။ ကဒ် ၂ ခုက အရောင်မတူတာ သတိထားလိုက်မိသည်။

“ အပေါ်က ကျွန်တော့် လိပ်စာကဒ်ပါ။ နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ကဒ်၊ ဒီက ညီမနာမည် ဘယ်လိုခေါ်တုန်း”

“ သန်း … ဟိုလေ…လုလုအောင်ပါ”

“ မလုလုအောင် ..အင်း ..ခဏလေး”

အံဆွဲထဲက နောက်ထပ် လက်ကမ်းကြော်ငြာ စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ခု ယူလိုက်ပြီး ပေးပြန်သည်။

“ အဲဒါကတော့ ကလပ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ကော်ဖီတို့ အအေးတို့ ရတယ်။ မလုလုအောင်တို့လို လူတွေ အများဆုံးလာကြတဲ့နေရာပေါ့။ မရောက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား။”

“ ဗျာ”

ဦးနန္ဒထွန်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးက ပိုပီပြင်လာသည်။

“ မဗျာနဲ့၊ ခင်ဗျားက ပြောင်းထားခါစ ထရန်စ်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီလို လူတွေအတွက် ကူညီပေးနေတာပါ။”

…………………………………………………………

(၂၃)

“ We are who you are.”

ဦးနန္ဒထွန်း ပေးလိုက်သည့် ကဒ်ပြားလေး နောက်ကျောက စာသားလေးကို သန်းမြင့်အောင်ကတော့ “ကျနော်တို့က ခင်ဗျားတို့နဲ့ တူတူပါပဲ” လို့ ကိုယ့်ဖာသာ ဘာသာပြန် ပစ်လိုက်၏။ အောက်မှာတော့ “တိုးတက်မှုတိုင်းတွင် ပြောင်းလဲခြင်းကို အခြေခံသည်။” ဟု မြန်မာလို ရေးထားသည်။ ရှေ့ခြမ်းမှာတော့ “Rights for Everyone” ဆိုသည့် အဖွဲ့ နာမည်၊ ဝက်ဆိုက်၊ ဖုန်းနံပါတ် နှင့် လိပ်စာကို တွေ့ရသည်။

မှတ်ပုံတင်ရုံးက မိန်းမ ပြောလိုက်သည့် အဖွဲ့တွေဆိုတာ ဒါမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်ကမ်းကြော်ငြာ စာရွက်မှာတော့ ထွေထွေထူးထူး မပါပါ။ New Life (ဘဝသစ်) လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပြီး ဘားလိုလို တစ်ခုနှင့် စားပွဲလေးတွေ ခင်းကျင်းထားသည့် ပုံတွေ နှင့် ကော်ဖီသောက်ရင်း၊ အအေးသောက်ရင်း ခင်မင်သူများနှင့် အေးချမ်းစွာဝိုင်းဖွဲ့ နိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားသည့် စာမျိုးတွေပဲ ရေးထားသည်။ ခင်မျိုးဆွေက ကဒ်ပြားလေးကို ယူဖတ်ကြည့်ရင်း

“ နင် သွားဆက်သွယ်လိုက်ပါလား။ နင့်မှာ အခု အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ သူတို့က အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် မနည်းဘူးပဲ။”

လစာမဲ့ခွင့် ၃ လပါ ကုန်သွားချိန်မှာတော့ သန်းအောင်မြင့် မောင်မြတ်ကြီးကို အကူအညီ လှမ်းတောင်းပြီး မဖြစ်မနေ အလုပ်ထွက်စာတင်ခဲ့ရသည်။ လိုလိုမယ်မယ် အစောကြီးကတည်းက ထွက်စာရေးပြီး မောင်မြတ်ကြီးကို ပေးထားမိခဲ့၍ တော်သေး၏။

“ ငါ့မှာ ဒီလိုအဖွဲ့ ၁၀ ဖွဲ့နဲ့ ညီတဲ့ မီးမီး ရှိတယ်လေ။”

“ ဟဲ့ မီးမီးက အလုပ်တဖက်နဲ့၊ သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကလည်း သိပ်မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။ တေဇာ နင်ဘာကြားသေးလဲ”

ခင်မျိုးဆွေက ရှေ့မှာ ကားမောင်းနေသည့် တေဇာ့ကို လှမ်းမေးသည်။

“ ရှေ့လာမယ့် သီတင်းကျွတ်လို့တော့ ပြောတာပဲ မမဆွေ”

“ တွေ့လား။ မီးမီးက နင့်ကို အလွန်ဆုံး ကူညီနိုင်ရင် အဝတ်အစားလိုက်ဝယ်ပေးတာ၊ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ပို့ပေးတာ၊ ဟိုနားဒီနား အဖော်လိုက်လုပ်ပေးတာတွေလောက်ပဲပေါ့။ နောက်ပြီး တစ်က ပြန်စရမယ့်အချိန်မှာ ဒီလမ်းကြောင်း သွားနေကြ လူတွေရဲ့ အကူအညီလိုတယ်။”

သန်းအောင်မြင့် သိသလောက် ခင်မျိုးဆွေက စကားသိပ်များများ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ သန်းအောင်မြင့်အတွက် တကယ် စိတ်ပူလို့သာ အခုလောက်လေရှည်နေမှန်း ရိပ်မိပါသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးတဖက်အမေ လူမမာတဖက်နှင့် ရှုပ်နေရတဲ့ကြားထဲ ရဲလင်းကိစ္စပါ ထပ်ပေါ်တော့ သန်းအောင်မြင့်ကို ဘယ်လောက် စေတနာရှိရှိ ဟုတ်တိပတ်တိ အကူအညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က အိမ်ထဲမှာ အနေကြာခဲ့သည့် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ဆိုတော့ အပြင်အကြောင်းတွေက အလှမ်းကွာနေပါလိမ့်မည်။

“ ငါ စိတ်ကူးထားပါတယ်ဟာ။ ဒါပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ နင့်မောင်ကိစ္စ ပြေလည်တဲ့အထိ ငါတတ်နိုင်သလောက် လိုက်လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးမှပဲ ကျန်တာ ဆက်လုပ်တော့မယ်။ အလုပ်မရှိပေမယ့် ငါ မငတ်သေးပါဘူး။ တကိုယ်ရေ တကာယ နေလာတော့ ငါ စုမိဆောင်းမိတာ ရှိပါတယ်။ နောက်ထပ် ၂ နှစ် လောက် ထိုင်စားလို့ ရပါသေးတယ်။”

အမှန်တော့ အခုနေသည့် အခန်းလေးကို သက်တမ်းထပ်တိုးပြီးလျင် လက်ထဲမှာ လောက်လောက်လားလား ကျန်ဖို့ သိပ်မရှိပါ။ လုလုကို အလှဆုံးမြင်တွေ့စေချင်သည့် ဆန္ဒကြောင့် မီမီးအားကိုးနှင့် အဝတ်အစားတွေ သရဲမရဲ ဝယ်မိခဲ့တာက တိုက်ခန်းခ တစ်နှစ်စာလောက် ရှိနိုင်ပါသည်။ အဲ့ဒီလို မသောင်းကျန်းခဲ့လျင် အခုချိန်မှာ သန်းအောင်မြင့် စိတ်အေးနေလို့ရသေးသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းကတော့ လုလုနားမှာ အလှပဆုံး၊ အတောက်ပဆုံး ရှိနေနိုင်ဖို့ပဲ တွေးမိခဲ့၏။ ဒါတောင်မှ မီးမီးက ဘေးကနေ သတိပေးနေ၊ ထိန်းပေးနေခဲ့သောကြောင့် ဒီလောက်နှင့် ပြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ ရဲလင်းကိစ္စက အခုဆိုရင် ရဲတွေပေါ်ပဲ တည်တော့တယ် သန်းအောင်မြင့်ရယ်။ အစကတော့ နင့်ကိုခေါ်ပြီး တဖက်တလမ်း လိုက်ကြမယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အစမှ ရှာလို့မရတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ခင်မျိုးဆွေ ပြောရင်း အသံတိမ်သွားသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း မနေ့ကတည်းက အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ချေများကို တွေးကြည့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းနှင့် ဟိုကောင်မလေးက ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်ဟုဆိုလျှင် တနေရာထဲတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ ဥပမာ ကားတိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တိုက်သည့်သူက အလောင်းတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းမျိုး။ ဒီလိုအတွေးကိုတော့ သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှာပဲ ထားပါသည်။ ပြိုတော့မလို မျက်နှာထားမျိုးနှင့် ငေးရီလက်မှိုင်ချနေသော သူငယ်ချင်းကို ထုတ်မပြောရက်ပါ။ ခင်မျိုးဆွေ ကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိကောင်း တွေးမိနိုင်ပါသည်။ နိမိတ်မကောင်းသော စကားကို မပြောရက်လို့၊ ပြောမထွက်လို့ မြုံနေတာသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

“ ငါတို့ကို ကူညီတာလည်း ကူညီပေါ့ဟာ၊ နင့်ရှေ့ရေးအတွက် လုပ်သင့်တာလေးတွေလည်း လုပ်ပါ။”

“ အင်းပါ သူငယ်ချင်းရာ၊ ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့၊ အန်တီမေ့ကိုပဲ ဂရုစိုက် ကြားလား။”

ခင်မျိုးဆွေ ငြိမ်သက်စွာနှင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ အဲ့ဒီနေ့က ညနေခင်းအထိ သန်းအောင်မြင့်က အန်တီမေ နှင့် သွားနေပေးလိုက်ပါသည်။ ခင်မျိုးဆွေကတော့ ယောက္ခမအိမ်မှာ ထားခဲ့ရသည့် ယောက်ျားနှင့် သားကို ခဏပြန်ကြည့်သည်။ အဖွားကြီးနားနေရတာ နည်းနည်းတော့ ခက်သည်။ သန်းအောင်မြင့်က အရင်လို ပြောမိဆိုမိ၊ နေမိထိုင်မိတိုင်း “ဟဲ့ နင်က မိန်းမဖြစ်နေပြီ၊ အိန္ဒြေနဲ့ နေစမ်း” ဆိုပြီး ငေါက်တတ်၍ အောင့်သက်သက် နှင့် ကျိတ်ခံရ၏။ “ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးမှတော့ မိန်းမနဲ့တူအောင် နေရမှာပေါ့” အစချီပြီး တဖျစ်တောက်တောက်တွေလည်း ပြောတတ်သည်။ အန်တီမေက ရှေးအဖွားကြီးဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့် ပြောင်းလိုက်တာကို သိပ်အမြင်ကြည်ဟန် မတူပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ဆီ အာရုံကျနေလို့ ရဲလင်းအကြောင်း စိတ်မရောက်တာကိုပဲ ကြံဖန်ကျေနပ်နေရသည်။

ညနေစောင်းတော့မှ ခင်မျိုးဆွေရော သူ့မောင် အငယ်ဆုံးလေးပါ ပြန်ရောက်လာကြလို့ သန်းအောင်မြင့်လည်း အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ရန်ကုန် ညနေခင်းက ထုံးစံအတိုင်း ဆူညံရှုပ်ထွေးနေသည်။ လူစီးကြောင်းထဲမှာ သန်းအောင်မြင့် အလိုက်သင့် စီးမျောသွားနေမိသော်လည်း ခေါင်းထဲမှာတော့ အတွေးတွေဖြင့် လည်နေသည်။ ဒီကြားထဲ ယောက်ျားတချို့၏ အကြည့်ကြောင့် အနေခက်ရသည်။ မထိတထိပြောသူ အချို့ကြောင့် ဒေါသဖြစ်ရသည်။ လူချင်းတိုးရင်း ပွတ်ခါသီခါ အသားယူသွားတတ်သူ တချို့ကြောင့် စိတ်ညစ်ရသည်။

သန်းအောင်မြင့်က မီးမီးနှင့်အတူ အမြန်ကြေးပေး၍ ပြင်ခိုင်းထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံတွေထဲက တစုံကို ဝတ်ထားသည်။ ရဲလင်း ကုမ္ပဏီကို သွားမည်ဆို၍ အိန္ဒြေရရ ဖြစ်အောင် ဝတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လုံလုံခြုံခြုံ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိပါလျက်နှင့် ဒီလို အကြည့်တွေကို ခံရသည့်အခါ ရင်ထဲမှာ မခံစားနိုင်သလို ဖြစ်ရသည်။ နောက်ပြီး သန်းအောင်မြင့် အခုလို လှလှပပ ပုံစံပေါက်အောင် ပြောင်းလဲခဲ့တာ၊ ပို၍ ကြည့်ကောင်းစေမည့် အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ခဲ့တာ အားလုံးက လုလုအတွက် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုနောက်ဆုံးမှာ သန်းအောင်မြင့် ရလိုက်တာက လုလု၏ ဥပေက္ခာနှင့် ယောက်ျားတွေ၏ ရိုင်းစိုင်းသောအကြည့် ဖြစ်ပါသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က ကြည့်ကောင်းသည့် မိန်းမတွေ့ရင် ဒီလိုပဲ ကြည့်ဖြစ်ခဲ့မိတာကို ပြန်တွေးမိလို့သာ တော်သေး၏။ အကြည့်ခံရလို့ အနေခက်ရပေမယ့် စိတ်မဆိုးပါ။ လုလုဆီက ဒီလိုမျိုးတွေ မရခဲ့သည့် အတွက်ကိုသာ ဝမ်းနည်း၏။ ငိုချင်၏။ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည့်အခါ အပြင်ကို ထွက်မကျအောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရင်း လူကြားထဲမှာ အသံကုန် အော်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းလာသည့် ကားတစ်စီးစီး အောက်ကို ပြေးဝင်သွားချင်စိတ်ကိုလည်း မနည်းထိန်းရသည်။

ဘဝကို ဒီလိုနည်းနှင့်တော့ အရှုံးမပေးလိုက်ချင်ပါ။ လုလုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ခြင်းသည် အရှုံးပေးဖို့မဟုတ်၊ လုလုကို မရသည့်တိုင်အောင် လုလုကို ချစ်သည့် အချစ်ကို ဒီလိုနည်းနှင့် အဆုံးသတ်လိုက်ရအောင်၊ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေသည့် လုလု၏ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို သူနှင့်အတူ သေရွာကို အချိန်မတန်မှီ ယူသွားရလောက်အောင် သန်းအောင်မြင့်က မိုက်မဲမည့်သူ မဟုတ်ပါ။ လုလု၏ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို မိမိကိုယ်ပေါ်မှာ စောင့်ရှောက် သယ်ပိုးပြီး ဘဝခရီးကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရှေ့ဆက်ခြင်းကလည်း လုလုကို ချစ်ခြင်းမည်ပါလိမ့်မည်။

ဒီလို စိတ်ဝင်လာတော့ လမ်းဘေးတနေရာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်း၏ ကဒ်ပြားက ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တဖက်က ထူးလာ၏။

“ ဟုတ်ကဲ့ အမိန့်ရှိပါ။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းလား”

“ ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျ။ ”

“ ကျွန်တော် …အဲ … မနက်ကလာတဲ့ ရဲလင်းရဲ့ ဟို … လု..လုလုအောင်ပါ”

“ ဪ … ဟုတ်ပြီ။ ပြောပါ မလုလုအောင် ကျွန်တော် ဘာကူညီရမလဲ။”

“ ဟိုလေ … ဦးနန္ဒထွန်း ဒီနေ့ပေးလိုက်တဲ့ ကဒ်က … အဲ့ဒီအဖွဲ့ကလေ …ဟို … အလုပ် … ရှာဖို့ … ကူညီပေးနိုင်သလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”

“ အာ ..ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီလို လိုတာလေးတွေ လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ ဖွဲ့ထားတာပါ။ အလုပ်ရှာတဲ့ အခါမှာလည်း ခွဲခြားမခံရအောင်၊ အများတန်းတူ လစာရအောင် မလုလုဖက်က ရပ်တည်ပေးသွားမှာပါ။ ရှေ့နေတွေ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့မှာ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာဆက်သွယ်ပါ။ အလုပ်တစ်ခုထဲ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြား ဥပမာဗျာ လူမှုရေး၊ နေထိုင်ရေး ကိစ္စတွေလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီနေပါတယ်။”

တက်ကြွစွာ ရှင်းပြနေသည့် ဦးနန္ဒထွန်း လေသံက အားတက်ဖွယ် ဖြစ်ပါသည်။

“ ဟုတ်ကဲ့ ..ကျွန်….ကျ..မ၊ မနက်ဖြန် သွားလိုက်ပါမယ်။”

“ မနက်ဖြန် စနေနေ့ ရုံးပိတ်တယ်လေ။ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန် အားတယ်။ ကလပ်ကတော့ နေ့တိုင်း ဖွင့်ထားတယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒီကို မနက် ၁၀ နာရီလောက် လာခဲ့လိုက်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ လူတွေလည်း လာနေကြ၊ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်မယ်။ မလုလုအောင်ဖက်က ဘာတွေ လိုသလဲ၊ စာရွက်စာတမ်း ဘာညာပေါ့ဗျာ။ သူတို့ ရှင်းပြလိမ့်မယ်။ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား လိုတာတွေ ရှိရင်လည်း ရဖို့ ကူညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်။ မလုလုအောင်ဆီမှာ ပန်းဖလက် ရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီလိပ်စာကို လာခဲ့လေ”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဆက်ဆက် လာခဲ့ပါမယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်း၏ တက်ကြွမှုကြောင့် သန်းအောင်မြင့်လည်း နည်းနည်း အားရှိသွားသည်။ သူပြောသလိုမျိုး အရာရာတိုင်းကို လုပ်မပေးနိုင်သည့်တိုင် အလုပ်တစ်ခုရအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည် ဆိုလျင်ပင် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အတော်အဆင်ပြေပြီဟု ပြောနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

………………………………………………….

(၂၄)

ဦးနန္ဒထွန်း ပြောသည့် ကလပ်ထဲမှာ လူရှင်းနေသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်တွေမှာဆိုရင် လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတတ်သူတွေပဲ ရှိသည် ဟုဆို၏။ သန်းအောင်မြင့် ရောက်သွားတော့ လမ်းမဖက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်သည့် မှန်တံခါးတစ်ခုဘေးက စားပွဲတွင် တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေသော ဦးနန္ဒထွန်းက လှမ်းခေါ်သည်။

“ ကဲ ကော်ဖီသောက်မလား၊ အအေးတစ်ခုခု သောက်မလား။ ဒီမှာတော့ ဒီ ၂ မျိုးပဲရတယ်။”

“ ကော်ဖီပဲ သောက်တော့မယ်။”

အခန်းလေး နှင့် စားပွဲကုလားထိုင်တွေက အရောင်လွင့်နေပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက ကော်ဖီစက်ဆီသို့ သွား၍ ပိုက်ဆံထည့်ပြီး တစ်ခွက်ယူလာသည်။ သူ သောက်လက်စကလည်း ကော်ဖီပင် ဖြစ်သည်။

“ အဓိကကတော့ ဆုံဖြစ်ကြ စကားလေးဘာလေး ပြောဖြစ်ကြအောင် တတ်နိုင်တဲ့ သူတွေက ဝိုင်းပြီး ဒီနေရာလေးကို တည်ထောင်ထားတာပါပဲ။ ကော်ဖီတွေ အအေးတွေကလည်း စီးပွားဖြစ် မဟုတ်ပါဘူး။”

သန်းအောင်မြင့်ကို ကော်ဖီခွက် လှမ်းပေးရင်း ရှင်းပြသည်။ တဖက်နံရံနားက ဝိုင်းမှာ လူ ၂ ယောက်ရှိသည်။ အအေးနှင့် ကော်ဖီစက်ဘေးက ဘားလိုလိုနေရာမှာတော့ မိန်းကလေး ၃ ယောက် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့က အစစ်တွေလား ထရန်စ်တွေလားတော့ သန်းအောင်မြင့် မခွဲခြားတတ်ပါ။

စစချင်း ဘယ်ကနေပြောရမှန်း မသိတာနှင့် သန်းအောင်မြင့်က ရဲလင်းအကြောင်းကို ပြန်ဖော်ရင်း မနေ့ကရခဲ့သည့် ဖောင်ဒေးရှင်း နာမည်ပါ ကတ်ကလေးကို ပြမိသည်။

“ ဦးနန္ဒထွန်းများ ကြားဖူးသလား မသိဘူး။”

“ မသိဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒါလေး ပေးထားပါလား။ စုံစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ။”

ကိုယ့်ထက်စာရင် အသိအမြင်များနိုင်သည့် လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်ဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့်လည်း ပေးလိုက်သည်။ မနေ့က ခင်မျိုးဆွေကို ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့သော အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးကို တွေးနေမိကြောင်းလည်း ပြောပြမိသည်။

“ ကျွန်တော်လည်း တွေးကြည့်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ မနေ့က သွားတွေ့ရင်း အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ ခုနကပဲ သူဖုန်းဆက်တယ်။ ဖုန်းကနေ သိရတဲ့ နောက်ဆုံးလိုကေးရှင်းမှာ ရဲတွေသွားပြီး သဲလွန်စရှာတော့ သံသယဖြစ်စရာ မတွေ့ဘူးတဲ့၊ ဥပမာ သွေးစသွေးနလိုမျိုးပေါ့ဗျာ။ သူတို့ ဒီအန်အေရနိုင်မယ့် အထောက်အထားလည်း မရှိဘူးတဲ့”

“ ဒီတော့ အသက်ရှင်လျက် ရှိနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့နော်”

“ ဟုတ်တယ်။ စိတ်မလျှော့ပါနဲ့ဦးဗျာ။ ရဲလင်းအစ်မကိုလည်း အားပေးပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ သူက ကာယကံရှင်ဆိုတော့ မျှော်လင့်ချက် ပိုကြီးကြီးထားမှာပါ။”

“ ကဲ ..မလုလုအောင် အတွက်ကရော ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ။”

“ အဓိကကတော့ အလုပ်ပေါ့နော်။ အရင်အလုပ်ကိုတော့ ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံအကြာကြီးတက်လို့ ထွက်လိုက်ရပြီလေ။”

“ ဒါနဲ့ လုလုအောင်လို့ ဘာဖြစ်လို့ နာမည်ယူတာလဲ”

သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှာ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဒါပေမယ့် မပြောမဖြစ်တော့လည်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖြေလိုက်ရသည်။

“ ကျွန်တော်နဲ့ အလဲအထပ်လုပ်တဲ့ ကောင်မလေး နာမည်က လုလုအောင်လေ၊ အဲ့ဒီတော့ ကျနော်က ခေါင်းမစားတော့ဘူး၊ လုလုအောင်နာမည် ယူလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်ရင်း သန်းအောင်မြင့်ဆိုတာ သူ့ပေးလိုက်တယ်။”

“ ဟား ဟား … စိတ်ကူး ကောင်းသားပဲဗျ။ တခါထဲ ပြီးသွားတာပေါ့။ နာမည်ပြောင်း လုပ်ပြီးပြီလား”

“ လုပ်ထားပါတယ်။ မကျသေးလို့ စောင့်နေရတုန်းပါ။ လာမယ့်အပတ်ထဲတော့ ရမယ်ပြောတာပဲ။”

“ အင်း… ဒါပေမယ့် ပညာရေးပိုင်းက အောင်လက်မှတ်တွေကြတော့ သပ်သပ်စီ ပြန်လျှောက်ရတယ်ဗျ။ ထောက်ခံစာတွေလည်း လိုတယ်။ အဲ့ဒါ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲမှာ လိုက်လုပ်ပေးနေကြ လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် အပ်ပေးမယ်။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် တွေ့လိုက်ရခြင်းက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အတော်အကျိုးရှိပါသည်။ တစ်ယောက်ထဲ ယောင်လည်လည် စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေတာနှင့်စာရင် ဘာတွေလုပ်ရမည်ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်သူတစ်ယောက် ရှိခြင်းက ပိုအဆင်ပြေစေပါလိမ့်မည်။

“ အခု မလုလုအောင် စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်က လက်ခံကြပါမလား ဆိုပြီး မဝံ့မရဲ စိတ်ဖြစ်သလား။”

သန်းအောင်မြင့်မှာ လုလုက လက်ခံပါမလားဆိုသည့် စိုးရိမ်စိတ်ပဲ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် လုလုက သူ့လမ်းကို သူလျှောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ အရင်က သိခဲ့တဲ့ သူတွေ ဘယ်လိုပြောကြမလဲလို့ စိုးရိမ်တာတော့ ရှိပါတယ်။ အခုမှတွေ့တဲ့သူတွေ သဘောထားကတော့ မပြောတတ်သေးဘူး။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ ။ ကျွန်တော်တောင် လျင်လွန်းလို့သိတာ။ ဘယ်သူကမှ မလုလုအောင်ကို အရင်က ယောက်ျားပါလို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းက ဘယ်လို ရိပ်မိတာလဲ”

“ မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်တာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ထရန်စ်တစ်ယောက်ပါ။”

ဦးနန္ဒထွန်းကိုကြည့်ပြီး သန်းအောင်မြင့် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ ကျွန်တော့် အရင်နာမည်က နန္ဒာထွန်းပါ၊ မိန်းမပေါ့”

“ တကယ်ပြောတာလား။”

“ တကယ်ပါဗျာ၊ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်ချင်နေခဲ့တယ်။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းက အဲဒါကို လုံးဝသဘော မကျဘူး။ ကျွန်တော် အများကြီးရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ မလုလုအောင်လည်း ဒါမျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရမှာပါ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”

သန်းအောင်မြင့် ယောင်တောင်တောင်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

“ လူ့အဖွဲ့အစည်းက လက်မခံတာတွေ ရှိတယ်။ နှိမ်တာတွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အခုထောင်ထားတဲ့ အဖွဲ့မျိုးတွေ ပေါ်လာရတာပဲ။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းကို ဘယ်လိုမှ မိန်းမ… အဲ …မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ထင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ အဲဒါက အမြင်အရပဲလေ။ မလုလုအောင် ဆိုရင်လည်း မသိတဲ့သူတွေက မိန်းမအဖြစ်မွေးလာတဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ သိသွားပြီ ဆိုရင်တော့ တမျိုးဖြစ်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရုပ်ကိုပါ ပြောင်းပစ်ခဲ့တော့ အရင်က ကျွန်တော့်ကို သိဖူးတဲ့ သူတွေတောင် မသိနိုင်ကြတော့ဘူးလေ။”

မျက်နှာပုံ ပြောင်းချင်ရင် ချောချောလှလှမျက်နှာ မပြောင်းဘဲ ဘာကြောင့် ဒီလို ရုပ်ကြီး ဖြစ်အောင် ပြောင်းခဲ့ရတာကို သန်းအောင်မြင့် စဉ်းစားလို့မရပါ။ ဒါကို ဦးနန္ဒထွန်းလည်း ရိပ်မိပုံရသည်။

“ မလုလုအောင်ကို မြင်မြင်ချင်း ကျွန်တော်ခင်တယ်။ နောက်ပြီး အခုလို ဘဝပြောင်းပြီး နောက်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ် ဆိုတာ နားလည်တယ်။”

“ ခက်ခဲနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဦးနန္ဒထွန်း လူကဲခတ်ကောင်းတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။

“ အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘဝတူချင်း စာနာမှုပေါ့ဗျာ။ နောက်ပြီး မဝံ့ရဲတဲ့ စိတ်၊ အဲဒါကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။ ဥပမာဗျာ မလုလုအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျွန်မလို့ ပြောဖို့ တွန့်နေတယ်။ မရဲဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ် … ဟုတ်ပါတယ်။”

နှုတ်မရဲရုံတင်မကပါ အခြေအနေအရ မိန်းမလို မပြောမဖြစ် ပြောလိုက်ရသည်နှင့် ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိ တမျိုးကြီး ဖြစ်ဖြစ်သွားရသည်။

“ တချို့ မိန်းကလေးတွေလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျွန်တော်လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောရိုးပြောစဉ် အလွယ်တကူ ထွက်လာတာနဲ့ မလုလုအောင် အခုဖြစ်သလိုမျိုး ကျွန်တော်လို့ ပြောထွက်သွားပြီးမှ ပြန်ထိန်းရတာမျိုးက ကွာပါတယ်။ တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာမ်စားဖျောက်ပြီး ပြောမိတာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။”

အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်ပါသည်။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ သန်းအောင်မြင့် အထူးသတိထားနေရသည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲဗျာ၊ မလုလုအောင်က အရင်က ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခု ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ နောက်ဆုံးဗျာ ဆေးပညာအရလည်း မိန်းမဖြစ်နေပြီ။ အစားထိုးတဲ့ ပရောဆက် အောင်မြင်တယ် မဟုတ်လား။”

“ အောင် … အောင်မြင်ပါတယ်။”

“ အတွင်း အင်္ဂါတွေကလည်း ပုံမှန် အလုပ်လုပ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ လုပ် …လုပ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။”

“ ဒါဆိုရင် ကလေးတောင် မွေးလို့ရပြီ။ အဲ့ဒါ မိန်းမပေါ့ဗျ။ ဘာမှ စိတ်ရွံ့နေစရာ မလိုဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ စိတ်ရှင်းရှင်းသာ နေပစ်လိုက်။ ကျွန်တော်ပြောတာ အဝတ်အစားတင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ နေတာထိုင်တာ အားလုံး ဘာမှစိတ်မသန့်စရာ မလိုဘူး၊ မလုလုအောင်သည် မိန်းမဖြစ်တဲ့အတွက် မိန်းမလို နေရမယ်။ နေသင့်တယ်။ ဒါအမှန်တရားပဲ။ ဟုတ်တယ်နော်။”

“ ဟုတ်ကဲ့”

“ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ လောကကြီးမှာ ကျား နဲ့ မ လိင် ၂ မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်မျိုးမှာ ဘယ်သူက ပိုသာတယ်၊ ပိုကြီးမြတ်တယ် ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျား သို့မဟုတ် မ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကလည်း ကာယကံရှင်ရဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူကမှ၊ ကုန်ကုန်ပြောမယ်ဗျာ အစိုးရ ကတောင် ဘယ်ဟာ အထီး၊ ဘယ်ဟာ အမ ပါလို့ ဥပဒေထုတ် သတ်မှတ်ပေးခွင့် မရှိဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော် ခံယူထားတယ်။”

လည်ပင်းကျောကြီးများပင် ထောင်ထလာအောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နှင့် ဦးနန္ဒထွန်းက ပြောနေသည်။ သူပြောတာ နားထောင်ပြီး သန်းအောင်မြင့်မှာ ပျော်ပဲပျော်ရတော့မလိုလို၊ ဖြစ်ရာဘဝမှာ စိတ်လျှော့ပြီး ရေစုန်မျှောဖို့ပဲ ရှိတော့သလိုလို ဘယ်လို နှလုံးသွင်းရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

“ စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့နေ၊ အကြောင်းသိတဲ့သူတွေ ဘယ်လိုပြောပြော ဂရုမစိုက်နဲ့ ပျော်ပျော်နေ၊ ကိုယ့်ကိုယ် မေတ္တာထားတဲ့သူမျိုးနဲ့ ကြုံလို့ ကိုယ်ကလည်း သူ့ကို မေတ္တာရှိတယ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်ပြုပစ်လိုက်၊ ကလေးမွေးပစ်လိုက်ဗျာ။ အဲ့ဒီ အပေါက်တွေ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။”

ဒေါနှင့် မောနှင့် ပြောနေသော ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိပါသည်။ ကာယကံရှင်ထက်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလည်း သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့်ပင် ခုနက သူပြောသလို လိင်ပြောင်းသူများ အခွင့်အရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူ ဖြစ်လာရသည် ထင်သည်။ အခုလည်း သန်းအောင်မြင့်ကို စိတ်အင်အားပေးဖို့ကို သူ၏ သမိုင်းပေး တာဝန်တစ်ခုလို တက်ကြွစွာ ဟောပြောနေ၏။

“ မလုလုအောင်ကို လူလက်တဆုပ်စာလောက်ပဲ သိတဲ့ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောပြမယ်။ အဲ့ဒါဆို မလုလုအောင် အခုတွေ့နေတာ အလကားပဲဆိုတာ သိသွားမယ်။ နားထောင်မလား”

“ ဟုတ်ကဲ့”

လူ လက်တဆုပ်စာလောက်ပဲ သိသည်ဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ဝင်စားသွားပါသည်။ ဒေါနှင့် မောနှင့် ပြောနေသော ဦးနန္ဒထွန်းက လေသံလျှော့လိုက်ပြီး

“ ဒီလိုဗျာ ခုန ကျွန်တော် ယောက်ျားအရမ်းဖြစ်ချင်ခဲ့တာ ပြောတယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ်ကဲ့”

“ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ယောက်ျားလိုနေတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ပဲ ပေါင်းတယ်။ အဲဒီမှာ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အချိုသတ်ပေါင်းပြီး စော်ကားသွားတာ ခံလိုက်ရတယ်။”

“ ဗျာ … အဲ ရှင်”

“ တကြိမ်ထဲ မဟုတ်ဘူး မလုလုအောင်၊ သူဆေးတွေတိုက်ထားလို့ လူမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး တစ်ပတ်လောက် သူစိတ်ထင်တိုင်း လုပ်ခဲ့တာ။ ဆေးတွေပြေတဲ့ တစ်ရက် ကံကောင်းထောက်မပြီး သူလည်း မရှိတာနဲ့ ကြုံလို့ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာ။ အဝတ်တောင် မပါဘူး။ သူက အကုန်ဖွက်ထားတယ်လေ။”

လုလုလို အချောအလှတစ်ယောက် ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရတာ ဘုရားမတာပဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး လုလုက သန်းအောင်မြင့်လို လူရိုးလူကောင်းလေး နှင့် တွေ့ခဲ့တာကြောင့်လည်း ပါပါလိမ့်မည်။

“ အနားက အိမ်နောက်မှာ လှမ်းထားတဲ့ တွေ့ရာ အဝတ်အစား ယူဝတ်ပြီး ထွက်ပြေးရတယ်။”

“ ရဲမတိုင်ဘူးလား”

“ မတိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်လက်နဲ့ သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး လိုက်ရှာတယ်။ အဲ့ဒီလူက လျင်တယ်။ လုံးဝကို ခြေရာပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ထင်တယ်လေ ကျွန်တော့်ကို သူ အားရအောင် စော်ကားပြီးသွားရင် သတ်ပစ်ချင် သတ်ပစ်မှာ။ အဲ့ဒီတော့ ဒီလိုလူမျိုးက ထောင်နဲ့ မတန်ဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်း အိမ်ကရော”

“ ကျွန်တော်က အိမ်က ဆင်းလာတာလေ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော် ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ မသိကြဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။”

“ ဟာ”

“ ဖျက်ချဖို့ စဉ်းစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုလူက ယုတ်မာပေမယ့် ကျွန်တော်က မယုတ်မာနိုင်ဘူး။ သူ့ဖာသာ လူ့လောကထဲရောက်မယ့် အသက်တစ်ချောင်းကို မသတ်ချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အိမ်ကရော ပတ်ဝန်းကျင်ကရော မေးငေါ့တာ ခါးစည်းခံပြီး ကလေးကို မွေးတယ်။ သားလေးက သူနဲ့ မတူပါဘူး။ ကျွန်တော့် အရင်ပုံစံမျိုးပဲ။ ကျွန်တော် သိပ်ချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးနို့ပြတ်တဲ့ အချိန်မှာ အားလုံးနဲ့ အတိုက်အခံလုပ် ရအောင်ပြောပြီး ကျွန်တော် ယောက်ျား အဖြစ်ပြောင်းလိုက်တယ်။”

“ ဒီတခါတော့ အိမ်က သဘောတူလိုက်တယ်ပေါ့။”

ဦးနန္ဒထွန်းက နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ မိန်းမဘဝနဲ့ ဆက်နေရင် နောက်တစ်ဗိုက် ပါလာမှာ သူတို့ကြောက်သွားတယ်လေ။ ဟား …ဟား။ အဲ့ဒီတုန်းက ဒါမျိုးတွေလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အခုလောက် ခေတ်မစားသေးဘူး။ ဈေးလည်း မတရားကြီးတယ်။ အဝယ်နဲ့ ပြောင်းတာဆိုတော့ အမေ၊ အဖေ ရှိတာလေး ပြောင်တော့တာပဲ။ ဟဲ ..ဟဲ။ ”

ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို ရယ်ရယ်မောမော ပြန်ပြောနိုင်သည့် ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် သဘောကျသွားသည်။

“ သားလေးရော အခု ဘယ်အရွယ်ရောက်ပြီလဲ”

“ ဘွဲ့တောင် ရတော့မယ်ဗျ။ သနားစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော့်ကို အမေလို့ မသိဘဲ အခု ကျွန်တော်ယူထားတဲ့ မိန်းမကို အမေလို့ ထင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေပေါ့ဗျာ။”

“ အခုအိမ်ထောင်ကျတော့ရော ကလေးရသေးလား။”

“ မရဘူးဗျ။ မိန်းမကလည်း သားအရင်းလို ချစ်ရှာပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကလေးထပ်မရတာ ခပ်ကောင်းကောင်းပေါ့ဗျာ။”

“ ခုနပြောတဲ့ မျက်နှာပြင်တယ် ဆိုတာကရော”

“ ဒီလိုဗျ။ ကျွန်တော် ယောက်ျားဖြစ်ဖို့ မိဘတွေလည်း ရှိတာ ပေးလိုက်ရတယ်။ အားနာနာနဲ့ပဲ ကလေးကို သူတို့လက်အပ်ပြီး ရန်ကုန်တက်လာတယ်။ ကြိုးစားတယ်ပေါ့ဗျာ။ အဆင်ပြေလာတော့ …အင်း … ကျွန်တော့် အရင်ရုပ်ကို သဘောမကျဘူးဗျာ။ ယောက်ျားမဆန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ပြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြင်လိုက်တယ်လို့ ထင်သလဲ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်”

“ ကျွန်တော့်ကို စော်ကားသွားတဲ့ လူယုတ်မာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူအောင် ပြင်လိုက်တာ။”

သန်းအောင်မြင့် တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

“ မှန်ကြည့်ရင်း ဒီကောင့်ကို သတ်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ရတာကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်သားအတွက်လည်း သူ့ အဖေ မျက်နှာပဲလေ။ အဲ့ဒီတုန်းက တခြားစိတ်ကူးတွေလည်း ရှိတာပေါ့ဗျာ။ မလုလုအောင်ကို ပြောရမှာ အားနာလို့ မပြောတော့ပါဘူး။”

မပြောတော့ပါဘူးဆိုမှ သန်းအောင်မြင့်က ပိုစိတ်ဝင်စားသွားရသည်။

“ ရပါတယ်။ အားမနာပါနဲ့ ပြောပါ။ ကျွန်….မ …က ကိစ္စ မရှိပါဘူး။”

“ ဟီးဟီး …တစ်ခုကဗျာ ကျွန်တော့် အရင်မျက်နှာဆိုရင် ယောက်ျားဖြစ်နေလည်း ဒီကောင် ရိပ်မိနိုင်တယ်။ လှစ်နေအောင် ပါးတဲ့သူ။ အနားတောင် ကပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြေးမှာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူက ဦးအောင် မကောင်းကြံမှာ။ အခုလို သူနဲ့ ချွတ်စွပ်တူတဲ့ လူဆိုတော့ သူလည်း စိတ်ဝင်စားမယ်။ အနားကပ်ဖို့ အဆင်ပြေမယ်လေ။”

“ အဲ့ဒါက တခြားမျက်နှာဆိုလည်း သူရိပ်မိမှာမှ မဟုတ်တာ”

“ ကျွန်တော်က သူ ကျွန်တော့်ကို လုပ်သလို တစ်ပတ်လောက် ချုပ်ထားချင်တာ။ ပြီးရင် …. ဟီး ဟီး၊ ဟိုဒင်းဗျာ၊ အဲ့ဒီကောင်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိဗျာ၊ ဟို မလုလုအောင် ကန်တော့ဗျာ …ဟိုလေ ဖျင်အကြိမ်ကြိမ်ချပြီးမှ သတ်ဖို့စိတ်ကူးတာ။ သူ့မျက်နှာနဲ့ လူက သူ့ကို … ဒီလိုလုပ်တော့ .. အဲဒီကောင့်ကို ဝဋ်ဆိုတာ ပြချင်တယ်။”

စောစောက အမူအရာဟန်ပန် နှင့် လုံးဝခြားနားသွားသည့် ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်မိ၏။ ရင်ထဲက အညိုးအတေး ပမာဏကိုလည်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းလည်း သူစိတ်လွတ်သွားတာကို သတိပြုလိုက်မိပုံရသည်။

“ မလုလုအောင် လန့်သွားပြီထင်တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ ပြောတာပါ။ အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် မနည်းပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ လုပ်ငန်းလေး ရှိတယ်။ တပည့်လက်သားတွေ ရှိတယ်။ အိမ်မှာ မိသားစု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးနဲ့ ရင်းပြီး ကျွန်တော် ထောင်ထဲမဝင်ချင်ပါဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။”

“ အဲ .. ခွင့်တော့ မလွှတ်ဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့် ခုနေတွေ့ရင် ဘာလုပ်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။ ခုနပြောသလို ဆိုးဆိုးရွားရွားတွေ မလုပ်မိတော့မှာ ကတော့ သေချာပါတယ်။”

“ အခုထိ သူ့ကို ရှာနေတုန်းပဲပေါ့”

“ အရင်လိုတော့ သဲကြီးမဲကြီး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရောက်လေရာမှာတော့ ကြည့်မိနေတုန်းပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် ဆိုရင်လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်ပါသည်။

🏵️ ကိန်းသေမရှိသော ညီမျှခြင်းများ (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 🏵️