ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၁‌)
ရေးသားသူ – မောင်ဇော်ဦး

တနေ့တ၌ ကျုန်ုပ်သည် ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် မြန်မာဆိုင်ဘာ ဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဘူးကျနေခိုက် . .အဲ အဲ ဟုတ်ဘူး၊ မှားလို့ မှားလို့ . . အဲဒါက ဂမ္ဘီရ စာရေးဆရာတွေသုံးတာ၊ ကျနော်သုံးလို့မရဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့်မယ်။ ပြင်ရေးမှ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျနော်သည် မအားလပ်သည့်ကြားမှ မအား အားအောင် အရေးမကြီးသောအလုပ်များကို ဘေးချိတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ အရေးကြီးသော အလုပ်များကို နောက်ရွှေ့၍ သော်လည်းကောင်း ကမ္ဘာကျော် မြန်မာဆိုင်ဘာဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဝါသနာအလျောက် မန်ဘာများကျခဲ့သော ဘူးများကို ကောက်ယူစုဆောင်းနေခိုက် မန်ဘာတစ်ဦးဖြစ်သူ JassBeat ရေးသော ပို့စ်တစ်ခုကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အတွေ့အကြုံများ ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် အမှတ်မထင် ဖတ်မိလေတော့သည်။ သူရေးထားသော ပို့စ်ကို အောက်တွင် မူရင်းအတိုင်း ဖော်ပြလိုက်ရပါသော်……

“ကြာတော့ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်က တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။ မင်္ဂလာဒုံသွားတဲ့ ကားပေါ် မှာ။ ကျနော်က တတိယ ခုံတန်းလောက်မှာ နေရာရတယ်။ ထိုင်ခုံတွေနဲ့ ဒရိုင်ဘာကြားက ကွက်လပ်မှာတော့ လူတွေကြပ်ခဲလို့ပေါ့။ အဲ့ဒီ လူအုပ်ရှေ့ဆုံးနားလောက်မှာ ခပ်ချောချော ခပ်တောင့်တောင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ သူ့နောက်နားမှာတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ကျနော်လည်း ကောင်မလေးကို လှမ်းလှမ်းပြီးတော့ ငမ်းတာပေါ့ဗျာ။

အဲ့ဒီလို ကြည့်နေရင်း ကြည့်နေရင်းနဲ့ ကောင်မလေး မျက်နှာပျက်လာပြီး ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်မှာလည်း ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျနော်လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားတယ်။ ဘယ်လို ကူညီရပါ့မလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျနော့်လိုပဲ သူ့အခက်အခဲကို လှမ်းမြင်လိုက်ပုံရတဲ့ ရှေ့ဆုံးခုံတန်းက အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ထရပ်လိုက်ပြီး ညီမလေး လာ လာ ဆိုပြီး သူ့နေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူကလည်း ဆင်းရတော့မယ်လေ။

တခြားသူ နေရာဝင်မလုနိုင်အောင် ကိုယ်လုံးနဲ့ ကွယ်ပြီး ကောင်မလေးကို အတင်း ဆွဲသွင်းလိုက်တာ။ ကောင်မလေး နေရာရသွားပြီး ကောင်လေးက လူအုပ်ရှေ့ဆုံးကို ရောက်လာတော့ ကျနော်လည်း လန့်သွားတယ်။ သူ့ပုဆိုးရှေ့ပိုင်းကြီးက ဖောင်းကြွ ချွန်ထွက်နေလိုက်တာ ကြည့်ရဲစရာတောင် မရှိဘူး။

ကောင်လေးက ငယ်ပါသေးတယ်။ အလွန်ဆုံးမှ အသက် ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်လောက်ပဲ ရှိမယ်။ ကွယ်ထားစရာ လွယ်အိတ်တွေဘာတွေလည်း မပါဘူး။ သူ့အဖြစ်ကို သူလည်း သတိထားမိတော့ ရှက်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်မယ် မျက်နှာကို ရဲတွတ်နေတာပဲ။ အပေါ်က တန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး ချွေးဒီးဒီးကျနေတဲ့ မျက်နှာကို အခုထက်ထိ ပြန်မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ တော်တော် ရှက်သွားမှာပဲ။

အနီးတဝိုက်က လူတွေလည်း ဒါကို မြင်ကြတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ဖောင်းနေတာကြီးက အရေးထဲမှာမှ တော်တော်နဲ့ ပြန်ကျမသွားဘူး။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း သနားလာတယ်။ အမှန်က နီးရာ မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းပြေးတာ သူ့အတွက် အဆင်အပြေဆုံးပဲ။ အခုတော့ ငယ်လည်းငယ်သေးတဲ့အပြင် ရှက်စိတ်နဲ့ မွှန်ထူနေလို့လား မသိဘူး ဒီအတိုင်းကြီး ပေရပ်နေတယ်။ အတော်လေးကြာမှ ပုဆိုးဖောင်းဖောင်းကြီး ပြန်ချပ်သွားသဗျ။

ကျနော်ဖြင့် သူ့ကို သနားမိပါရဲ့။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ကောင်မလေးနောက်ကနေ တမင် အခွင့်အရေးယူတဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မလွှဲသာ မရှောင်သာ ကြုံလာရတဲ့ အခြေအနေမှာ လူကလည်း သွေးသားတက်ခါစ အရွယ်လေးဆိုတော့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် ဖြစ်သွားရပုံပဲ။ သူ့နေရာမှာ ကျနော် ဆိုရင်လို့ တွေးမိတဲ့အခါ ကြက်သီးတောင် ထလာတယ်။ ရှက်ရှက်နဲ့ ကားပေါ်က သေချင်သေဆိုပြီး ခုန်ချမိမလား မသိဘူး။ ကောင်မလေးကလည်း တော်တော်ကို လန်းတာ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ရှယ်ပဲ။ ကျနော် ဆိုလည်း စိတ်ထိန်းလို့ ရချင်မှရမယ်။

တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ကျနော်က ဆရာ့ဆရာတွေရဲ့ သွန်သင်ချက်အရ ဘတ်စ်ကားစီးတိုင်း လွယ်အိတ်တစ်လုံး အမြဲလွယ်ထားတယ်။ လွယ်အိတ် ယူစရာ မလိုတဲ့ ခရီး ဖြစ်ရင်တောင် စာအုပ်လေး တစ်အုပ်လောက်ထည့်ပြီး ယူသွားလိုက်တာပဲ။ ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်းက ပိုစိတ်ချရတယ် မဟုတ်လား။”

ဒီပို့စ်ကို ဖတ်ရတော့ ကျနော့်စိတ်သည် ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်က ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့်အညီ အောက်ဖော်ပြပါ ဇတ်လမ်းလေးအား မှတ်မိသလောက် ပြန်လည်တင်ပြလိုက်ရပါတော့တယ်။

အဲ့လိုဖြစ်သွားတော့ ကျနော်လည်း ရှက်ရှက်နဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဖြစ်ချင်တော့ ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီက ဝတ်မလာ၊ သူ့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတဲ့ သာယာစိတ်က ချက်ချင်းမကျ၊ နောက်မှ သူ့ကြောင့် ငါ ဒီလိုဖြစ်ရတာဆိုပြီး အတင်း သာယာမှု့ကို ဒေါသအသွင် ပြောင်းလိုက်မှ တက်နေတဲ့အရာက ကျတော်မူတော့တယ်။ ဒါတောင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က ပြေးမသွားသေးဘဲ နှာဝမှာ လာကလူနေလို့ အပေါ်က လက်တန်းကို မြဲမြဲကိုင်ပြီး တရှုးရှုးနဲ့ နသိုးကြီးလို အနံ့အသက်ကို အဝေးထွက်သွားအောင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရတယ်။ ဟွန်း . . ဘတ်စ်ကား တသက် မစီးတော့ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်။

ကားပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ရဲ၊ မှတ်တိုင်ရောက်တော့ ကမန်းကတမ်း ကားပေါ်က ပြေးဆင်းပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီ မမကလည်း အနောက်က လိုက်ဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပထမတော့ တော်တော် အံ့သြသင့်သွားတာပေါ့လေ။ အဲ သူလည်း ဒီမှတ်တိုင်မှာဘဲ ဆင်းတယ်ဟ ဆိုပြီး။ ပြီးတော့မှ မထူးဘူး၊ ဒီကိစ္စ သူနဲ့ရှင်းရမယ်၊ တော်ကြာ ငါ့ကို နှာဘူးကြီး အခွင့်အရေးသမားဆိုပြီး သူ တဖက်သပ် အထင်သေးတာတော့ မခံဘူး၊ ရှက်ရှက်နဲ့ ငြိမ်နေရင် ပိုဆိုးမယ်ဆိုပြီး ရူးကြောင်ကြောင်အတွေး ရလာတာနဲ့ ရှေ့ဆက်မလျှောက်ဘဲ သူအနားရောက်လာတဲ့အထိ ရပ်စောင့်နေလိုက်တယ်။ အနားရောက်လာတော့

“ မမ”

မမက လှမ်းကြည့်တယ်၊ ဘာမှမပြော၊ ကျနော့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

“ မမ”

ကမန်းကတမ်း ပြေးလိုက်ပြီး ထပ်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူက

“ ဘာလဲ” တဲ့။

“ ဟိုလေ ကားပေါ်မှာ . . ”

“ တော်ပြီ မပြောနဲ့တော့”

“ မဟုတ်ဘူး မမ၊ အဲဒါ ကျနော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးဆိုတာ မမကို ရှင်းပြမလို့”

“ တော်ပြီ မပြောနဲ့တော့လို့ဆို”

“မပြောလို့ မဖြစ်ဘူး မမ၊ တော်ကြာ မမက ကျနော့်ကို အခွင့်အရေးသမားလို့ ထင်သွားမှာပေါ့”

“ နင်တို့ ယောကျ်ားတွေဟာ အခွင့်အရေးသမားတွေဘဲဟာ”

“ ဟော . . တွေ့လား၊ မမက ကျနော့်ကို အဲ့လိုထင်နေပြီ၊ ကျနော် မရှင်းလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ မမရာ၊ ကားက တအားကျပ်၊ မမက ကျနော့်နား အတင်းကပ်တိုးနေတော့ . . ”

“ ဟဲ့ ငါက မတိုးပါဘူး၊ ငါ့အရှေ့က ကုလားကြီးက အတင်းကပ်လာတော့ ငါက သူနဲ့ လွတ်အောင် နင့်နား ကပ်မိရက်သား ဖြစ်သွားတာ”

မမကလည်း ဝိလွတ်အောင် ပြန်ပြောပြတယ်။

“ အင်းလေ ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ မမရာ၊ မမက အတင်းကပ်လာ၊ ပြီးတော့ မမဆွတ်ထားတဲ့ ရေမွှေးကလည်း အရမ်းမွှေး၊ မမ တကိုယ်လုံးကလည်း ကျနော့်အသားနဲ့ ထိကပ်နေတော့ . . . ”

“ ဟဲ့ တော်ပြီ တော်ပြီ”

မမက အတင်းတားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပ်လို့မဖြစ် ရှင်းကိုရှင်းရမယ်၊ ဒီအတိုင်း သူထင်ချင်ရာထင်တာကို ငြိမ်ခံနေလို့မဖြစ်။

“ ကျနော်လည်း ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်မလာမိဘူး မမရာ၊ ဘတ်စ်ကားလည်း စီးဘို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး၊ အစ်ကိုတို့လင်မယားက ပထမ ကျနော့်ကို သူတို့ကားနဲ့ လိုက်ပို့မယ်လုပ်ပြီးမှ သူတို့ ကိစ္စပေါ်လာတော့ ကျနော့်ကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ ပြန်ခိုင်းလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ”

“ ဟဲ့ ငါက တိုးတာဘဲ ထားဦး၊ နင်က ဒီလိုဖြစ်စရာလား၊ နင်နဲ့ ငါနဲ့က သိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ”

“ ကျနော်လည်း ဘယ်သိမလဲ၊ ခုက သူ့အလိုလို ဒီလိုဖြစ်သွားတဲ့ဟာ၊ မမလုပ်လို့ ကျနော်လည်း ကားပေါ်မှာ ဘယ်လောက် အရှက်ရတယ်မှတ်လဲ၊ ဟို အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဂတုံးနဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကျနော့်ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ၊ ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလဲ၊ အဲဒါ မမကြောင့်”

တဆက်တည်း သူ့ကိုပါ လှမ်းအပြစ်တင်လိုက်တယ်၊ ဟွန်း ဘာရမလဲ ငါဘဲ။

“ အံမယ် ဘာငါ့ကြောင့်လဲ၊ နင့်ဟာနင် ဖြစ်တဲ့ဟာ”

“ သူ့ဟာသူတော့ ဖြစ်မလား၊ မမ အတင်းတိုးလို့ ဖြစ်တာ၊ ကျနော်အရှက်ရတာ မမကြောင့်”

ကလေးတစ်ယောက်လို ဇွတ်အတင်း သူ့ကို အပြစ်ဖို့တော့ သူက ပြုံးတယ်။

“ ငါသိသားဘဲ၊ နင့်ကို ငါကြည့်တော့ နင်မျက်နှာကြီး နီပြီး အရမ်းရှက်နေတယ်ဆိုတာ၊ ခွိခွိ ကောင်းတယ်၊ အဲဒါ ထချင်ဦး”

“ ဘာရီတာလဲ၊ ကျနော် တမင်မလုပ်ဘူးဆိုတာ မမသိသွားရင် ကျနော့်ကို အရှက်ရအောင် မမလုပ်တဲ့အတွက် ပြန်တောင်းပန်”

ခပ်တည်တည်နဲ့ ကျနော် သူ့ကို ဟောက်စားလိုက်တယ်။

“ အေးပါ အေးပါ၊ အဲ့ဒီက မောင်လေးကို အရှက်ရအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် မမက တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေနပ်ပါတော့်နော်”

သူက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကျနော်ကို ရွဲ့ပြီး တောင်းပန်စကားဆိုတယ်၊ သူလည်း အောက်ရှစ်နဲ့ မနိုင်မဲ့ အတူတူ ပြိုင်မမိုက်။

“ ကဲ မမသွားမယ်၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမနေတာ”

“ ကျနော့်နာမည်က ဇော်ဦးတဲ့၊ ဟိုဘက်လမ်းထဲမှာနေတာ၊ မမနာမည်ကရော၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမကို တခါမှမတွေ့ဖူးပါဘူး”

“ ဘယ်တွေ့ဖူးမှာလဲ၊ မမ နယ်ကပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ”

“ ဟုတ်လား မမ၊ ဒါကြောင့် မတွေ့ဖူးတာ၊ မမနာမည်ကရော”

“ အကောင်စုတ်၊ ဘာလို့ပြောရမှာလဲ၊ သိချင်ရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စုံစမ်း၊ မမ သွားမယ်”

“ မစုံစမ်းပါဘူး၊ နေ့တိုင်း ဒီလမ်းထိပ်မှာ မမလာတာကိုစောင့်ပြီး လာမေးမယ်၊ မပြောမချင်းကို လာမေးမယ်”

ကျနော့်အပြောကို မမက ပြုံးရင်း သူ့နေတဲ့လမ်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ မမနောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျနော့်လုံချည်က နောက်တခါက် ထပ်ဖောင်းလာပြန်ပါရော၊ ဒီတခါ အသားချင်းထိလို့မဟုတ်၊ အကြည့်နဲ့တင်၊ မမသိရင် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်းတောင် မသိ။ ကျနော် ဖောင်းလာတဲ့ အကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက ဟောက်ထည့်လိုက်တယ်။

“ ဟာ . . ဒီကောင် . . တောက်”

ဟောက်လိုက်မှ ကိုယ်တော်က ခေါင်းငိုက်ကျသွားတယ်။ ဪ မမ၊ မမ တွေးရင်းတွေးရင်း မမနဲ့ စကားပြောရတာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်နေတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိသွားတယ်။ အံမယ် သူလည်း နင်နဲ့ငါ ပြောနေရာကနေ သူ့ကိုယ်သူ ကျနော် ခေါ်သလို သံယောင်လိုက်ပြီး မမလို့ ပြောသွားတာဘဲ။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ ဒီကိစ္စ ဆက်လုပ်ရမယ်၊ ကျောင်းပိတ်လို့ ဘာအလုပ်မှမရှိဘဲ အားနေတုန်း အလုပ်တစ်ခုရ နည်းလား၊ ဟီး ဟီး ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ကျေနပ်သွားတယ်။

စုံထောက်ကြီး ဦးစံရှားတောင် ကိုယ့်လောက်တော်မယ် မထင်၊ ဇော်ဦးတို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အတွက်အချက်က နံပါတ် ၁။

မနေ့က မမပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ကို မှန်းပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ သွားစောင့်နေလိုက်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ၊ တနေ့လုံး မမတို့လမ်းထိပ်မှာ မမထွက်လာတာကို ထိုင်ပြီး သွားစောင့်ရအောင် ကျနော် ဒီလောက် ဇွဲမကောင်း။ သူ ဘယ်အချိန်က ထွက်ပြီး ဘယ်ကိုသွားမှန်း မသိ၊ ဒီတော့ ရှိတဲ့ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် နှစ်ကျပ်ခွဲသားလောက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်စဉ်းစားပြီး အပြန်ကို အမိဖမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ နေ့တိုင်းသွားတဲ့ခရီး မဟုတ်လို့ အတွက်အချက် လွဲလို့ကတော့ လမ်းထဲက ဘယ်လက်ရုံး၊ ညာလက်ရုံးတွေကို သုံးပြီး မမတို့တစ်လမ်းလုံး ပိုက်စိတ်တိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ကတော့ ပလန်ဘီ ပေါ့။

သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ ၃ စီးမြောက်လောက်မှာ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ မမကို တွေ့လိုက်ရကတည်းက ပလန်အေနဲ့တင် ကိစ္စပြတ်ကြောင်း သိလိုက်ရတယ်။

ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ မမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်က ရပ်ပြီး သွား ၃၂ ချောင်းလုံးပေါ်အောင် ဟီးကနဲ ဖြီးပြလိုက်တယ်။ ကျနော် သွားဖြီးတာကို မမက ဘယ်လိုထင်သွားတယ်မသိ ခစ် ခစ်နဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ရယ်တယ်။

အနားရောက်လာတဲ့ မမကို ကျနော်က ဦးအောင် `ဘာရယ်တာလဲ´ လို့ ခပ်တည်တည် လှမ်းမေးရင်း မမနဲ့အတူ ဆက်လျှောက်လိုက်တယ်။ မမက ဘာမှပြန်မပြော တခွစ်ခွစ်နဲ့ ဆက်ရီတယ်။

“ ဘာရယ်တာလဲဆို ”

“ ရယ်တာပေါ့၊ နင့်ပုံက ရယ်စရာ ကောင်းနေတာကိုး ”

မမအပြောကြောင့် ကျနော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ ကမန်းကတမ်း ထွက်လာလို့ လုံချည်များ မေ့ကျန်လာသလားလို့ပေါ့၊ ဘာအပြစ်မှမတွေ့ အားလုံးအကောင်း။

“ ဘာရယ်စရာကောင်းလို့လဲ ”

“ နင့်ကိုနင် ဘာများမှတ်နေလို့လဲ၊ ငါ့အရှေ့တည့်တည့်က ရပ်ပြီး သွားဖြီးပြနေတဲ့ဟာ၊ ရယ်စရာကောင်းတာပေါ့ ”

“ မမကလည်း၊ ဒါ လူမှုရေးအရ မမကို အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်တာလေ၊ ဒါတောင်မသိဘူးလား ”

“ ခစ် ခစ် နင့်အပြုံက တိရိစ္ဆာန်ရုံက လူဝံကြီး သွားဖြီးပြနေသလိုဘဲ၊ ရယ်စရာ ကောင်းနေလို့ပေါ့ ”

ဒီတော့မှ ကျနော် သဘောပေါက်သွားပြီး

“ ဟုတ်လား၊ ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက်ဆို မမကို သွားမဖြီးပြတော့ဘူး၊ ငါးသလောက်ပြုံးလေးနဲ့ဘဲ နှုတ်ဆက်တော့မယ်၊ ဟုတ်ပလား ”

“ ငါးသလောက်ပြုံး၊ ဟုတ်လား ခစ်ခစ် ပြစမ်း ပြစမ်း နင့် ငါးသလောက်ပြုံးလေး ကြည့်ရအောင် ပြစမ်း ”

မမက ကျနော်ဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ပြောတော့၊ ကျနော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ သွားမဖော်ဘဲ နှုတ်ခမ်းဒေါင့်ကို အသာကွေးပြီး မထိတထိလေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း

“ တွေ့လား ဒီလို ဒီလို၊ စိုက်မကြည့်နဲ့ ခိုက်သွားမယ် ဘာမှတ်လဲ ”

ကျနော်ပြောမှ မမက ပိုဆိုးပြီး တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်ပါလေရော။

“ တော်ပါတော့၊ တော်ပါတော့ နင်လုပ်တာနဲ့ ငါ ဒီမှာ အူတက်ပြီး သေတော့မယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

မမက ရယ်ရင်းတန်းလန်း အတင်းတားတယ်၊ ကျနော်လည်း မမအဖြစ်ကိုကြည့်ပြီ တဟားဟားနဲ့ ရယ်ရော၊ ခဏကြာတော့ မမက မျက်နှာပိုးသတ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့….

“ အခု ဘာလာလုပ်တာလဲ ”

“ မမနာမည် လာမေးတာလေ ”

“ ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

“ ရောင်းစားမလို့၊ အဲ သိချင်လို့ ”

ကျနော့်အပြောကို မမက မျက်စောင်းထိုးရင်း

“ ဒီနားမှာနေပြီး ဒါလေးတောင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စုံစမ်းလို့ မရဘူးလား ”

“ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မစုံစမ်းချင်ပါဘူး၊ မမပြောတာ ကြားချင်လို့ ”

“ ပြောကောင်း၊ နာမည်သိတော့ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ၊ အခု မမလို့ ခေါ်နေတာဘဲဟာ ”

“ ဘာထူးလဲဆိုတာ နောက်မှပြောပြမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ကျနော် သိချင်တာက တစ်… မမနာမည်၊ နှစ်… နေ့တိုင်း မမ ဘယ်သွားလဲ၊ ဒီ ၂ ခု ”

“ အမလေးတော်၊ ပြောလိုက်မှ ပိုဆိုးနေပါလား ”

“ မဆိုးနဲ့ မဆိုးနဲ့ နောက် လာဦးမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ဒီ ၂ ခုထဲ အရင်ဖြေထား ”

“ အိုကေ ဒါဆို တစ်… ရှင်ဂွမ်းဂွိ၊ နှစ်… အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း ”

“ အိုး . . ဒါဆို မမက အစဉ်အရမ်းမိတဲ့ ရှင်ဂွမ်းဂွိပါလား၊ ဒါကြောင့် မနေ့က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ…”

“ ဟိတ် တော်၊ ဆက်မပြောနဲ့ ”

မမအဟန့်ကို ကျနော်က ပြုံးရင်း

“ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော်လည်း မမနဲ့ လိုက်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း တက်ချင်တယ် ”

ကျနော် ခြုံထွင်ကြည့်လိုက်တော့ ယုန်ကလေးက မပြေး။

“ ဘာ အခုမှ တက်မှာလဲ၊ သင်တန်းကဖြင့် စတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ၊ စောစောကတော့ မရှာဘဲနဲ့ ”

“ စောစောက အစီအစဉ်မရှိဘူး မမရဲ့၊ အခုမှ မမရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အားကျတာနဲ့ လိုက်တက်ချင်တာ ”

“ တက်ချင်တက်ပေါ့၊ သင်တန်းက ၁ နာရီကနေ ၃ နာရီ၊ ၁၉ လမ်းထဲမှာ ”

“ မနက်ဖြန် မမနဲ့ အတူသွားမယ်လေ၊ အတန်းအပ်ဖို့ မမကူပေးပေါ့၊ မမ ဘယ်အချိန်သွားလဲ ”

“ ၁၂ နာရီ ”

“ ဒါဆို ၁၂ နာရီ မမတို့ လမ်းထိပ်က စောင့်နေမယ်လေ ”

“ အင်း၊ ဒါဆို မမသွားမယ် ”

ဆိုပြီး မမက သူ့လမ်းထဲ ဝင်ဖို့ပြင်တော့

“ မမ ”

ဆိုတော့ ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။

“ မမ စာအုပ် ကျနော့်ကို ငှားလိုက်ဦးလေ၊ တစ်ပတ်စာ လွတ်သွားတာ ကျနော် ကူးထားလိုက်မယ် ”

ရုတ်တရက် မမက မျက်နက်လေး ဒေါင့်ကပ်လို့ ခဏစဉ်းစားလိုက်တယ်၊ ပြီးမှ သူ့အိပ်ထဲက စာအုပ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ ကျနော် လှမ်းယူရင်း ကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်ဒေါင့်မှာ သူ့နာမည်လေး ရေးထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ မမနာမည် ကျနော်သိပြီ ”

လို့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တော့ မမက ပြုံးပြီး မျက်စောင်းထိုးရင်း လှည့်ထွက်ဖို့ပြင်တယ်။

“ မမ ”

“ ဘာများ ကျန်ရှိတော်မူပါသေးသလဲရှင် ”

မမရဲ့ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ လှမ်းအမေးကို

“ ဟို ဟိုလေ၊ စာကူးရင်း နားမလည်တာရှိရင် လှမ်းမေးဖို့ မမ ဖုန်းနံပါတ်လေး ”

“ နားမလည်ရင် နားမလည်သလိုဘဲ ကူးထား၊ မနက်ဖြန်မှ ဆရာကိုမေး၊ ဟုတ်ပလား ”

“ အင်း အင်း မမ၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော့်နံပါတ်တော့ မမယူထားလိုက်၊ အရေးပေါ် ဆက်လို့ရတာပေါ့ ”

ဆိုပြီး ကျနော့်နံပါတ်ကို ခပ်သွက်သွက် ရွတ်ပြလိုက်တယ်။

“ မမမှာ အရေးပေါ် ကိစ္စမရှိဘူး ”

“ ရှိချင်ရှိမှာပေါ့ မမရဲ့၊ ဥပမာ အိမ်သာတက်နေတုန်း ရေကုန်နေတဲ့ အခါမျိုးပေါ့၊ လှမ်းသာဆက်လိုက် မမ၊ ကျနော် ရေလာဖြည့်ပေးမယ် ”

“ ကောင်စုတ်၊ သွားတော့ ”

မမက ပြုံးရင်း လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ တန်းထွက်သွားတယ်။ မမနောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း မမပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်လိုက်တယ်။ အား နွေးသွားတာဘဲ။ နမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲ မွှေးလည်းမွှေးတယ်ဟ။ တော်သေးတယ် ဒီနေ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်လာလို့။

မေမေ့ကို မနက်ဖြန်ကစပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း သွားတက်မယ်ပြောပြတော့ မေမက ကျနော်ကို ရူးများရူးသွားပြီလားဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ ကြည့်မှာပေါ့၊ တသက်နဲ့တကိုယ် ဘယ်တုန်းကမှ ပညာကို လိုလိုလားလား ဆည်းပူးလိုစိတ်မရှိခဲ့တဲ့ သူက အခုမှ ဘာဓာတ်ကြောင်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း သွားတက်ချင်တယ်လို့ ပြောရတာလဲလို့ပေါ့။

မေမေ့အကြည့်ကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့ ကျနော်က မေမေ မမေးခင်..

“ မေမေကလည်း အခုခေတ်ကြီးက မေမေတို့ ငယ်ငယ်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး၊ နိုင်ငံတော်က တိုင်းပြည်တိုးတက်အောင် အဖက်ဖက်က ဘက်စုံဖွံ့ဖြိုးရေးတွေလုပ်ပြီး ဆောင်ရွက်နေတဲ့အချိန်မှာ စီးပွားရေးကိုလည်း တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်အောင်ဆိုပြီး နိုင်ငံခြားက လုပ်ငန်းရှင်တွေကို ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ . . . ”

“ ဟိုး ဟိုး ငဇော် . . တော်တော့၊ တော်တော့၊ ငါ့ကို နိုင်ငံတော်ကြီးနဲ့ လာကိုင်မပေါက်နဲ့၊ ဘာလိုချင်လဲ၊ လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းဘဲပြော ”

ရတယ်၊ ရတယ် လိုရင်းနဲ့တိုရှင်း ဆိုလည်း လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းပေါ့။

“ သင်တန်းကြေး ၅၀၀၀ ”

“ ဘာ ၅၀၀၀ တောင် ”

“ ဒါတောင် မေမေ့ကို အားနာလို့ လျှော့တောင်းထားတာ၊ တကယ်တော့ သင်တန်းကြေးက ဘယ်လောက်မှန်း မသိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အခု သားသွားတက်မှာ အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်းနော်၊ မြန်မာစကားပြောသင်တန်း မဟုတ်ဘူး၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်တယ်ဆိုတာ ”

“ ရပြီ၊ ရပြီ၊ သဘောပေါက်ပြီ၊ နင့်ပုံနဲ့လည်း မြန်မာစကားပြောသင်တန်း တက်စရာမလိုဘူး၊ အခုတောင် ဂျပိုးကို လိပ်ဖြစ်အောင် ပြောနေတဲ့ဥစ္စာ၊ သွား အပေါ်မှာ ငါ့ပိုက်ဆံအိပ် သွားယူလာခဲ့ ”

ခပ်သွက်သွက်လေး မေမေစိတ်မပြောင်းခင် အပေါ်ထပ်ကို အပြေးတက်ပြီး ပိုက်ဆံအိပ်ယူပေးလိုက်တယ်။ ဟဲ ဟဲ အိပ်ဖောင်းနေဖို့က အရေးကြီးတယ်၊ ပရောဂျက်က နည်းနည်းကြီးတယ် မဟုတ်လား။

ပြောထားတဲ့ အတိုင်း ၁၂ နာရီမထိုးခင် မမတို့ လမ်းထိပ်မှာ သွားစောင့်နေလိုက်တယ်။ သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ မမ ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပိုးသတ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ မမကို စောင့်နေတယ်။ အနားရောက်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်း အတူတွဲလျှေက်လိုက်ရင်း မမက

“ ဘာလဲ သောက်နေကြဆေး မသောက်လာဘူးလား၊ မျက်နှာက ပုတ်သိုးသိုးနဲ့ ”

“ ဟင် မမကို မနေ့က ပြုံးပြတော့ ရယ်ချင်စရာကြီးဆို ”

“ ဟဲ့ ရယ်ချင်မှာပေါ့ မနေ့က နင်ပြုံးတာ လူလိုမှ မပြုံးတာ ”

“ လူလိုပြုံးတာဘဲဟာ၊ မမဖာသာ မမ ရယ်ပြီး ”

“ တော်ပြီ တော်ပြီ၊ ငါ့ကို ပြုံးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုတ်သိုးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုံမှန်ဘဲ ဆက်ဆံ ”

“ ဟုတ်၊ ရော့ ဒီမှာ မမစာအုပ်၊ တွေ့လား ဘာစာ သရကာ ဘာညာ ဘာမှမပါဘူးနော်၊ သန့်သန့်လေး ”

ပြောပြောဆိုဆို သူ့စာအုပ်ကို ပြန်ပေးရင်း အထဲမှာ ဘာမှမညှပ်ထားကြောင်း စာအုပ်ကို ခါပြလိုက်တယ်။

“ အေးပါ၊ အေးပါ၊ စာပါရင်လည်း အိမ်သာထဲ ရောက်သွားမှာပေါ့ ”

“ ဘာလဲ မမတို့အိမ်သာမှာ ရေမရှိလို့လား၊ ဖုန်းဆက်လိုက်လေ၊ ကျနော် လာဖြည့်ပေးမယ် ”

“ တော်စမ်းပါ ”

ပြောရင်း ကျနော်ပြန်ပေးတဲ့ စာအုပ်နဲ့ ရိုက်ဖို့ လက်ကို ရွယ်တယ်၊ ရိုက်တော့ မရိုက်။

“ မနေ့က မမ ကျနော့်ဆီ ဖုန်းလည်းမဆက်ဘူး ”

“ ဟောတော့် နင့်ကို ဘယ်သူက ဆက်မယ် ပြောထားလို့လဲ ”

“ မပြောထားပေမဲ့ ကျနော်ပေးတဲ့ နံပါတ် မှန်မမှန် သိအောင်တော့ ဆက်ကြည့်ရမှာပေါ့ ”

“ မမှန်လည်း ဘာအရေးလဲ၊ ဆက်ဖို့ အကြောင်းမှ မရှိတာ ”

“ အကြောင်းမရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော်ပေးတဲ့ နံပါတ် မမ မေ့သွားလို့ နေမှာပါ ”

“ ဘာလို့ မေ့ရမှာလဲ၊ ငါ ဒီလောက် မှတ်ဉာဏ် မနည်းဘူး သိလား ”

“ မလိမ်ပါနဲ့ မမရာ၊ မေ့ရင်မေ့သွားတယ်ပြောပါ၊ ကျနော် နောက်တစ်ခါက် ထပ်ပေးမှာပေါ့၊ ဒီတစ်ခါ မမေ့အောင် စာအုပ်မှာ ရေးပေးလိုက်မယ်လေ ”

“ မမေ့ပါဘူးဆို ”

“ မမ မေ့ကို မေ့နေတာပါ၊ လောင်းမလား ”

“ မမေ့ဘူး လောင်းမယ် ဘာကြေးလဲ ”

“ လက်မောင်းကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက် ထိုးကြေး ”

“ ငါနိုင်ရင် တအားထိုးမှာနော် ”

“ ကျနော်လည်း နိုင်ရင် တအားထိုးမှာနော်၊ ဆေးရုံရောက်သွားရင် တာဝန်မယူဘူး ”

“ ထိုး၊ လောင်းမယ် ”

“ ဒါဆို ဘာလဲ ပြော ”

မမက ကျနော့်နံပါတ် အလွတ်ပြန်ရွတ်ပြတယ်၊ သူ တကယ်မမေ့၊ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တော်တော်ပျော်သွားတယ်၊ ဟန်ဆောင်လို့တောင်မရ၊ မျက်နှာက ပြုံးဖြီးဖြီး

“ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ ကဲပြော ”

“ ဟီး ဟီး ဟုတ်တယ် ”

“ ကဲ ငါနိုင်ပြီ၊ နင် သေဖို့သာပြင်ပေတော့ ”

ကြိမ်းဝါးရင်း မမက လက်သီးပြင်တယ်။ ကျနော်က လက်မောင်းကိုကွေးရင်း `ကီ´ ကို စပုတ်တိုင်သာသာ လက်မောင်းအိုးအတွင်း အပြည့်သွင်းပြီ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာနဲ့ အထိုးခံဖို့ ပြင်တယ်။

“ ဘုတ် ”

“ အား ”

မမထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးဒဏ်ကို မနာပေမဲ့ အသံကုန်အော်တော့ ဘေးနားက လူတချို့က လှည့်ကြည့်တယ်။

“ နင်းကန်အော်တာဘဲ ”

“ မမက အတင်းထိုးမယ်ဆိုတာကိုး နာမယ်ထင်တာပေါ့ ”

“ နာမယ်ထင်တာနဲ့ အော်စရာလား၊ နာရင် နာပြီးမှ အော်ပေါ့ ”

“ နာပြီးမှ အော်တော့ နာတာ ဘယ်ပျောက်မလဲ၊ မနာခင်အော်တော့ နာတာ သက်သာသွားတာပေါ့၊ အခု မနာတော့ဘူး ကြည့်ပါလား ”

ပြောရင် လက်ကို ကွေးချည်ဆံ့ချည် လုပ်ပြလိုက်တယ်။

“ သက်သာမှာပေါ့၊ ငါက သနားလို့ အတွင်းအားကို တဝက်လောက် လျှော့ပြီး ထိုးလိုက်တာကိုး ”

တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အပြန်အလှန် တောင်စဉ်ရေမရ ပြောရင်း ဘတ်စ်ကားဆိုက်လာတယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းမို့လို့လားမသိ ကားက လူချောင်တယ်၊ အေးဆေး။ ခဏနေတော့ ထိုင်နေတဲ့ အဖိုးကြီး အဖွာကြီးစုံတွဲ ဆင်းသွားလို့ လွတ်သွားတဲ့ခုံမှာ ၂ ယောက်သား ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ထုံးစံအတိုင်း မူလီချောင်နေတဲ့ ကျနော့်ပါးစပ်က မမကို ပြောလိုက်တယ်။

“ ဒီနေရာက စုံတွဲတွေထိုင်တဲ့ နေရာလား မသိဘူးနော် ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ တွေ့ဘူးလား၊ စောစောက အဖိုးကြီးနဲ့ အဖွားကြီး စုံတွဲ ထိုင်သွားတာလေ ”

မမ ဘာမှပြန်မပြော၊ အာညောင်းသွားပြီလား မသိ။ ကားပေါ်ကဆင်းတော့ သင်တန်းကို လမ်းနဲနဲလျှောက်ရတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မြို့ထဲမှာဆိုတော့ လူရော၊ ကားရော ရှုတ်ရှုတ်ထွေးထွေး၊ မမက နယ်ကလာသူမို့ထင်ပါရဲ့ ရန်ကုန်အထာ သိပ်မကျွမ်း၊ ဒါကို ကျနော်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး မမလက်ဆွဲလို့ ကားလမ်းကို တပူပူ တပွမ်ပွမ် အော်နေတဲ့ ကားတွေကြားထဲက အတင်းဖြတ်ကူးတယ်။

မမက ဟဲ့ ဟဲ့ ဆိုပြီး ကျနော်ဆွဲရာနောက် အပြေးတပိုင်းနဲ့ လိုက်ကူးတယ်။ သင်တန်းရှိတဲ့ လမ်းထဲရောက်မှ မမက

“ ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေတာလဲ၊ ကားရှင်းမှ ဖြေးဖြေးကူးပေါ့ ”

“ မမ ဘာသိလို့လဲ ရန်ကုန်မှာ ကားရှင်းတာ ထိုင်စောင့်နေရင် မုတ်ဆိပ်မွေး ဖြူသွားမယ် ”

“ မဖြူပါဘူး၊ မမသွားနေတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ ”

“ အာ မမကလည်း ကားရှင်းအောင် လမ်းဘေးမှာ တမေ့တမောကြီး ထိုင်မစောင့်ချင်ပါဘူး ”

“ ငါ့လက်လွှတ်ဦးလေ ”

မမပြောမှ ဆွဲထားတဲ့ လက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး

“ ဪ ဟုတ်သားဘဲ၊ မနက်က ကောက်ညင်းပေါင်းတွေ စားထားလို့ လက်က စေးကပ်ကပ်ဖြစ်ပြီး ကပ်နေတာနဲ့ တူတယ် ”

ပြောရင်း ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို တစ်ချက် နှစ်ချက် လှုပ်ပြလိုက်တယ်။

“ တွေ့လား မကွာဘူး ”

“ ရှောက်ပြောမနေနဲ့ ဟိုမှာ သင်တန်းရောက်ပြီ လွှတ်တော့ ”

ဒီတော့မှ လက်က အော်တိုမက်တစ် ပြုတ်သွားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဖောင်တွေဖြည့် သင်တန်းကြေးတွေ ဘာတွေပေးပြီ ကျနော်လည်း မမနည်းတူ သင်တန်းသား ဖြစ်သွားပါလေရော၊ ဆရာက သဘောကောင်းတယ်၊ ကျနော် သင်တန်းနောက်ကျတဲ့အတွက် မမကို ကျနော်နဲ့ လေ့ကျင့်ဘက် အဖြစ် တွဲထားပေးတယ်။ ဒီလိုဘဲ သင်တန်းမှာ ၂ နာရီလောက် အီးယောင်ဝါးပြီးတော့

“ မမ ကြေးအိုးသောက်ဖူးလား ”

“ သောက်ဖူးတာပေါ့၊ လူကို ဘာမှတ်လို့လဲ ”

“ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီတရုတ်တန်းက ကြေးအိုးကို ပြောတာ ”

“ ဘယ်ကြေးအိုးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါဘဲ ”

“ မတူဘူး မမရ၊ လာ သွားသောက်ရအောင်၊ ကျနော် ဝယ်တိုက်မယ် ”

“ ဘာလဲ ပိုက်ဆံပေါနေလို့လား ”

“ မပေါပါဘူး၊ သင်တန်းတက်မယ်ပြောတော့ မေမေက ဝမ်းသာပြီး ဆုချထားတာ ”

မုသားမပါ လင်္ကာမချောဆိုတာ တယ်မှန်တာဘဲ။ ကြေးအိုးဆိုင်ရောက်တော့ ပွဲကြီး ၂ ပွဲ မှာလိုက်တယ်၊ မမက အတင်း၊ သူမကုန်ဘူး အသေးဘဲမှာ ဆိုတော့ တိုးတိုးလေး မမကို

“ နေနေ မမ အကြီးဘဲမှာ၊ အကြီးနဲ့ အသေးက ဈေးသိပ်မကွာဘူး၊ မမ မကုန်ရင် ကျနော့်ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက် ”

“ လူကဖြင့် ငါးဖောင်ရိုး၊ အစားကလည်း ကြီး၊ လေကလည်း ပေါ ”

မမက ကျနော့်ကို မဲ့ရွှဲ့ပြီးပြောတော့ ကျနော်က ရယ်ပြီး

“ ဟီး ဟီး ဒီလူကိုဘဲ အခု မမ သူငယ်ချင်းအဖြစ် လက်ခံထားတယ် မဟုတ်လား၊ ဟဲ ဟဲ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မယ် မပြောနိုင်ဘူးနော် ”

“ ဘာဖြစ်မလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တွေ့တာမှဖြင့် ၂ ရက်နဲ့ တပိုင်း မပြည့်သေးဘူး၊ ဒါနဲ့ နေပါဦး နင့်အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ”

“ အင်း . . ၁၈၊ မမရော ”

မပြည့်သေးတာကို ပြည့်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။

“ မမက . . အင်း . . . ၂၁ ”

သူက ကျော်နေတာကို မကျော်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီထင်ပါ့၊ ပြိုင်မငြင်းတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။

“ ၃ နှစ်ဘဲ ကွာတာဘဲ၊ ဒါဆိုဖြစ်တယ် ”

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

“ မမကလည်း ဘာမဆို ဖြစ်တာပေါ့၊ ကျနော့် အဖေနဲ့ အမေဆို ၅ နှစ်တောင်ကွာတာ ”

“ ဟုတ်လား၊ ဘယ်သူက ကြီးတာလဲ ”

“ အဖေက ”

“ အကောင်စုတ် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

ကြေးအိုးဆိုင်မှာ ကျနော့်ရယ်သံ နဲနဲကျယ်သွားတယ်။ မမကတော့ ပြုံးရုံဘဲ ပြုံးတယ်။ ကြေးအိုးစားပြီး ထွက်လာတော့ ညနေစောင်းပြီမို့ ထုံးစံအတိုင်း ဘတ်စ်ကားက ကြပ်ပြီ၊ ကားမှတ်တိုင်မှာ စောင့်နေတုန်း ကြပ်ကြပ်သိပ်သိပ်နဲ့ ပြေးလာတဲ့ ကားတွေကိုကြည့်ပြီး

“ မမရေ ခါးတောင်းသာကြိုက်ထားပေတော့၊ ဒီတစ်စီးလာရင် မမကို အတင်း တွန်းတင်လိုက်မယ် ”

လို့ အားပေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်စီးအဆိုက်မှာ ကျနော် အရှေ့က တိုးတာကို မမ အနောက်က ထပ်ချပ်မကွာ ပူးကပ်လိုက်ရင်း ကားပေါ်ရောက်သွားတယ်။ အတွယ်အတာ မပေးတော့ အပေါက်၀က လူတွေကလည်း အတင်းတိုးဝင်တာမို့ အလယ်မှာ ကျနော်နဲ့ မမ လှုပ်မရ။တိုးတက်ရင်း အလည်ရောက်တော့ ကျနော်က ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တာမို့ မမက ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ။ ဘာမှမကြာလိုက် မမကိုယ်အိအိလေးက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ကားလှုပ်တိုင်း လှုပ်နေတာမို့ လူကနေပေမဲ့ စိတ်ကမနေ၊ အဲဒါမှ ဒုက္ခ၊ ဟိုတနေ့က သုခ ပြန်ရပြန်ပဟဲ့။

ကိုယ့်ဟာကိုယ် သာယာမှုနဲ့ ဇိမ်ကျနေတုန်း၊ မမက ကျနော့်ကို လက်နဲ့အသာတို့ပြီး သူ့နောက်ကို မျက်စပစ်ပြတယ်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မမအနောက်မှာ ကြက်သရေတုန်း တစ်ကောင်။ တောက်။ သာယာမှုလေးတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ၊ ကြက်သရေတုန်းဆိုပြီး စိတ်ထဲကအဲဒီကောင်ကို ကြိမ်ဆဲရင်း ကြပ်ကြပ်တည်းတည်မှာဘဲ မမနဲ့ နေရာချင်းလဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အတော်ဘဲ မှတ်တိုင်အဆိုက်မှာ လူတွေ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မမနဲ့ နေရာချင်း အတင်းလဲလိုက်တယ်။ တော်သေးတယ် အခုတော့ မမအနောက်မှာ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်။

နေရာချင်းလဲလိုက်ပေမဲ့ မမကတော့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ နေရာယူတုန်း။ ရင်ခွင်ထဲက မမကို ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်တယ်။

“ မမ အဆင်ပြေလား ”

မမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ အနီးကပ်မေးလိုက်မှ သင်းကနဲရလာတဲ့ မမကိုယ်သင်းနံ့ကြောင့် လူက ထပ်မရှုဘဲ မနေနိုင်။ ကားအလှုပ်မှာ မသိမသာလေး အနီးကပ် မမခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ ဟီး မွှေးလိုက်တာ။ အတော်ပေါ့၊ မမခေါင်းက ကျနော့် နှာခေါင်းနားမှာဆိုတော့။

ကားလှုပ်တိုင်း အခွင့်အရေးယူလို့ မမကို ခိုးခိုးနမ်းနေတော့ အောက်က ငေါက်တောက်လေးကလည်း တင်းလာတာပေါ့၊ ဒီတခါတော့ ဟိုတခါကလို သရုပ်မပျက်နိုင်၊ အောက်ခံဘောင်းဘီတင်းတင်း ဝတ်ထားတာကိုး။

အောက်ခံဘောင်းဘီ အားကိုးနဲ့ ကဲချင်တိုင်း ကဲနေရင်း ကံဆိုးချင်တော့ မှတ်တိုင်တစ်ခုက ပြန်အထွက်မှာ အဝကလူတွေ အတင်းတိုးတာနဲ့ မမ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ခြေတဖက်က ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲ ဝင်လာပါရော။ “ဟိုက်” စိတ်ထဲက ထအော်မိတယ်။

တင်းနေတဲ့ ငေါက်တောက်က မမပေါင်မှာ ထောက်လို့၊ ကမန်းကတန်း နောက်ကို ရုန်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လူက ဘယ်လိုမှ လှုပ်မရ၊ မမလည်း ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲဝင်နေတဲ့ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုတ်လို့ ရဟန်မမြင်။ သူလည်း သူ့ဟာနဲ့သူ ဟန်ချက်ပျက် မလဲအောင် ကျနော့်ခါးကို ဖက်ပြီး အားပြုထားထာမို့ နဂိုက ကပ်ချင်ချင်ကနေ ကပ်သထက် ပိုကပ်သွားတာပေါ့။

ဂွကျပြီ၊ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင်မသိ၊ မကြာခင်ကရထားတဲ့ ခင်မင်မှုတော့ ပျက်တော့မှာဘဲ၊၊ မမသာ အထင်လွဲသွားလို့ကတော့ သွားပြီ၊ နဂိုကတည်းက မမနဲ့ အဲဒီကိစ္စ ဖြစ်ဖူးထားတာဆိုတော့၊ လူက တွေးရင်းနဲ့ ကြောက်လာတယ်၊ မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မမက ရင်ခွင်ထဲမှာ၊ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရတော့ မမမျက်နှာမှာ ဘာအရိပ်ပေါ်နေမှန်း မှန်းလို့မရ၊ မျက်လုံးကြီးပြူးပြီး အံများကြိတ်ထားမလား မသိ၊ မျက်စိက ဘုရားတံစောင်းက ဘီလူးမကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။

မမ မော့ကြည့်တော့ ကျနော်က မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ မသိမသာ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ပြောချင်တဲ့ သဘောပေါ့၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာဆိုတော့ မမကို အသံထွက် ရှင်းပြလို့မဖြစ်၊ ရှင်းလိုက်မှ အနားကလူတွေကို ကိုယ့်အထုပ်ကိုယ်ဖြေပြသလို ဖြစ်သွားသလို ဖြစ်သွားမှာလည်းစိုးရသေး။ မမ နားမှလည်ရဲ့လားမသိ။

မမလက်က ဖက်ထားတဲ့ ခါးနေရာကို လက်ညိုးနဲ့ ကုတ်ပြီး ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲက သူ့ပေါင်ကို မသိမသာ လှုပ်ပြလိုက်တယ်၊ မမရဲ့ အချက်ပြချက်ကို ကိုယ်နားလည်သလို ဘာသာပြန်လိုက်တာကတော့ နင်ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်ပေါ့။

အဲ . . အဲလောက်ဘဲ ဘာသာပြန်လို့ရတယ်၊ ဆက်မလုပ်နဲ့လို့ တားတာ ပါလား မပါလားမသိ၊ တားလည်း ကျနော် ရပ်လို့မရ၊ သူ့ဟာနဲ့သူ ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စ၊ ဖြုတ်ပြီး အိပ်ထဲ ကောက်ထည့်ထားလို့ရတဲ့ ဥစ္စာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီကြားထဲ စပယ်ယာဆီက အသံက နားထဲတိုးဝင်လာတယ်။

“ မှတ်တိုင်မပါဘူး ဆရာရေ့၊ ဆက်မောင်း ” တဲ့။

ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘတ်စ်ကားထဲ ပြောလို့ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းထဲ မမနားကပ်ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။

“ အဆင်ပြေလား မမ ”

မမက ကျနော့်ကို မော့ကြည့်တယ်၊ ဇောချွေးပြန်နေတဲ့ ကျနော့်ပုံကို သူကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ နောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။

ဝှုး . . ခုမှဘဲ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ဝုန်းဆို ပြုတ်ကျသွားတယ်၊ ကျသွားတဲ့ အလုံးကြီးက တန်းထွက်မသွားဘဲ အောက်က ဖောင်းဖောင်းကြီးနေရာ သွားတစ်နေလို့ အခုမှ ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပိုဖောင်းလာတော့တယ်၊ မမကို မသိမသာလေး ရင်ခွင်ထဲ ပိုကပ်အောင် ဆွဲသွင်းလိုက်တော့ ပိုဖောင်းလာတဲ့ ဖောင်းဖောင်းကြီး နဲ့ မမပေါင် အတင်းကပ်သွားတာပေါ့။

မမကို ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတယ်ဆိုတာ ပြချင်တဲ့ သဘောရိုးသက်သက်ပါ။ မမက သဘောမှပေါက်ရဲ့ လားမသိ၊ ပေါက်မှာပါ၊ မမက နပ်တာဘဲဟာ။ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ပေါက်တယ်ထင်တယ်၊ ခါးက သူ့လက်ညိုးလေးက လှုပ်လာတယ်။ အခုမှ လူက ရုတ်တရက် စပယ်ယာ ဖြစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။ ခုနေများ ငါသာ စပယ်ယာ ဖြစ်လိုက်ရလို့ကတော့ “ဂိတ်ဆုံးထိမောင်း ဆရာရေ” လို့ ထအော်မိမှာဘဲ။

နောက်တမှတ်တိုင် ကားဆိုက်လို့ မမက ဟန်ချက်ပြန်တဲ့သွားပေမဲ့ ပေါင်ကြားက ခြေထောက်ကို ပြန်မထုတ်တော့၊ နောက်လည်း ပြန်ထိမဲ့အတူတူ မထူးတဲ့ သဘောနဲ့များ ကပ်ထားလိုက်လားမသိ၊ မမဆီက ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေ ရှူလိုက်၊ မမ အသားလေးတွေကို မထိတထိ မတော်တဆထိလိုက်၊ ပေါင်ကြားက ကောင်နဲ့ကတော့ တခါခါ နည်းနည်းကွာသွားလိုက်၊ ပြန်ကပ်လိုက်၊ ဟီး အရှင်လတ်လတ် ဘတ်စ်ကားကြပ်ကြပ်ပေါ်မှာ ကျနော် နတ်ပြည်ရောက်နေတယ်။ တခါတခါ မမနဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံ မမမျက်လုံးက ကဲရန်ကောဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုး။ ဟုတ်တယ်ဟုတ်တယ် သေချာတယ် အဲဒီအကြည့်က စိတ်ဆိုးလို့ ကြည့်တဲ့ အကြည့်မဟုတ်။

“ နောက်တမှတ်တိုင်ဆို ဆင်းရတော့မယ်နော် ” တဲ့။

မမဆီက သတိပေးသံကြားမှ ကျနော် နတ်ပြည်က ကမန်းကတမ်း ပြန်ဆင်းလာတယ်။ တောက် ကားကလည်း မောင်းတာ မြန်လိုက်တာ၊ ဘိုးရင်းဂျက်များ မှတ်နေသလားမသိ။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်မိတော့ မမက

“ ကဲ ဘာဆင်ခြေပေးဦးမလဲ ”

“ ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ဆင်ခြေဆိုတာ မဟုတ်တာလုပ်တဲ့သူတွေ အတွက်ပါ၊ ကျနော်က မဟုတ်တာ လုပ်တာမှမဟုတ်တာ ”

“ ဘာမဟုတ်တာ မလုပ်တာလဲ၊ ကားပေါ်မှာ လူကို တချိန်လုံး ပြစ်မှားနေပြီး ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲ့ဒါ ပြစ်မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြစ်မှန်တာပါ ”

“ ဘာပြောတယ် ”

“ ဟီး ပြစ်မှန်တယ်လို့ ပြောတာလေ မမ၊ မမစဉ်းစားကြည့်၊ တစ်… ကျနော် မမကို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ နှစ်… သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ ကျနော့်ကို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တွန်းပို့နေတာ၊ ဒါကြောင့် ပြစ်မှန်တယ်လို့ ပြောတာ ”

“ ဘာ သဘာဝတရားကြီးလည်း နင်နော် နင် စကားကလည်း ပေါ၊ ဆင်ခြေကလည်းပေါ ”

“ မမကလည်း ကျနော် မဟုတ်တာ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ၊ မမဘဲ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါအုံး၊ ပထမ မမနဲ့ ကျနော် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အထင်လွဲတယ်၊ အမှန်တော့ အဲ့ဒီ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရန်သူတွေဖြစ်သွားရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်နဲ့ မမက ရှေးဘဝက တော်စပ်လာတဲ့ ရေစက်ကြောင့်လားတော့ မသိဘူး ရန်သူတွေ မဖြစ်သွားဘဲ ချက်ချင်းလက်ငင်း သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်ကြီးတွေ ဖြစ်သွားကြတယ် မဟုတ်တ်လား၊ ရှေးဘဝက ရေစက်ဆိုတာ တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းတယ်နော် မမ၊ မယုံမရှိနဲ့၊ ရေစက်ပါရင် ဘယ်လိုမုန်းမုန်း မုန်းလို့မရဘူး၊ ရေစက်မပါလို့ကတော့ ဘယ်လို ချစ်ချစ် ချစ်လို့မရဘူးနော် မမ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ”

ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ကို စစ်ကူခေါ်လိုက်တယ်၊ စစ်ကူမလိုက် မျက်စောင်းလှမ်းထိုးတယ်။ ကျနော်မလျှော့။

“ အခုလည်း ဒီလိုဘဲလေ၊ သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ တွေ့ရင် ကျနော် ဒီလိုဖြစ်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားလားမှမသိတာ၊ ကျနော်မလုပ်ဘဲ သူ့အလိုလို ဖြစ်ဖြစ်လာတာလေ၊ မမတော့မသိဘူး၊ ကျနော်ကတော့ မမကိုတွေ့ကတည်းက ဟိုး . . . နှစ်ပေါင်းများစွာက ခင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ်ယောက်လို ရင်ထဲ အသဲထဲက အူလှိုက်သဲလှိုက် ခင်သွားတာ၊ ဒါကြောင့် မမနဲ့ အတူတူ အမြဲတတွဲတွဲ နေချင်လို့ မမတက်နေတဲ့ သင်တန်းကို လိုက်တက်တာပေါ့။ မမကရော ကျနော့်ကို အဲလိုဘဲ ခင်တယ်မဟုတ်လား ပြော ”

“ တော်တော် အပြောကောင်း၊ တောပြောင်းပြီး စကောရောင်းပါလား ”

မမက မျက်စမျက်နနဲ့ ကလေးလို ပြန်ပြောတယ်။ သူ့ပုံကို ကြည့်ပြီး လက်ဆွဲလို့ ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြန်ပြေးတက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။

“ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား မမ၊ ပြေလေ ပြောပါ ”

“ သွား မပြောဘူး၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်သိ ”

“ ကိုယ်ဟာကိုယ်သိဆို ကိုယ့်ဟာကိုယ် သိချင်သလို သိလိုက်မှာနော် ”

“ သိဗလိ ပေါ့ ”

“ ဒါဆို သိလိုက်ပြီ ကဲလာ ”

ပြောရင်း မမလက်ကို ကောက်ဆွဲလိုက်တယ်။

“ ဟဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ လမ်းလည်ခေါင်ချည်းမှာ ”

မချင့်မရဲနဲ့ ပြန်လွတ်လိုက်ရတယ်။

“ မမ ဖုန်းနံပါတ်ပေးဦးလေ ”

“ အခု တချိန်လုံး စကားပြောနေတာ အာမညောင်းသေးဘူးလား ”

“ မညောင်းပါဘူး၊ သင်တန်းက ဆရာက မှာထားတယ်လေ၊ စကားပြော များများကျင့်တဲ့ ”

“ တကိုယ်လုံး ဉာဏ်ချည်းဘဲ၊ ဒါတောင်လူက ငါးဖောင်ရိုးလေးမို့လို့ ”

“ ဘာ ငါးဖေါင်ရိုးလဲ၊ တွေ့လား မမထက် အရပ်လည်းမြင့်တယ်၊ ကိုယ်လုံးလည်း ပိုထွားပါတယ်နော် ”

လက်နှစ်ဘက်ကို အလေးမသမားတွေ ကိုယ်ဟန်ပြသလို ကွေးပြီး ကားပြရင်းပြောတော့ မမက ရယ်တယ်။

“ ပြောလေ မမနံပါတ် ”

“ အင်း . . . ”

မမက စဉ်းစားသလိုလုပ်ပြီး

“ အပေါင်း ၃၆၂၄ ”

“ ဒါဘာလဲ မမ ”

“ မမ ဖုန်းနံပါတ်ဆို ”

“ ဒါ ဖုန်းနံပါတ်မှ မဟုတ်တာ ”

“ ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်စဉ်းစား၊ ထပ်မမေးနဲ့တော့၊ အဖြေရရင်ခေါ်၊ မရရင်မခေါ်နဲ့၊ မမသွားမယ် လမ်းထိပ်ရောက်ပြီ ”

မမက သူ့လမ်းထဲဝင်ဖို့ပြင်တော့

“ ဪ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော် အခုမှစဉ်းစားမိတယ်၊ မမနဲ့ ကျနော် ရှေးဘ၀ ဘယ်လိုတော်ခဲ့တယ်လို့ မမထင်လဲ ”

“ ဘယ်သိမလဲ ”

“ လင်မယား ဟီး ဟီး ဟုတ်မယ်နော် ”

မမက သူ့ထုံးစံအတိုင်း ကျနော့်ကို

“ ကောင်စုတ်၊ တော်တော်ရွနေ ”

ပြောရင်း လှည့်ထွက်သွားတဲ့ မမနောက်ကျောကို ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်မျက်ခွက်ကို ခင်ဗျားတို့မြင်ရင် ဆွဲထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားနိုင်တယ်။ လောလောဆယ် ထိုင်ရှစ်ခိုးချင်လောက်အောင် ကျေးဇူးတင်သွားတာကတော့ ကျေးဇူးရှင် ဘတ်စ်ကားကြီးပါဘဲ။

ကျနော် ဒီလောက်မညံ့၊ မညံ့ဆို မမပေးလိုက်တဲ့ ပဟေဠိကလည်း လွယ်လို့နေမှာပေါ့။ ကမန်းကတမ်း အိမ်ပြန်ပြီး အဖြေမှန် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ဖုန်းနံပါတ် + မမပေးတဲ့ ဂဏန်း = မမဖုန်းနံပါတ်အပေါ်က ပုံသေနည်းလေးထဲ သိတဲ့ ဂဏန်းတွေ ထည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသိသေးတဲ့ ဂဏန်း တစ်ခုထွက်လာတယ်။ အဖြေမှန် ဟုတ်မဟုတ် ချက်ချင်းဘဲ စမ်းလိုက်တယ်။

“ တီ . . တီ . . တီ . . တီ ”

“ ဟဲလို ”

“ မမလား ”

“ အင်း ”

“ ကျနော် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းကြည့်တာ ”

“ လူလည်၊ အခုမဆက်နဲ့၊ ကိုရီးယားကား လာတဲ့အချိန်မှ ဆက် ”

မမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းချသွားတယ်။

“ တီ . . တီ ”

ပထမတခါလို အကြာကြီး မမြည်၊ မြည်လည်းမြည် ကောက်လည်းကိုင်၊ ကြည့်ရတာ ဖုန်းလာတာ စောင့်နေတဲ့ပုံ။

“ ဟဲလို ”

“ မမ ”

“ တခါတည်း နည်းနည်းမှ မအောက်နိုင်ဘူးလား၊ အခုဘဲ ကိုရီးယားကား စလာတာ ”

“ မမက ကိုရီယားကား လာမှ ဆက်ဆို ”

“ လာလို့ ၅ မိနစ်လောက်နေမှ ဆက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုဘဲလာ၊ အခုဘဲ ဖုန်းမြည် ဒါနဲ့ဘဲ မေမေ ရိပ်မိသွားတော့မှာဘဲ ”

“ မရိပ်မိအောင် မမအခန်းထဲက သွားပြောလေ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အခု အခန်းထဲက ပြောနေပါတယ်ရှင့် ”

မမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အာ မမကလည်း ကျနော်က မမအမေ မရိပ်မိအောင် အကြံပေးတာပါ၊ တံခါးရော ပိတ်ထားလား မမ ”

“ အင်း ”

“ ဒါဆို ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ပါဘူး ”

“ ကဲ ကိုယ်တော် ဘာပြောမလို့လဲ ပြော ”

“ မမကလည်း မမကို သတိရလို့ ဆက်တာပေါ့ ”

“ သတိကလည်း ရဘဲရနိုင်လွန်းတယ် ”

“ မမကရော ကျနော့်ကို သတိမရဘူးလား ”

“ မရပါဘူး ”

“ မယုံပါဘူး၊ ကျနော် အခု ဖုန်းထဲက တွေ့နေရတယ်နော်၊ မလိမ်နဲ့ ၊ မရပါဘူးလို့ ပြောတဲ့ မမမျက်နှာက ပြုံးဖြဲဖြဲကြီး ”

“ ကောင်စုတ် ”

“ ဘာလဲ ဟုတ်နေလို့လား ”

“ မဟုတ်ပါဘူး၊ မျက်နှာစူပုတ်ပြီး ပြောနေတာ ”

“ အဲဒါ ခက်တာပေါ့၊ မမတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ အဲလိုဘဲ၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်ထဲရှိတာ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်ကြဘူး ”

“ ဘာ မမတို့ မိန်းကလေးတွေလဲ၊ နင်က မိန်းကလေးတွေအကြောင်း ဘယ်လောက်များသိလို့လဲ ”

“ လက်တွေ့ကျကျတော့ ဘယ်သိမလဲ၊ ကျနော်က မိန်းမဆိုလို့ အခုမှ မမနဲ့ စတွေ့ဖူးတဲ့ဟာ၊ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာကို ပြောတာပေါ့ ”

“ မယုံပါဘူးနော်၊ မတွေ့ဖူးဘဲနေမလား၊ တခါတည်း လက်သွက်ခြေသွက်နဲ့ တွေ့ကတည်းက တခါတည်း လူကို၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

“ တကယ် မမရ၊ မမနဲ့ မတွေ့ခင်တုန်းက ကျနော် ခေါင်းကိုက်လို့ လမ်းထဲက ဗိန္တောဆရာဆီသွားပြတာ၊ ဗိန္တောဆရာကြီးက အပျိုစစ်စစ် အနံ့ကို ရှူရမယ်ပြောလိုက်လို့၊ ကျနော့်ခင်ဗျာ ဒုက္ခရောက်လိုက်တာ၊ ရှူစရာ အပျိုစစ်စစ် တစ်ယောက်မှ မရှိလို့၊ ခေါင်းကိုက်တာ ၃ ရက်လောက် ခံလိုက်ရတယ် ”

“ ခစ် ခစ် ၃ ရက်ထဲလား နည်းတောင်နည်းသေးတယ် ”

“ အခုတော့ ခေါင်းဘယ်တော့မှ ကိုက်တော့မယ်မထင်ဘူး၊ ရှူစရာ မမရှိနေပြီဘဲ ”

“ အံမယ် မပေးရှူပါဘူး ”

“ နောက်ကျသွားပြီ မမ၊ ကျနော်က အပြီအပြင်ကို ရှူပြီးပြီ၊ ညနေက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလေ ”

“ လူဆိုး၊ တခါတည်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ လူကို သူ့ပိုင်ပစ္စည်းကြနေတာဘဲ ”

“ မမကလည်း ဘတ်စ်ကားကလည်း အရမ်းကြပ်၊ မမကိုယ်ကလည်း အရမ်းမွှေး၊ မမတကိုယ်လုံးကလည်း ကျနော့် ”

“ ဟိုး ဆရာကြီး ဟိုး ”

“ ဟိုးလို့မရတော့ဘူး မမ၊ အခုပြောရင်းနဲ့ ကျနော် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကလိုမျိုး ဖြစ်လာပြန်ပြီ ”

“ အမလေး၊ ဒါဆို မမကြောက်ကြောက်၊ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ”

“ နေပါအုံးမမ၊ တကယ်ပြောတာမမ၊ အခု ကျနော် ရင်တွေ တအားတုန်နေပြီ၊ အောင့်ထားလို့မရတော့ဘူးမမ၊ ကျနော် မမကို အရမ်းချစ်နေပြီ ”

“ …………. ”

မမဆီမှ ဘာသံမှ ပြန်မလာ။

“ မမ မမ ဟဲလို မမ မမ ”

“ အင်း . . . ဘာလဲ ”

လေသံပျော့ပျော့လေးက ဖုန်းထဲက ထွက်လာတယ်။

“ တကယ်ပါ မမရာ၊ ကျနော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော် မမကို အရမ်းချစ်နေပြီ၊ မမရော ကျနော့်ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား ”

“ ………………… ”

“ ပြောလေမမ၊ ဒီမှာ ကျနော် ရင်တွေအရမ်းတုန်နေပြီ မမရယ် ”

“ ……………… ”

“ ပြောပါအုံး မမရယ်၊ ဟဲလို ဟဲလို ”

“ ကွယ်၊ မင်းနဲ့ မမ တွေ့တာဖြင့် မကြာသေးဘူး ”

“ မမကလည်း အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စိတ်ထဲက ခံစားမှုက အရေးကြီးပါတယ်၊ အခု မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေလဲ အဲဒါလေးဘဲ ပြောပြနော် မမ ”

“ ဟင်အင်း မမ မသိဘူး ”

“ သိပါတယ်၊ မမသိပါတယ်၊ အခု မမလည်း ကျနော့်လို ရင်တွေ မခုန်နေဘူးလား ”

“ ………………. ”

“ ပြောလေ မမလည်း ရင်တွေ ခုန်နေတယ်မို့လား ”

“ အင်း ”

“ အဲဒါ မမလည်း ကျနော့်ကို ချစ်နေလို့ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မို့လား မမ၊ ချစ်နေတယ်မို့လား ”

“ သိဘူးကွာ၊ လူဆိုး လူကို အတင်းဘဲ ”

“ ပြောပါ မမရယ်၊ ကျနော့်ကို ချစ်တယ်နော်၊ နော် နော် ”

“ တော်ပြီ တော်ပြီ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် မနက်ဖြန်မှပြောမယ် ”

“ အာ မမကလည်း မနက်ဖြန်မှပြောလည်း ဒီစကားပဲ၊ အခုပြောလည်း ဒီစကားဘဲဟာ၊ မမ အခုမပြောရင် ကျနော် တစ်ညလုံး အိပ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြောပါ မမရာ နော် နော် ”

“ အာ အခုပြောရင် ယူက မမကို အထင်သေးမှာပေါ့ ”

“ မသေးပါဘူး မမကလည်း၊ အထင်တောင်ကြီးအုံးမှာ၊ ကျနော့်မမက သူချစ်နေတာကို စိတ်ထဲက မအောင့်ထားဘဲ ကျနော့်ကို ချက်ခြင်း အဖြေပေးတာဆိုပြီး ”

“ ယူက အပြောကတော့ တကယ်ကောင်း၊ အမျိုးမျိုး ပြောတတ်တယ် ”

“ အမျိုးမျိုး မပြောပါဘူး မမကလည်း၊ တမျိုးတည်းပြောတာပါ၊ ချစ်တယ်နော် မမ ”

“ ပြောပြီးရင် မမ ဖုန်းချတော့မယ်နော် ”

“ အင်းပါ ပြောပြီးရင် မမကြိုက်တာလုပ် ”

“ ဒါဆို ပြန်မေး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ချစ်လား ”

“ အင်း ”

“ တကယ် ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ ဘယ်လောက်ချစ် ”

“ အများကြီးချစ် ”

“ ဘယ်ထဲကချစ် ”

“ ဟောဒီထဲကချစ် ”

“ ဟင် မမကလည်း ဘယ်ထဲကလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမလက်ညိုးနဲ့ ထောက်ပြထားတယ်လေ ”

“ မမထောက်ပြထားတဲ့ နေရာက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ကျနော်ထောက်ထားတဲ့ နေရာလား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အင်း ”

“ ဟီး ဟီး အချစ်တွေ ဖောင်းကြွသွားတာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက မမရင်တွေဘာတွေ မတုန်နေဘူးလား ”

“ တုန်တာပေါ့၊ သူသိပ်ကဲတာဘဲ၊ သူများတွေ ရိပ်မိသွားလားမသိဘူး ”

“ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိပါဘူး၊ မမနဲ့ ကျနော်က ဒီလောက်ကပ်နေတာ၊ ဘယ်သူမှ မမြင်ဘူး ”

“ တော်သေးတာပေါ့၊ မမက ဘယ်မှ မကြည့်ရဲ့ဘူး ”

“ အခုရော ရင်တုန်တုန်းလား မမ ”

“ သူရော ”

“ အင်း၊ ဒါပေမဲ့ အနားမှာ ကပ်ထားစရာ မမက မရှိဘူး၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမရင်ထဲမှာ တမျိုးဘဲ မောနေသလိုလို၊ အားမရှိတော့သလိုလိုနဲ့ ”

“ မမ အခု ကုတင်ပေါ်မှာလား ”

“ အင်း ”

“ အိပ်ပြီး ပြောနေတာလား ”

“ အင်းဆို ”

“ မီးဖွင့်ထားလား မမ ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ မီးပိတ်ထားလိုက်လေ ”

“ ခြင်ကိုက်မှာပေါ့ ”

“ ခြင်ထောင်ချထားလိုက်လေ၊ ဖုန်းကို ခြင်ထောင်ထဲသွင်းထားလိုက် ”

“ ဒါဆို ခဏ၊ မမ အပြင်ထွက်ပြီး အခြေအနေ ကြည့်လိုက်အုံးမယ်၊ ပြန်လာမယ် ”

“ အင်း မမ ကျနော် စောင့်နေမယ် ”

“ ယူလည်း လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ထားလေ ”

“ အင်း၊ ဖုန်းချပြီး ပြန်ခေါ်ရမလား ”

“ ဟင်အင်း မချနဲ့၊ ပြန်ခေါ်ရင် ဖုန်းသံမြည်လိမ့်မယ်၊ ဒီအတိုင်း ဘေးချထား ”

“ အင်း ”

ဖုန်းကို ဘေးချပြီး ကမန်းကတမ်း အိပ်ယာကထလို့ မီးပြေးပိတ်တယ်၊ အရေးထဲ တင်းနေတဲ့ ဟာကြီးကြောင့် ရှူးပေါက်ချင်လို့ ပြေးပေါက်လိုက်ရသေးတယ်၊ ပြီးမှ ဖုန်းကို အိပ်ယာထဲသွင်းလို့ ကမန်းကတမ်း ခြင်ထောင်ချပြီး ဟဲလို ဟဲလို ထူးကြည့်တော့ ဘာသံမှ မကြား၊ မမ မလာသေးဘူးထင်တယ်။

ခြင်ထောင်ထဲမှာ ဖုန်းကို နားနားကပ်ပြီး မမအလာကို စောင့်နေရတာ ရင်ထဲမှာ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ လူပါ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသလိုဘဲ။ ခဏလောက်အကြာမှာတော့

“ ဟဲလို ”

မမဆီက အသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရတယ်။

“ ဟဲလို ”

ကျနော် ဖိုသံ ပြန်ပေးလိုက်တော့ မမက

“ မေမေတို့တောင် အိပ်ကုန်ပြီသိလား ”

“ ကောင်းတာပေါ့၊ မမရော အခု အိပ်ယာပေါ်မှာလား ”

“ အင်းပေါ့၊ သူရော ”

“ အင်း၊ မမ ပျော်စရာကြီးနော်၊ ကျနော့်ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ်သိလား၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမလည်း အိပ်လို့မရတော့ဘူး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ချစ်လား ”

“ အင်း ချစ်ပါတယ်ဆို ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ မမ အခု ဘာလုပ်နေလဲ ”

“ အယ် စကားပြောနေတယ်လေ ”

“ မမကို မွှေးမွှေးပေးချင်တယ် ”

“ ပေးလေ ”

“ ပြွတ် ပြွတ် ”

ကျနော်က ဖုန်းထဲက နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သတ်ပြီး တပြွတ်ပြွတ်လုပ်ပြတော့

“ မမပါးကြီး ချိုင့်သွားပြီ ခစ် ခစ် ”

“ အင်းပါ ရယ်ပါ ရယ်ပါ၊ မနက်ဖြန်တွေ့မှ အတင်း ဖက်နမ်းပစ်မယ် ”

“ အယ် လမ်းလယ်ခေါင်ကြီးမှာ နမ်းမယ် ”

“ ဘာဖြစ်လဲ ကိုယ့်ချစ်သူ ကိုယ်နမ်းတာဘဲ ဘယ်နေရာ နမ်းနမ်းပေါ့ ”

“ ဟင်အင်း လမ်းမကြီးမှာ မနမ်းနဲ့ကွာ မမရှက်တယ် ”

“ ဒါဆို ဘယ်မှာနမ်းရမလဲ ”

“ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလေ၊ သူဒီနေ့နမ်းသလို မသိမသာလေး ”

“ အယ် မမသိတယ်ဟုတ်လား ”

“ သိတာပေါ့၊ ကားလှုပ်တာက နည်းနည်း၊ သူလှုပ်တာက များများ ဟွန်း ”

“ ဟီး ဟီး ချစ်တာကိုးလို့၊ ဪ မမ အခု မမ ဘာအင်္ကျီဝတ်ထားလဲ ”

“ ညဝတ်အင်္ကျီပေါ့ ”

“ ဘယ်လိုမျိုးလေးလဲ ”

“ ဂါဝန်လို အရှည် ပွပွ ”

“ ဒါဆို ထမီဝတ်စရာ မလိုဘူးပေါ့ ”

“ ဟင်အင်း ခေါင်းကစွပ်လိုက်ရင် အားလုံးဖုံးသွားရော ”

“ အောက်က ဘာမှ မခံထားဘူးလား ”

“ ဟင်အင်း ”

“ ကျနော်ကြည့်ချင်လိုက်တာ ”

“ လာကြည့်လေ ”

“ တကယ်လား အခုလာခဲ့ရမလား ”

“ အင်း လာခဲ့ ဖုန်းကြိုးထဲက လာ ခစ် ခစ် ”

“ ရယ်မနေနဲ့၊ နောက်တွေ့မှ ကြောက်ပါပြီလို့ မအော်နဲ့ ”

“ ကြောက်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ ”

“ တကယ်နော် ”

“ အင်း ကြောက်တတ်ရင် ရည်းစားတောင်မထားဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တော်ပြီနော် အရမ်း မိုးချုပ်နေပြီသိလား ”

“ အင်း အင်း မနက်ဖြန် ၁၂ နာရီဘဲနော် ”

“ အင်း၊ ဒါဘဲနော် ”

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းချသွားပေမဲ့ စိတ်က မပြေ၊ ဖုန်းပြောတာနဲ့တင် အားမရတော့၊ ဒါကြောင့် ကြေးနန်းပါ မမကို ဆက်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်၊ ဟင်း မမလား လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့လို့ကတော့ . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း . . ထမင်းနဲ့ ရောစားပစ်လိုက်မယ်။

၁၂ နာရီတောင်ကျော်နေပြီ မမ မလာသေး၊ မနေ့ညကမှ ရည်းစားဖြစ်ထားတာဆိုတော့ မမ နဲ့တွေ့ရင် ရေလည် ချွဲပစ်လိုက်မယ်လို့ စိတ်ကူးနဲ့ မောင်းတင်စောင့်နေပေမဲ့ ၁၂ နာရီကိုကျော်လို့ ၁၀ မိနစ်လောက် စွန်းသွားတာတောင် မမအရိပ်အရောင်တောင် မမြင်ရသေး၊ မမ ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကျနေပါလိမ့်၊ လူက ဂနာမငြိမ်၊ မမ အိမ်ဘက် လျှောက်ပြီး အခြေအနေ အကဲခတ်ရင်ကောင်းမလား၊ စိတ်က ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မမတို့ လမ်းထိပ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်မရပ်နိုင်ဘဲ ဟိုလျှောက်လိုက် ဒီလျှောက်လိုက်နဲ့ စုစုပေါင်းလိုက်ရင် တစ်မိုင်ခွဲလောက်တောင် ရှိမလား မသိဘူး။

၁၀ မိနစ်ကို နည်းနည်းစွန်းတော့မှ ကမန်းကတန်းနဲ့ အပြေးတပိုင်း လာနေတဲ့ မမကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဟင် လက်ထဲမှာလည်း အိပ်လေးတစ်လုံးနဲ့ပါလား၊ ဧကန မနေ့ညက ကျနော့်နဲ့ ဖုန်းခိုးဆက်တာ မိသွားလို့ အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်ပြီထင်တယ်၊ တွေ့တွေ့ချင်း မမက

“ အမလေး တော်ပါသေးရဲ့၊ ငါက နင်မစောင့်နိုင်လို့ သွားပြီထင်တာ ”

“ မမကလည်း ဘယ်ကသွားရမှာလဲ၊ မမ မလာမချင်း စောင့်မှာပေါ့၊ စောင့်ရင်းနဲ့ ဒီလမ်းထိပ်မှာ ဓါတ်တိုင်ကြီးဖြစ်သွားပစေ၊ မမ မလာမချင်း စောင့်နေမှာ ”

မမက အပိုပြောရန်ကောဆိုတဲ့ မျက်စောင်းနဲ့ လှမ်းကြည့်ရင်း

“ ဓါတ်တိုင်ကြီး ဖြစ်သွားလို့ကတော ဓါတ်ကြိုးမသွယ်ရဘဲ ညည နှာခေါင်းကြီး မီးလင်းနေမှာ ခစ် ခစ် ”

“ ဟီး ဟီး၊ ဒါနဲ့ မမက အိပ်ကြီးနဲ့ ပါလား၊ ဘာလဲ မမကို အိမ်က နှင်ချလိုက်ပြီလား ”

“ ဘာလဲ အိမ်က နှင်ချလိုက်တော့ ငါ့ကို နင့်အိမ်မှာ တင်ကျွေးထားမှာမို့လား ”

“ ဟီး မမကလည်း၊ တရုတ်ပြည် ခေါ်သွားပြီး ရောင်းစားလိုက်မှာပေါ့ ”

“ ကောင်စုတ်၊ ငါ့ကို တော်တော်ချစ်တယ် ဟုတ်လား ”

“ ချစ်တာပေါ့ မမရ၊ ချစ်ရလွန်းလို့ မမကောင်းစားအောင် ဆိုပြီး ကျနော် အနစ်နာခံတာလေ ”

ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကျနော်နောက်ပြောတာကို မမက

“ တော်စမ်းပါ နောက်မနေနဲ့၊ အိမ်ကထွက်ခါနီးမှ အရေးပေါ် ကိစ္စ ဝင်လာလို့ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ဒေါ်လေးဖုန်းဆက်တယ်၊ နယ်က သူ့ယောက္ခမကြီး ရုတ်တရက် ဆုံးသွားလို့တဲ့၊ အဲဒါသူတို့လင်မယား ကမန်းကတမ်း ထွက်သွားကြတယ်၊ ည သူတို့အိမ်မှာ သွားစောင့်အိပ်ရမယ် ”

“ ဟုတ်လား၊ မမ တစ်ယောက်တည်းလား ”

“ အင်း၊ မေမေက သမီး နင်ဘဲ သွားအိပ်လိုက်နော်တဲ့ ဘာညာ နဲ့ အတင်းသွားခိုင်းလို့၊ လူကို သူတို့ ခိုင်းစားဖို့များ မွေးထားသလားမသိဘူး၊ ဟိုဟာလည်း သမီး နင်လုပ်လိုက်နော်၊ ဒီဟာလည်း သမီး နင်လုပ်လိုက်နော်နဲ့၊ သူကြတော့ တနေ့တနေ့ ကိုရီးယားကား လာတာဘဲ ထိုင်စောင့်နေတယ်၊ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

မမက မကျေမနပ်နဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေ ကျနော့်ကို ရင်ဖွင်နေတယ်၊ ကျနော်က မမရဲ့ အင်းဆိုတဲ့ တစ်ယောက်တည်း သွားအိပ်မယ် အသံကြားကတည်းက ခေါင်းထဲက ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် နှစ်ကျပ်ခွဲသားက အပြေးကလေး အလုပ်လုပ်နေပြီ။ မမက ဆက်ပြောတယ်။

“ ဒါပေမဲ့ မဆိုးတော့မဆိုးဘူး၊ သူတို့အိမ်က ခြံလေးဝင်းလေးနဲ့ စပယ်ရှယ်လေး ဆောက်ထားတာ၊ သူ့ယောကျ်ားက ဝင်ငွေကောင်းတော့ အိမ်ထဲမှာလည်း အပြန်စားသထားတာ၊ သူခိုး ပူလို့နေမှာပေါ့၊ ဥစ္စာချောက်ပြီး ငါ့ကိုသွားအိပ်ခိုင်းတာ၊ အခုလည်း ကြည့်ပါလား ယောက္ခမ သေပြီဆိုတာနဲ့ ကမန်းကတမ်းပြေးပြီး အမွေသွားလုတာနေမှာ၊ သူတို့အိမ်မှာ ဖုန်းလည်းရှိတယ်ဟ၊ ငါ နံပါတ်ပေးမယ်၊ ည နင်ဖုန်းဆက်လို့ ရတာပေါ့ ”

“ မမက ဘယ်လောက်ကြာကြာ အဲ့မှာ သွားနေမှာလဲ ”

“ အသုဘဆိုတော့ တစ်ပတ်လောက် နေမှာပေါ့၊ ဒီထက်ကြာချင်လည်း ကြာနိုင်တယ်၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး၊ အမွေကလည်း လုရအုံးမယ်မဟုတ်လား၊ အသုဘချ မေမေလည်း သွားမလား မသိဘူး၊ သွားချင်မှ သွားမှာပါ၊ အသုဘက နယ်မှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ညီမ ယောက္ခမ ဆိုတော့ မေမေက သူနဲ့ ဆွေမျိုးတော်တာမဟုတ် ”

အဲဒီမှာ ဒိုင်းကနဲ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေနဲ့ တွက်ချက်လိုက်တဲ့ အဖြေကို တင်ပြလိုက်တယ်။

“ မမ ”

“ အင် ဘာလဲ ”

“ အဲ့ဒီအိမ်မှာ ကျနော်လည်း မမနဲ့ လာအိပ်မယ် ”

မမက ရုတ်တရက် ကျနော့်ကို ကြည့်တယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော့်မျက်နှာက အရိုးသားဆုံး ပုံရိပ်ပေါ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားရတယ်၊ နှာခေါင်းက လင်းလုလု မီးသီးလေးကိုလည်း ကမန်းကတမ်း ပိတ်ထားလိုက်တယ်။

ရုပ်ရှင်ထဲကလို ကြာကူလီ သမားက မင်းသမီးနဲ့ ၂ ယောက်တည်း အခန်းထဲမှာ တွေ့တဲ့အချိန်မှာဖြစ်နေကြ မျက်နှာမျိုး အမြင်ကပ်လောက်အောင် ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ငါ့မုတ်ဆိပ်လာစွဲတဲ့ပျား သေပေတော့ ဆိုတဲ့ ပုံမျိုးမပေါက်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန်ဆောင်ပြီး၊ အခက်အခဲကြားထဲက မင်းသမီးကို မင်းသားက ဘာအကျိုးမှ မမျှော်ကိုးဘဲ အသက်စွန့် ကယ်တင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လဲနေတဲ့ အချိန်မှာ ထားရတဲ့ မျက်နှာမျိုး ပုံပေါ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထားလိုက်တယ်။ မမက ကျနော့်ကို သေချာကြည့်ပြီး

“ အမယ် ငါ့ကို လူရိုးလေး မျက်နှာပေးနဲ့ လာပြောမနေနဲ့၊ နင့်ဗိုက်ထဲမှာ အူဘယ်နှစ်ခွေရှိတယ်ဆိုတာ နင်ပါတဲ့ ချီးပုံကိုတောင် ကြည့်ပြောနေစရာ မလိုဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ကျနော်က စေတနာနဲ့ပါ ”

“ အဲဒီစေတနာ ကျမသိပါတယ်ရှင့်၊ စဉ်းစားအုံးမယ်၊ ဒီကိစ္စက ငါ့အတွက် အရေးကြီးတယ်၊ ဟိုမှာ ကားလာနေပြီ ”

ပြောပြောဆိုမှာ မှတ်တိုင်မှာ လာဆိုက်တဲ့ ဘတ်စ်ကားပြီးပေါ် ၂ ယောက်သား အပြေးအလွှားလေးတက်လိုက်တယ်၊ တောက် . . နေ့ခင်းဆို ဘတ်စ်ကားကလည်း ချောင်လိုက်တာ။ ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း

“ ပေး မမအိပ်၊ ကျနော်ဆွဲခဲ့မယ် ”

ရေလည်ဖားလိုက်တယ်၊ မမက မငြင်း လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါ့ပေါ့လေးပါလား ”

“ အေးပါ့၊ အရေးကြီးတာနဲ့ ညအိပ်၀တ်တဲ့ အဝတ်အစားလောက်ဘဲ ထည့်ထားတာ၊ သူ့အဝတ်တွေ ယူသမလိုက်မယ် ”

“ သူ့အဝတ်တွေ တော်ပါ့မလား မမရဲ့ ”

“ နင် ဘာသိလို့လဲ၊ သူက ခေတ်ဆန်တယ်ဟ၊ သူ့မှာ ဝမ်းဆိုက်ဖစ်အောတွေ တထောကြီးရှိတယ် ”

“ ညဝတ်အင်္ကျီက ညက မမပြောတဲ့ အင်္ကျီလား ”

“ အင်း၊ အဲဒါမျိုး၊ ညက ဝတ်ထားတာက မလျှော်ရသေးတော့ မယူခဲ့ဘူး၊ အခုယူခဲ့တာ ရှေ့ကွဲ ခေါင်းကစွပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရင်ဘတ်ကနေ ခြေထောက်ထိ ကြယ်သီးတွေ အများကြီးနဲ့ဟာ ”

“ မမ ”

ပြောရင်း မမလက်ကို အသာလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်၊ မမက လက်ချောင်းချင်း ပြန်ဆုတ်ရင်း

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော် လာအိပ်မယ်နော်၊ ပျော်စရာကောင်းမှာ မမ၊ တအိမ်လုံး မမနဲ့ ကျနော် ၂ ယောက်ထဲ၊ နေချင်သလိုနေ၊ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားမလား၊ တူတူပုန်းတန်း ကစားမလား၊ ကြိုက်တာ ကစားရုံဘဲ ”

“ အမယ်၊ နင်ကစားချင်တာ လင်မယားလုပ်တမ်း မဟုတ်လား၊ ဟင်း . . မသိဘူးများ မှတ်နေလား ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲလိုမျိုး ကျနော် တခါမှ မကစားဖူးဘူး၊ ကစားကြည့်ရင် ပျော်စရာကောင်းမှာနော် မမ ”

မမက ဘာမှမပြော ဟင်းကနဲ သက်မကြီးချတယ်။

“ ဘာလဲ မမက ကြောက်နေလို့လား၊ မနေ့က ပြောတော့ မကြောက်ဘူးဆို ”

“ ဟဲ့ နင့်ကိုတော့ ဘယ်ကြောက်မလဲ၊ ငါက ငါ့ဟိုဟာကြီး နင့်ကိုပေးလိုက်ရမှာဆိုတော့ ”

မမက မျက်နှာနီနီလေးနဲ့ ကျနော့်ကို တိုးတိုးလေးကပ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတယ်။ မမအပြောကို ကြည့်ပြီး ကျနော် ထပ်မတောင်းရက်တော့၊ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလို့ မမနဲ့အတူ လမ်းဆက်လျှောက်တယ်။ လေးငါးဆယ်လှမ်းလောက်ရောက်တော့ မမက

“ အင်း၊ လာအိပ်လေ ”

ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ပြောချလိုက်တဲ့ မမစကားကြောင့် ကိုယ့်နားကိုယ်တောင် ကိုယ်မယုံ၊ မမကို လှမ်းကြည့်တော့ မမမျက်နှာက ပြုံးလို့။

“ တကယ်လား မမ ”

“ အင်း၊ နင့်ကိုငါချစ်တယ်၊ ငါရူးများသွားပြီလား မသိပါဘူးဟယ်၊ တခါမှ ဒီလိုမဖြစ်ဖူးဘူး ”

“ ကျနော်လည်း မမကို အရမ်းချစ်တာဘဲ၊ စိတ်ချပါ မမ၊ မမ သဘောမတူတာဆို ဘာတစ်ခုမှ ကျနော် အတင်းမလုပ်ဘူး ”

“ သဘောတူတာဆို အကုန်လုပ်မယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ”

“ ဟီး ဟီး အင်း ”

“ ကောင်စုတ်၊ မျက်နှာကိုက ”

“ ဟီး ဟီး ကျနော်ကတော့ ကျနော် သဘောတူတူ မတူတူ မမကို လုပ်ချင်သလို လုပ်ခွင့်ပြုပါတယ် ”

“ အေး နောက်မှ လျှာတန်းလန်းနဲ့ မမရယ် ကျနော် သေပါတော့မယ် လာမပြောနဲ ”

မမက လျှာလေးထုတ်ပြီး မဲ့ရွှဲ့လို့ ခေါင်းလေးတခါခါနဲ့ ကျနော့်ကို ပြောတော့

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

ဒီလောက်ရှုပ်တဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကျနော်တို့ ၂ ယောက်တည်း ရှိတယ်လို့များ ထင်နေလားမသိ၊ ကျနော်နဲ့ မမကတော့ ဘာမှမမြင်တော့။ သိတဲ့အတိုင်း သင်တန်းမှာ ၂ နာရီလောက် အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက်၊ ပြောရရင် ဒီနေ့ ဘာသင်မှန်းတောင်မသိလိုက်၊ စိတ်က ည မမနဲ့ အတူနေဖို့အရေး တွေးရင်း ရင်ခုန်နေတာကိုး။ ပြန်အဆင်းမှာ ၂ ယောက်သား အစီအစဉ်ဆွဲရသေးတယ်။

“ မမ ကျနော် နောက်မှ တခေါက်ပြန်လာရင် ကောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခါတည်း မမနဲ့ လိုက်ပြီး အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား ”

မမက ခဏ စဉ်းစားပြီး

“ ဒီလိုလုပ်လေ၊ အခု မမနဲ့ တခါတည်းလိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်လိုက်ကြည့်ထား၊ ပြီးတော့ နင်အိမ်ပြန် အကျိုးအကြောင်းပြော၊ နင့်အဝတ်အစား နည်းနည်းယူပြီး တခါက်ပြန်လာပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ အိမ်ထဲမှာ ကျနော် အဝတ်ဝတ်ဖို့ လိုလို့လား မမ ”

“ ကောင်စုတ်၊ ခေါင်းထဲမှာ ဒါဘဲ၊ အတန်းထဲမှာလည်း စာကိုစိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒါဘဲ စဉ်းစားနေတာနေမှာ ”

မမလား ဟောလိုက်ရင် ကွက်တိ၊ ဗေဒင်ဟောစားဖို့တောင် ကောင်းတယ်။

“ ဟီး ဟီး၊ နောက်ဘာလိုသေးလဲ မမ၊ လိုတာ တခါတည်း မှာလိုက်လေ၊ စားစရာတွေရော ”

“ ဟင်အင်း စားစရာတွေ မလိုဘူး၊ သူ့အိမ်မှာ အကုန်ရှိတယ် ပြောတယ်၊ အကုန်စားလိုက်တဲ့၊ သူတို့ပြန်လာရင် မကောင်းတော့ဘဲ ပစ်ရမဲ့အတူတူ ငါ့ကို အကုန်စားခိုင်းတာနေမှာ ”

မမလား သူ့အဒေါ်ကို အခုထိ အကောင်းမမြင်သေး။

“ နောက် တခြားဘာလိုသေးလဲ မမ ”

“ ပျင်းရင် ကြည့်ရအောင် ရုပ်ရှင်လေး ဘာလေး ငှားလာ . . အဲ အဲ ”

မမက တစုံတခုကို သတိရဟန်နဲ့ ဘေးဘီ နည်းနည်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး

“ နင်တို့ ယောကျ်ားလေးတွေ ကြည့်တဲ့ အပြာကား ငှားလာပါလား ”

ကျနော် ရုတ်တရက် အံ့သြသင့်သွားတယ်၊ မမကို ကြည့်လိုက်တော့ မမက ကျနော့်လက်မောင်းကို အသာလှမ်းပုတ်ပြီး

“ ဟဲ့ ငါက ဗဟုသုတရအောင် ကြည့်မလို့ ပြောတာ၊ နင်နော် နင် တလွဲလျှောက်မထင်နဲ့၊ ငါက တခါမှ ကြည့်ဖူးတာ မဟုတ်တော့ မသိဘူး ”

“ အင်းပါ အင်းပါ၊ ကျနော်က ဘာပြောလို့လဲ စိတ်ချ စိတ်ချ ငှားလာမယ် ”

ကျနော်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောတော့

“ နင် နော် နင် နင် နင့်အပြုံးကို ငါမသိဘူးများ မှတ်နေလား ”

သူပြောမှ ကျနော် တဟားဟားနဲ့ ရယ်ဖြစ်တော့တယ်၊ ကျနော်ရယ်တော့ သူလည်း ရယ်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညနေစောင်းတော့ ကားက ကြပ်တယ်။ ဒီတခါတော့ ကားပေါ်မှာ ကျနော်က မမရဲ့ တရားဝင် အထောက်တော်၊ မမကို အတင်းဆွဲကပ်ပြီး အားမနာပါးမနာ ထောက်ပစ်လိုက်တယ်။ မမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အတင်းတိုးကပ်ပြီး ခံတယ်။ ဟီး ဟီး ကောင်းလိုက်တာ၊ ကားစီးလို့။

“ တွေ့လား ဟိုရှေ့နားက အိမ် ”

ခြံနဲ့၀င်းနဲ့ အိမ်တွေချည်းမို့ ရပ်ကွက်က လူရှင်းတယ်။ စပ်စုပြီး သူများ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ လိုက်ကြည့်တဲ့သူမရှိ၊ အတော်ပေါ့။ မမက သူ့အိပ်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ သော့နဲ့ ခြံတံခါးဖွင့်တယ်။ ကျနော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ သူ့ဘေးမှာ။

“ သူတို့က သော့တစ်စုံ မမတို့အိမ်မှာ ထားထားတာလေ၊ အရေးကြုံရင် သုံးလို့ရအောင်တဲ့ ”

အရေးထဲ မမက သူသော့ ဘယ်ကရကြောင်း ပြောပြနေသေးတယ်၊ ကျနော်ကတော့ အိမ်ထဲ မြန်မြန်ရောက်ချင်လှပြီ၊ ကားပေါ်မှာကတည်းက ရွလာတာမို့လား၊ အခု စရံနည်းနည်းသပ်ရ နည်းလား ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။ ခြံတံခါးကို ဖွင့်၊ ပြန်ပိတ်၊ ပြီးတော့ အိမ်တခါးကိုဖွင့်၊ အိမ်တံခါးကလည်း ၂ ဆင့်တောင်၊ သော့ဖွင့်နေတဲ့ မမကိုကြည့်ပြီး ကျနော့်ရင်က တဒုန်းဒုန်းနဲ့။ ဟော ရွှေတံခါးကြီး ပွင့်သွားပါပြီ ခင်ဗျား။

“ ဒါ သူတို့အိမ် ”

“ လာ မမ ”

မမစကားမဆုံးခင် မမကို လက်ဆွဲလို့ အိမ်ရှေ့က ဆိုဖာပေါ် အတူသွားထိုင်လိုက်ပြီး မမကို အသာဖက်လိုက်တယ်။

“ ဘာကဲအုံးမလို့လဲ၊ တော်ကြာ ပြန်လာတာ နောက်ကျနေအုံးမယ် ”

“ ဟဲ ဟဲ မမကလည်း စရံနည်းနည်းသတ်သွားမလို့ပါ၊ မမကိုယ်မွှေးမွှေးလေးကို တခါမှ ကောင်းကောင်း မရှူရသေးဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပါးပြင်ပေါ် နှာခေါင်းတင်လိုက်တယ်။

“ အား မွှေးမှမွှေးဘဲကွာ ”

တဖက်နဲ့ အားမရ၊ ၂ ဖက်လုံး ဘယ်ပြန်ညာပြန်။ မမက ပြုံလို့ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ခေါင်းလေး မော့ထားတယ်။ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မှန်းမသိ ဘယ်ပြန်ညာပြန် တရွှတ်ရွှတ် နမ်းအပြီးမှာ ဖူးနေတဲ့ မမနှုတ်ခမ်းပေါ် ကျနော့် နှုတ်ခမ်းက ကျသွားတော့ မမဆီက အင်းဆိုတဲ့ အသံသဲ့သဲ့နဲ့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ ယိုင်ကျလာပြီး မမလက်က ကျနော့်လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။

ပထမ စစချင်းဆိုတော့ ၂ ယောက်စလုံး ရုတ်တရက် အဆင်မပြေ၊ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဟိုပြောင်းလိုက် ဒီရွှေ့လိုက် ဟိုလိုလုပ်လိုက် ဒီလိုလုပ်လိုက်နဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စမ်းတဝါးဝါး စခန်းသွားအပြီးမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ ကံအားလျော်စွာဘဲ အံဝင်ဂွင်ကျ ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပိုသေချာအောင် မြဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖြုတ်လိုက် တပ်လိုက်နဲ့ ခဏခဏ လေ့ကျင့်နေမိတော့တယ်၊ အံဝင်ဂွင်ကျ တပ်မိသွားတဲ့အခါတိုင်း မမဆီက အင်းကနဲ ညည်းသံလေးက လေ့ကျင့်မှုကို ပိုအကျိုးသက်ရောက်စေသလိုပါဘဲ။

တော်တော်ကြာကြာ လေ့ကျင့်အပြီးမှာတော့ ၂ ယောက်စလုံး မောသွားလို့ မမက ကျနော့်ရင်ခွင်မှာ ခေါင်းမှီပြီး မှေးနေရင်းကနေ

“ ဇော် သွားတော့လေ တော်ကြာ ပြန်လာတာ နောက်ကျနေအုံးမယ် ”

“ ပြန်တောင် မပြန်ချင်တော့ဘူး မမရာ၊ မမက ချစ်စရာ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ”

“ ခဏတော့ ပြန်လိုက်ပါ ဇော်ရာ နော်၊ ပြန်ပြောထားတော့ ဇော်လည်း ဒီမှာနေရတာ စိတ်အေးတာပေါ့၊ ပြန်လာမှ ဇော့်သဘော၊ စိတ်ကြိုက် သဘောရှိ ဟုတ်ပလား ”

မမက ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်နဲ့ ပွတ်ကစားရင်း ပြောတယ်။

“ ခဏလောက် နေပါရစေအုံး မမရာ၊ ၅ မိနစ် ၅ မိနစ် ”

“ အင်း ”

ကျနော့်အပြောကို မမကထောက်ခံတဲ့ အနေနဲ့ အင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးအသာမှိတ်လို့ ကျနော့ရင်ခွင်ကနေ ခေါင်းလေးမော့ပေးတယ်။ နှုတ်ခမ်းအစုံက အံဝင်ဂွင်ကျ ပြန်တတ်သွားပြန်တယ်။

“ အင်း . ”

မမဆီက ဆွဲလွဲသံလေး။ ၅ မိနစ်ပြည့်လို့ ကတိအတိုင်း ထွက်သာလာရတယ်၊ စိတ်က မမဆီမှာဘဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ ပြန်လာမှ ဇော့်သဘောတဲ့။ စိတ်ကြိုက်တဲ့ ဟီးဟီး။ အဲ အဲ မမက နင်နဲ့ ငါနဲ့ပြောလိုက်၊ ညကတော့ ငါ့ကိုခေါ်တာ သူတဲ့။ အခုလည်း နင်နဲ့ငါနဲ့ ပြောနေရာကနေ ဇော်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ၊ အင်းလေ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ဘယ်လိုပြောပြောပေါ့၊ ငါက ငါဘဲဟာ။ တွေးရင်း အိမ်ကို အမြန်ဆုံးနည်းနဲ့ ရောက်အောင် ပြန်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

အခုနေများ အက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သေသွားလို့ကတော့ မမနားက ကျွတ်မှာမဟုတ်။ အိမ်ပြန်ပြီး မေမေ့ကို ၂ ရက်လောက် သူငယ်ချင်းအိမ် သွားအိပ်မယ် ဆိုတာ ပြောလိုက်တယ်၊ ဒါက ဒီလောက်အရေးမကြီး ခါတိုင်းလည်း ဒီလို ထွက်နေကြ။

အရေးကြီးတာက မမမှာတဲ့ ဗီဒီယို၊ ဝါသနာအရ စုဆောင်းတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီ ပြေးပြီး သွားငှားရတယ်။ အရေးထဲ ဒီကောင်က လဘက်ရည်ဆိုင် သွားတယ်ဆိုလို့ လိုက်ရှာရသေးတယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ လေကောင်းနေတဲ့ သူငယ်ချင်းကို တောင်းတောင်းပန်ပန် ဆွဲ ခေါ်ပြီး သူ့အိမ်မှာ သူစုဆောင်းထားတွေ သွားယူရတယ်၊ သူက ကောင်းတယ်လို့ ညွှန်းတာတွေ လိုရမယ်ရ ၁၀ ကားလောက် ဆွဲခဲ့လိုက်တယ်။

မမဆီ ပြန်ရောက်တော့ မှောင်စတောင်ပျိုးပြီ။ ခြံတခါးက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးလိုက်တော့ အသင့်စောင့်နေတဲ့ မမက အပြေးကလေး လာဖွင့်ပေးတယ်။

“ မောင် ပြန်လာပြီ၊ ရေအရင်စားမလား၊ ထမင်းအရင်ချိုးမလား မောင် ”

တီဗီထဲမှာ လာတတ်တဲ့ အငြိမ့်ထဲက လူရွှင်တော်တွေလို ပြုံးပြီး မမ ပြက်လုံးထုတ်တယ်။ မရယ်ရပေမဲ့ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တကယ်အမောပြေသွားတာက အမှန်။ ပြုံးရင်း မမကို တင်းတင်းဖက်လိုက်ရင်း

“ မမကို အရင်စားမယ် ”

“ အယ် ဇော်ကလည်း ချွေးတွေသံတွေနဲ့ဟာ၊ ရေချိုးလိုက်နော်၊ မမတောင် ရေချိုးပြီးပြီ၊ မမ ထမင်းပွဲ ပြင်ထားလိုက်မယ်၊ ဟင်းတွေ အများကြီးဘဲသိလား ”

မမကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ မမက သူယူလာတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလေးနဲ့၊ ရင်ချင်းအပ်ပြီး တအားဖက်ကြည့်တော့ မမရင်သားအိအိလေးက ကျနော့်ရင်မှာ လာကပ်တယ်၊ သေချာပါတယ် အောက်က ဘာမှမပါတာ၊ မမ အားလုံးအတွက် အဆင်သင့် ပြင်ထားတာပါလား၊

“ ရွှတ် ရွှတ် . . ဟူး အခုမှဘဲ အမောပြေသွားတယ် ”

ဖက်ထားရက်နဲ့ မမပါး ၂ ဖက် တရွှတ်ရွှတ်နမ်းပြီး အမောဖြေလိုက်တယ်။

“ ဒါ မမပြောတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလား ”

မမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတော့

“ အောက်က ဘာမှမပါဘူး မဟုတ်လား ”

ပြောလည်းပြော ဖက်ထားတဲ့ လက်က တင်ပါးအိအိလေးကို စမ်းလိုက်တယ်၊

“ ဟိတ် ”

မမကလန့်ပြီး ဟိတ်လို့ အသံပြုရင်း ကျနော်စမ်းတဲ့ လက်ကို သူ့လက်နဲ့ လာကိုင်တယ်။

“ ဟီး ဟီး ဘာမှလည်း ပါဘူး ”

“ ကိုယ်တော် ဒါကိုဘဲ ကြိုက်တာမဟုတ်လား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တဟီးဟီးနဲ့ သဘောခွေ့မနေနဲ့ သွား ရေသွားချိုးချည်၊ ရေချိုးခန်း မမလိုက်ပြမယ် ”

“ မမပြောတော့ ပြန်လာရင် သဘောရှိဆို ”

“ အာ ကွာ ဇော်က ချွေးတွေနဲ့ နံနံကြီး၊ ဒီမှာ သူများက ရေချိုးပြီး ဒေါ်လေး ရေမွှေးတွေနဲ့ သထားတာ၊ ဒီမှာနမ်းကြည့်ပါလား ”

မမက ပြောပြောဆိုဆို ရင်လေးကော့ပေးတော့ ကျနော့် ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။ မွှေးလည်းမွှေး အိလည်းအိ။

“ ဟား . . မွှေးလိုက်တာ ”

ဒီလောက်မွှေးပြီး ဒီလောက်အိနေတဲ့ နေရာကို နမ်းရတော့ ကျနော် မနေနိုင်၊ တခါတည်း ထောင်လာပါရော။ အနမ်းရပ်လို့ မမကို အတင်းကပ်အောင် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မမပေါင်ကြားကို ထောင်နေတဲ့ ဟာကြီးနဲ့ ထောက်ပြလိုက်တယ်။

“ တွေ့လား ”

“ ကဲ ပြန်ပြီကွာ၊ သွားရေချိုး၊ ထမင်းစားမယ်ကွာ ပြီးမှ ဇော့်သဘော နော် နော် လာ လာ ”

မမ အတင်း ဆွဲခေါ်ရာနောက် တန်းလန်းတန်းလန်းနဲ့ ပါသွားတယ်။

“ မမ၊ ကျနော့်ကို အရမ်းချစ်တာဘဲလား ”

“ ဇော်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဇော်လို့ ပြောစမ်းပါ ”

“ မမကလည်း ကျနော့်ကို နင်နဲ့ငါနဲ့ ပြောပြီး ”

“ ခစ် ဇော်ကလည်း မမက နင်နဲ့ ငါနဲ့ ပြောမှ အားရတာ၊ အခုလို ချစ်စိတ်တွေ တက်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဲလိုပြောမလား၊ ဇော်လည်း ကျနော် ကျနော်နဲ့ မပြောနဲ့ ဖီးလ် အောက်တယ် ”

ထမင်းစားပြီး ၂ ယောက်သား ဆိုဖာပေါ်မှာ ပူးပူးကပ်ကပ် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖက်ရင်း တွတ်တီတွတ်တီ ပြောနေကြတယ်။ စကားပြောလိုက် ညနေက တတ်ထားတဲ့ အတတ်ဆန်းသုံးပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းချင်းထပ်လိုက်နဲ့ ကြည်နူးနေရင်း ကျနော့်စိတ်က ထိန်းမရတော့

“ မမ အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်နော် ”

“ အင်း မမကို ချီ ”

မမက ကလေးလို လက်ကမ်းပေးတော့ ကျနော် ကမန်းကတန်းထပြီး မမကို ချီဖို့ပြင်တယ်။လုံချည်ရှေ့က ထောင်နေတဲ့ ဟာကြီးကို မမမြင်တော့ ခစ်ကနဲရယ်ရင်း

“ ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ ”

“ ဟီး . . အဲဒါ မမကြောင့် ”

အရှက်ပြေ ရယ်ပြီးပြောရင်း ထိုင်နေတဲ့ မမနောက်ကျောနဲ့ ဒူးအောက် လက်ထိုးပြီး ဆွဲမလိုက်တယ်။

“ အိုး ”

မမက မကြွလာဘဲ ကျနော်သာ အရှိန်လွန်ပြီး မမကိုယ်ပေါ် ထပ်လဲသွားတယ်။

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အားလည်းမရှိဘူး ”

“ အင်နာဂျီကို အလဟသ မသုံးချင်တဲ့ သဘောပါ မမရ ”

“ ဆင်ခြေကတော့ တကယ်ကောင်း၊ မနိုင်ရင် မနိုင်ဘူး ပြောတာမဟုတ်ဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ထရပ်တယ်။

“ နိုင်ပါတယ် မမရ ကဲ ကြည် ”

ပြောရင်း ထရပ်တဲ့ မမကို တင်ပါးအောက်က လက်နှစ်ဘက်နဲ့ သိုင်းပြီး ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ မမကိုယ်က မြောက်တက်လာတယ်၊

“ တွေ့လား ဘယ်မှာလဲ အိပ်ခန်း ”

“ အပေါ်ထပ်မှာ ဒေါ်လေးတို့ အခန်းထဲဘဲ သွားမယ် ”

မမကို ချီပြီး လှေခါးဆီကို ယိုင်ထိုးယိုင်တိုင်နဲ့ လျှောက်သွားတယ်။ မမက ပြုတ်မကျအောင် ကျနော့် လည်တိုင်ကို သူ့လက် နှစ်ဘက်နဲ့ တအားဖက်ထားတယ်။

စိတ်ထဲကတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အားပေးလိုက်တယ်၊ တောင့်ထား ငါ့ကောင် တောင့်ထား နီးပြီလို့၊ဘယ်လောက်အားပေးပေး ကီတွေက လက်နဲ့ ခါးမှာ စုပြုံပြီး သုံးလိုက်ရတော့ အောက်ကထောင်နေတဲ့ကောင်တောင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပလားမသိ။ လှေခါးဝရောက်တော့ တဆစ်ချိုးလှေခါးကို မော့ကြည့်ပြီး အမောဆို့သွားခိုက် မမက

“ ကဲပါ ချပါတော့၊ မမဖာသာတက်မယ်၊ တော်ကြာ လှေခါးပေါ်က ၂ ယောက်လုံး ပြုတ်ကျမှ အခန်းထဲမရောက်ဘဲ ဆေးရုံရောက်နေအုံးမယ် ”

ကျနော်မငြင်း၊ မမကို အသာအောက်ချလိုက်တော့ မမက ကျနော့်လက်မောင်းကိုဖက်ပြီး ပုခုံးပေါ်ခေါင်းမှီလို့ဘေးက လိုက်တက်လာတယ်။

မမပြောတဲ့ ဒေါ်လေးတို့ အိပ်ခန်းဆိုတဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ဝိုး အပျံစားပါလား၊ တတောင်လောက် ဆိုဖာ မွေ့ယာကြီးနဲ့ ၂ ယောက်အိပ်ကုတင်၊ ခြင်လုံအိမ်မို့ထင်ပါရဲ့၊ခြင်ထောင်မရှိ၊ အိပ်ယာခင်းကလည်း အပျံစား၊ ပန်းရောင်ပေါ်မှာ ပန်းပွင့်တွေ နဲ့ ခေါင်းအုံးတွေကလည်း တထောကြီးစီလို့၊ ခွအုံးတစ်လုံးကလည်း အလယ်မှာ၊ အားလုံး ရေကန်အသင့်၊ ကြာအသင့်၊ နတ်သမီး အသင့်၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ ငါ့ကံ။

အိပ်ယာကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်းတုန်ပြီး ဘေးက မမကို ဆွဲချီလိုက်တယ်။ မမက သာသာကလေး ကျနော့်လက်ထဲမှာ စွေ့ကနဲ မြောက်ပါလာတယ်။ စောစောကလို မလေးတော့၊ မမကိုယ်က ပေါ့ပေါ့လေး။ ကုတင်ဘေးကို ခြေလှမ်းကြဲကြီးနဲ့ လှမ်းလာခဲ့တယ်၊ စောစောက ယိုင်တိုင်ယိုင်တိုင်တောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ။

ကုတင်ဘေးကိုရောက်တော့ အသာလေး မမကို ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်၊ မမက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျနော် ချထားတဲ့ အတိုင်းလဲလို့၊ ညဝတ်အင်္ကျီလေးက ဒူးအထက်လောက်ကို လှန်ပြီးခြေထောက်က၂ ဖက်က ဘေးကို ကွေးကွေးလေးစောင်းလို့၊ လက် ၂ ဘက်က ကားပြီး အပေါ်ကို သာသာလေးမြှောက်လို့။

ကျနော် ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး မမကို ကြည့်ရင်း အသိစိတ်တွေ ပျောက်လာသလိုဘဲ။ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းတုန်ပြီး အာခေါင်တွေ ပူလာတယ်။ အပူဒဏ်ကြောင့် မျက်လုံးတွေလည်း တဝင်းဝင်းနဲ့ နီရဲလာသလားတောင် မသိဘူး၊ သက်သာလို သက်သာငြား တံတွေးကို ဂလုကနဲ မြိုချလိုက်တယ်။ကျနော့်ပုံကိုကြည့်ပြီး မမက

“ ဘာကြည့်နေတာလဲ မမရှက်တယ် ”

လို့ နွဲ့နွဲ့လေးပြောရင်း သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ အတော်ဘဲဖြစ်သွားတာပေါ့၊ မမ မျက်စိပိတ်တော့ ကျနော် ကမန်းကတန်း ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်ကို ဆွဲချွတ်၊ လုံချည်ကို ဂွင်းလုံး ဖြေချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်က မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ ဒိုင်ဗင် ထိုးချလိုက်တယ်။

ရေကူးကန်ထဲ ဒိုင်ဗင်ထိုးချလိုက်သလို လူက ဘွမ်းဆိုပြီး မမြုတ်သွား၊ မမကိုကျော်ပြီး မမဘေးမှာ လူက မြောက်ကြွမြောက်ကြွနဲ့ တင်နေတယ်၊ မွေ့ယာကြီးက တယ်ကောင်းတကိုး။ မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ရှက်နေတဲ့ မမကို အတင်းလှမ်းဖက်လိုက်တော့ မမက လက်ချောင်းလေးဖြဲပြီးလက်ချောင်းကြားက ခိုးကြည့်တယ်။

“ အရမ်းချစ်တာဘဲ မမရယ် ”

အာခြောက်သံကြီးနဲ့ ပြောရင်း အုပ်ထားတဲ့ လက်ပေါ်ကို နှုတ်ခမ်းလေး တင်လိုက်ရင်း လက်က မမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကြယ်သီးအပေါ်ဆုံး တစ်လုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြုတ်လိုက်တယ်။

တစ်လုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး အပြုတ်မှာ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်တော့ ဟနေတဲ့ အင်္ကျီအောက်က အသားဝင်းဝင်းလေး၊ လူက မောသထက် မောလာသလိုဘဲ၊ အင်္ကျီကို အသာလေး ဆွဲဟပြီး ပေါ်လာတဲ့ မို့ဖေါင်းဖေါင်း အသားဝင်းဝင်းလေး ထိပ်က နီရဲရဲ အဖူးလေးကို ပါးစပ်နဲ့ အသာငုံလိုက်တယ်။

“ ဟင်း . . . . ဇော်ရယ် ”

မမဆီက တီးတိုးအသံနဲ့အတူ မျက်နှာအုပ်ထားတဲ့ သူ့လက် ၂ ဖက်က ကျနော့် ခေါင်းကို လာဖက်တယ်။ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ၊ လူမှန်းသိတတ်ကတည်းက ပထမဆုံး စို့ဖူးတဲ့ ချိုချိုဘဲ။ မကောင်းဘဲနေပါ့မလား၊ တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စို့လို့ကိုမဝ၊ မမဆီက ငြီးသံနဲ့ အတူ `ဇော် . . နာပြီကွာ´ လို့ တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရတိုင်း တဖက်ကို ပြောင်းစို့တယ်၊

ဗိုက်ကတင်းမသွား၊ နို့မှ မထွက်ဘဲကိုး၊ ၃ – ၄ ခါလောက် ပြောင်းအပြီးမှာတော့ လက်က ဖြုတ်လက်စကြယ်သီးဆီ ပြန်ရောက်သွားပြီး တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ဆက်တိုက်ဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဟိုး ရင်ကနေ ဒူးလောက်ထိ စီတပ်ထားတဲ့ ကြယ်သီးတွေကို အကုန်ဖြုတ်အပြီးမှာတော့ အင်္ကျီက မမကိုယ်ကနေ ဟပြီး ဘေးကျသွားတယ်။

ခေါင်းထောင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မမလက်က ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဖိထားတာမို့ကြွလို့မရ၊ ဒါကြောင့် အားနေတဲ့ လက်နဲ့ဘဲ တဖြေးဖြေး လိုက်စမ်းရတယ်။ စကားအလွန်များတဲ့ ကျနော်တို့ ၂ ယောက် ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်၊ အရာရာကို အလုပ်နဲ့ ဘဲ သက်သေပြနေကြတယ်။

အမို့တွေ အချိုက်တွေ လွင်ပြင်တွေကို လက်က စမ်းရင်းက အောက်ကို ဖြေးဖြေးဆင်းလာတော့ နုနုလေးပေါက်နေတဲ့ အမွေးတွေစမ်းမိတယ်၊ ဖွဖွလေးညအမွေးတွေကို ပွတ်ကစားရင်း လက်ကို အောက်ဘက်နဲနဲ တိုးစမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ခပ်ချွဲချွဲအရည်တွေနဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ နေရာကို အသာစမ်းမိလိုက်တယ်။ စမ်းလည်းစမ်းမိရော မမဆီက အင်းကနဲ အသံထွက်လာတယ်။ အဲ့ဒါဘဲ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောချင်တာလားမသိ၊ ချက်ချင်း ကြားဖူးနားဝနဲ့ ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်။

မမကိုယ်ပေါ် အသာတွားသွားပြီး တက်လိုက်တော့ အလိုက်တသိ မမက သူ့ပေါင် ၂ ချောင်းကို အသာကားပေးတယ်၊ ထောင်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို အဝမှာ အသာတေ့လိုက်တော့ မမဆီက တိုးတိတ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

“ ဇော် ဖြေးဖြေးနော် ”

“ အင်း ”

လေသံလေးနဲ့ ပြန်ဖြေရင်း အသာဖိထိုးလိုက်တယ်၊ မဝင်၊ ဘယ်ဝင်မလဲ ထောက်ထားတာ အပေါ် နဲနဲ ရောက်နေတာကိုး၊ မမက အလိုက်တသိ အသာလေး သူ့ဖင်ကို နဲနဲလေး ကော့ပေးတော့ ကောင်လေးက အပေါက်နဲ့ အံဝင်ဂွင်ကျ တည့်သွားပြီး စောစောကလို အသာဖိထိုးလိုက်တော့ သိသိသာသာဘဲ ချွဲကျိနေတဲ့ အပေါက်လေးထဲ ကျနော့်ကောင်လေး တဖြေးဖြေး နစ်ဝင်သွားပါတော့တယ်။ မမက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်နေတဲ့ ကျနော့်လည်ပင်းကို တအားဖက်ထားရင်း မမဆီက

“ အား . . . နာတယ် ဇော်ရယ် ”

ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာတော့ ဆက်မထိုးတော့ဘဲ အသာရပ်လို့ မမကို တအားဖက်ထားမိတယ်။ မမဆီက ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း နဲ့ အဖျားတက်သလို အသံတက်သံတွေကြားပြီး ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားပါရော၊ ဖင်ကို အသာကြွလို့ ကောင်လေးကို အသာဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်ဖိတယ်၊ အဲလို ၃-၄ ချက် လောက်အလုပ်မှာ လူက ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့၊ ပြီးချင်ချင်ဖြစ်လာပြီး ကမန်းကတမ်း ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တာနဲ့ ကောင်လေးဆီက ကျဉ်ကနဲ ကျဉ်ကနဲဖြစ်ပြီး အရည်တွေ တပျစ်ပျစ်နဲ့ အောက်က မမအင်္ကျီပေါ် ပန်းကျသွားပါလေရာ။

ကျနော် ဘယ်လိုမှထိန်းမရ၊ သူများတွေပြောတာ မှန်ပြီလားမသိ၊ ပထမဆုံး အကြိမ်ဆို တပ်ထွက်ပဲတဲ့။ အားရပါးရပန်းပြီးလည်း စိတ်က မကျေနပ်၊ မမကလည်း အောက်က တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးတုန်း၊ ဒါနဲ့ စောစောကလိုဘဲ အသာပြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ မမကလည်း စောစောကလိုဘဲ ကျနော့်လည်ပင်းကို တအားဖက်ထားရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးနေတယ်။

“ အား နာတယ် နာတယ် ဇော်ရယ် နဲနဲလျှော့ နဲနဲလျှော့ ”

ဆိုတဲ့ မမဆီက အသံကြားတိုင်း ပြန်ထုတ်လိုက်၊ ပြီးတာ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ဖိသွင်းလိုက်၊ သွင်းလိုက်၊ ထုတ်လိုက်၊ သွင်းလိုက် ထုတ်လိုက်နဲ့ ကျနော့်ဖင်က မမကိုယ်ပေါ်မှာ မြင့်ချီ နိမ့်ချီ ပုံမှန် စခန်းသွားနေရင်းကနေ

“ အင်း အင်း ဇော် ရယ် အင်း အင်း ဟင်း ဟင်း မမ ဘာတွေဖြစ်ကုန်လဲ မသိဘူး၊ အင်း အင်း အင်း အင်း ”

ဆိုပြီး မမဆီက ဗလုံးဗထွေး အသံတွေထွက်လာရင်း ကျနော့်လည်ပင်းကို အတင်းဖက်ရင်း တင်ပါးက ကော့လာပါတော့တယ်၊ အဲဒီမှာ ကျနော်လည်း အလိုအလျောက် ဖင်ကို ခပ်သွက်သွက်လေး အထက်အောက် လှုပ်ပေးလိုက်တာ မနေနိုင်တာ့ဘဲ နောက်တချီ ထပ်ပြီးချင်လာပြီး ကမန်းကတန်း ဆွဲထုတ်လို့ စောစောကလို မမအင်္ကျီပေါ် ပန်းချလိုက်ရပြန်တော့တယ်။ မမတော့ ကျနော့်ခါးကို သူ့ခြေထောက်နဲ့ ခွထားပြီး ကျနော့်လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်လို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မှိန်းနေပါတော့တယ်။ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်မှာ ဟောဟဲ ဟောဟဲ။

၂ ယောက်စလုံး ဟောဟဲ လိုက်နေကြပြီး တော်တော် ကြာမှ အမောပြေလို့ အတင်းဖက်ထားတဲ့ လက်က တဖြေးဖြေး လျော့ကျသွားပါတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်က လှိမ့်ချပြီး အိပ်ယာပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ် ပက်လက်လှန်မိပါတော့တယ်။ ၂ ယောက်လုံး စကားမပြောနိုင်ကြ။ ခဏနေတော့ မမက

“ ဟင် ဘာတွေလဲ ”

ဆိုပြီး ငုတ်တုတ်ထထိုင်တော့ ကျနော်လည်း ရောရောင်ပြီး မမနည်းတူ ငုပ်တုတ်ထထိုင်မိတယ်။

“ ဒါ ဒါ ဇော့်ဆီက အရည်တွေလား ”

မမက သူ့အင်္ကျီနဲ့ ပေါင်က ပေနေတဲ့ အရည်တွေကို ကြည့်ပြီးပြောတယ်၊

“ အင်း ”

ပြီးတော့ ဖင်အောက်ဖိနေတဲ့ သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တော့

“ အီး သွေးတွေ သွေးတွေ´

သွေးစတွေ ပေနေတာ တွေ့တော့ ထအော်တယ်။ ကျနော်လည်း အဲဒီတော့မှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော့်ကောင်လေးမှာ အနီရောင်တန်းလေးတွေ။ အဲ့ဒီတော့မှ မမက ပေနေတဲ့ သူ့အင်္ကျီက သွေးတွေကို ကြည့်ရင်း ဇော်ရယ်လို့ ဆိုရင်း ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ကျလာပြီးတော့ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုတော့တာပါဘဲ။ ကျနော် ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်နေတဲ့ မမကျောကုန်းလေးကိုဘဲ အသာပွတ်ပေးနေတော့တယ်။ တော်တော်လေးကြာအောင် မမရှိုက်ပြီး တဖြေးဖြေးနဲ့ ရပ်သွားတော့မှ

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ဇော့်ကို စိတ်ဆိုးသွားပြီလား ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ မမ ငိုလို့လေ ”

“ မမ မသိဘူးကွာ၊ သူ့အလိုလို ငိုချင်လို့ ငိုတာ၊ ဒီမှာ အကုန်လုံးပေပွနေပြီ၊ ဇော်လုပ်တာနဲ့ အင်္ကျီလည်း ဝတ်လို့မရတော့ဘူး လျှော်မှရတော့မယ်၊ ဒေါ်လေးအိပ်ယာတွေတောင် ပေကုန်ပလားမသိဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကနေ အိပ်ယာပေါ် ကြည့်တယ်။

“ ကြည့် ဒီနား နဲနဲကွက်သွားပြီ၊ ရေနဲ့ သုတ်မှနဲ့တူတယ်၊ လာ ဇော် ထထ၊ တော်ကြာ ကွက်နေရင် ဒေါ်လေး ရိပ်မိသွားအုံးမယ်၊ မဖြစ်ပါဘူး နောက်တခါဆို တစ်ခုခု ခင်းထားမှနဲ့တူတယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ကွက်သွားတဲ့ နေရာကို သူ့အင်္ကျီအနားစနဲ့ အသာပွတ်သုတ်နေတော့တယ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲက အခုမှ သက်ပြင်းချမိတယ်၊ မမ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး နောက်တခါ အတွက်ပါ ထည့်စဉ်းစားနေတာကိုး။

ကျနော် ကမန်းကတန်း ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့ ရင်ဟောင်းလောင်းပွင့်ပြီး အိပ်ယာကို ကုန်းသုတ်နေတဲ့ မမကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။

“ ဇော် နေအုံးကွာ၊ ဒီမှာ မမရှင်းအုံးမယ် ”

“ ကျနော်လည်း ကူလုပ်ပေးမယ်လေ မမ ”

“ သွားပါ၊ ဇော် မလုပ်တတ်ပါဘူး၊ သွား အောက်မှာသွားနေ၊ မမ ဒီမှာရှင်းပြီး လိုက်လာမယ်၊ ဪ ရော့ဒီမှာ ဇော့် စွပ်ကျယ်နဲ့ လုံချည်၊ တခါတည်း အရှက်လည်း မရှိဘူး အခုတိ တုံးလုံးကြီး ”

“ မမလည်း ဟင်းလင်းကြီးပါဘဲနော် ”

ကျနော်က ကြယ်သီး ပြန်မတပ်ရသေးတဲ့ မမအင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တော့ မမက ကမန်းကတမ်း လက်နှစ်ဘက်နဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆွဲစေ့ပြီး

“ ကောင်စုတ်၊ သွားဆို၊ ရေလည်းသွားဆေးအုံး ”

ဆိုပြီး ကျနော့်ကို အခန်းထဲက တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲဝင် နဲနဲပါးပါး သန့်စင်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ ဆိုဖာပေါ် ပြန်ထိုင်ရင်း လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ စားပွဲပေါ်က အသင့်တွေ့တဲ့ ရီမုဒ်လေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး တီဗီဖွင့်လိုက်တယ်။

ဖလပ် ဖလပ်နဲ့ တီဗီပွင့်သွားပြီး မှန်သားပြင်မှာ ပန်းရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ခပ်ချောချော မိန်းမကြီးတစ်ယောက် စားပွဲမှာ ခပ်တည်တည်နဲ့ ထိုင်ပြီး လက်ထဲက ကိုင်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ဖတ်ပြနေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်ထဲက ဪ သတင်းတောင် လာနေပြီဘဲ တခြားလည်း ကြည့်စရာမရှိဆိုတော့ သူဖတ်ပြနေတာဘဲ နားထောင်ရင်း ဆိုဖာပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း မှိန်းနေလိုက်တယ်၊ ပင်ပန်းသွားတယ်မို့လား။

ခဏလောက်အကြာမှာ ခြေသံကြားလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မမ အပေါ်က ဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ပေါင်လည်လောက်ရောက်တဲ့ အနီရောင်တီရှပ်လို ခေါင်းစွပ် အင်္ကျီပွပွကြီးနဲ့ မမက တမျိုးချစ်စရာကောင်းနေပြန်ရော၊ မမက ကျနော့်ဆီ တန်းမလာဘဲ နောက်ဖေးဘက်ဝင်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း မှိန်းလက်စနဲ့ ဆက်မှိန်းနေလိုက်တာပေါ့။ နောက်ဘက်ဆီက ဂလုံ ဂလွမ် ဆိုတဲ့ အိုးခွက်သံ သဲ့သဲ့ကြားအပြီးမှာ

“ ဇော် ရော့ ဒီမှာ ”

“ ဘာလဲ မမ ”

“ နို့ကြက်ဥ ပူပူလေး ”

ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ မမ၊ ဘယ်သူသင်ပေးလိုက်လဲ မသိ၊ အဲဒါပြီးရင် နို့ကြက်ဥ သောက်ရတယ်ဆိုတာ၊ ကျနော်က ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်တော့ မမက ကျနော့်ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။ နဲနဲပူသေးတာမို့ မသောက်သေးဘဲ ခွက်ကို စားပွဲပေါ်လှမ်းတင်လိုက်ပြီး ဘေးမှာလာထိုင်တဲ့ မမကို အနားအတင်း ဆွဲကပ်လို့ ခြေထောက်ပါ ကျနော့်ပေါင်ပေါ် ဆွဲတင်ထားလိုက်ပြီး လှမ်းဖက်ထားလိုက်တယ်။

“ မမ ”

“ အင် ”

“ စောစောက ကောင်းလား ”

“ သိဘူး ”

“ ပြောပါ မမကလည်း ”

“ တကယ် မသိတာ ဇော်ရ၊ မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်သွားမှန်းကို မသိတာ၊ တကိုယ်လုံး ထူပူပြီး ဘာမှကို မသိတော့တာ ”

“ တကယ်လား မမ ”

“ အင်း တကယ် ”

“ ဒါဆို မမသိအောင် နောက်တခေါက်လောက် ထပ်လုပ်မှနဲ့ တူတယ် ”

“ အမလေး နိုင်သေးလို့လား ဆရာကြီးရဲ့ ”

“ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား မမပေးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပေးတဲ့ နို့ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

“ ဇော်ဟာလေ ”

ပြောရင်း ကျနော့်လက်မောင်းပေါ် မှီချလိုက်တယ်။

“ ဪ . . ဇော် . . ဇော်ယူလာတဲ့ ဇာတ်ကား ကြည့်ရအောင်လေ ”

ဪ ဟုတ်သား၊ မေ့နေလိုက်တာ၊ ကမန်းကတန်းထပြီး ကျနော့်အိပ်ထဲက ဗီစီဒီအခွေတွေ သွားယူလာပြီး မမကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။

“ အများကြီးပါလား ”

မမက လှမ်းယူရင်း ပြောတယ်။

“ လိုရမယ်ရပေါ့၊ သူငယ်ချင်းဆီက သွားဆွဲလာတာ ”

“ ဇော် အားလုံးကြည့်ပြီးပြီလား ”

“ ဟင်အင်း တစ်ကားမှ မကြည့်ရသေးဘူး ”

“ ယုံပါလိမ့်မယ် အားကြီး ”

မမက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောတယ်။

“ တကယ်ပါ မမရ၊ အခုယူခဲ့တဲ့ ကားတွေ မကြည့်ရသေးဘူး၊ အရင်ကတော့ နဲနဲပါးပါး ကြည့်ဖူးတာပေါ့ ”

“ နဲနဲပါးပါးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ လူကို လုပ်လိုက်တာများ ဖြောင့်လို့ ”

“ ဟော ဟော ပေါ်ပြီ၊ စောစောက မေးတော့ ဘာမှမသိဘူးဆို ”

“ သွား . . မမပြောတာက မမကသာ ဘာမှမသိလိုက်တာ၊ ဇော်လုပ်လိုက်တာ ဖြောင့်လို့ လို့ပြောတာ ”

“ ဇော်လုပ်တာလည်း မဖြောင့်ပါဘူး မမရ၊ မဖြောင့်ဘူးထင်လို့ မမကို မေးတာပေါ့ ”

“ ဖြောင့်ပါတယ်၊ ဖြောင့်လို့ပေါ့၊ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

“ ကဲ ကဲ ဒီတခေါက် ၂ ယောက်စလုံး ပိုဖြောင့်သွားအောင် ပညာယူတဲ့ အနေနဲ့ ဗီဒီယိုကြည့်ပြီး လုပ်မယ်၊ ဟုတ်ပလား ”

“ အင်း ဘယ်ကားကြည့်မလဲ ”

“ မမရွေးလေ ”

“ မရွေးတတ်ပါဘူး၊ ဇော်ရွေး၊ ဇော်တို့ယောကျ်ားတွေက ပိုသိတယ် ”

“ အားလုံး အတူတူပါဘဲ မမရာ၊ ကဲ ကဲ ဒါကြည့်ရအောင် တွေ့လား ဒီကောင်မလေးက မမနဲ့တူတယ် ”

“ ဘာတူလဲ မတူပါဘူး၊ မတွေ့ဘူးလား သူက အယ်စတုံကြီး ”

မမက ကာဗာက ပေါ်နေတဲ့ ရင်သားကြီးကို လက်နဲ့ ထောက်ပြပြီးပြောတယ်။

“ ရုပ်ချင်းနဲနဲဆင်တာကို ပြောတာပါ၊ အဲဒါကြီးကတော့ . . ပြပါအုံး ကျနော် ယှဉ်ကြည့်အုံးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို လက်က မမဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးရဲ့ လည်ပေါက်ကျယ်ကျယ်ကြီးကို လက်နဲ့ ဆွဲဟပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့

“ ဟိတ် စောစောက မြင်ပြီးသားနဲ့ ”

မမက လက်နဲ့ လှမ်းပိတ်ရင်း ပြောတယ်။

“ စောစောက မြင်တာကတော့ မမက သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်စို့လိုက်လို့ အခု ကြီးများလာမလားလို့ ကြည့်တာ ”

“ သွား ချက်ချင်းလက်ငင်းကြီး ကြီးမလား ”

“ ကြီးချင်ကြီးလာမှာပေါ့၊ မယုံပါဘူး ပြ ”

“ လုပ်မနေနဲ့၊ ကြည့်ချင်ရင် ကြည့်ချင်တယ်ပြော၊ တွေ့လား ”

မမက စောစောက ကျနော်ဆွဲဟတဲ့ အင်္ကျီလည်ပေါက်ကို သူ့ဟာသူ ဟပြီး ပြတယ်၊ ကျနော်က ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ လုံးလုံးဝန်းဝန်းလေးက ပုံမှန်။

“ အင်း ဟုတ်သားဘဲ ”

ပြောရင်းလက်က ရင်သားဆီရောက်သွားတော့

“ သွား သွား အခွေသွားဖွင့်၊ ညာတာပါတေးနဲ့ လာမလုပ်နဲ့ ”

ဆိုပြီး အတင်းတွန်းလွှတ်တော့ ပြေးပြီး အခွေသွားဖွင့်တယ်။ ကမန်းကတမ်း အပြေးပြန်လာပြီး စောစောက ထိုင်သလို မမကို ပြန်ဆွဲဖက်လိုက်ရင်း

“ မမ တခါမှ မကြည့်ဖူးဘူးလား ”

“ ကြည့်ဖူးပါဘူးတော်၊ လူကို ဇော့်လိုမျိုးများ အောက်မေ့နေလို့လား ”

“ အခု ဘာလို့ကြည့်လဲ ”

“ မကြည့်လို့ရမလား၊ ဇော်နဲ့ ဒီလိုနေမှတော့ ဒါမျိုးက သိထားရတော့မှာပေါ့၊ ဒါ ဇော့်ကြောင့် ”

ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ဇတ်လမ်းက စပါရော။ ထုံးစံအတိုင်း အခန်းထဲက မင်းသမီးဆီ မင်းသားက ဝင်လာတယ်၊ စကားနဲနဲ ပြောတယ်၊ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ တီးလုံးလေးစပြီး ဟော တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖက်ပြီးနမ်းပါရော၊ အနမ်းက စောစောက ကျနော်တို့ နမ်းသလိုမဟုတ်။ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး လျှာလျှာချင်း ဓားခုတ်သလို နမ်းနေတာကြည့်ပြီး မမက

“ အဲတော် သူတို့နမ်းတာကြီးကလည်း ”

“ ဟီး ဟီး ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ အသဲယားစရာကြီး ”

“ လာ စမ်းကြည့်ရအောင် ”

“ မစမ်းသေးပါဘူး၊ သေချာကြည့်ပြီး သေချာမှတ်ထား ”

“ မမလား မှတ်ထားလေ ”

မမက စိတ်၀င်တစား ကြည့်နေတယ်၊ ကျနော်က မမကို ဖက်ထားရင်း လက်က ဟိုပွတ်ဒီပွတ်။

“ အဲတော့ ”

ကြည့်ရင်းတန်းလန်း မင်းသားက ထိုင်ချပြီး မင်းသမီး အတွင်းခံဆွဲချွတ်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ပြူးတူးပြဲတဲကြီးကို အတင်းဖြဲပြီး ပြတ်ပြတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ လျက်တော့ မင်းသမီးက ဖီလင်တွေ အလိပ်လိုက်တက်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို ကော့ကော့ခံလို့ တအီးအီး တအားအား နင်းကန်အော်ပါရော။

မမလည်း အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်က အဲတော့လို့ တစ်လုံးထဲ ထွက်လို့ မကြည့်ရဲသလို ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ပြီး ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ရင်း မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားတော့တာဘဲ။ ကျနော်က မမဖြစ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြီး

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ ”

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ညစ်ပတ်တယ် ”

“ မပတ်ပါဘူးမမရ၊ မတွေ့ဘူးလား ဟိုမှာ မင်းသမီးက ကောင်းလွန်းလို့ ”

“ သွား ဇော်နော် ဇော် ”

မမက ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်သီးနဲ့ ဖွဖွလေးထုပြီးပြောရင်း တီဗီကို ချောင်းကြည့်တယ်။ ဟော မင်းသမီးအလှည့်၊ မင်းသမီးက မင်းသားဘောင်းဘီ ဇစ်ဆွဲဖြုတ်လို့ လက်နဲ့ နှိုက်ပြီး အတွင်းက ရှည်ရှည်မြောမြောကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပ်ဝမှာ တေ့ပြီး လက် ၂ ဖက်နဲ့ စုံကိုင်လို့ လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပွတ်ကစားပြီး ထွားကြိုင်းလာတဲ့ ခေါင်းကြီးကို ဖမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ အမလေး ဟင်အင်း ဟင်အင်း ပိတ်တော့ ပိတ်တော့ ”

“ ကြည့်ပါမမရဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

“ ဟင်အင်း မကြည့်ရဲ တော့ဘူး ကြောက်စရာကြီး ”

“ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ မမရ၊ ဒီကားတွေက ဒီလိုဘဲ လုပ်ကြတာဘဲဟာ ”

“ ဟင်အင်း လူလို သူလိုလည်း မဟုတ်ဘူး ”

“ ဪ မမကလည်း ဒါက ကြည့်လို့ကောင်းအောင် တမင်ပိုပြထားတာပေါ့၊ ကြည့်ရင်းနဲ့ မမကြည့်ရဲသွားလိမ့်မယ် ”

ကျနော့်အားပေးမှု့နဲ့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ မှေးလို့ တီဗီကို အသာခိုးကြည့်ရင်း မမ ကြည့်ရဲသွားတယ်။ ကျနော်ကတော့ တကိုယ်လုံးကို တင်းတင်းဖက်လို့ မမရဲ့ ရင်သားလေးပွတ်လိုက်၊ ပေါင်လေးပွတ်လိုက်နဲ့ အားပေးနေရတာပေါ့။ တချက်တချက် ကောင်းခန်းရောက်တိုင်း မမရဲ့ လက်တွေက ကျနော့်ကို ညှစ်ညှစ်ပြီး အသိပေးနေသလိုလိုပါဘဲ။ တခါတခါကြည့်ရင်း ပါးစပ်က တဟင်းဟင်းနဲ့ မမ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ ပထမပိုင်း ပြီးသွားတော့ မမက

“ သွားလေဇော် ဒုတိယပိုင်း သွားပြောင်းလေ ”

အခွေသွားမလဲဘဲ သူကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင်လုပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းခိုင်းတယ်။ မမ ကြည့်ရဲသွားပြီ။ အင်း ကြည့်ရဲသွားပြီဆိုတော့ ကမန်းကတမ်း မမပေးထားတဲ့ နို့ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး လက်ကျန် နို့ကို တစက်မှမကျန်အောင် ကောက်မော့လိုက်တယ်။

“ ကဲ လုပ်ငန်းစဖို့ အချိန်တန်ပြီ ”

ဒုတိယပိုင်းပြီးပြီးချင်း ကျနော် ကမန်းကတမ်း ထိုင်ရာကထလို့ မမလက်ကို ဆွဲထူရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ ဘာ လုပ်ငန်းစဖို့လဲ ”

“ ပညာယူတဲ့ အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားတော့ လက်တွေ့အသုံးချမှုကဏ္ဍ ရောက်လာပြီလေ မမ ”

“ သူတို့လို အရမ်းအရမ်း မလုပ်ဘူးနော် ”

“ အရမ်းအရမ်းဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ မမ ”

“ သွား သိဘူး ”

မမက ပြောရင်း ထရပ်တယ်။

“ တခါတည်း မီးတွေ အကုန်ပိတ်ခဲ့တော့မယ်၊ အိပ်တော့မှာဘဲဟာနော် ဇော် ”

“ အင်း အင်း ”

မီးတွေပိတ်ပြီး မမကို လက်ဆွဲလို့ အပေါ်ထပ် တက်လာခဲ့တယ်။ အပေါ်ကိုရောက်တော့

“ ခဏ ရေအိမ် ဝင်လိုက်အုံးမယ် ”

ဆိုပြီး မမက ရေချိုးခန်းဘက်ထွက်သွားတော့ ကျနော်လည်း စောစောက အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အံမယ် မမက အိပ်ယာခင်းပေါ်မှ မုဒုံစောင် တစ်ထည်ကို ထပ်ခင်းထားတာပါလား။ ကုတင်ပေါ် ဝုန်းကနဲ ခုန်တက်ပြီး မမလာတာ စောင့်နေလိုက်တယ်။ ဝင်လာတော့ မမက မီးကြီးကို ပိတ်ပြီး ညအိပ်မီးသေးသေးလေးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ယာပေါ် အသာ တင်ပလင်လွဲ ၀င်ထိုင်လိုက်တယ်။

မီးမှိန်မှိန်လေး အောက်မှာ မမဟာ . . အင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ . . သိတော့ဘူးဗျာ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာဘဲ သိတော့တယ်။

“ မမ ”

လှမ်းခေါ်ရင်း မမကို လှမ်းဆွဲတော့ မမက အလိုက်သင့်လေး ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ လဲကျလာတယ်။

“ အင် ဘာလဲ ”

“ ဘယ်ကစရင်ကောင်းမလဲ ”

“ သိဘူးကွာ မမရင်တွေ အရမ်းတုန်နေတယ် ”

ဖက်ထားတဲ့ မမကို ရင်ခွင်အောက် ဆွဲသွင်းပြီး အပေါ်က မိုးလိုက်တယ်။ မမက ပက်လက်လေး၊ ကျနော့် ကိုယ်တခြမ်းက မမကိုယ်ပေါ်မှာ။ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ မမရဲ့ လှချက်ကတော့ စက်စက်ယို။

“ ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ သွား မကြည့်နဲ့ ”

“ သွားကိုမကြည့်ပါဘူး၊ ဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား လူကို ကြည့်နေတာ ”

ပြောရင်း ဖက်ထားတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်း ဆွဲဖက်လိုက်ရင်း မျက်လုံးပါပြူးပြီး ခေါ်တောကြည့် ကြည့်ပြလိုက်တယ်။ ဒီတော့ မမက ပါးစပ်က အီးကနဲ အသံထွက်ရင်း မျက်စိမှိတ်လိုက်တယ်။

“ ပါးစပ်ဟလေ မမ၊ လျှာလေးကို နမ်းကြည့်မလို့ ”

“ ဇော်နော် အတတ်ဆန်းမလို့လား ”

“ အတတ်မဆန်းပါဘူး မမကလည်း ဘယ်လိုလဲ သိချင်လို့ ”

“ အဲ့ဒါ အတတ်ဆန်းတာပေါ့ ”

“ ပါးစပ်ဟလေ မမ ”

ကျနော့်နှုတ်ခမ်းက မမနှုတ်ခမ်းကို မထိတထိလေး ပွတ်ရင်း ထပ်တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ မသိမသာလေး မမနှုတ်ခမ်းအစုံက ဟလာတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အသာတေ့ပြီး ကျနော့်လျှာနဲ့ မမလျှာကို စမ်းထိကြည့်လိုက်တယ်၊ မမကလည်း မသိမသာလေး အကဲစမ်းသလို သူ့လျှာနဲ့ ကျနော့်လျှာကို ထိကြည့်တယ်။

“ ကောင်းတယ်နော် မမ ”

“ ဇော်ကလည်းကွာ ”

ဗလုံးဗထွေးနဲ့ မမဆီကအသံ မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသလိုပါဘဲ။ တချက် နှစ်ချက် အကဲစမ်းသလို ထိကြည့်ပြီး သာသာလေး ဟနေတဲ့ မမအောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကျနော် သာသာလေး ဆွဲစုတ်လိုက်တယ်။

“ အင်း ”

ဆိုပြီး မမ ကျနော့်ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။ ခဏကြာတော့ အရှိန်ရလာပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ အရာတွေ မှန်သမျှ အလွတ်မပေးဘဲ ဆွဲစုပ်တော့တာပါဘဲ။ မမပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လျှာကို ထိုးပေးလိုက်တာတဲ့ မမက အလွတ်မပေးတော့ဘဲ ဖမ်းစုပ်တတ်လာတယ်၊ မမရဲ့လက်နှစ်ဘက်က ကျနော့်ကျောကို သိုင်းဖက်ရုံတင်မကတော့ဘဲ လက်မောင်းတွေကိုပါ သူ့လက်နဲ့ ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်ညှစ်လာတယ်။ အသံကလည်း တအင်းအင်းနဲ့၊ တော်တော်လေးကြာတော့ ၂ ယောက်စလုံ တော်တော် မောသွားတယ်။ ခဏနားရင်း

“ သူတို့နည်းက ကောင်းသားဘဲနော် မမ ”

“ သွားကွာ ဇော်ကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ”

“ မမကလည်း ကောင်းလို့ကောင်းတယ် ပြောတဲ့ဟာ၊ မမက မကောင်းလို့လား ”

“ မောတယ် ”

“ မောပေမဲ့ ကောင်းတယ်လေ မမ၊ ဒီအင်္ကျီကြီး ချွတ်လိုက်ပါအုံး ”

ပြောရင်း မမဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးကို ဆွဲချွတ်တော့ မမက ဖင်လေး အသာကော့ပြီး ကြွပေးတယ်။ ဟိုတွန်းဒီဆွဲနဲ့ အင်္ကျီလည်း ကိုယ်နဲ့ ကွာသွားရော ပေါ်လာတဲ့ ရင်သားလေးကို အသာဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။

“ အိနေတာဘဲ ”

ပြောလည်းပြော လက်က ဖွဖွလေး ညှစ်ပေးလိုက် အသာပွတ်ကစားပေးလိုက် လုပ်တော့ မမက ကော့လာတယ်။

“ ဇော်ကလည်းကွာ ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ ”

မပွင့်တပွင့်နဲ့ မမက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ထောင်နေတဲ့ နို့သီးလေးကို အသာကိုင်လိုက်တော့ မမက အင်းကနဲ ငြီးတယ်။ ကျနော် မနေနိုင်တာ့ မမရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်တယ်။ အလိုအလျောက် ထောင်နေတဲ့ နို့သီးလေးက ပါးစပ်ထဲ တန်းဝင်သွားတော့တာပါဘဲ။

“ အီး အီး အင်း အင်း အီး ”

မမဆီက ဘာမှန်းမသိတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းလှမ်းဖက်တော့တာတာဘဲ။ မမရင်ခွင်ထဲမှာ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းက ပြေးလွှားနေရင်း စိတ်က အစိုးမရတော့၊ လူက အလိုအလျောက် အောက်ကို စုံဆင်းလာတယ်။

“ ဟိတ် ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

ပေါင်ကြားထဲ လျှောဆင်းလာတဲ့ ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဆွဲရင်း မမက လှမ်းမေးတယ်။

“ သိဘူးလေ၊ ဘာလို့လဲ ”

“ ဇော်နော် မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော် ”

“ ဘာမဟုတ်တာလဲ မမ ”

ပြောရင်း မမခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အသာဆွဲဟလိုက်တယ်။ မမက အလိုက်သင့်လေး ဟပေးရင်း

“ မသိဘူးများ မှတ်နေလား၊ ဇော်နော် ဟိုကားတွေကြည့်ပြီး ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ၊ ကိုယ့်ချစ်ချစ် ကိုယ်လုပ်တာဘဲ ဘာလုပ်လုပ်ပေါ့ ”

“ အီး ဇော်ကလည်း မရွံဘူးလား ”

“ ဘာရွံစရာရှိလို့လဲ၊ ဒီမှာမတွေ့ဘူးလာ သန့်ရှင်းနေတဲ့ဟာ၊ နံလည်းမနံဘူး၊ မွှေးတောင် မွှေးသေး ”

လက်နဲ့ အမွေးနုနုလေးတွေကို အသာပွတ်ပေးရင်းကနေ ငုံနမ်းရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ မမပေါင်လေးတွေကလည်း ဖွေးနေတာဘဲ ”

သက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ ပေါင်အတွင်းသားလေးကိုပါ နမ်းပြလိုက်တယ်။ လက်ကပွတ်ရင်း အကွဲ ကြောင်းလေးစမ်းမိတော့

“ အရည်တွေတောင် ထွက်နေပြီနော် မမ ”

“ ဟိတ် ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမ ”

လက်က ထွက်နေတဲ့ အရည်တွေကို စမ်းပြလိုက်တယ်။

“ ကောင်စုတ်၊ နင် ငါ့ကို အမျိုးမျိုးလုပ်နေတဲ့ဟာ မထွက်ဘဲ နေမလား ”

“ ပေး မမအင်္ကျီ၊ ကျနော် သုတ်လိုက်မယ် ”

မမက ဘေးမှာပုံထားတဲ့ သူ့အင်္ကျီကို ယူပြီး လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါင်နဲနဲကား မမ ”

ပေါင်ကားပေးတော့ ရွှဲနေတဲ့ နေရာလေးကို အဝတ်နဲ့ အသာဖိသုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ အကွဲကြောင်းလေး အပေါ်နားက နီရဲပြီး ဖောင်းနေတဲ့ အရာလေးကို တွေ့လိုက်တယ်၊ လက်ညိုးလေးနဲ့ ဖိကြည့်လိုက်တော့

“ အီး ”

ကနဲ မမပါးစပ်က အသံထွက်လာတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး ယားသလိုလိုနဲ့ ”

“ ဟုတ်လား ”

ယားသလိုလိုဆိုမှ ပိုလုပ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး အသာပြန်ဖိပြီး ပွတ်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ဟင်အင်း ”

မမ ခေါင်းကိုရမ်းလို့ အော်ရင်း ပေါင်ကို အတင်းဆွဲစိတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ”

မမအတင်း ခေါင်းရမ်းတယ်။ မမအတင်းငြင်းမှ လူက ပိုလုပ်ချင်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့

“ အင်း အင်း ဒါဆို မလုပ်တော့ဘူး၊ ပေါင်ကားပါအုံး ဒီမှာ သုတ်ပေးမလို့ ”

ဆိုတော့ အသာပေါင်ကို ပြန်ကားပေးတယ်၊ ပြန်ကားပေးတာနဲ့ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ အဲ့ဒီ ဖောင်းနေတဲ့ ဟာလေးကို ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ အီး ”

မမကလန့်ပြီး ကျနော့် ဆံပင်လှမ်းဆွဲတယ်။ အသာဆွဲစုပ်လိုက်တော့

“ အား သေပါပြီ ဇော်ရယ် အီး အင်း အင်း ”

ကျနော့်ခေါင်းကို သူ့ပေါင်နဲ့ အတင်းညှပ်လိုက်ပါတော့တယ်။

“ မမ မမ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

မမက သူ့ပေါင်နဲ့ အတင်းညှပ်ပြီး သေပါပြီချည်း အော်နေတော့ ကျနော်လည်း လန့်ပြီး ပေါင်ကြားက အတင်းရုန်းထွက်လို့ ခေါင်းထောင် လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ မမ မကြားတာလားမသိ၊ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ခေါင်းကိုရမ်းလို့၊ ဘာမှပြန်မဖြေ၊ မမ ဖီးလ်တက်နေပြီထင်တယ်။ ပြန်မေးမလို့ ပြင်ခါရှိသေး မမက ထောက်ထားတဲ့ ခြေကို အားပြုလို့ ခါးကော့ကာ ဖင်က လေထဲကို ကြွလာတယ်။ မျက်စိရှေ့မှာ မမဟာက တရမ်းရမ်းနဲ့ လာမြူဆွယ်နေတော့ ငါးစာတွေ့တဲ့ ငါးလို အစာကို စွပ်ကနဲ လှမ်းဟပ်လိုက်တယ်၊

“ အင်း အင်း အီး အား အား အင်း အင်း ”

တအင်းအင်းနဲ့ နင်းကန်အော်ပြီး လေထဲမြောက်နေတဲ့ ဖင်ကို အသကုန် ရမ်းပါတော့တယ်။ ဘာရမလဲ သူဘယ်လောက်ရမ်းမလဲ၊ ရမ်းစမ်း။ မမရမ်းရာနောက် ပါးစပ်တပ်လို့ အလိုက်သင့်လေး တကောက်ကောက် လျှောက်လိုက်နေလိုက်တာပေါ့။ အား ကောင်းမှကောင်း၊ မမ အဲ့လို ဖီးလ်တက်လေ ပိုလုပ်လို့ကောင်းလေဘဲ။ တကယ်။

ဖင်က လေထဲမှာ ရမ်းနေတာကနေ အားပျော့ပြီး ကုတင်ပေါ်ကျလာတာနဲ့ အသားကုန်ဆွဲစုပ်လိုက်တာပေါ့၊ ဟော ရွှီးကနဲ မမဖင်က လေမိတဲ့ စွန်လို အပေါ်ကို ပြန်ထောင်တက်သွားရော၊ အသာမှေးလိုက်ရင်း ရှိသမျှအတွင်းက အသားစိုင်တွေကို ဟိုထိုးဒီထိုး ကစားပေးလိုက်တာနဲ့ မမဖင်က အထိမ်းမဲ့သွားတဲ့ ကားလို တအီးအီးနဲ့ နင်းကန်အော်ပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း အတင်းရမ်းတော့တာပါဘဲ။

ကျနော် ပါးစပ်နဲနဲညောင်းလို့ ခဏရပ်လိုက်တာနဲ့ ဘုတ်ကနဲ အောက်ကိုပြုတ်ကျလာပါရော။ အဲဒီတော့ စောစောကလို ပြန်ဆွဲစုပ်ပေးလိုက်တော့ ရွှီးကနဲ ထောင်သွားပြန်ရော။ အဲ့ဒီမှာ ထုံးစံအတိုင်း လျှာက အတင်းထိုးတော့ မမက မခံနိုင်ဘူးထင်ပါရဲ့ ၊ ကျနော့်ပါးစပ်ရန်က လွတ်အောင် ဖင်ကို အသကုန်ရမ်းပြီး အတင်း ရှောင်ပြေးတဲ့သဘောပေါ့၊ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒီလိုပြေးလို့ လွတ်ရောလား၊ တစ်ချက်လေးမှ အလွှတ်မပေးတော့၊ ပါးစပ်ကို အသေကပ်ပြီး မမပြေးရာနောက်က တကောက်ကောက် လျှေက်လိုက်တော့တာပေါ့။ တော်တော်ကြာကြာလေး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားအပြီးမှာတော့ မမက

“ အား အား မရတော့ဘူး၊ မရတော့ဘူး အား အား တော်တော့ တော်တော့၊ သေပါပြီ သေပါပြီ ”

အတင်းအော်ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဆွဲပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကိုယ်ကို အပေါ် အတင်း ဆွဲတင်တော့တာပါဘဲ။

မမကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ မမခင်မျာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မောနေပါတော့တယ်။ ကျနော်လည်း နှုတ်ခမ်းတဝိုက် ပေနေတဲ့ အရည်တွေကို မမအင်္ကျီနဲ့ ယူသုတ်ရင်း

“ မမ မမ ”

မမ ပြန်မထူး၊ ဒီတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပ်လို့ မမကို အသာလှမ်းဖက်ပြီး မမ အမောပြေကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ ပြီးမှ

“ မမ ”

လို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ မမက ကျနော့်ဘက် အသာလှည့်ပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းဖက်ပါတော့တယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဟင်အင်း မခံနိုင်ဘူး ဇော်ရယ် ”

“ ဘာလိုဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိပါဘူး၊ အထဲမှာ ကျဉ်ပြီး တမျိုးဘဲ၊ အသက်တောင် ထွက်တာ့မလားဘဲ ”

“ မကောင်းဘူးလား မမ ”

“ အကောင်းလွန်သွားတာ ဇော်ရေ့၊ မခံနိုင်အောင်ကို အကောင်းလွန်သွားတာ၊ ခံလည်းခံချင်တယ်၊ခံလည်းမခံနိုင်တော့ဘူး၊ အဲလိုမျိုးကိုဖြစ်တာ ”

“ ဒါဆို ဒီတခါ ဖြေးဖြေးလေးလုပ်မယ်လေ ”

“ နေပါအုံး ဇော်ရာ။ မမ အားမရှိတော့ဘူး၊ ခဏနေအုံးနော် ”

ပြောရင်း မမလက်က ကျနော့်တကိုယ်လုံးကို ပွတ်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်ကို သူချွတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူ့လက်က အားမပါ။ ဒီတော့ အလိုက်တသိဘဲ ကျနော် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အားလုံးချွတ်ပေးလိုက်တယ်။

မမက ကျနော့်ဘေးကို အသာလေးမှိန်းနေရင်းက သူ့လက်နဲ့ ကျနော့်တကိုယ်လုံးကို သာသာလေးလိုက်ပွတ်နေတယ်။ တဖြေးဖြေးပွတ်လာရင်း ပေါင်ကြားကို လှမ်းစမ်းတယ်။ ပြီးတော့ မရဲတရဲလေး သူ့လက်ချောင်းလေးနဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးကို ထိကြည့်တယ်။ ကျနော်က အလိုက်တသိ မမကိုင်လို့ရအောင် အသာလှည့်ပေးလိုက်တာ့ ကောင်လေးက မမလက်ထဲရောက်လာတယ်။

“ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ မမကို ထိုးတဲ့ကောင်လေ ”

“ အင်း၊ ခစ် ခစ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒဏ်ပေးရမယ် ”

“ ဘယ်လိုပေးမှာလဲ ”

“ ရိုက်မှာပေါ့ ”

“ တအားရိုက်မှာလား မမ ”

“ အင်းပေါ့၊ ဒါမှ သူမှတ်မှာ ”

“ ဘယ်လိုရိုက်မှာလဲ ”

“ ဒီလို ဒီလို၊ ဟုတ်တယ်မို့လား၊ ဟိုကားထဲမှာ ဒီလိုလုပ်တာ မို့လား ”

ကျနော့်ကောင်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ဂွင်းတိုက်သလို တိုက်ပြတယ်။

“ အင်း ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုလည်းလုပ်တယ်၊ ပါးစပ်နဲ့လည်း လုပ်တယ်လေ ”

“ သွား၊ ဒါမျိုးတော့ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ် ”

ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကိုလွှတ်ပြီး ပေါင်ကို ဖြတ်ကနဲ လှမ်းရိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ကိုင်တယ်။

“ မမဘဲပြောပြီး၊ သေချာမှတ်ထားဆို၊ မှတ်ထားတာပေါ့ ”

“ လာ ဒီပေါ်ရွှေ့ ”

မမက သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးပေါ် နောက်တစ်လုံး ထပ်တင်ရင်း ကျနော့်ကိုပြောတယ်။ ကျနော်က ကိုယ်ကိုတွန့်ရင်း အပေါ်ရွှေ့တက်တော့ မမက အသာအောက်လျှောချရင်း ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲ လှိမ့်၀င်လိုက်တယ်။ ဂွင်ကျပါဘဲ။ မမမျက်နှာနဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးနဲ့ တန်းလို့၊ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျနော့်ကောင်လေးကို မမက သေချာကြည့်ပြီး

“ ခုမှဘဲ သေချာတွေ့ဖူးတော့တယ် ”

“ ချစ်စရာကောင်းလား မမ ”

“ အသဲယားစရာကောင်းတယ်၊ ကြည့်စမ်းပါအုံး သူ့ဟာကြီးက တင်းပြီး ထောင်နေလိုက်တာ ”

မမက သူ့လက်နဲ့ ဖွဖွလေး ညှစ်ပြီးပြောတယ်။

“ တအားညှစ်ကြည့်လေ မမ ”

မမက မရဲတရဲနဲ့ တအားဆုပ်ကြည့်တယ်။

“ အဲတော့ ”

တအားဆုပ်ကြည့်တော့ နီရဲပြီး ပြောင်လာတဲ့ ခေါင်းကိုကြည့်ပြီး မမက အော်တယ်။

“ နာလား ”

တအားဆုပ်ထားရင်း မမက မေးတယ်။

“ ဟင်အင်း ”

ပြီးတော့ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ဂွင်းတိုက်ပေးတော့ ထိပ်က အရည်ကြည်လေး နဲနဲစို့လာတယ်။

“ အဲ အရည်တွေတောင် ထွက်ပြီ ”

ပြောရင်း မမက သူ့အင်္ကျီလှမ်းဆွဲပြီး ထိပ်လေးကို သုတ်တယ်။

“ အရည်ကြည်လေးတွေ ထွက်တာပါ မမကလည်း၊ တကယ်အရည်ထွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ ဇော် ”

“ အင် ”

“ ဟိုလေ အရည်တွေ ထွက်တော့မယ်ဆို မမကိုပြောလေ၊ ဟိုကားထဲကလို ပါးစပ်ထဲ မပန်းထည့်နဲ့ နော် ”

“ အင်းပါ မမရဲ့ ”

ကျနော့်စကားအဆုံးမှာ မမက ကျနော့်ကောင်လေးကို သေချာကြည့်ရင်း ပါးစပ်နဲ့ အသာလှမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ ဝိုး ”

တခါမှ မကြုံဘူးတဲ့ အင်မတန် နူးညံ့တဲ့ အရသာတမျိုးကြောင့် စိတ်ထဲက ဝိုးကနဲ အော်ရင်း လူကခေါင်းထောင်နေရာကနေ မျောကျသွားတယ်။ ကြာကြာမမျောလိုက်လိုက်ရ။ မမက ပါးစပ်ထဲက ပြန်ထုတ်ပြီး

“ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးဘဲ ဇော်ရယ် ”

မမအပြောကြောင့် ကမန်းကတမ်း ခေါင်းပြန်ထောင်လိုက်ရတယ်။ တော်ကြာ မလုပ်ပေးတော့ဘူးဆို ဒုက္ခ၊ ကောင်းမှန်းက အခုမှသိတာဆိုတော့။

“ ဘယ်လိုတမျိုးဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ တမျိုးတော့ တမျိုးဘဲ၊ အသဲယားစရာကြီး ခစ် ခစ် ”

တခစ်ခစ်နဲ့ အားမလိုအားမရ ပြောရင်း လက်က တအားညှစ်လို့ စောစောက ဂွင်းတိုက်သလို ခပ်သွက်သွက်လေး တိုက်ပေးနေပြန်တယ်။ ပြီးတာ့ ပြန်ငုံလိုက်ပြန်တယ်။ လူကလည်း မငြိမ်၊ ပေါင်ကြားထဲမှာ ဟိုလှုပ်လိုက် ဒီလှုပ်လိုက်နဲ့၊ ရွစိတက်လို့။ သူပြောတဲ့ တမျိုးကြီးဆိုတာ ဒါပါလား။

ကျနော် မမဖြစ်နေပုံကို အရသာခံကြည့်နေလိုက်လိုက်တယ်။ ပေါင်ကြားထဲမှာ ကျနော့်ကောင်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုလေ။ စောစောက ကြည့်ထားသမျှ ပြန်အကောင်အထည်ဖေါ်နေပုံပါဘဲ။ လျှာလေးနဲ့ တို့ထိတို့ထိ လုပ်ကစားလိုက်၊ ခေါင်းကို ငုံလိုက်၊ ထုတ်လိုက်၊ အောက်က ဥလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကစားလိုက်။ ဒစ်ကလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ အတင်းညှစ်ပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့

“ အီး အီး ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် ”

မမက မျက်လုံးလေး လှန်ပြီး ကျနော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ ကျနော် ကောင်းမှန်းသိသွားတော့ ပါးစပ်ထဲ၀င်လာတဲ့ ဒစ်ကို အတင်းစုပ်ရင်း သွက်သွက်လေး ပါးစပ်ထဲကို အထုတ်အသွင်းပြုတော့တာဘဲ။

“ အင်း အင်း . . ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ အဲလိုလုပ် အဲလို အင်း အင်း ”

မမနဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်လေးကို အသာသတ်သင်ပေးရင်း လုပ်ခိုင်းတော့ မမက မရပ်မနားဆက်တိုက်လုပ်ပါလေရော၊ ဒါနဲ့

“ အား အား မနေနိုင်တော့ဘူး မမ ပြီးတော့မယ်ထင်တယ် ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

အတင်းပြောပေမဲ့ မမက မရပ်၊ အတင်းဆက်စုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်က ကောင်လေးကို သေသေချာချာဆုပ်ကိုင်ပြီး တဖက်က ကျနော့်ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားတယ်။ မလွှတ်။

“ ပြီးတော့မယ် မမ၊ မရတော့ဘူး လွှတ်တော့ လွှတ်တော့ ”

မမ စုပ်ရက်တန်းလန်း ခေါင်းရမ်းပြတယ်။ မလွှတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘော၊ ကျနော် မထိန်းနိုင်တော့ ထိပ်ကကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ နဲ့ဆောင့်တက်လာတယ်။

“ ပါးစပ်ထဲမှာ ထွက်ကုန်မယ်နော် မမ၊ အား အား ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ အား ”

ပြောလည်းပြော ပန်းလည်းပန်းပါဘဲ။ ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့၊ မမကို လှန်းကြည့်လိုက်တော့ မမက မျက်စိမှိတ်လို့ ကျနော် ပန်းထုတ်လိုက်သမျှ တစက်မကျန် မျိုချလိုက်ပုံဘဲ။ နောက်ဆုံးတစက်ကို ပန်းထုတ်အပြီးမှာတော့ လူက မျောအကျ၊ မမက ကမန်းတတမ်းထလို့ ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်က ရေကို ပုလင်းလိုက် အငမ်းမရ မော့ချတော့တာဘဲ။ အားရပါးရ သောက်အပြီးမှာတော့

“ ဟင်း ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး၊ ညှီစို့စို့နဲ့ အန်ချင်စရာကြီး ”

သူ့ဟာသူပြောရင်း ကျနော့်ဘေး လာပြန်လှဲတယ်။

“ မမကလည်း ကျနော်ပြောသားဘဲ ထွက်တော့မယ်လို့၊ မမက ထုတ်မှမထုတ်ဘဲ ”

ကျနော်ပြောတော့ မမက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်း ခေါင်းတိုးဝင်ရင်း

“ ဘာလဲ မကြိုက်လို့လား၊ ဒီက သူကြိုက်မလားဆိုပြီး လုပ်ပေးတဲ့ဟာကို ”

“ ကြိုက်တာပေါ့ မမကလည်း၊ ထုတ်လိုက်တော့ အရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ မဝင်တော့ဘူးပေါ့ ”

“ မသိပါဘူး ဇော်ရယ်၊ စိတ်ထဲက မထုတ်ချင်ဘူး ဇော်ရယ်၊ အဲလို ဇော်အရမ်းကောင်းနေတဲ့ အချိန်မှာ မမ မရပ်ချင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူး၊ မမ ရပ်လို့ကို မရဘူး၊ မမလုပ်ပေးတာ ရပ်လိုက်ရင် ဇော် အရသာပျက်သွားမှာပေါ့ ”

“ ပျက်သွားလည်း ဘာဖြစ်လဲ မမရယ်၊ အခုလို အရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ၀င်ကုန်တော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ ”

ကျနော့်အပြောကြောင့် ပေါင်ကို ဖျတ်ကနဲ ရိုက်ရင်း

“ ဘာမကောင်းတာလဲ၊ ဟိုကားထဲမှာ မတွေ့ဘူးလား ပါးစပ်ထဲ အရည်တွေ ပန်းထည့်တာ ”

“ စောစောက မမပြောတော့ ထွက်ခါနီးပြောဆို ”

“ နင်ဟာလေ စကားကို ရှည်တယ်။ စောစောက ဒီလိုဖြစ်မှန်း ငါမသိလို့ ပြောတာပေါ့၊ အခု နင်ဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး မထုတ်ချင်ပါဘူးဆိုမှ၊ နင် အဲလိုဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး ငါလည်း ပိုလုပ်ချင်လာလို့ပါဆို ”

“ အင်း အင်း ဟုတ်တယ်နော် မမ၊ ကျနော်မမကို လုပ်ပေးတုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲ၊ မမ အဲလိုဖြစ်နေ၊ ကျနော် ပိုလုပ်ချင်လေဘဲ၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူးနော် ”

“ ဘယ်သိမလဲ၊ ဓါတ်ကူးသွားတာနေမှာပေါ့ ”

မမက ပြုံးစစနဲ့ ပြောတယ်။

“ အင်းဟုတ်မယ်နော်၊ ကျနော်လုပ်ပေးတုန်းကလည်း မမ ပြီးသွားလား ”

“ အမလေး ပြီးလားမပြီးလား မသိပါဘူး၊ လူကို ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲနဲ့ ပူပူပြီး ဆင်းသွားတာ ခနခနပါဘဲ၊ မမစိတ်ထင် သေးတွေ ထွက်ကုန်သလားတောင် ထင်ရတယ် ”

“ အမလေး သေးနဲ့တော့ မပန်းထည့်လိုက်ပါနဲ့ မမရာ ”

“ ဟဲ့ ပန်းမလား၊ စိတ်ထဲက အဲလိုဖြစ်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်တာကို ပြောတာ ”

“ ဟီး ဟီး မမပန်းထည့်လိုက်ရင် အိပ်ယာတစ်ခုလုံး ရွှဲစိုသွားပြီး ပြသနာတက်မှာစိုးလို့ ပြောတာပါ ”

“ အံမယ် နင့်မျက်နှာစိုမှာစိုးလို့ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ ဘာ ဟီးဟီးလဲ အခု မောသွားပြီ မဟုတ်လား၊ ဒီမှာပျော့ပျော့လေးဘဲ ရှိတော့တယ် ”

မမက ကျနော့်ကောင်လေးကို လက်နဲ့စမ်းပြီး ပြောတယ်။

“ မမကလည်း ဒါအနားယူနေတာပါ၊ တော်ကြာ ပြန်ထောင်လာလို့ မမ အမလေး တနေရအုံးမယ် ”

“ ခစ် ခစ် ဇော်နော် အခုထိ လေက မလျှော့ချင်သေးဘူး ”

“ ဘာလဲ မယုံဘူးလား၊ ကဲ မယုံရင်ကြည့် ”

ပြောရင်း မမကို ပက်လက်ဆွဲလှန်ပြီး အပေါ်ကနေ တက်ဖိလိုက်တော့ မမဆီက အိကနဲ အသံထွက်လာတယ်။

“ ဟေ့ ဟေ့ ဇော်နော် အလကားပြောတာ အလကားပြောတာ ”

ကမန်းကတန်းနဲ့ နောက်ကဆက်ထွက်လာတဲ့ မမစကားကို

“ ဟဲ ဟဲ ”

လို့ အသံပြုရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဆွဲနမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကိုယ်အောက်ပိုင်းက မမပေါင်ကြားထဲ အတင်းတိုးဝင်ပြီး ကောင်လေးနဲ့ မမဟာကို ထိအောင် အပီအပြင် ကပ်ထားပေးလိုက်တယ်၊ ခပ်နွေးနွေးလေး ဖြစ်နေတဲ့ မမဟာရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကောင်လေးက ချက်ချင်းဘဲ ငုတ်တုတ်ထထိုင်တော့တာပေါ့။

“ တွေ့လား ”

ထောင်လာတဲ့ကောင်ကို မမသိအောင် သိသိသာသာလေးထောက်ပြီး ကြွားပြလိုက်တော့ မမက

“ ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ ”

“ ပျော့ပျော့လေးဆို ”

“ စောစောက ပျော့ပျော့လေးဘဲဟာ ”

“ အခုဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား၊ ကဲ လာလေရောဟယ် ”

ဆိုပြီး အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး အဝမှာ သေချာတေ့လိုက်တယ်။

“ ဖြေးဖြေးနော် ဇော် ဖြေးဖြေး ”

မမက အလန့်တကြားအော်ရင်း သူ့ခြေကိုမြှောက်တယ်။ ထောင်လာတဲ့ ပေါင်တဖက်ကို အသာလှမ်းထိန်းရင်း

“ အင်းပါ မမရဲ့ ဘာဖြေးမလဲ မမေးနဲ့ ”

ပထမတခါက ဘာမှန်းမသိဘဲ ပြီးသွားတဲ့ ကိစ္စ၊ ဘာရမလဲ အခုမှ အချိန်ယူပြီး သေချာလုပ်ရမယ်။ ခြေနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြီး ကားထားတဲ့ မမ ပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း အဝမှာသေချာတေ့ရင်း မမဟာကို သေချာ ငုံ့ကြည့်မိတယ်၊ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျနော့်ကောင်က ယောင်ယောင်လေး ဟနေတဲ့ မမဟာလေးကို ထောက်ထားတာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ယားလာတာနဲ့ ထိုးသွင်းမလို့ ဟန်ပြင်ရာကနေ အထက်အောက် စုန်ဆန်ပွတ်ဆွဲကြည့်လိုက်တယ်။

တချက် နှစ်ချက်လောက် ပွတ်အဆွဲမှာတော့

“ အို့ . . . အိုး . . . ဇော် . . ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

ချော်ထိုးနေတယ်အထင်နဲ့ မမ မေးတာလားမသိ၊

“ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းဆင်းနေတာလေ၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ ဇော်နော် . . ”

ဒါဘဲပြောပြီး လူက မျက်စိပြန်မှိတ်သွားတယ်၊ ကောင်းတယ်နေမှာပေါ့။ ကောင်းလို့ မမ မှိန်းနေတာပေါ့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ အကွဲကြောင်းထဲနှစ်ပြီး အထက်အောက် စုန်ဆန် ပွတ်ဆွဲပေးနေမိတယ်။ အမယ် ဒီလိုလုပ်တာလည်း ကောင်းသား။

မမဆီက အရည်တွေကလည်း ရွှဲနစ်နေတာဆိုတော့ ကျနော့်ကောင်က အကွဲကြောင်းကြားကနေ ရွှီးကနဲ ရွှီးကနဲနဲ့ ထိပ်က ဖောင်းဖောင်းလေးကို သွားသွားထိုးမိတာကိုက အရသာတစ်ခု၊ အဲ့လို တိုင်ပင်မှန်မှန်နဲ့ ထိုးကစားရင်း တစ်ချက်မှာ မမက ဖီးလ်တက်ပြီး အင်းကနဲ ငြီးရင်း တင်ပါးကိုကော့လာတော့ တိုင်ပင်လွဲလို့ မတော်တဆ အပေါက်ထဲ ဒစ်က အသာမြုတ်သွားတယ်။

“ အင့် . . . ”

ကျနော်သွင်းတယ်အထင်နဲ့ မမဆီက အင့်ကနဲ အသံထပ်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ အားမရှိတော့၊ ဖီးလ်တက်နေတဲ့ မမကို ကြည့်ပြီး ချော်လဲရောထိုင် အသာထပ်ဖိ ထိုးထည့်လိုက်တယ်၊ အရည်တွေ ရွှဲနေတဲ့ အပေါက်ထဲ တဝက်လောက် နစ်သွားတော့ မမက အင်းကနဲ အော်ရင်း သူ့ပေါင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်ကို အတင်းလာညှစ်ရင်း ခေါင်းကမော့လာတယ်။ နောက်တချက် ထပ်အဖိမှာတော့ ကျနော့်ဆီးစပ်က မမဆီးစပ်နဲ့ တသားထဲ ကပ်သွားတာ့တာဘဲ၊ အဲဒီမှာ မမဆီက

“ အား . . ”

ကနဲ တိုးတိုးငြီးသံနဲ့အတူ ကျနော့်လက်ကို အတင်းညှစ်ရင်း လူက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာတယ်။ခဏလောက် မမအခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အသာပြန်ဆွဲထုတ်လို့ တဝက်လောက်အရောက်မှာ ပြန်ဖိထည့်လိုက်တယ်။

“ အင်း . . အား ”

အသာပြန်ထုတ်လိုက်တော့

“ အင်း ”

သွင်းလိုက်ပြန်တော့

“ အား ”

မမဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေက

“ အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . ”

ဘယ်နှစ်ခါမှန်းမသိ၊ အဲဒီကနေ

“ အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . ”

အသံနဲနဲမြန်လာတယ်။ မြန်မှာပေါ့ အရှိန်ရလာတာကိုး၊ အရှိန်ရတာနဲ့အတူ ဆောင့်ချက်က ပြင်းလာတော့

“ အား နာတယ် နာတယ်၊ တအားမလုပ်နဲ့ ”

လက်နဲ့ ကျနော့်ဆီးခုံကို မမှီမကမ်း လှမ်းထောက်ရင် ပြောတော့ ဆောင့်ချက်ကို အသာရပ်ပြီး

“ အရမ်းနာလို့လား မမ ”

“ အင်း နာတယ်၊ အထဲမှာ အောင့်ပြီးကို နာတာ ”

“ ဒီလောက်ဆိုရင်ရော နာလား ”

စောစောကလို ဆီးခုံကို ထိရုံလေးဘဲ သွင်းပြရင်း

“ အင်း အင်း အဲလောက်ဆို မနာဘူး၊ အတော်ဘဲ ”

အတော်ဘဲဆိုတဲ့ လစ်မစ်အတိုင်း တချက် နှစ်ဆက် အသာဆောင့်ပြရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

မမ ခေါင်းခါပြတယ်။

“ ကောင်းလား မမ ”

မမဆီက အဖြေမရ၊ ဒီတော့ ခပ်သွက်သွက်လေး ဆက်ဆောက်ပေးရင်း

“ ကောင်းလား မမ ”

မမ မဖြေဘဲ ကျနော့်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် အတင်းဆွဲချတယ်၊ အလိုက်သင့်လဲကျလာတဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး သူ့ခြေထောက်နဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းခွထားတယ်။ ကျနော် စောစောကလို ကောင်းကောင်း ဆောင့်လို့မရတော့ ဖင်က လှုပ်စိ လှုပ်စိလောက်ဘဲ တတ်နိုင်တော့တာမို့

“ မမ ကျနော် ကောင်းကောင်းလုပ်လို့ မရတော့ဘူး ”

အဲဒီတော့မှ အတင်းဖက်ထားတဲ့ မမလက်က ပြေသွားတယ်၊ ဒီတော့မှ စောစောကလို သေချာပြန်ထိုင်ပြီး ဆက်ဆောက်တော့

“ အင်း . အား . အင်း . အား . အား . အား ကျင်ပြီ ကျင်ပြီး မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး ”

အတင်း ခေါင်းကို အတင်းရမ်းပြီး အော်တော့တာပါဘဲ။ မမ ပြီးပြီထင်တယ်။ ဒါနဲ့ ခပ်သွက်သွက်လေး ဆက်ဆောက်ပေးလိုက်တော့ မမ သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးကို တအားဆုတ်လို့ အားကနဲ ဆွဲဆွဲငင်ငင်လေး အော်ရင်း တကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကျသွားတော့မှ ကျနော်လည်း ခဏနားလိုက်တယ်။

ကျနော့်ကောင်ကတော့ မမဆီမှာ တပ်ရက်တန်းလမ်း၊ တစ်ချောင်းလုံးလည်း ထူပူလို့။ ခဏအမောဖြေပြီး သွင်းထားတဲ့ကောင်ကို တစ်ချက်ချင်း ဖြေးဖြေးနဲ့ မှန်မှန် ပြန်လုပ်ကြည့်တော့ မမ အသက်ပြန်ဝင်လာတယ်။

“ အင် . . ဇော်ကလည်းကွာ ”

ဆိုပြီး လူက ပြန်လှုပ်လာတယ်။ အဲဒါနဲ့ သွက်သွက်လေး လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ဆက်တိုက် ညှောင့်ပေးလိုက်တော့

“ အင်း . . အင်း . . ကောင်းလာပြန်ပြီဇော်ရယ် … ” တဲ့။

အဲဒါနဲ့ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ အင့်အင့် အားအား ဖုတ်ဖုတ် ဖတ်ဖတ်တွေ ဆူညံသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျနော်”မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆောင့်ချက်က အလိုအလျောက် အားပါလာတယ်၊ မမရဲ့ ရှုံ့မဲလို့ အားကနဲ အားကနဲ အော်သံကြောင့် စောစောက မမအပြောကို သတိရသွားပြီး အရှိန်ကို အသာလျှော့ရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

“ အင်း နာတော့နာတယ် ဇော်ရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတယ် ”

“ ဒါဆို နဲနဲလျှော့ရမလား ”

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း စောစောကလိုဘဲလုပ် ”

“ အင်း . . . ကဲ . . ကဲ ”

မမလည်း ကျနော့်လို ထူပူနေပြီနဲ့တူတယ်၊ နာမှန်းမသိတော့၊ ဒီတော့ စောစောကလို အရှိန်နဲ့ ဆက်ဆောင့်တယ်၊ အဲ့ဒါမှ တကယ်လုပ်လို့ကောင်းတာ၊ အဆုံးထိဝင်သွားတဲ့ ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာ မမဆီက အားကနဲအားကနဲ အသံထွက်လာတာနဲ့ အတူ ကျနော့်ကောင်လေးက အထဲက တစ်ခုခုနဲ့ သွားတိုက်မိသလို ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ့ ခံစားမှုက ပိုပိုလာပြီး

“ ကျနော် ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

“ အင်း အင်း မမလည်း ပြီးတော့မယ် မြန်မြန် မြန်မြန်လုပ် . . အား . . အား . . ”

“ အင့် . . အင့် ”

“ အား . . အား . . ပြီးပြီ . . ပြီးပြီ . . အား အား . . ထွက်ကုန်ပြီ ထွက်ကုန်ပြီ ”

“ အင်း . . အင်း ”

အဲ့ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ဟောဟဲ ဟောဟဲနဲ့ မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ လဲသွားပါတော့တယ်။

နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေရာကနေ အိပ်မက်လိုလို ဘာလိုလို စိတ်ထဲက ယားကျိ ယားကျိဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် နိုးလာတော့ အသိကို ချက်ချင်းစုလို့မရ။ ငါ ဘယ်များရောက်နေပါလိမ့်။ ပေါင်ကြားက ယားကျိ ယားကျိ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာကို စမ်းလိုက်တော့ ကျနော့်ဟာလေးကို ကိုင်ပြီး ဆော့ကစားနေတဲ့ လက်တစ်စုံကို သွားစမ်းမိတယ်။ ဒီတော့မှ ဖြစ်ရပ်မှန်က ရုတ်ချည်း ကျနော့်ခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီး

“ မမ ”

“ အင် ”

ထူးသံက အိပ်ချင်မူးတူးသံလိုလို . . ဘာလိုလို . . ဆွဲငင်ငင်လေး

“ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ ”

“ ငါး နာရီ နှစ်ဆယ် ”

“ အင် . . မိုးတောင် မလင်းသေးဘူး၊ အစောကြီး မမက နိုးနေတာလား´

“ အင်း ပေါ့လို့ ”

‘အင်း ပေါ့လို့´ လို့ ဖြေလိုက်တာမဟုတ်၊ ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကပါ ခပ်တင်းတင်းလေး ညှစ်ပြီး အင်းလိုက်တော့

“ အား မမ ခဏ ကျနော် ရှုးပေါက်ချင်ပြီ၊ ခဏ ခဏ ”

ကမန်းကတန်း ကုတင်ပေါ်က ကုန်းထပြီး ရေချိုးခန်းကို ပြေးရတယ်။ ပြန်လာတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပ်ဖို့အလုပ်

“ လာပါ ဇော်ကလည်း ”

ဆိုရင်း ကျနော့်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် ဆွဲတင်ပြီး ခြေနှစ်ချောင်းက ကျနော့်ခါးကို ကျကျနန ခွထားပြီး လက်၂ ဘက်ကပါ ကျနော့်ကျောကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားပါတော့တယ်။ နူးညံတဲ့ အတွေ့အထိကြောင့် စောစောက ရှုးပေါက်လိုက်လို့ မန်ကျသွားတဲ့ ကိုယ်တော်က ခေါင်းထောင်လာပြီး အံကျပန်ကျ မမကို သွားထောက်မိတော့ အသာလေးဘဲ ဖိထိုးလိုက်တယ်။

“ အင်း . . ဇော်ရယ် ”

“ အင် ဘာလဲမမ ”

“ ကြိုက်တယ်ကွာ ”

“ အဲလိုကို ကြိုက်တာလား ”

အသာလေး ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး သာသာလေး ဖိထိုးရင်းမေးလိုက်တယ်။

“ အင်းပေါ့၊ အဲလို ဖြေးဖြေးလေး ဖြေးဖြေးလေး ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ် ”

“ အင်းပါ အဲလိုလေးလေ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း အရမ်းကောင်းတာဘဲ၊ ဘယ်လို အရသာရှိမှန်းမသိဘူး အင်း . . အင်း . . အင်း . . . ”

လူက တအင်းအင်းနဲ့ ကျနော့်ကို ခြေရော လက်ပါ အတင်းဖက်ပြီး အောက်က အတင်းကော့ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း စည်းချက်မှန်မှန်လေး အထုတ်အသွင်း လုပ်ပေးရင်းက

“ ကောင်းတယ်ကွာ၊ ဇော်ရယ် ကောင်းလိုက်တာ ”

ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာနဲ့ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေရာကနေ

“ လုပ်ပါ ဇော်ရယ်၊ မြန်မြန်လေးလုပ်ပါ၊ မမ မနေနိုင်တော့ဘူး ”

“ အင်း အင်း အင်း ”

မမအောက်က မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အတင်းကော့ခံရင်း သူ့ဆန္ဒကို ပြောလာတော့ လူက မလွတ်မလပ်နဲ့ အဆင်မပြေ။

“ မရဘူး မမ၊ လက်ဖယ်အုံး၊ ကျနော် ထိုင်ဆောင့်မှ ရမှာ ”

ဒီတော့မှ ကျောကို အတင်းဖက်ထားတဲ့ လက်က ပြေသွားတယ်။ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်က ကုန်းထပြီး ပေါင်ကြားမှ ကျကျနန နေရာယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခါးမှာ အတင်းချိတ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အသာဆွဲခွါပြီး လက်နဲ့ ဘေးကို အသာဖြဲလိုက်တော့မှ လူက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ တိုက်ပွဲ၀င်ဖို့ အသင့်ဖြစ်သွားတယ်။

ကဲဟာ . . စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးရင်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ထိုးချလိုက်တယ်။

“ အင်း . . ”

မမဆီက အသံထွက်လာတယ်။ ဆိုင်းမနေဘဲ စိတ်ထဲက ဒီလောက်ဖြစ်လှတာ

“ ကဲ ကဲ ကဲ ကဲ ”

ဆက်တိုက် မရပ်မနား ဆောက်ပစ်လိုက်တော့

“ အား အား ထိတယ် ထိတယ် ဇော်ရယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ ”

“ အင့် အင့် ဆောင့် ဆောင့်၊ အင်း ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆောင့် ဆောင့် ”

အားပေးသံတွေ မရပ်မနား မမဆီက ထွက်လာပါလေရော။ အဲလို အားပေးလို့တော့ ကျနော် နွားသိုးကြီးလို တရှုးရှုးနဲ့ မနားတမ်း ဆက်တိုက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တာ မမဆီက

“ အား အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ အား အား တော်ပြီ တော်ပြီး အား အား မခံနိုင်တော့ဘူး ”

ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ကျနော့်ကောင်လေးလည်း ထူပူပြီး ခြေကုန်လက်ပန်းကျလို့၊ ကျနော်လည်း မမဘေးမှာ မောမောနဲ့ လောကကြီးကို နောက်တစ်ခေါက် မေ့သွားပြန်တော့တယ်။

🏵️ ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 🏵️